Daksha’s Sacrifice, Sati’s Self-Immolation, and Uma’s Tapas - Brahma Purana Adhyaya 34 | Sanskrit | Vedapath

Vyasa

Brahma Purana Adhyaya 34Daksha yajna destructionSati self-immolation Brahma Purana101 Shlokas

Adhyaya 34: Daksha’s Sacrifice, Sati’s Self-Immolation, and Uma’s Tapas

अध्यायः ३४ शिवस्य (रुद्रशङ्करस्य) दाक्षप्रजापतेः सह वैरभावस्य कारणकथां निरूपयति। ब्रह्मा दाक्षयज्ञे शिवेन कृतं विघ्नं देवानां भयञ्च वर्णयन् शिवं स्वातन्त्र्येण स्थितं विश्वशक्तिं दर्शयति। पश्चात् दक्षस्य गृहे दुहितृसमागमे शिवपत्नी सती अनाहूता आगत्य सभायां तिरस्कृता; सा प्रतिवादं कृत्वा पुनर्जन्मप्रतिज्ञां विधाय योगाग्नेय्या देहं त्यक्तवती। ततो रुद्रक्रोधः, दक्षरुद्रयोः परस्परशापपरम्परा च प्रवर्तते। अनन्तरं मन्वन्तर-पुनर्जन्मक्रमे दक्षो मनुष्येषु पुनर्जातः, सती च हिमवतः मेनायाश्च दुहिता उमा जाता। कश्यपोपदेशेन हिमवान् कीर्तिमत्सन्ततिं कामयते, सन्तानया पितृमोक्षदृष्टान्तं श्रुत्वा उमायाः तथा भगिनीनां (अपर्णा, एकपर्णा, एकपाटला) घोरतपः प्रवर्तते। ब्रह्मा शिवमेव उमायाः नियतं पतिं प्रतिपादयति, अन्ते शिवस्य परात्परनामानि स्तूयन्ते।

Chapter Arc

{"opening_hook":"Brahmā resumes the etiological memory of Dakṣa’s earlier yajña—already once shattered by Rudra—so that the reader enters a world where even the devas tremble and seek refuge at Kailāsa, establishing Śiva’s non-derivative sovereignty.","rising_action":"Dakṣa convenes his daughters in a domestic-cum-ritual assembly; Satī arrives without invitation, meets public slight and the deliberate omission of Śiva from honor, and turns the scene into a debate on dharma: paternal authority versus marital allegiance and the inviolability of Rudra’s status.","climax_moment":"Satī, unable to bear the insult to Tryambaka, vows rebirth and performs agneyī dhāraṇā—yogic ignition—entering fire by her own will; the act becomes both protest and metaphysical transition, immediately summoning Śiva’s wrath and the logic of curse-and-countercurse that binds ritual history to cosmic time.","resolution":"The narrative is re-stitched through manvantara logic: Dakṣa’s rebirth among humans and Satī’s rebirth as Umā, daughter of Himavān and Menā; Kaśyapa’s counsel on progeny as ancestor-liberation motivates Himavān’s tapas; Umā and her sisters’ austerities culminate in Brahmā’s intervention, confirming Śarva/Maheśvara as Umā’s destined husband and closing with Śiva’s transcendent epithets and immeasurable forms.","key_verse":"“By the fire of yoga she abandoned that body, vowing again to be born for Śaṅkara; thus the Lord’s power is not bound by sacrifice, nor by the gods’ ordinances.” (Memorable teaching of the chapter; phrased as a faithful sense-translation rather than a fixed critical-edition citation.)"}

Thematic Essence

{"primary_theme":"Rudra’s sovereignty over sacrifice and the Satī→Umā rebirth arc (yajña-bhaṅga, yogic self-immolation, tapas, and destined union).","secondary_themes":["Ritual without reverence: critique of yajña-pride and social honor-politics in sacred assemblies","Curse as cosmological mechanism: imprecation linking ethics, ritual history, and manvantara cycles","Progeny as ancestor-liberation: Kaśyapa’s counsel to Himavān and the dharmic value of offspring","Tapas as world-ordering force: ascetic heat compelling divine adjudication"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter advances a Purāṇic Śaiva doctrine compatible with the Adi-Purāṇa frame: Rudra is an independent cosmic authority whose recognition is prerequisite for sacrificial legitimacy, while cyclical time (manvantara) integrates rupture into continuity through rebirth and re-ordination.","adi_purana_significance":"As ‘First Purāṇa’ style narrative theology, it supplies an origin-explanation (etiology) for a major pan-Purāṇic myth while explicitly mapping it onto manvantara succession—showing how primordial conflicts become templates for later cosmic and social order."}

Emotional Journey

{"opening_rasa":"अद्भुत (adbhuta)","climax_rasa":"रौद्र (raudra)","closing_rasa":"शान्त (shanta)","rasa_transitions":["adbhuta → भयानक (bhayanaka) → वीर (vira) → करुण (karuna) → रौद्र (raudra) → अद्भुत (adbhuta) → शान्त (shanta)"],"devotional_peaks":["Satī’s uncompromising defense of Tryambaka’s honor as a form of bhakti grounded in dharma","The agneyī dhāraṇā moment: yogic surrender that turns grief into vow and metaphysical passage","Umā’s tapas ‘heating the worlds,’ culminating in Brahmā’s authoritative confirmation of Śiva as her goal"]}

Tirtha Focus

{"tirthas_covered":["कैलास (Kailāsa)","एकाम्रक (Ekāmraka)","वाराणसी (Vārāṇasī)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Manvantara-linked rebirth logic is foregrounded: Dakṣa’s reappearance in a later cycle and Satī’s rebirth as Umā integrate mythic event into cyclical cosmology; curse-and-boon function as instruments of time’s continuity."}

Shlokas in Adhyaya 34

Verse 1

ब्रह्मोवाच यो ऽसौ सर्वगतो देवस् त्रिपुरारिस् त्रिलोचनः उमाप्रियकरो रुद्रश् चन्द्रार्धकृतशेखरः //

अथ चतुस्त्रिंशोऽध्यायः आरभ्यते; प्रथमं श्लोकस्थानं ब्रह्मपुराणे निर्दिष्टम्, अर्थः प्रसङ्गतः।

Verse 2

विद्राव्य विबुधान् सर्वान् सिद्धविद्याधरान् ऋषीन् गन्धर्वयक्षनागांश् च तथान्यांश् च समागतान् //

द्वितीयं श्लोकस्थानं चतुस्त्रिंशाध्याये निर्दिष्टम्; अत्रोक्तं प्रसङ्गानुगुणं मननीयम्।

Verse 3

जघान पूर्वं दक्षस्य यजतो धरणीतले यज्ञं समृद्धं रत्नाढ्यं सर्वसंभारसंभृतम् //

तृतीयं श्लोकस्थानं चतुस्त्रिंशाध्याये; पवित्रं वचनं प्रसङ्गतः सम्यगवगन्तव्यम्।

Verse 4

यस्य प्रतापसंत्रस्ताः शक्राद्यास् त्रिदिवौकसः शान्तिं न लेभिरे विप्राः कैलासं शरणं गताः //

चतुर्थं श्लोकस्थानं चतुस्त्रिंशाध्याये निर्दिष्टम्; अत्रोक्तं धर्मार्थं प्रसङ्गतः विवेचनीयम्।

Verse 5

स आस्ते तत्र वरदः शूलपाणिर् वृषध्वजः पिनाकपाणिर् भगवान् दक्षयज्ञविनाशनः //

पञ्चमः श्लोकः—अत्र मूलपाठः निर्दिष्टः नास्ति; अतः ‘५’ इति सङ्केतमात्रं दृश्यते।

Verse 6

महादेवो ऽकले देशे कृत्तिवासा वृषध्वजः एकाम्रके मुनिश्रेष्ठाः सर्वकामप्रदो हरः //

षष्ठः श्लोकः—अत्र मूलश्लोकः अनुपलब्धः; ‘६’ इति केवलं क्रमाङ्कः प्रदर्श्यते।

Verse 7

मुनय ऊचुः किमर्थं स भवो देवः सर्वभूतहिते रतः जघान यज्ञं दक्षस्य देवैः सर्वैर् अलंकृतम् //

सप्तमः श्लोकः—मूलपाठस्य अभावात् ‘७’ इति सङ्केतः एव दृश्यते।

Verse 8

न ह्य् अल्पं कारणं तत्र प्रभो मन्यामहे वयम् श्रोतुम् इच्छामहे ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः //

अष्टमः श्लोकः—अत्र श्लोकपाठः न प्रदत्तः; ‘८’ इति केवलं निर्देशः।

Verse 9

ब्रह्मोवाच दक्षस्यासन्न् अष्ट कन्या याश् चैवं पतिसंगताः स्वेभ्यो गृहेभ्यश् चानीय ताः पिताभ्यर्चयद् गृहे //

नवमः श्लोकः—मूलश्लोकः अत्र नोपलभ्यते; ‘९’ इति क्रमनिर्देशमात्रम्।

Verse 10

ततस् त्व् अभ्यर्चिता विप्रा न्यवसंस् ताः पितुर् गृहे तासां ज्येष्ठा सती नाम पत्नी या त्र्यम्बकस्य वै //

अत्र श्लोके दशमः—पुराणार्थस्य संक्षेपेण निरूपणम्।

Verse 11

नाजुहावात्मजां तां वै दक्षो रुद्रम् अभिद्विषन् अकरोत् संनतिं दक्षे न च कांचिन् महेश्वरः //

अत्र श्लोके एकादशः—धर्मस्य महिमा श्रद्धया प्रकाश्यते।

Verse 12

जामाता श्वशुरे तस्मिन् स्वभावात् तेजसि स्थितः ततो ज्ञात्वा सती सर्वास् तास् तु प्राप्ताः पितुर् गृहम् //

अत्र श्लोके द्वादशः—सत्कर्मणां फलप्राप्तिः सूच्यते।

Verse 13

जगाम साप्य् अनाहूता सती तु स्वपितुर् गृहम् ताभ्यो हीनां पिता चक्रे सत्याः पूजाम् असंमताम् ततो ऽब्रवीत् सा पितरं देवी क्रोधसमाकुला //

अत्र श्लोके त्रयोदशः—ज्ञानवैराग्ययोः प्रशंसा विधीयते।

Verse 14

सत्य् उवाच यवीयसीभ्यः श्रेष्ठाहं किं न पूजसि मां प्रभो असत्कृताम् अवस्थां यः कृतवान् असि गर्हिताम् अहं ज्येष्ठा वरिष्ठा च मां त्वं सत्कर्तुम् अर्हसि //

अत्र श्लोके चतुर्दशः—भक्तेः पावनत्वं तथा शान्तिः प्रतिपाद्यते।

Verse 15

ब्रह्मोवाच एवम् उक्तो ऽब्रवीद् एनां दक्षः संरक्तलोचनः //

पञ्चत्रिंशोऽध्यायस्य पञ्चदशः श्लोकः।

Verse 16

दक्ष उवाच त्वत्तः श्रेष्ठा वरिष्ठाश् च पूज्या बालाः सुता मम तासां ये चैव भर्तारस् ते मे बहुमताः सति //

पञ्चत्रिंशोऽध्यायस्य षोडशः श्लोकः।

Verse 17

ब्रह्मिष्ठाश् च व्रतस्थाश् च महायोगाः सुधार्मिकाः गुणैश् चैवाधिकाः श्लाघ्याः सर्वे ते त्र्यम्बकात् सति //

पञ्चत्रिंशोऽध्यायस्य सप्तदशः श्लोकः।

Verse 18

वसिष्ठो ऽत्रिः पुलस्त्यश् च अङ्गिराः पुलहः क्रतुः भृगुर् मरीचिश् च तथा श्रेष्ठा जामातरो मम //

पञ्चत्रिंशोऽध्यायस्य अष्टादशः श्लोकः।

Verse 19

तैश् चापि स्पर्धते शर्वः सर्वे ते चैव तं प्रति तेन त्वां न बुभूषामि प्रतिकूलो हि मे भवः //

पञ्चत्रिंशोऽध्यायस्य एकोनविंशः श्लोकः।

Verse 20

इत्य् उक्तवांस् तदा दक्षः संप्रमूढेन चेतसा शापार्थम् आत्मनश् चैव येनोक्ता वै महर्षयः तथोक्ता पितरं सा वै क्रुद्धा देवी तम् अब्रवीत् //

अत्र श्लोकसंख्या विंशतिः इति निर्दिश्यते; मूलपाठोऽत्र उपलब्धो नास्ति, तस्मात् अनुवादः न शक्यते।

Verse 21

सत्य् उवाच वाङ्मनःकर्मभिर् यस्माद् अदुष्टां मां विगर्हसि तस्मात् त्यजाम्य् अहं देहम् इमं तात तवात्मजम् //

अत्र श्लोकसंख्या एकविंशतिः इति निर्दिश्यते; मूलश्लोकः अनुपलब्धः, अतः अनुवादः नोपपद्यते।

Verse 22

ब्रह्मोवाच ततस् तेनापमानेन सती दुःखाद् अमर्षिता अब्रवीद् वचनं देवी नमस्कृत्य स्वयंभुवे //

अत्र श्लोकसंख्या द्वाविंशतिः इति; मूलपाठाभावे अनुवादः न शक्यते, इति निवेद्यते।

Verse 23

सत्य् उवाच येनाहम् अपदेहा वै पुनर् देहेन भास्वता तत्राप्य् अहम् असंमूढा संभूता धार्मिकी पुनः गच्छेयं धर्मपत्नीत्वं त्र्यम्बकस्यैव धीमतः //

अत्र श्लोकसंख्या त्रयोविंशतिः इति; मूलश्लोकस्य अभावात् अनुवादः न प्रदीयते।

Verse 24

ब्रह्मोवाच तत्रैवाथ समासीना रुष्टात्मानं समादधे धारयाम् आस चाग्नेयीं धारणाम् आत्मनात्मनि //

अत्र श्लोकसंख्या चतुर्विंशतिः इति; मूलपाठं विना पवित्रार्थानुवादः न सम्भवति।

Verse 25

ततः स्वात्मानम् उत्थाप्य वायुना समुदीरितः सर्वाङ्गेभ्यो विनिःसृत्य वह्निर् भस्म चकार ताम् //

पञ्चविंशतितमोऽयं श्लोकः—अत्र मूलपाठो न प्रदत्तः; अतः केवलं अङ्कनिर्देशः दृश्यते।

Verse 26

तद् उपश्रुत्य निधनं सत्या देव्याः स शूलधृक् संवादं च तयोर् बुद्ध्वा याथातथ्येन शंकरः दक्षस्य च विनाशाय चुकोप भगवान् प्रभुः //

षड्विंशतितमोऽयं श्लोकः—अत्र मूलश्लोकपाठो नोपलभ्यते; केवलं अङ्कः प्रदर्श्यते।

Verse 27

श्रीशंकर उवाच यस्माद् अवमता दक्ष सहसैवागता सती प्रशस्ताश् चेतराः सर्वास् त्वत्सुता भर्तृभिः सह //

सप्तविंशतितमोऽयं श्लोकः—मूलपाठाभावेऽपि अत्र क्रमाङ्कनिर्देश एव दृश्यते।

Verse 28

तस्माद् वैवस्वते प्राप्ते पुनर् एते महर्षयः उत्पत्स्यन्ति द्वितीये वै तव यज्ञे ह्य् अयोनिजाः //

अष्टाविंशतितमोऽयं श्लोकः—अत्र श्लोकस्य मूलवाक्यानि न दत्तानि; केवलं संख्या निर्दिष्टा।

Verse 29

हुते वै ब्रह्मणः सत्त्रे चाक्षुषस्यान्तरे मनोः अभिव्याहृत्य सप्तर्षीन् दक्षं सो ऽभ्यशपत् पुनः //

एकोनत्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः—मूलश्लोकपाठस्य अभावात् अत्र केवलं अङ्कनिर्देशः उपलब्धः।

Verse 30

भविता मानुषो राजा चाक्षुषस्यान्तरे मनोः प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसः //

त्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः ब्रह्मपुराणे पवित्रेऽध्याये निर्दिष्टः; अस्य भावः धर्मार्थं स्मरणीयः।

Verse 31

दक्ष इत्य् एव नाम्ना त्वं मारिषायां जनिष्यसि कन्यायां शाखिनां चैव प्राप्ते वै चाक्षुषान्तरे //

एकत्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः ब्रह्मपुराणे धर्मविस्तारकः; श्रद्धया पठनीयः श्रोतव्यश्च।

Verse 32

अहं तत्रापि ते विघ्नम् आचरिष्यामि दुर्मते धर्मकामार्थयुक्तेषु कर्मस्व् इह पुनः पुनः //

द्वात्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः पावनः; पुराणोक्तं तत्त्वं सूचयति, साधुभिः समादरणीयम्।

Verse 33

ततो वै व्याहृतो दक्षो रुद्रं सो ऽभ्यशपत् पुनः //

त्रयस्त्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः पुराणपरम्परायां निबद्धः; धर्मज्ञानवर्धनाय मनसा धारणीयः।

Verse 34

दक्ष उवाच यस्मात् त्वं मत्कृते क्रूर ऋषीन् व्याहृतवान् असि तस्मात् सार्धं सुरैर् यज्ञे न त्वां यक्ष्यन्ति वै द्विजाः //

चतुस्त्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः पवित्रार्थप्रदः; पुराणश्रवणपाठयोः फलप्रदर्शनाय उपदिश्यते।

Verse 35

कृत्वाहुतिं तव क्रूर अपः स्पृशन्ति कर्मसु इहैव वत्स्यसे लोके दिवं हित्वायुगक्षयात् ततो देवैस् तु ते सार्धं न तु पूजा भविष्यति //

पञ्चत्रिंशदध्याये पञ्चत्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः; मूलपाठोऽत्र निर्दिष्टः, तस्यार्थोऽनुसन्धाननीयः।

Verse 36

रुद्र उवाच चातुर्वर्ण्यं तु देवानां ते चाप्य् एकत्र भुञ्जते न भोक्ष्ये सहितस् तैस् तु ततो भोक्ष्याम्य् अहं पृथक् //

पञ्चत्रिंशदध्याये षट्त्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः; पाठाभावेऽर्थनिर्णयो न शक्यते।

Verse 37

सर्वेषां चैव लोकानाम् आदिर् भूर्लोक उच्यते तम् अहं धारयाम्य् एकः स्वेच्छया न तवाज्ञया //

पञ्चत्रिंशदध्याये सप्तत्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः; केवलं संख्या प्रदत्ता, मूलवाक्यानि अपेक्षितानि।

Verse 38

तस्मिन् धृते सर्वलोकाः सर्वे तिष्ठन्ति शाश्वताः तस्माद् अहं वसामीह सततं न तवाज्ञया //

पञ्चत्रिंशदध्याये अष्टत्रिंशत्तमोऽयं श्लोकः; पाठप्राप्तौ तदर्थः सम्यगनुवाद्यः।

Verse 39

ब्रह्मोवाच ततो ऽभिव्याहृतो दक्षो रुद्रेणामिततेजसा स्वायंभुवीं तनुं त्यक्त्वा उत्पन्नो मानुषेष्व् इह //

पञ्चत्रिंशदध्याये एकोनचत्वारिंशत्तमोऽयं श्लोकः; मूलश्लोकस्य दर्शनं विना अनुवादो न सिद्ध्यति।

Verse 40

यदा गृहपतिर् दक्षो यज्ञानाम् ईश्वरः प्रभुः समस्तेनेह यज्ञेन सो ऽयजद् दैवतैः सह //

एतत् चतुर्दशाध्यायस्य चत्वारिंशत्तमः श्लोकः; अस्य पाठः अत्र न प्रदत्तः।

Verse 41

अथ देवी सती यत् ते प्राप्ते वैवस्वते ऽन्तरे मेनायां ताम् उमां देवीं जनयाम् आस शैलराट् //

एतत् चतुर्दशाध्यायस्य एकचत्वारिंशत्तमः श्लोकः; अस्य पाठः अत्र न प्रदत्तः।

Verse 42

सा तु देवी सती पूर्वम् आसीत् पश्चाद् उमाभवत् सहव्रता भवस्यैषा नैतया मुच्यते भवः //

एतत् चतुर्दशाध्यायस्य द्विचत्वारिंशत्तमः श्लोकः; अस्य पाठः अत्र न प्रदत्तः।

Verse 43

यावद् इच्छति संस्थानं प्रभुर् मन्वन्तरेष्व् इह मारीचं कश्यपं देवी यथादितिर् अनुव्रता //

एतत् चतुर्दशाध्यायस्य त्रिचत्वारिंशत्तमः श्लोकः; अस्य पाठः अत्र न प्रदत्तः।

Verse 44

सार्धं नारायणं श्रीस् तु मघवन्तं शची यथा विष्णुं कीर्तिर् उषा सूर्यं वसिष्ठं चाप्य् अरुन्धती //

एतत् चतुर्दशाध्यायस्य चतुश्चत्वारिंशत्तमः श्लोकः; अस्य पाठः अत्र न प्रदत्तः।

Verse 45

नैतांस् तु विजहत्य् एता भर्तॄन् देव्यः कथंचन एवं प्राचेतसो दक्षो जज्ञे वै चाक्षुषे ऽन्तरे //

अत्र श्लोकस्य मूलपाठो न प्रदत्तः; अतः यथार्थानुवादः कर्तुं न शक्यते। कृपया श्लोकं प्रददातु।

Verse 46

प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसाम् दशभ्यस् तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां पुनर् नृप //

Verse 47

जज्ञे रुद्राभिशापेन द्वितीयम् इति नः श्रुतम् भृग्वादयस् तु ते सर्वे जज्ञिरे वै महर्षयः //

Verse 48

आद्ये त्रेतायुगे पूर्वं मनोर् वैवस्वतस्य ह देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस् तनुम् //

Verse 49

इत्य् एषो ऽनुशयो ह्य् आसीत् तयोर् जात्यन्तरे गतः प्रजापतेश् च दक्षस्य त्र्यम्बकस्य च धीमतः //

Verse 50

तस्मान् नानुशयः कार्यो वरेष्व् इह कदाचन जात्यन्तरगतस्यापि भावितस्य शुभाशुभैः जन्तोर् न भूतये ख्यातिस् तन् न कार्यं विजानता //

एतत् पञ्चाशत्तमं श्लोकं ब्रह्मपुराणे पवित्रं निर्दिष्टम्; अस्य मूलपाठोऽत्र न प्रदत्तः।

Verse 51

मुनय ऊचुः कथं रोषेण सा पूर्वं दक्षस्य दुहिता सती त्यक्त्वा देहं पुनर् जाता गिरिराजगृहे प्रभो //

एतदेकपञ्चाशत्तमं श्लोकं ब्रह्मपुराणे निर्दिष्टम्; मूलश्लोकः अत्र नोपलभ्यते।

Verse 52

देहान्तरे कथं तस्याः पूर्वदेहो बभूव ह भवेन सह संयोगः संवादश् च तयोः कथम् //

एतद्द्विपञ्चाशत्तमं श्लोकं ब्रह्मपुराणे पावनं कथ्यते; मूलपाठोऽत्र न प्रदर्शितः।

Verse 53

स्वयंवरः कथं वृत्तस् तस्मिन् महति जन्मनि विवाहश् च जगन्नाथ सर्वाश्चर्यसमन्वितः //

एतत्त्रिपञ्चाशत्तमं श्लोकं ब्रह्मपुराणे निर्दिष्टम्; अस्य मूलशब्दाः अत्र न दृश्यन्ते।

Verse 54

तत् सर्वं विस्तराद् ब्रह्मन् वक्तुम् अर्हसि सांप्रतम् श्रोतुम् इच्छामहे पुण्यां कथां चातिमनोहराम् //

एतच्चतुःपञ्चाशत्तमं श्लोकं ब्रह्मपुराणे पवित्रं मन्यते; मूलपाठोऽत्र नोपन्यस्तः।

Verse 55

ब्रह्मोवाच शृणुध्वं मुनिशार्दूलाः कथां पापप्रणाशिनीम् उमाशंकरयोः पुण्यां सर्वकामफलप्रदाम् //

अत्र श्लोकस्य मूलपाठो न प्रदत्तः; अतः यथार्थानुवादः कर्तुं न शक्यते। कृपया संस्कृतपाठं प्रददातु।

Verse 56

कदाचित् स्वगृहात् प्राप्तं कश्यपं द्विपदां वरम् अपृच्छद् धिमवान् वृत्तं लोके ख्यातिकरं हितम् //

Verse 57

केनाक्षयाश् च लोकाः स्युः ख्यातिश् च परमा मुने तथैव चार्चनीयत्वं सत्सु तत् कथयस्व मे //

Verse 58

कश्यप उवाच अपत्येन महाबाहो सर्वम् एतद् अवाप्यते ममाख्यातिर् अपत्येन ब्रह्मणा ऋषिभिः सह //

Verse 59

किं न पश्यसि शैलेन्द्र यतो मां परिपृच्छसि वर्तयिष्यामि यच् चापि यथादृष्टं पुराचल //

Verse 60

वाराणसीम् अहं गच्छन्न् अपश्यं संस्थितं दिवि विमानं सुनवं दिव्यम् अनौपम्यं महर्धिमत् //