
அமங்கல சக்திகளைத் தணித்து, ṛta/தர்மத்தின் சரியான ஒழுங்கை மீள நிறுவி, இல்லறமும் பொதுவாழ்வும் நலம்பெறச் செய்யும் பாதுகாப்பு மற்றும் செழிப்பு நோக்கிய மந்திரப் பயன்பாடுகள். துணைத்தீம்கள்: கனவால் உண்டாகும் தீமையைச் சமன்செய்தல் மற்றும் அசௌசம்/அசுத்தம் நீக்குதல்; காயம், அனர்த்தம், காலமற்ற மரணம் ஆகியவற்றிலிருந்து சுயப் பாதுகாப்பு; தர்மசார்ந்த க்ஷத்ர ஆட்சியால் நீதியான அரசாட்சி மற்றும் சமூக உயர்வு; வருணனின் கீழ் விதிப்படி வழங்கும் தானங்கள் (மாடு, வளர்ச்சி) மூலம் செழிப்பு; தெய்வ வாக் (சத்திய வழிநடத்தும் வாக்கு) மற்றும் சரியான வழிகாட்டல் (ப்ரணீதி) உடன் ஒத்திசைவு; ப்ராயச்சித்தம் மூலம் குற்ற/தோஷ நிவாரணம்.
இந்த ஒரே-மந்திரம் கொண்ட அதர்வவேதச் சாந்தி, துஸ்வப்னத்தின் (கெட்ட கனவின்) அசுப மீதமுள்ள தாக்கத்தை நீக்குகிறது—குறிப்பாக கனவில் ‘உண்டது’ அல்லது கனவில் செய்த செயல்கள் விழிப்புலகில் இழப்பு அல்லது அசுத்தியை உண்டாக்குமோ என்ற அச்சத்தை. முழுக் கனவு-நிகழ்வையும் சிவன் (மங்களகரமான நன்மை) என்ற அடையாளத்தின் கீழ் வைத்து, பகலில் காணமுடியாத அந்தப் பாதிப்பை தீங்கற்றதாக்கி, நல்வாழ்வும் நற்பேறும் ஆக மாற்றுகிறது.
இந்த ஒற்றை-மந்திர அதர்வவேதச் சாந்தி, காயம் மற்றும் காலத்துக்கு முன் மரணம் (ātmano’ hiṃsanam) ஆகியவற்றிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாக்கும் சுருக்கமான பாதுகாப்புச் சூத்திரமாகும். த்யாவா-பிருதிவீ, அந்தரிக்ஷம், மேலும் மரணம் தானே—இவ்வுலகத் தாங்குதளங்களுக்கு பக்தியுடன் வணக்கம் செலுத்தி, உச்சரிப்பவன் ‘விடுதலை’ (mekṣāmi) வேண்டுகிறான்; மேலும் அவன் நேராக, உறுதியாக, காவலுடன் நிற்கும் போது எந்தப் பெரும் சக்தியும் அவனைத் தீங்கு செய்யாதிருக்கப் பிரார்த்திக்கிறான்.
இந்த ஒரே மந்திரச் சூக்தம், சமூக நலனும் நீண்ட ஆயுளும் நீதியுடனான பாதுகாப்பு அதிகாரத்தின் மீது சார்ந்தவை என அமைக்கிறது—பொதுநலத்தை நாடி, சமுதாயத்தை தீங்கான, குற்றச்சாட்டுகள் நிறைந்த பகைமையிலிருந்து உயர்த்தக்கூடிய க்ஷத்ரியன் மீது. யஜ்ஞமும் பூர்த்தியும் (புண்ணியத்தை நிறைவு செய்யும் பொதுப்பணிகள்/தர்மச் செயல்களின் நிறைவு) மூலம் யார் தேவர்களிடையே தீர்கம் ஆயுஃ (நீண்ட ஆயுள்) பெற முடியும் என்று கேட்கிறது—அரசுக் கடமை, யாகப் புண்ணியம், மற்றும் கூட்டுநலன் ஆகியவற்றை ஒன்றாக இணைக்கிறது.
இந்த ஒரே-மந்திரப் பௌஷ்டிக ஸூக்தம், வருணனின் சட்டநியம (த) அனுமதிக்குள், மிகுந்த பால் தரும், எப்போதும் கன்றிடும், புள்ளிப்புள்ளி நிறமுடைய கறவைப் பசுவை—தொடர்ந்த செழிப்பின் சின்னமாக—தானமாக வேண்டுகிறது. ப்ருஹஸ்பதி (புனித வாக்கும் புரோகித வல்லமையும்) உடன் நட்புறவு ஒத்திசைவை உறுதிப்படுத்தி, பாராயணக்காரன் தன் விருப்பத்திற்கேற்ப உடல் நலனையும் இல்ல நலனையும் ‘ஒழுங்குபடுத்தி’ நிலைநிறுத்தும் ஆற்றலைக் கோருகிறான்.
இந்த ஒரே-மந்திரமான சாந்தி–பௌஷ்டிக ஸூக்தம், வெறும் மனிதர்-உருவாக்கிய, தன்னால் அமைக்கப்பட்ட பேச்சும் திட்டங்களும் (பௌருஷேய) என்பவற்றிலிருந்து ஒருவரைத் திருப்பி, தெய்வீக வாக்—அதாவது புனித உண்மையுடன் ஒத்திசையும் வாக்கு—நோக்கி வழிநடத்துகிறது. பிரணீதி (சரியான வழிகாட்டுதல்) என்பதைக் கூவி அழைத்து, சிந்தனை, சொல், செயல் ஆகியவற்றில் சரியான திசைமுகத்தை மீட்டெடுத்து, பயிற்சியாளரை ஆதரவான தோழமைக்கும் நலமான ஆலோசனைக்கும் மீண்டும் கொண்டு சேர்க்கிறது.
இந்த ஒரே-மந்திர அக்னி-பிரார்த்தனை சுருக்கமான பிராயச்சித்தமாக அமைகிறது: நினைவின் நுண்ணிய தவறுகள் அல்லது யாகம்/நடத்தில் உரிய அளவை மீறியதையும் ஒப்புக்கொண்டு, அதன் விளைவுகளிலிருந்து வழிபடுபவரை அக்னி காக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறது. அக்னியை ஜாதவேதஸ் மற்றும் பிராசேதஸ் (அனைத்தையும் அறிந்தவன்) என அழைத்து, தன்னுக்கும் தன் உடனிருப்போருக்கும் தூய்மை, பாதுகாப்பு, மேலும் “அம்ருதத்வம்” (உயிர்த் தொடர்ச்சி, நீண்ட ஆயுள், மங்களமான நலன்) என்ற வரத்தை நாடுகிறது.
இந்த ஒற்றை-மந்திர மருத்துவச் சாந்தி, சூரியனின் ஏழு கதிர்களையும் கடலில் பிறந்த நீர்கள்/ஓடைகளையும் அழைக்கிறது; அவை மீட்புச் சக்திகளாக இருந்து அபாயத்தை “பாதுகாப்பாகக் கடக்கச்” செய்கின்றன. இது ஒரு அகற்றல் மந்திரமாகவும் செயல்படுகிறது: ஓடும் நீர்கள் உடலில் சிக்கியுள்ள “ஶல்ய” (முள்/சிக்கிய துகள்) என்பதைத் தளர்த்தி இழுத்து வெளியேற்ற வேண்டுமென வேண்டப்படுகிறது—அது உண்மையான வெளிப்பொருளாக இருந்தாலும், வலி, தொற்று, அல்லது துன்பம்/நோய் என்பதற்கான உருவகமாக இருந்தாலும்.
அதர்வவேதம் 7.108 என்பது சுருக்கமான ரக்ஷோ்ன-அபிசாரிக மந்திரம்; இதில் அக்னி இல்லத்தின் காவலனாகவும் பகைமைச் சக்திகளை அழிப்பவனாகவும் ஒருங்கே அழைக்கப்படுகிறான். இது திருடர்கள், மறைவாக உள்ளிருந்து செயல்படும் உள்நுழைவோர், மற்றும் வெளிப்புறத் தாக்குதலாளர்கள் ஆகியோரைக் குறிவைத்து, அவர்களை ‘பின்நோக்கி’ (பிரதீசீ) தள்ளி அனுப்பி, நிலையான குடியிருப்பும் வம்சத் தொடரும் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்படுமாறு செய்கிறது. இம்மந்திரத்தின் வலிமை உடனடியும் எந்நேரமும் செயல்படுவதாக வரையறுக்கப்படுகிறது: ஒருவர் உறங்கினாலும் விழித்திருந்தாலும், நின்றாலும் நடந்தாலும்—அக்னி தாக்குதலைத் திருப்பி, தாக்குதலாளியின் தீய நோக்கத்தை அவனிடமே மீளச் செலுத்தி எரித்தழிக்கிறான்.
இந்த ஸூக்தம் சூதாட்டப் பாசைகளை ஆளும் மனிதரூப சக்திகளை—முக்கியமாக வல்லமைமிக்க பப்ரு மற்றும் தீய விளைவுகளைத் தரும் காளி—அமைதிப்படுத்துகிறது; அவர்களின் ஆபத்தான செயற்பாடு கட்டுப்படுத்தப்பட்டு செழிப்பை நோக்கித் திருப்பப்பட வேண்டும் என்பதே நோக்கம். காளியின் பெயரைச் சொல்லி, அவளைப் போற்றி, நெய் (கிருதம்) கொண்டு சடங்குமுறையில் அவளை ‘அடக்கி’/ஒழுங்குபடுத்துவதன் மூலம், சாதகர் கையின் நிலைத்தன்மை, வஞ்சகமான போட்டியாளர்களை வெல்வது, மேலும் செல்வமும் சமூக ஒழுங்கும் (ராஷ்ட்ரம்) பாதுகாக்கப்படுவது ஆகியவற்றை வேண்டுகிறார்.
இந்தச் சுருக்கமான போர்முனைச் சூக்தம், அக்னி–இந்திரர் என்ற இரட்டைப் பெருவலிமையை—எதிர்க்க முடியாத வ்ருத்ரஹந்தர்களாக—அழைத்து, யஜமானன்/ஆஹுதி அளிப்பவனுக்காக எல்லா தடைகளையும் பகைவரின் படைகளையும் நொறுக்குமாறு வேண்டுகிறது. அவர்கள் ஆதிகால அண்டவெளி வெற்றி (ஒளியை வென்று உலகங்களை நிறுவுதல்) இன்றைய மோதலில் நடைமுறை வெற்றியாக மாற்றப்படுகிறது. இறுதியில், ப்ருஹஸ்பதியின் புரோகிதத் தலைமையின் கீழ் இந்திரன் யாகத்தில் அழைக்கப்படுகிறார்; இதனால் தெய்வச் சன்னிதியும் வெற்றியின் வேகமும் உறுதியாக நிலைபெறுகின்றன.