Sukta 115

Mantra 1

चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः । आप्रा द्यावापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥

Ergueu-se o rosto luminoso dos deuses — Sūrya, o olho de Mitra e de Varuṇa e de Agni. Ele encheu o Céu e a Terra e o espaço intermédio; o Sol é o próprio Ātman de tudo o que se move e do que permanece.

Mantra 2

सूर्यो देवीमुषसं रोचमानां मर्यो न योषामभ्येति पश्चात् । यत्रा नरो देवयन्तो युगानि वितन्वते प्रति भद्राय भद्रम् ॥

Sūrya segue a deusa Uṣas, a Aurora fulgente, como um jovem segue uma donzela. Ali onde homens que buscam o Divino estendem os yuga, fazem o bem responder ao bem — cada passo auspicioso correspondendo a uma auspiciosidade maior.

Mantra 3

भद्रा अश्वा हरितः सूर्यस्य चित्रा एतग्वा अनुमाद्यासः । नमस्यन्तो दिव आ पृष्ठमस्थुः परि द्यावापृथिवी यन्ति सद्यः ॥

Auspiciosos são os corcéis, as Harits de Sūrya, de brilho verde-dourado, variegadas, velozes, exultantes no seu ímpeto adiante. Em adoração tomam seu lugar sobre o dorso do Céu; de pronto avançam, envolvendo Céu e Terra.

Mantra 4

तत्सूर्यस्य देवत्वं तन्महित्वं मध्या कर्तोर्विततं सं जभार । यदेदयुक्त हरितः सधस्थादाद्रात्री वासस्तनुते सिमस्मै ॥

Esta é a divindade de Sūrya, esta a sua grandeza: ele reuniu a trama amplamente estendida entre os dois agentes. Quando ele atrela as Harits desde o seu assento comum, então a Noite estende para ele a sua veste.

Mantra 5

तन्मित्रस्य वरुणस्याभिचक्षे सूर्यो रूपं कृणुते द्योरुपस्थे । अनन्तमन्यद्रुशदस्य पाजः कृष्णमन्यद्धरितः सं भरन्ति ॥

Sob o olhar que tudo abarca de Mitra e Varuṇa, Sūrya compõe a sua forma no regaço do Céu. Um aspecto do seu poder é sem limite e fulgente; outro é escuro — isso as Harits ajuntam.

Mantra 6

अद्या देवा उदिता सूर्यस्य निरंहसः पिपृता निरवद्यात् । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः ॥

Hoje, ó deuses, com o erguer-se de Sūrya, livrai-nos da aflição, livrai-nos da culpa. Que Mitra e Varuṇa nos ampliem; que Aditi, Sindhu, a Terra e também o Céu nos nutram e protejam.