Adhyaya 3
Prajāpati-vaṃśānukīrtana — Genealogical Enumeration of Progenitors (Dharma’s Line and the Sādhyas)
இந்த அதிகாரத்தில் வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரப் பின்னணியில் தேவர்கள், தானவர்கள், தைத்யர்கள் தோற்றம் குறித்து விரிவாகக் கேட்க முனிவர்கள் வேண்டுகின்றனர். சூதர் தர்மனை மையமாகக் கொண்டு ஒழுங்கான வம்சவிளக்கத்தைத் தொடங்கி, தக்ஷ பிராசேதசன் அளித்த தர்மனின் பத்து மனைவியரைச் சொல்லி அவர்களின் சந்ததியை விளக்குகிறார்; குறிப்பாக பன்னிரண்டு சாத்யர்களை, அறிஞர்கள் ‘தேவர்களுக்கும் அப்பாற்பட்டோர்’ எனக் கூறும் தெய்வக் குழுவாக எடுத்துரைக்கிறார். தொடர்ந்து பல மன்வந்தரங்களில் தெய்வக் கணங்கள் மீண்டும் தோன்றி பெயர் மாறுவது (துஷிதர், சத்தியர், ஹரிகள், வைகுண்டர்கள் முதலியோர்) கூறப்பட்டு, பிரம்மாவின் சாபமும் சுழற்சி மறுபிறப்பும் அவர்களின் நிலையை எவ்வாறு அமைக்கின்றன என்பதும் விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் நர-நாராயணர் போன்ற மகத்தான பிறப்புகளுடன் இந்தச் சுழற்சி இணைக்கப்பட்டு, முந்தைய மன்வந்தரங்களில் விபஷ்சித், இந்திரன், சத்தியன், ஹரி முதலியோரின் இடமும் குறிப்பிடப்படுகிறது. மொத்தத்தில் இது ‘முதல் சிருஷ்டி’யின் நேர்கோட்டுக் கதை அல்ல; மன்வந்தர காலவரிசையுடன் இணைந்த வம்சச் சுட்டி ஆகும்.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे प्रजापतिवंशानुकीर्त्तनं नाम द्वितीयो ऽध्यायः ऋषय ऊचु / देवानां दानवानां च दैत्यानां चैव सर्वशः / उत्पत्तिं विस्तरेणैव ग्रूहि वैवस्वतेंऽतरे
இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘பிரஜாபதி வம்சானுகீர்த்தனம்’ எனும் இரண்டாம் அதிகாரம். ரிஷிகள் கூறினர்— வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள், தானவர்கள், தைத்யர்கள் ஆகியோரின் தோற்றத்தை விரிவாக உரைத்தருள்க।
Verse 2
सूत उवाच धर्म्मस्यैव प्रवक्ष्यामि निसर्गन्तं निबोधत / अरुन्धतीवसुर्जामालंबा भानुर्मरुत्वती
சூதர் கூறினார்— தர்மனுடைய வம்சவிரிவை உரைக்கிறேன்; கேளுங்கள். அருந்ததி, வசு, ஜாமா, ஆலம்பா, பானு, மருத்வதி।
Verse 3
संकल्पा च मुहूर्त्ता च साध्या विश्वा तथैव च / धर्मस्य पत्न्यो दश ता दक्षः प्राचेतसो ददौ
சங்கல்பா, முஹூர்த்தா, சாத்யா, விஷ்வா முதலியோர்— தர்மனுக்கு பத்து மனைவியர்; அவர்களை பிராசேதஸ தக்ஷன் அளித்தான்।
Verse 4
साध्यापुत्रास्तु धर्मस्य साध्या द्वादशजज्ञिरे / देवेभ्यस्तान्परान्देवान्दैवज्ञाः परिचक्षते
தர்மனின் சாத்யா மனைவியால் பன்னிரண்டு சாத்யப் புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; தெய்வஞானிகள் அவர்களை தேவர்களுக்கும் மேலான தேவர்கள் எனப் புகழ்கின்றனர்।
Verse 5
ब्राह्मणा वै मुखात्सृष्टा जया देवाः प्रजेप्सया / सर्वे मन्त्रशरीरस्ते समृता मन्वन्तरेष्विह
பிராமணர்கள் வாயிலிருந்து படைக்கப்பட்டனர்; பிரஜைகளை விரும்பி ‘ஜயா’ எனும் தேவர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் அனைவரும் மந்திர-சரீரம் உடையோர்; மன்வந்தரங்களில் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்।
Verse 6
दर्शश्च पौर्णमासश्च बृहद्यच्च रथन्तरम् / वित्तिश्चैव विवित्तिश्च आकूतिः कूतिरेव च
தர்ஶமும் பௌர்ணமாசமும், மேலும் ப்ருஹத் மற்றும் ரதந்தரமும்; அதுபோல வித்தி, விவித்தி, ஆகூதி, கூதி—இவையும் (யாகப்) பெயர்களாகப் போற்றப்படுகின்றன.
Verse 7
विज्ञाता चैव विज्ञातो मनो यज्ञस्तथैव च / नामान्येतानि तेषां वै यज्ञानां प्रथितानि च
விஞ்ஞாதா, விஞ்ஞாதன், மேலும் மனோயாகமும்; இவையே அவர்களுடைய யாகங்களின் புகழ்பெற்ற பெயர்கள்.
Verse 8
ब्रह्मशापेन तेजाताः पुनः स्वायंभुवे जिताः / स्वारोचिषे वै तुषिताः सत्यश्चैवोत्तमे पुनः
பிரம்ம சாபத்தால் அவர்கள் ஒளிவலிமை இழந்தனர்; பின்னர் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் வெல்லப்பட்டனர். ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் ‘துஷிதர்’ எனவும், உத்தம மன்வந்தரத்தில் மீண்டும் ‘சத்தியர்’ எனவும் புகழ்பெற்றனர்.
Verse 9
तामसे हरयो नाम वैकुण्ठा रेवतान्तरे / ते साध्याश्चाक्षुषे नाम्ना छन्दजा जज्ञिरे सुराः
தாமஸ மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் ‘ஹரிகள்’ எனவும், ரேவத மன்வந்தரத்தில் ‘வைகுண்டர்கள்’ எனவும் அழைக்கப்பட்டனர். சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் ‘சாத்யர்’ என்ற பெயருடன், சந்தஸிலிருந்து பிறந்த தேவர்கள் ஆகத் தோன்றினர்.
Verse 10
धर्मपुत्रा महाभागाः साध्या ये द्वादशामराः / पूर्वं समनुसूयन्ते चाक्षुषस्यान्तरे मनोः
தர்மனின் புதல்வர்கள், பெரும் பாக்கியமுடைய அந்த பன்னிரண்டு சாத்ய தேவர்கள்—சாக்ஷுஷ மனுவின் மன்வந்தரத்தில் முன்னமே கணக்கில் கொள்ளப்படுகின்றனர்.
Verse 11
स्वारोचिषेंऽतरे ऽतीता देवा ये वै महौजसः / तुषिता नाम ते ऽन्योन्यमूचुर्वै चाक्षुषेंऽतरे
ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் கடந்த மகாதேஜஸ்வி தேவர்கள், ‘துஷித’ எனப்படும் அவர்கள் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் ஒருவரொருவர் இவ்வாறு கூறினர்.
Verse 12
किञ्चिच्छिष्टे तदा तस्मिन्देवा वै तुषिताब्रुवन् / एतामेव महाभागां वयं साध्यां प्रविश्य वै
அதில் சிறிது மீதமிருந்தபோது துஷித தேவர்கள் கூறினர்—‘மகாபாக்யவதியே, நாங்கள் சாத்யராக இதிலேயே பிரவேசிப்போம்.’
Verse 13
मन्वन्तरे भविष्यामस्तन्नः श्रेयो भविष्यति / एवमुक्त्वा तु ते सर्वे चाक्षुषस्यान्तरे मनोः
‘நாம் மன்வந்தரத்தில் தோன்றுவோம்; அதுவே நமக்கு நன்மை தரும்.’ என்று கூறி அவர்கள் அனைவரும் சாக்ஷுஷ மனுவின் காலப்பகுதியில் நிலைத்தனர்.
Verse 14
तस्यां द्वादश संभूता धर्मात्स्वायंभुवात्पुनः / नरनारायणो तत्र जज्ञाते पुनरेव हि
அங்கே ஸ்வாயம்புவ தர்மனிடமிருந்து பன்னிருவர் தோன்றினர்; அங்கேயே நர-நாராயணர் மீண்டும் பிறந்தனர்.
Verse 15
विपश्चिदिन्द्रो यश्चाभूत्तथा सत्यो हरिश्च तौ / स्वारोचिषेंऽतरे पूर्वमास्तां तौ तुषितासुतौ
விபஷ்சித்-இந்திரன், அதுபோல சத்தியன்-ஹரி—அந்த இருவரும் முன்பு ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் துஷிதர்களின் புதல்வர்களாக இருந்தனர்.
Verse 16
तुषितानां तु साध्यात्वे नामान्येतानि चक्षते / मनो ऽनुमन्ता प्राणश्च नरो ऽपानश्च वीर्यवान्
துஷிதர்களின் சாத்யத் தன்மையில் இந்நாமங்கள் கூறப்படுகின்றன— மனம், அனுமந்தா, பிராணன், நரன், மேலும் வீரியமிக்க அபானன்।
Verse 17
वितिर्नयो हयश्चैव हंसो नारायणस्तथा / विभुश्चापि प्रभुश्चापि साध्या द्वादश जज्ञिरे
விதி, நய, ஹய, ஹம்ச, நாராயணன், மேலும் விபு மற்றும் பிரபு— இவ்வாறு பன்னிரண்டு சாத்யர்கள் தோன்றினர்।
Verse 18
स्वायंभुवैंऽतरे पूर्वं ततः स्वारो चिषे पुनः / नामान्यासन्पुनस्तानि तुषितानां निबोधत
முதலில் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், பின்னர் ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்திலும்— துஷிதர்களுக்கான அதே பெயர்கள் மீண்டும் இருந்தன; அதை அறிந்துகொள்.
Verse 19
प्राणापानावुदानश्च समानो व्यान एव च / चक्षुः श्रोत्रं रसो घ्राणं स्पर्शो बुद्धिर्मनस्तथा
பிராணன், அபானன், உதானன், சமானன், வியானன்; மேலும் கண், காது, நாவு(ருசி), மூக்கு(மணம்), தொடு உணர்வு, புத்தி, மனம்.
Verse 20
नामान्येतानि वै पूर्वं तुषितानां स्मृतानि च / वसोस्तु वसवः पुत्राः साध्यानामनुजाः स्मृताः
இவை முன்பு துஷிதர்களின் பெயர்களாகச் சொல்லப்பட்டும் நினைவுகூரப்பட்டும் உள்ளன; மேலும் வசுவின் புதல்வர்களான வசுக்கள், சாத்யர்களின் இளையோர் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.
Verse 21
धरो ध्रुवश्च सोमश्च आयुश्चैवानलो ऽनिलः / प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवो ऽष्टौ प्रकीर्तिताः
தரன், துருவன், சோமன், ஆயு, அனலன், அனிலன், பிரத்யூஷன், பிரபாசன்—இவர்கள் எட்டு வசுக்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.
Verse 22
धरस्य पुत्रो द्रविणो हुतहव्यो रजस् तथा / ध्रुवपुत्रो ऽभवत्तात कालो लोकाप्रकालनः
தரனின் புதல்வர்கள் திரவிணன், ஹுதஹவ்யன், ரஜஸ்; துருவனின் புதல்வன், ஓ தாதா, உலகங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் காலன் ஆனான்.
Verse 23
सोमस्य भगवान्वर्चा बुधश्च ग्रहबौधनः / धरोर्मी कलिलश्चैव पञ्च चन्द्रमसः सुताः
சோமனின் புதல்வர்கள் பகவான்வர்சா, கிரகஞானம் அளிக்கும் புதன், மேலும் தரோர்மி, கலில—இவர்கள் சந்திரனின் ஐந்து புதல்வர்கள்.
Verse 24
आयस्य पुत्रो वैतण्ड्यः शमः शान्तस्तथैव च / स्कन्दः सनत्कुमारश्च जज्ञे पादेन तेजसः
ஆயுவின் புதல்வர்கள் வைதண்ட்யன், சமன், சாந்தன்; மேலும் தேஜஸின் ஒரு பாகத்தால் ஸ்கந்தன், சனத்குமாரன் பிறந்தனர்.
Verse 25
अग्नेः पुत्रं कुमारं तु स्वाहा जज्ञे श्रिया षृतम् / तस्य शाखो विशाखश्च नैगमेयश्च प्रष्टजाः
அக்னியின் புதல்வன் குமாரனை ஸ்வாஹா திருமகளின் அருளால் செழுமையுடன் பெற்றாள்; அவனுக்கு சாகன், விசாகன், நைகமேயன் (ப்ரஷ்டஜன்) என்ற புதல்வர்கள் உண்டாயினர்.
Verse 26
अनिलस्य शिवा भार्या तस्याः पुत्रो मनोजवः / अविज्ञान गतिश्चैव द्वौ पुत्रावनिलस्य च
அனிலனின் மனைவி சிவா; அவளுக்கு மனோஜவன் என்ற மகன் பிறந்தான். அனிலனுக்கு மேலும் இரு மகன்கள்—அவிஞ்ஞானன் மற்றும் கதி.
Verse 27
प्रत्यूषस्य विदुः पुत्रमृषिं नाम्नाथ देवलम् / द्वौ पुत्रौ देवलस्यापि क्षमावन्तौ मनीषिणौ
பிரத்யூஷனின் மகன் தேவலன் எனும் ரிஷி என்று அறியப்படுகிறார். தேவலனுக்கும் இரு மகன்கள்—பொறுமையுடைய, ஞானமிக்கவர்கள்.
Verse 28
बृहस्पतेश्तु भगिनी भुवना ब्रह्मवादिनी / योगसिद्धा जगत्कृत्स्नमशक्ता चरति स्म ह
பிருகஸ்பதியின் சகோதரி புவனா பிரம்மவாதினி. யோகசித்தியால் நிறைந்த அவள், முழு உலகிலும் தடையின்றி உலாவினாள்.
Verse 29
प्रभासस्य तु भार्या सा वसूनामष्टमस्य ह / विश्वकर्मा सुतस्तस्याः प्रजापतिपतिर्विभुः
அவள் வசுக்களில் எட்டாவது பிரபாசனின் மனைவி. அவளிடமிருந்து விஸ்வகர்மா பிறந்தார்; அவர் பிரஜாபதிகளின் அதிபதி, மகாவிபு.
Verse 30
विश्वेदेवास्तु विश्वाया जज्ञिरे दश विश्रुताः / क्रतुर्दक्षः श्रवः सत्यः कालः मुनिस्तथा
விஸ்வாவிலிருந்து புகழ்பெற்ற பத்து விஸ்வேதேவர்கள் பிறந்தனர்—க்ரது, தக்ஷ, ஸ்ரவ, ஸத்ய, கால, முனி முதலியோர்.
Verse 31
पुरूरवो मार्द्रवसो रोचमानश्च ते दश / धर्मपुत्राः सुरा एते विश्वायां जज्ञिरे शुभाः
புரூரவ, மார்த்ரவச, ரோசமானன் ஆகிய அந்த பத்து நல்வானோர் தர்மபுத்திரர்களாய் விஸ்வாவிலிருந்து பிறந்தனர்.
Verse 32
मरुत्वत्यां मरुत्वन्तो भानवो भानुजाः स्मृताः / मुहूर्ताश्च मुहूर्ताया घोषलंबा ह्यजायत
மருத்வதியிலிருந்து மருத்வான்கள் பிறந்தனர்; பானுஜையிலிருந்து பானவர்கள் என அழைக்கப்படுவோர் தோன்றினர்; மேலும் முஹூர்த்தாவிலிருந்து முஹூர்த்தங்களும் கோஷலம்பாவும் பிறந்தன.
Verse 33
संकल्पायां तु संजज्ञे विद्वान्संकल्प एव तु / नव वीथ्यस्तु जामायाः पथत्रयमुपाश्रिताः
சங்கல்பையிலே அறிவுடைய ‘சங்கல்ப’ பிறந்தான்; ஜாமாவின் ஒன்பது வீதிகள் மூன்று பாதைகளைச் சார்ந்தன.
Verse 34
पृथिवी विषयं सर्वमरुन्धत्यामजायत / एष सर्गः समाख्यातो विद्वान्धर्मस्य शाश्वतः
அருந்ததியிலிருந்து பூமி-லோகத்தின் எல்லா விஷயங்களும் தோன்றின; இது சாச்வத தர்மத்தை அறிந்த ஞானிகள் கூறிய சிருஷ்டியாகும்.
Verse 35
मुहूर्ताश्चैव तिथ्याश्च प्रतिभिः सह सुव्रताः / नामतः संप्रवक्ष्यामि ब्रुवतो मे निबोधत
நல்ல விரதமுடையோரே! முஹூர்த்தங்களும் திதிகளும், பிரதிகளுடன்—இப்போது அவற்றின் பெயர்களை நான் கூறுகிறேன்; என் சொற்களை கவனமாகக் கேளுங்கள்.
Verse 36
अहोरात्रविभागश्च नक्षत्राणि समाश्रितः / मुहुर्त्ताः सर्वनक्षत्रा अहोरात्रभिदस्तथा
பகல்-இரவு பிரிவு நட்சத்திரங்களைச் சார்ந்தது; எல்லா நட்சத்திரங்களிலும் மূহூர்த்தங்களும் அதுபோலவே பகல்-இரவு வேறுபாட்டை அறிவிக்கின்றன.
Verse 37
अहोरात्रकलानां तु षडशीत्यधिकाः स्मृताः / रवेर्गति विशेषेण सर्वर्त्तुषु च नित्यशः
அஹோராத்திரக் கலைகள் எண்பத்தாறு மேற்பட்டவை எனக் கூறப்படுகின்றன; சூரியனின் இயக்கவிசேஷத்தினால் எல்லா ऋதுக்களிலும் இது எப்போதும் நிலைத்தது.
Verse 38
ततो वेदविदश्चैतां गतिमिच्छन्ति पर्वसु / अविशेषेषु कालेषु ज्ञेयः सवितृमानतः
அதனால் வேதம் அறிந்தோர் பர்வ நாட்களில் இவ்வியக்கத்தையே விரும்புகின்றனர்; விசேஷமற்ற காலங்களில் சவிதா (சூரியன்) அளவினால் இதை அறிய வேண்டும்.
Verse 39
रौद्रः सार्पस्तथा मैत्रः पित्र्यो वासव एव च / आप्यो ऽथ वैश्वदेवश्च ब्राह्मो मध्याह्नसंश्रितः
ரௌத்ர, ஸார்ப, மைத்ர, பித்ர்ய, வாஸவ, ஆப்ய, வைஶ்வதேவ, பிராஹ்ம—இவை நடுப்பகலைச் சார்ந்த (முஹூர்த்தங்கள்).
Verse 40
प्राजापत्यस्तथैवेन्द्र इन्द्राग्नी निरृतिस्तथा / वारुणश्च यथार्यम्णो भगश्चापि दिनश्रिताः
ப்ராஜாபத்ய, ஐந்த்ர, இந்த்ராக்னி, நைர்ருதி, வாருண, அர்யமன், பக—இவையும் நாளின் பகுதிகளைச் சார்ந்த (முஹூர்த்தங்கள்).
Verse 41
एते दिनमुहूर्ताश्च दिवाकरविनिर्मिताः / शङ्कुच्छाया विशेषेण वेदितव्याः प्रमाणतः
இவை பகலின் முகூர்த்தங்கள்; சூரியனால் அமைக்கப்பட்டவை. சங்குவின் நிழல் வேறுபாட்டினால், அளவோடு அறியப்பட வேண்டும்.
Verse 42
अजैकपादहिर्बुध्न्यः पूषाश्वियमदेवताः / आग्नेयश्चापि विज्ञेयः प्राजापत्यस्तथैव च
அஜைகபாத், அஹிர்புத்ந்ய, பூஷா, அஷ்வினிகள், யமன்—இவர்கள் தேவதைகள்; அதுபோல ஆக்நேயமும் பிராஜாபத்யமும் அறியப்பட வேண்டும்.
Verse 43
सौम्यश्चापि तथादित्यो बार्हस्पत्यश्च वैष्मवः / सावित्रश्च तथा त्वाष्ट्रो वायव्यश्चेति संग्रहः
சௌம்ய, ஆதித்ய, பார்ஹஸ்பத்ய, வைஷ்ணவ; மேலும் சாவித்ர, த்வாஷ்ட்ர, வாயவ்ய—இதுவே தொகுப்பு.
Verse 44
एते रात्रेर्मुहूर्त्ताः स्युः क्रमोक्ता दश पञ्च च / इन्दोर्गत्युदया ज्ञेया नाडिका आदितस्तथा
இவை இரவின் முகூர்த்தங்கள்; வரிசையாகக் கூறப்பட்டவை—பதினைந்து. சந்திரனின் இயக்கமும் உதயமும் கொண்டு, தொடக்கத்தில் நாடிகையும் அறிய வேண்டும்.
Verse 45
कालावस्थास्त्विमास्त्वेते मुहूर्त्ता देवताः स्मृताः / सर्वग्रहाणां त्रीण्येव स्थानानि विहितानि च
இவையே காலத்தின் நிலைகள்; இவை முகூர்த்த-தேவதைகளாக நினைக்கப்படுகின்றன. மேலும் எல்லா கிரகங்களுக்கும் மூன்றே நிலையங்கள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன.
Verse 46
दक्षिणोत्तरमध्यानि तानि विद्याद्यथाक्रमम् / स्थानं जारद्गवं सध्ये तथैरावतमुत्तरम्
அவற்றை முறையே தெற்கு, வடக்கு, நடுவென அறிய வேண்டும். நடுவில் ஜாரத்கவத்தின் இடம்; வடக்கில் ஐராவத (வீதி) உள்ளது.
Verse 47
वैश्वानरं दक्षिणतो निर्दिष्टमिह तत्त्वतः / अश्विनी कृत्तिका याम्यं नागवीथीति विश्रुता
இங்கு தத்துவமாக தெற்கில் வைஶ்வானரன் குறிக்கப்படுகிறான். அஸ்வினி, கிருத்திகை ஆகியவை யாம்ய (தெற்கு) பகுதியில் இருந்து ‘நாகவீதி’ எனப் புகழ்பெற்றவை.
Verse 48
ब्राह्मं सौम्यं तथार्द्रा च गजवीथीति शब्दिता / पुष्याश्लेषे तथादित्यं वीथी चैरावती मता
பிராஹ்மம், சௌம்யம், ஆர்த்ரா—இவை ‘கஜவீதி’ என அழைக்கப்படுகின்றன. புஷ்யம், ஆஷ்லேஷை ஆகியவற்றுடன் ஆதித்யம்—இது ‘ஐராவதீ’ வீதி எனக் கருதப்படுகிறது.
Verse 49
तिस्रस्तु विथयो ह्येता उत्तरो मार्ग उच्यते / पूर्वोत्तरे च फल्गुन्यौ मघा चैवार्षभी स्मृता
இந்த மூன்று வீதிகளும் ‘உத்தரோ மார்க்கம்’ எனப்படுகின்றன. மேலும் வடகிழக்கில் உள்ள இரு பால்குனியும் மகாவும் ‘ஆர்ஷபீ’ (வீதி) என நினைக்கப்படுகின்றன.
Verse 50
हस्तश्चित्रा तथा स्वाती गोवीथीति तु शब्दिता / ज्येष्ठा विशाखानुराधा वीथी जारद्गवी मता
ஹஸ்தம், சித்ரா, ஸ்வாதி—இவை ‘கோவீதி’ என அழைக்கப்படுகின்றன. ஜ்யேஷ்டா, விசாகா, அனுராதா—இவை ‘ஜாரத்கவீ’ வீதி எனக் கருதப்படுகிறது.
Verse 51
एतास्तु वीथयस्तिस्रो मध्यमो मार्ग उच्यते / मूलं पूर्वोत्तराषाढे अजवीथ्याभिशब्दिते
இவை மூன்று வீதிகள்; இதுவே ‘மத்திய மார்க்கம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. பூர்வோத்தராஷாடையில் உள்ள மூலம் ‘அஜவீதீ’ எனப் புகழப்படுகிறது.
Verse 52
श्रवणं च धनिष्ठा च मार्गी शतभिषक्तथा / वैश्वानरी भाद्रपदे रेवती चैव कीर्त्तिता
ஸ்ரவணம், தனிஷ்டா, மேலும் சதபிஷக்—இவை ‘மார்கீ’ எனப் பெயர்பெறும். பாத்ரபதத்தில் வைஷ்வானரீ, ரேவதீயும் புகழ்ந்து கூறப்படுகின்றன.
Verse 53
एतास्तु वीथयस्तिस्रो दक्षिणे मार्ग उच्यते / अष्टाविशति याः कन्या दक्षः सोमाय ता ददौ
இந்த மூன்று வீதிகள் ‘தென் மார்க்கம்’ எனக் கூறப்படுகின்றன. அந்த இருபத்தெட்டு கன்னியரை தக்ஷன் சோமனுக்கு அளித்தான்.
Verse 54
सर्वा नक्षत्रनाम्न्यस्ता ज्यौतिषे परिकीर्त्तिताः / तासामपत्यान्यभवन्दीप्तयो ऽमिततेजसः
நட்சத்திரப் பெயருடைய இவர்கள் அனைவரும் ஜோதிடத்தில் கூறப்பட்டுள்ளனர். அவர்களுடைய சந்ததி அளவற்ற தேஜஸுடன் ஒளிர்ந்தது.
Verse 55
यास्तु शेषास्तदा कन्याः प्रतिजग्राह कश्यपः / चतुर्दशा महाभागाः सर्वास्ता लोकमातरः
அப்போது மீதமிருந்த கன்னியரை கஷ்யபர் ஏற்றுக்கொண்டார். அந்த பதினான்கு மகாபாக்யவதிகள் அனைவரும் உலகமாதர்கள்.
Verse 56
अदितिर्दितिर्दनुः काष्ठारिष्टानायुः खशा तथा / सुरभिर्विनता ताम्रा मुनिः क्रोधवशा तथा
அதிதி, திதி, தனு, காஷ்டா, அரிஷ்டா, அனாயு, கஷா; அதுபோல சுரபி, விநதா, தாம்ரா, முனி, க்ரோதவசா—இவர்களும் (பிரஜாபதியின்) பத்தினியரே.
Verse 57
कद्रूर्माता च नागानां प्रजास्तासां निबोधत / स्वायंभुवे ऽन्तरे तात ये द्वादश सुरोत्तमाः
கத்ரூ நாகங்களின் தாய்; அவர்களின் சந்ததியை அறிந்துகொள். ஓ தாதா! ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் இருந்த பன்னிரண்டு உயர்ந்த தேவர்கள் (எனக் கூறப்படுகின்றனர்).
Verse 58
वैकुण्ठा नाम ते साध्या बभूवुश्चाक्षुषेंऽतरे / उपस्थितेंऽतरे ह्यस्मिन्पुनर्वैवस्वतस्य ह
‘வைகுண்ட’ எனப் பெயருடைய சாத்ய தேவர்கள் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் தோன்றினர்; இவ்விடைநேரம் வந்தபின் மீண்டும் வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரம் நிகழ்கிறது.
Verse 59
आराधिता आदित्या ते समेत्योचुः परस्परम् / एतामेव महाभागामदितिं संप्रविश्य वै
ஆராதனையால் மகிழ்ந்த அந்த ஆதித்யர்கள் ஒன்றுகூடி ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—“இந்த மகாபாக்கியமான அதிதியிலேயே நுழைந்து (நாம் பிறப்போம்).”
Verse 60
वैवस्वतेंऽतरे ह्यस्मिन्योगादर्द्धेन तेजसा / गच्छेम पुत्रतामस्यास्तन्नः श्रेयो भविष्यति
இந்த வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் நாம் யோகத்தால், நம் தேஜஸின் பாதியுடன், அவளின் புதல்வராகப் பிறப்போம்; அதுவே நமக்கு நன்மை தரும்.
Verse 61
एवमुक्त्वा तु ते सर्वे वर्त्तमानेंऽतरे तदा / जज्ञिरे द्वादशादित्या मारीयात्कश्यपात्पुनः
இவ்வாறு கூறியபின், அந்த இடைக்காலத்தில் அவர்கள் அனைவரும்; மரீசியின் மகளிடமிருந்து கச்யபரால் மீண்டும் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 62
शतक्रतुश्च विष्णुश्च जज्ञाते पुनरेव हि / वैवस्वतेंऽतरे ह्यस्मिन्नरनारायणौ तदा
சதக்ரது (இந்திரன்) மற்றும் விஷ்ணுவும் நிச்சயமாக மீண்டும் பிறந்தனர்; இந்த வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் அப்போது அவர்கள் நர-நாராயணராக விளங்கினர்.
Verse 63
तेषामपि हि देवानां निधनोत्पत्तिरुच्यते / यथा सूर्यस्य लोके ऽस्मिन्नुदयास्तमयावुभौ
அந்த தேவர்களுக்கும் பிறப்பும் அழிவும் கூறப்படுகின்றது; இவ்வுலகில் சூரியனுக்கு உதயமும் அஸ்தமனமும் இரண்டும் இருப்பதுபோல்.
Verse 64
दृष्टानुश्रविके यस्मात्सक्ताः शब्दादिलक्षणे / अष्टात्मके ऽणिमाद्ये च तस्मात्ते जज्ञिरे सुराः
காணப்பட்டதும் கேட்கப்பட்டதும் ஆகியவற்றில், சப்தம் முதலான இலக்கணங்களில், அணி்மா முதலான அஷ்ட சித்திகளில் அவர்கள் பற்றுடையவராயிருந்ததால்—அதனால் அவர்கள் சுரர்கள் (தேவர்கள்) ஆகப் பிறந்தனர்.
Verse 65
इत्येष विषये रागः संभूत्याः कारणं स्मृतम् / ब्रह्मशापेन संभूता जयाः स्वायंभुवे जिताः
இவ்வாறு விஷயங்களில் உள்ள ஆசை பிறப்பிற்குக் காரணம் என நினைக்கப்படுகிறது; பிரம்ம சாபத்தால் தோன்றிய ‘ஜய’ர்கள் ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் வெல்லப்பட்டனர் (தோற்கடிக்கப்பட்டனர்).
Verse 66
स्वारोचिषे वै तुषिताः सत्यश्चैवोत्तमे पुनः / तामसे हरयो देवा जाताश्चा रिष्टवे तु वै
ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் துஷிதரும் சத்தியரும் எனும் தேவர்கள் தோன்றினர்; உத்தம மன்வந்தரத்திலும் அவ்வாறே கூறப்படுகிறது. தாமஸ மன்வந்தரத்தில் ஹரய தேவர்கள் பிறந்தனர்; அரிஷ்டனுக்காகவும் தேவர்கள் வெளிப்பட்டனர்.
Verse 67
वैकुण्ठाश्चाश्रुषे साध्या आदित्याः सप्तमे पुनः / धातार्यमा च मित्रश्च वरुणोंऽशो भगस्तथा
ஆஷ்ருஷ மன்வந்தரத்தில் வைகுண்டரும் சாத்யரும் எனும் தேவர்கள் இருந்தனர்; ஏழாம் மன்வந்தரத்தில் ஆதித்யர்கள் வெளிப்பட்டனர். தாதா, அர்யமா, மித்ரன், வருணன், அம்சன், பகன்—இவர்கள் ஆதித்யர்கள்.
Verse 68
इन्द्रो विवस्वान्पूषा च पर्जन्यो दशमः स्मृतः / ततस्त्वष्टा ततो विष्णुरजघन्यो जघन्यजः
இந்திரன், விவஸ்வான், பூஷன், பர்ஜன்யன்—இவர்கள் பத்தாம் (ஆதித்யர்) என நினைவுகூரப்படுகின்றனர். அதன் பின் த்வஷ்டா, அதன் பின் விஷ்ணு; மேலும் அஜகன்யன், ஜகன்யஜன் என்பவர்களும் (கூறப்படுகின்றனர்).
Verse 69
इत्येते द्वादशादित्याः कश्यपस्य सुता विभोः / सुरभ्यां कश्यपाद्रुद्रा एकादश विजज्ञिरे
இவ்வாறு இப் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், வல்லமைமிக்க கஷ்யபரின் புதல்வர்கள். சுரபியின் கருவில் கஷ்யபரால் பதினொன்று ருத்ரர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 70
महादेवप्रसादेन तपसा भाविता सती / अङ्गारकं तथा सर्पं निरृतिं सदसत्पतिम्
மகாதேவரின் அருளால் தவத்தால் அந்த சதி (சுரபி) பாவிக்கப்பட்டாள்; அவள் அங்காரகன், சர்ப்பன், நிருதி, சதசத்பதி ஆகியோரையும் (பிறப்பித்தாள்).
Verse 71
अचैकपादहिर्बुध्न्यौ द्वावेकं च ज्वरं तथा / भुवनं चेश्वरं मृत्युं कपालीति च विशुतम्
அசைகபாதன், அஹிர்புத்ந்யன்—இவ்விருவர்; மேலும் ‘ஜ்வர’ன் என ஒருவன். ‘புவன’, ‘ஈஸ்வர’, ‘ம்ருத்யு’, ‘கபாலி’ என்ற பெயர்களும் புகழ்பெற்றவை.
Verse 72
देवानेकादशैतांस्तु रुद्रांस्त्रिभुवनेश्वरान् / तपसोग्रेण महाता सुरभिस्तानजीजनत्
மூவுலகின் ஆண்டவர்களான அந்த பதினொன்று ருத்ர தேவர்களை, மகத்தான கடுந்தவத்தின் வலிமையால் சுரபி உருவாக்கினாள்.
Verse 73
ततो दुहितरावन्ये सुरभिर्देव्यजायत / रोहिणी चैव सुभगां गान्धवी च यशस्विनीम्
பின்னர் தேவியான சுரபிக்கு மேலும் இரண்டு மகள்கள் பிறந்தனர்—அழகும் நல்வாழ்வும் கொண்ட ரோஹிணி, புகழ்மிக்க காந்தவி.
Verse 74
रोहिण्या जज्ञिरे कन्याश्चतस्रो लोकविश्रुताः / सुरूपा हंसकाली च भद्रा कामदुघा तथा
ரோஹிணியிடமிருந்து உலகப்புகழ் பெற்ற நான்கு மகள்கள் பிறந்தனர்—சுரூபா, ஹம்ஸகாளி, பத்ரா, காமதுகா.
Verse 75
सुषुवे गाः कामदुघा सुरूपा तनयद्वयम् / हंसकाली तु महिषान्भद्रायस्त्वविजातयः
காமதுகா பசுக்களைப் பெற்றாள்; சுரூபா இரண்டு மகன்களைப் பெற்றாள். ஹம்ஸகாளி எருமைகளைப் பெற்றாள்; பத்ராவிடமிருந்து ‘அவிஜாத’ எனப்படும் பிற சந்ததி தோன்றியது.
Verse 76
विश्रुतास्तु महाभागा गान्धर्व्या वाजिनः सुताः / उच्चैःश्रवादयो जाताः खेचरास्ते मनोजवाः
காந்தர்வீயிடமிருந்து வாஜினனின் மகாபாக்யமான புதல்வர்கள் புகழ்பெற்றனர்; உச்சைஶ்ரவா முதலியோர் எனப் பிறந்து, அவர்கள் ஆகாயச் சாரிகள், மனவேகமுடையோர் ஆனார்கள்.
Verse 77
श्वेताः शोणाः पिशङ्गास्च सारङ्गा हरि तार्जुनाः / उक्ता देवोपवाह्यास्ते गान्धर्वियोनयो हयाः
அவர்கள் வெண்மை, செம்மை, பிசங்கம், சாரங்கம், ஹரி, தார்ஜுனம் ஆகிய நிறங்களுடையோர் எனக் கூறப்பட்டனர்; அவர்கள் தேவர்களுக்கு ஏற்ற வாகனங்கள், காந்தர்வீ யோனியில் பிறந்த குதிரைகள்.
Verse 78
भूयो जज्ञे सुरभ्यास्तु श्रीमांश्चन्द्रप्रभो वृषः / स्रग्वी ककुद्मान्द्युतिमा नमृतालयसंभवः
மீண்டும் சுரபியிடமிருந்து செல்வமிகு, சந்திரப் பிரபைபோல் ஒளிரும் ஒரு ரிஷபன் பிறந்தான்; அவன் மாலையணிந்தவன், ககுத்மான், த்யுதிமான்; அமிர்தாலயத்தில் தோன்றியவன் அல்லன்.
Verse 79
सुरभ्यनुमते दत्तो ध्वजो माहेश्वरस्तु सः / इत्येते कश्यपसुता रुद्रादित्याः प्रकीर्त्तिताः
சுரபியின் அனுமதியால் அவன் மாஹேஸ்வரத் த்வஜமாக அளிக்கப்பட்டான்; இவ்வாறு இவர்கள் கஷ்யபரின் புதல்வர்கள் ‘ருத்ராதித்யர்’ எனப் புகழப்பட்டனர்.
Verse 80
धर्मपु पुत्राः स्मृताः साध्या विश्वे च वसवस्तथा / यथेन्धनवशाद्वह्निरेकस्तु बहुधा भवेत्
சாத்யர், விஸ்வே தேவர்கள், வசுக்கள்—இவர்கள் தர்மனின் புதல்வர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்; எரிபொருளின் வேறுபாட்டால் ஒரே அக்கினி பலவாறு தோன்றுவது போல.
Verse 81
भवत्येकस्तथा तद्वन्मूर्त्तीनां स पिता महः / एको ब्रह्मान्तकश्चैव पुरुषश्चैति तत्र यः
அவர் ஒருவனே; அவர் எல்லா மூர்த்திகளுக்கும் மகத்தான தந்தை. அங்கே ஒருவனே பிரம்மா, அந்தகன், புருஷன் எனப் புகழப்படுகிறான்.
Verse 82
एकस्यैताः स्मृतास्तिस्रस्तनवस्तु स्वयंभुवः / ब्राह्मी च पौरुषी चैव कालाख्या चेति ताः स्मृताः
ஸ்வயம்புவனுடைய ஒரே ஆத்மத்திற்கே இம்மூன்று தனுக்கள் கூறப்படுகின்றன—பிராஹ்மீ, பௌருஷீ, காலாக்யா என்று.
Verse 83
या तत्र राजसी तस्य तनुः सा वै प्रजाकरी / मता सा या तु कालाख्या प्रजाक्षयकरी तु सा
அவற்றில் அவனுடைய ராஜஸத் தனு பிரஜைகளை உண்டாக்குவதாகக் கருதப்படுகிறது; காலாக்யா எனப்படும் தனு பிரஜைநாசம் செய்வதாகும்.
Verse 84
सात्त्विकी पौरुषी या तु सा तनुः पालिका स्मृता / राजसी ब्रह्मणो या तु मारीचः कश्यपो ऽभवत्
சாத்த்விகமான பௌருஷீ தனு பாதுகாப்பாளியாகக் கூறப்படுகிறது. பிரம்மாவின் ராஜஸத் தனுவிலிருந்து மரீசி, கஷ்யபன் தோன்றினர்.
Verse 85
तामसी चान्तकृद्या तु तदंशो विष्णुरुच्यते
அந்தம் செய்யும் தாமஸத் தனுவின் அಂசமே விஷ்ணு எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 86
त्रैलोक्ये ताः स्मृतास्तिस्रस्तनवो वै प्रजाकरी / मता सा या तु कालाख्या प्रजाक्षयकरी तु सा
மூவுலகிலும் மூன்று தனுக்கள் பிரஜையை உண்டாக்குவன என நினைக்கப்படுகின்றன; ஆனால் ‘கால’ என அழைக்கப்படுவது பிரஜை நாசம் செய்வதாகக் கருதப்படுகிறது।
Verse 87
सृजत्यथानुगृह्णाति तथा संहरति प्रजाः / एवमेताः स्मृतास्तिस्रस्तनवो हि स्वयंभुवः
அவர் பிரஜைகளைப் படைத்து, பின்னர் அருள்புரிந்து, அதேபோல் சங்கரமும் செய்கிறார்; இவ்வாறு ஸ்வயம்பூவின் மூன்று தனுக்கள் நினைக்கப்படுகின்றன।
Verse 88
प्राजापत्या च रौद्रा च वैष्णवी चेति तास्त्रिधा / एतास्तन्वः स्मृता देवा धर्मशास्त्रे पुरातने
அவை மூன்று வகை—பிராஜாபத்ய, ரௌத்ர, வைஷ்ணவீ; பழமையான தர்மசாஸ்திரத்தில் இத்தனுக்கள் தேவஸ்வரூபம் என நினைக்கப்படுகின்றன।
Verse 89
सांख्ययोगरतैर्धीरैः पृथगेकार्थदर्शिभिः / अभिजातिप्रभावज्ञैर्मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः
சாங்க்ய-யோகத்தில் ஈடுபட்ட திடமுள்ளோர், வேறுபட்டிருந்தும் ஒரே பொருளைக் காண்போர், குல-பிரபாவம் அறிந்த தத்துவதரிசி முனிவர்கள் (இவ்வாறு உரைத்தனர்).
Verse 90
एकत्वेन पृथक्त्वेन तासु भिन्नाः प्रजास्त्विमाः / इदं परमिदं नेति ब्रुवते भिन्नदर्शिनः
ஒற்றுமை என்றும் வேற்றுமை என்றும் பார்க்கையில் இப்பிரஜைகள் அவற்றில் வேறுபடுகின்றன; வேறுபட்ட பார்வையுடையோர் ‘இது பரம், இது அல்ல’ எனச் சொல்கின்றனர்।
Verse 91
ब्रह्माणां कारणं के चित्केचिदाहुः प्रजापतिम् / केचिद्भवं परत्वेन प्राहुर्विष्णुं तथापरे
பிரபஞ்சத்தின் காரணம் என சிலர் பிரஜாபதியைச் சொல்கிறார்கள்; சிலர் பரமமாக பவனை (சிவனை) என்றும், மற்றவர்கள் விஷ்ணுவையும் கூறுகிறார்கள்।
Verse 92
अभिज्ञानेन संभूताः सक्तारिष्टविचेतसः / सत्त्वं कालं च देशं च कार्यं चावेक्ष्य कर्म च
அவர்கள் அறிவிலிருந்து தோன்றினாலும், ஆசை மற்றும் அச்சத்தால் மனம் கலங்கியவர்கள்; சத்துவம், காலம், தேசம், செயல், கர்மம் ஆகியவற்றை நோக்கி ஆராய்கிறார்கள்।
Verse 93
कारणं तु स्मृता ह्येते नानार्थेष्विह देवताः / एकं प्रशंसमानस्तु सर्वानेवप्रशसति
இங்கு பல பொருள்களில் இத்தேவர்கள் காரணமென நினைக்கப்படுகின்றனர்; ஆனால் ஒருவரைத் துதிப்பவன் உண்மையில் அனைவரையும் துதிக்கிறான்।
Verse 94
एकं निन्दति यस्त्वेषां सर्वानेव स निन्दति / न प्रद्वेषस्ततः कार्यो देवतासु विजानता
இவர்களில் ஒருவரை நிந்திப்பவன் அனைவரையும் நிந்திக்கிறான்; ஆகவே அறிந்தவன் தேவர்களிடம் பகை கொள்ளக் கூடாது।
Verse 95
न शक्या ईश्वराज्ञातुमैश्वर्येण व्यवस्थिताः / एकत्वात्स त्रिधा भूत्वा संप्रमोहयति प्रजाः
ஈசுவரின் ஆணையை அறிதல் எளிதல்ல; அவர் ஐஸ்வர்யத்தில் நிலைத்தவர். அவர் ஒருவனாக இருந்தும் மூன்று வடிவமாய் பிரஜைகளை மயக்குகிறார்।
Verse 96
एतेषां वै त्रयाणां तु विचिन्वन्त्यन्तरं जनाः / जिज्ञासवः परीहन्ते सक्ता दुष्टा विचेतसः
இந்த மூன்றினிடையே மக்கள் வேறுபாட்டைத் தேடுகின்றனர். அறிய விரும்புவோரும் தடுமாறுவர்; ஆசைப்பட்ட தீய, சிதறிய மனத்தோர் மயங்குவர்.
Verse 97
इदं परमिदं नेति संरंभाद्भिन्नदर्शिनः / यातुधाना विशेषा ये पिशाचाश्चैव नान्तरम्
‘இது உயர்ந்தது, இது அல்ல’ என்ற அகந்தையால் அவர்கள் வேறுபட்ட பார்வையுடையவராகிறார்கள். யாதுதானர், பிசாசு முதலான சிறப்பு வடிவங்களிலும் உண்மையில் வேறுபாடு இல்லை.
Verse 98
एकः स तु पृथक्त्वेन स्वयं भूत्वा च तिष्ठति / गुणमात्रात्मिकाभिस्तु तनुभिर्मोहयन्प्रजाः
அவன் ஒருவனே; தனித்தனியான வடிவங்களாகத் தானே தோன்றி நிலைகொள்கிறான். குணமாத்திரமயமான உடல்களால் உயிர்களை மயக்குகிறான்.
Verse 99
तेष्वेकं यजते यो वै स तदा यजते त्रयम् / तस्माद्देवास्त्रयो ह्येते नैरन्तर्येणधिष्टताः
அவர்களில் ஒருவரை வழிபடுகிறவன், அப்பொழுது மூவரையும் வழிபடுகிறவனே. ஆகவே இந்த மூன்று தேவரும் இடைவிடாது ஒரே ஆதாரத்தால் ஆதிஷ்டிதராய் உள்ளனர்.
Verse 100
तस्मात्पृथक्त्वमेकत्वं संख्या संख्ये गतागतम् / अल्पत्वं वा बहुत्वं वा तेषु को ज्ञातुमर्हति
ஆகவே அவர்களில் தனித்தன்மையா, ஒன்றுமையா; எண்ணிக்கையும் கணக்கீடும் வரவு-போக்கா; குறைவா, பெருக்கமா—இவற்றை யார் நன்கு அறிய வல்லார்?
Verse 101
तस्मात्सृष्ट्वानुगृह्णति ग्रसते चैव सर्वशः / गुणात्मकत्ववै कल्पये तस्मादेकः स उच्यते
ஆகையால் அவர் படைத்து அருள்புரிகிறார்; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்தையும் விழுங்கியும் விடுகிறார். அவர் குணமயமானவர்; அதனால் அவரே ஒருவன் எனப் புகழப்படுகிறார்.
Verse 102
रुद्रं ब्रह्माणमिन्द्रं च लोकपालानृषीन्मनून् / देवं तमेकं बहुधा प्राहुर्नारायणं द्विजाः
ருத்ரன், பிரம்மா, இந்திரன், லோகபாலர்கள், ரிஷிகள், மனுக்கள்—இவ்வாறான பல வடிவங்களில் அந்த ஒரே தேவனைத் த்விஜர்கள் ‘நாராயணன்’ என்று பலவிதமாகப் போற்றுகின்றனர்.
Verse 103
प्राजापत्या च रौद्री च तनुर्या चैव वैष्णवी / मन्वन्तरेषु वै तिस्र आवर्त्तन्ते पुनः पुनः
பிராஜாபத்ய, ரௌத்ரீ, வைஷ்ணவீ—இந்த மூன்று தனுக்கள் மன்வந்தரங்களில் மீண்டும் மீண்டும் சுழன்று வருகின்றன.
Verse 104
क्षेत्रज्ञा अपि चान्ये ऽस्य विभोर्जायन्त्यनुग्रहात् / तेजसा यशसा बुद्ध्या श्रुतेन च बलेन च
இந்த விபுவின் அருளால் பிற க்ஷேத்ரஜ்ஞர்களும் தோன்றுகின்றனர்—ஒளி, புகழ், புத்தி, வேதஞானம் மற்றும் வலிமையுடன்.
Verse 105
जायन्ते तत्समाश्चैव तानपीमान्निबोधत / राजस्या ब्रह्मणोंऽशेन मारीचः कश्यपो ऽभवत्
அவருக்கு ஒப்பானவர்களும் பிறக்கின்றனர்—அவர்களையும் அறிந்துகொள். ராஜஸ பிரம்மாவின் அंशத்தால் மரீசி கஷ்யபனானான்.
Verse 106
तामस्यास्तस्य चांशेन कालो रुद्रः स उच्यते / सात्त्विक्याश्च तथांशेन यज्ञो विष्णुरजा यत
அவரின் தாமஸ அங்கத்தால் காலரூப ருத்ரன் என அழைக்கப்படுகிறார்; அதேபோல் சாத்த்விக அங்கத்தால் யஜ்ஞஸ்வரூப விஷ்ணு வெளிப்படுகிறார்।
Verse 107
त्रिषु कालेषु तस्यैता ब्रह्ममस्तनवो द्विजाः / मन्वन्तरेष्विह स्रष्टुमावर्त्तन्ते पुनः पुनः
மூன்று காலங்களிலும் இவையே பிரம்மனின் மகத்தான உருவங்கள், ஓ த்விஜர்களே; மன்வந்தரங்களில் படைக்க மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகின்றன।
Verse 108
मन्वन्तरेषु सर्वेषु प्रजाः स्थावरजङ्गमाः / युगादौ सकृदुत्पन्नास्तिष्ठन्तीहाप्रसंयमात्
எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் நிலைபேறு-இயங்கும் பிரஜைகள் யுகத்தின் தொடக்கத்தில் ஒருமுறை தோன்றி, அழிவு கட்டுப்பாடு இல்லாததால் இங்கேயே நிலைத்திருகின்றனர்।
Verse 109
प्राप्ते प्राप्ते तु कल्पान्ते रुद्रः संहरति प्रजाः / कालो भूत्वा युगात्मासौ रुद्रः संहरते पुनः
கல்பாந்தம் வந்தபோதெல்லாம் ருத்ரன் பிரஜைகளைச் சங்கரிக்கிறார்; யுகத்தின் ஆத்மாவாகி அதே ருத்ரன் காலரூபத்தில் மீண்டும் சங்கரிக்கிறார்।
Verse 110
संप्राप्ते चैव कल्पान्ते सप्तरशिमर्दिवाकरः / भूत्वा संवर्त्तकादित्यस्त्रींल्लोकांश्च दहत्युत
கல்பாந்தம் வந்தபோது, ஏழு கதிர்களையுடைய திவாகரன் ‘சம்வர்த்தக ஆதித்ய’ ரூபம் கொண்டு மூன்று லோகங்களையும் எரிக்கிறான்।
Verse 111
विष्णुः प्रजानुग्रहकृत्सदा पालयति प्रजाः / तस्यां तस्यामवस्थायां तत उत्पाद्य कारणम्
விஷ்ணு எப்போதும் பிரஜைகளுக்கு அருள் செய்து அவர்களைப் பாதுகாக்கிறார். ஒவ்வொரு நிலையிலும் அந்த உற்பத்தியின் காரணமும் அவரே ஆவார்.
Verse 112
सत्त्वोद्रिक्ता तु या प्रोक्ता ब्रह्मणः पौरुषी तनुः / तस्याशेन च विज्ञेयो मनोः स्वायंभुवेन्तरे
சத்துவம் மேலோங்கியதாகக் கூறப்படும் பிரம்மாவின் பௌருஷீ தனு; அவளின் அंशத்தினாலே ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் இது அறியப்பட வேண்டும்.
Verse 113
आकृत्यां मनसा देव उत्पन्नः प्रथमं विभुः / ततः पुनः स वै देवः प्राप्ते स्वारोचिषे ऽन्तरे
அந்த எல்லாவற்றையும் ஆளும் தேவன் முதலில் மனத்தால் உருவான வடிவில் தோன்றினார். பின்னர் ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரம் வந்தபோது அதே தேவன் மீண்டும் வெளிப்பட்டார்.
Verse 114
तुषितायां समुत्पन्नो ह्यजितस्तुषितैः सह / औत्तमे ह्यन्तरे वापि ह्यजितस्तु पुनः प्रभुः
துஷித தேவர்களிடையே அஜிதன் துஷிதர்களுடன் சேர்ந்து தோன்றினார். மேலும் ஔத்தம மன்வந்தரத்திலும் அதே प्रभு அஜிதன் மீண்டும் வெளிப்பட்டார்.
Verse 115
सत्यायामभवत्सत्यः सह सत्यैः सुरोत्तमैः / तामसस्यातरे चापि स देवः पुनरेव हि
சத்யா தேவர்களிடையே சத்யன், ‘சத்ய’ எனப்படும் உயர்ந்த தேவர்களுடன் தோன்றினார். தாமஸ மன்வந்தரத்திலும் அதே தேவன் நிச்சயமாக மீண்டும் வெளிப்பட்டார்.
Verse 116
हरिण्यां हरिभिः सार्द्धं हरिरेव बभूव ह / वैवस्वतेन्तरे चापि हरिर्देवेः पुनस्तु सः
ஹரிண்யாவுடன் ஹரிகளோடு சேர்ந்து ஹரியே தாமே அவதரித்தார். வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்திலும் அதே ஹரி தேவியின் கருவில் மீண்டும் தோன்றினார்.
Verse 117
वैकुण्ठो नामतो जज्ञे विधूतरजसैः सह / मरीचात्कश्यपाद्विष्णुरदित्यां संबभूव ह
அவர் ‘வைகுண்டன்’ என்ற நாமத்துடன், ரஜஸ் நீங்கிய தேவர்களுடன் பிறந்தார். மரீசி வம்சத்து கச்யபரால் விஷ்ணு அதிதியின் கருவில் தோன்றினார்.
Verse 118
त्रिभिः क्रमैरिमांल्लोकञ्जित्वा विष्णुस्त्रिविक्रमः / प्रत्यपादयदिन्द्राय दैवतैश्चैव स प्रभुः
மூன்று அடிகளால் இவ்வுலகங்களை வென்று விஷ்ணு திரிவிக்ரமன் ஆனார். அந்தப் பிரபு தேவர்களுடன் சேர்ந்து இந்திரனுக்கு அவன் அரசை மீண்டும் அளித்தார்.
Verse 119
इत्येतास्तनवो जाता व्यतीताः सप्तसप्तसु / मन्वन्तरेष्वतीतेषु याभिः संरक्षिताः प्रजाः
இவ்வாறு இவ்வவதாரத் தனுக்கள் ஏழு ஏழு மன்வந்தரங்களில் தோன்றி கடந்தன; அவைகளால் பிரஜைகள் காக்கப்பட்டனர்.
Verse 120
यस्माद्विश्वमिदं सर्वं जायते लीयते पुनः / यस्यांशेनामराः सर्वे जायन्ते त्रिदिवेश्वराः
எதிலிருந்து இவ்வனைத்துலகமும் தோன்றி மீண்டும் அதிலேயே லயமாகிறது; அவனுடைய அंशத்தால் எல்லா அமரரும், திரிதிவத்தின் ஆண்ட தேவரும் பிறக்கின்றனர்.
Verse 121
वर्द्धन्ते तेजसा बुद्ध्या श्रुतेन च बलेन च / यद्यद्विभूतिमत्सत्त्वं श्रीमदूर्जितमेव वा
தேஜஸ், புத்தி, சுருதி, பலம் ஆகியவற்றால் வளர்வோர்; எத்தகைய விபூதி நிறைந்த சத்துவமோ, ஸ்ரீமிக்கதும் உற்சாகமிக்கதும் ஆனதோ—அவை அனைத்தும் அவ்வாறே வெளிப்படுகின்றன।
Verse 122
तत्तदेवावगच्छध्वं विष्णोस्तेजोंऽशसंभवम् / स एव जायतेंऽशेन केचिदिच्छन्ति मानवाः
இதையே அறிந்துகொள்ளுங்கள்—இது விஷ்ணுவின் தேஜஸின் அம்சத்திலிருந்து தோன்றியது; அதே தெய்வம் அம்சமாகப் பிறக்கிறது என்று சில மனிதர் விரும்புகின்றனர்।
Verse 123
एके विवदमानास्तु दृष्टान्ताच्च ब्रुवन्ति हि / एषां न विद्यते भेदस्त्रयाणां द्युसदामिह
சிலர் வாதித்து உதாரணங்களால் கூறுவர்—இங்கே இந்த மூன்று திவ்யவாசிகளுக்குள் வேறுபாடு இல்லை।
Verse 124
जायन्ते पोहयन्त्यं शैरीश्वरा योगमायया
அந்த ஷைரீஸ்வரர்கள் யோகமாயையால் பிறக்கின்றனர்; மேலும் (உலகை) மயக்கவும் செய்கின்றனர்।
Verse 125
तस्मात्तेषां प्रचारे तु युक्तायुक्तं न विद्यते / भूतानुवादिना माद्या मध्यस्था भूतवादिनाम्
ஆகவே அவர்களின் நடைமுறையில் யுக்தம்-அயுக்தம் என்ற வேறுபாடு இல்லை; அவர்கள் பூதங்களைப் பின்பற்றுவோர், மதுவில் ஆசை கொண்டோர், மேலும் பூதவாதிகளுக்கிடையில் நடுநிலையர் ஆவர்।
Verse 126
भूतानुवादिनः सक्तस्त्रयश्चैव प्रवादिनाम् / परीक्ष्य चानुगृह्णन्ति निगृह्णन्ति खलान्स्वयम्
பிரவாதிகளுள் மூன்று வகையினர் பூத-ஜீவர்களின் வரலாற்றை உரைப்பதில் பற்றுடையோர்; அவர்கள் ஆராய்ந்து நல்லோர்க்கு அருள் செய்து, தீயோரைத் தாமே அடக்குவர்.
Verse 127
मत्तः पूर्व्वे च ते तस्मात्प्रभवश्च ततो ऽधिकाः / तथाधिकरणैरतैर्यथा तत्त्वनिदर्शकाः
அவர்கள் எனக்கு முன்பும் இருந்தவர்கள்; ஆகவே அவர்களின் தோற்றம் என்னிடமிருந்தே, மேலும் அதைவிட உயர்ந்தவர்களெனப் போற்றப்படுவர்; தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் ஆதாரங்களில் அவர்கள் நிலைத்திருப்பர்.
Verse 128
देवानां देवभूताश्च ते वै सर्वप्रवर्त्तकाः / कर्म्मणां महतां ते हि कर्त्तारो जगदीश्वराः
அவர்கள் தேவர்களுக்கும் தேவராய் உள்ளோர்; அவர்களே அனைத்தையும் இயக்குவோர். மகத்தான கர்மங்களின் செய்பவர்கள் அவர்களே ஜகதீஸ்வரர்.
Verse 129
श्रुतिज्ञैः कारणैरेतैश्चतुर्भिः परिकीर्त्तिताः / बालिशास्ते न जानन्ति दैवतानि प्रभागशः
வேதஞானிகள் இந்நான்கு காரணங்களைப் புகழ்ந்து உரைத்தனர்; ஆனால் மூடர்கள் தேவர்களைப் பிரிவுபிரிவாக அறியார்.
Verse 130
इमं चोदाहरन्त्यत्र श्लोकं योगेश्वरान्प्रति / कुर्याद्योगबलं प्राप्य तैश्च सर्वैर्महांश्चरेत्
இங்கே யோகேஸ்வரரை நோக்கி இச்சுலோகம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது: யோகபலத்தைப் பெற்று அவ்வாறு செய்க; மேலும் அவர்களெல்லாருடனும் மகத்தான வழியில் நட.
Verse 131
प्राप्नुयाद्विषयांश्चैव पुनश्चोर्द्ध्व तपश्चरेत् / संहरेत पुनः सर्व्वान्सूर्य्यो ज्योतिर्गणानिव
அவன் இன்பப் பொருள்களையும் அடைந்து, பின்னர் மீண்டும் மேல்நோக்கித் தவம் புரிவான். பின்பு சூரியன் ஒளிக்கூட்டங்களைச் சுருக்கிக் கொள்வதுபோல், அனைத்தையும் மீண்டும் சங்கரிப்பான்.
Frequently Asked Questions
The chapter foregrounds Dharma’s familial line: Dharma’s ten wives (given by Dakṣa Prācetasa) and the emergence of the twelve Sādhyas as a key divine class, framed within manvantara-based recurrence.
It treats deity-classes as cyclical offices: groups such as the Tuṣitas, Satyas, Haris, and Vaikuṇṭhas appear in different manvantaras, sometimes due to conditions like Brahmā’s curse, and are re-identified according to the governing manvantara context.
In the sampled material it is primarily lineage-and-time: it uses genealogical enumeration (vaṃśa) to situate divine classes within successive manvantaras, rather than presenting bhūvana-kośa measurements or planetary distances.