Kaushitaki

Verse 1

चित्रो ह वै गार्ग्यायणिर्यक्षमाण आरुणिं वव्रे। स ह पुत्रं श्वेतकेतुं प्रजिघाय—याजयेति। तं हासीनं पप्रच्छ—गौतमस्य पुत्रास्ते संवृतं लोके यस्मिन् मा धास्यस्यन्यमहो; बद्ध्वा तस्य लोके धास्यसीति। स होवाच—...

Citra Gārgyāyaṇi, mając wykonać ofiarę, wybrał Āruṇiego na swego kapłana. Āruṇi posłał swego syna Śvetaketu, mówiąc: "Wykonaj ofiarę." Gdy ten usiadł, Citra zapytał go: "O synu Gautamy, w jakim świecie mnie umieścisz? Czy też zwiążesz mnie i umieścisz w tamtym świecie?" On odpowiedział: "Nie wiem tego; pozwól, że zapytam mojego nauczyciela." Udał się do swego ojca i zapytał. (Ojciec rzekł:) "Nie pytaj mnie; jak mógłbym odpowiedzieć? Ja również nie wiem tego. Jak członkowie zgromadzenia, zabieramy jedynie to, co zostało nauczone przez recytację; to, co leży poza nami, inni nam udzielają. Chodź, pójdziemy obaj." Wtedy, z drewnem ofiarnym w ręku, podszedł do Citry Gārgyāyaṇiego. Citra rzekł do niego: "Gautamo, jesteś godny Brahmana; ponieważ przyszedłeś do mnie, chodź, pouczę cię."

Verse 2

स होवाच—ये वै के चास्माल्लोकात्प्रयन्ति चन्द्रमसमेव ते। सर्वे गच्छन्ति। तेषां प्राणैः पूर्वपक्ष आप्यायतेऽथापरपक्षे न प्रजनयति। एतद्वै स्वर्गस्य लोकस्य द्वारं यश्चन्द्रमाः। तं यत्प्रत्याह तमतिसृजते; य ...

Rzekł: "Wszyscy, którzy odchodzą z tego świata, udają się zaiste do Księżyca; wszyscy tam idą. Ich oddechami życiowymi napełnia się rosnąca połowa Księżyca; potem, w malejącej połowie, nie rodzi ich dalej. Ten Księżyc jest zaiste drzwiami świata niebiańskiego. Kogo zapyta i kto odpowie, tego przepuszcza; kogo zaś zapyta, a kto nie odpowie prawdziwie, tego zsyła tutaj, stając się deszczem i deszcz padający. Tutaj odradza się w tych stanach, jako robak, lub owad, lub ptak, lub tygrys, lub lew, lub ryba, lub małe zwierzę, lub człowiek, lub coś innego. Zgodnie z czynem i zgodnie z wiedzą pyta przybyłego: 'Kim jesteś?' Należy odpowiedzieć: 'Z przenikliwego Księżyca pory roku przyniosły nasienie; z piętnastu dni jest zrodzony; od ojców otrzymał rodowód przodków. Umieśćcie mnie w mężczyźnie, sprawcy. Przez mężczyznę sprawcę, w matce, w miesiącu, zostałem wylany; rodząc się, powstając, przebywałem dwanaście lub trzynaście miesięcy z ojcem, idąc do stanu bezcielesnego i powracając ze stanu bezcielesnego. Dlatego, o pory roku, o śmiertelni, weźcie mnie. Przez tę prawdę, przez ten tapas, jestem porą roku; jestem z pór roku. Kim jesteś? Jestem tym.' Wtedy go przepuszcza."

Verse 3

स एतं देवयानं पन्थानमासाद्याग्निलोकमागच्छति। स वायुलोकं, स वरुणलोकं, स आदित्यलोकं, स इन्द्रलोकं, स प्रजापतिलोकं, स ब्रह्मलोकम्। तस्य ह वा एतस्य ब्रह्मलोकस्यारोहृदो मुहूर्ताः। येष्टिहा विरजा नदी, तिल्य...

Doszedłszy tej ścieżki bogów, przychodzi do świata Agni; potem do świata Vāyu; potem do świata Varuṇy; potem do świata Ādityi; potem do świata Indry; potem do świata Prajāpatiego; potem do świata Brahmy. Wstąpienie do tego świata Brahmy składa się z pewnych momentów. Tam jest rzeka Virajā, drzewo Tilya, siedziba zwana Sāyujya, niezwyciężone mieszkanie; Indra i Prajāpati są odźwiernymi, Vibhu i Pramita, przenikliwi i mędrcy; łoże to Sandhyamitaujāḥ; a tam są sługi: Priyā, mentalna, i Pratirūpā, wzrokowa; oraz dwie przynoszące kwiaty; oraz Apsarasy zwane Jagatyambā i Ambāvayavā; oraz rzeki zwane Ambayā. Ten, kto tak wie, tam przybywa. Brahma biegnie ku niemu, mówiąc: "Przez moją chwałę osiągnął rzekę Virajā; ten oto ma zwyciężyć, ma przejść poza."

Verse 4

तं पञ्चशतान्यप्सरसां प्रतिधावन्ति शतं मालाहस्ताः। शतमाञ्जनहस्ताः शतं चूर्णहस्ताः शतं वासोहस्ताः। शतं कणाहस्तास्तं ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कुर्वन्ति। स ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कृतो ब्रह्म विद्वान् ब्रह्मैवाभिप्र...

Pięciuset Apsaras biegnie ku niemu, sto z girlandami w rękach, sto z kolirionem, sto z proszkami, sto z szatami, sto z ziarnami; przystrajają go ozdobą Brahmy. Przystrójony ozdobą Brahmy, znawca Brahmy udaje się samego Brahmy. Przychodzi do jeziora zwanego Āra w sercu; przekracza je samym umysłem. Gdy je osiągnął, ci, którzy go znają, zanurzają się. Przychodzi do momentów, ofiarników; ci uciekają przed nim. Przychodzi do rzeki Virajā; przekracza ją samym umysłem. Tam otrząsa się z zasługi i przewiny: jego mili krewni biorą jego zasługę, niemili biorą jego przewinę. Jak woźnica na rydwanie spogląda na koło, tak on spogląda na dzień i noc. Porzucając zasługę i przewinę oraz wszystkie pary przeciwieństw, on, wolny od zasługi, wolny od przewiny, znawca Brahmy udaje się samego Brahmy.

Verse 5

स आगच्छति तिल्यं वृक्षं तं ब्रह्मगन्धः प्रविशति। स आगच्छति सायुज्यं संस्थानं तं ब्रह्म स प्रविशति। स आगच्छत्यपराजितमायतनं तं ब्रह्मतेजः प्रविशति। स आगच्छतीन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ तावस्मादपद्रवतः। स आग...

Przychodzi do drzewa Tilya; wchodzi w nie woń Brahmy. Przychodzi do zgromadzenia zwanego Sāyujya; wchodzi w nie Brahma. Przychodzi do siedziby Aparājita; wchodzi w nią blask Brahmy. Przychodzi do Indry i Prajāpatiego, odźwiernych; ci uciekają przed nim. Przychodzi do sali zwanej Vibhūpramita; wchodzi w nią chwała Brahmy. Przychodzi do tronu zwanego Vicakṣaṇā, uformowanego z Sāmanów Bṛhad i Rathantara: Dhyāy i Naudhāsa są jego dwiema przednimi nogami, Vairūpa i Vairāja dwiema tylnymi nogami; Śākvara i Raivata są jego poprzeczkami. To jest prajñā; przez prajñę zaiste widzi. Przychodzi do łoża zwanego Amitaujasa: prāṇa jest jego istnieniem; przeszłość i przyszłość są jego dwiema przednimi nogami; Śrī i Īrā dwiema tylnymi nogami; Bṛhad i Rathantara jego podłużnymi podporami; Bhadra i Yajñāyajñīya jego zagłówkiem; Ṛc i Sāmany są jego głową; Yajusy są jego przednim splotem; wyciski Somy są jego poprzecznym splotem; Udgītha jest jego posłaniem; Upaśrī jest jego przykryciem; Śrī jest jego poduszką. Na nim zasiada Brahma. Ten, kto tak wie, wstępuje na nie najpierw jedną stopą. Brahma mówi do niego: "Kim jesteś?", temu powinien odpowiedzieć.

Verse 6

ऋतुरस्म्यार्तवोऽस्म्याकाशाद्योनेः सम्भूतो भार्यायै रेतः। संवत्सरस्य तेजोभूतस्य भूतस्यात्मभूतस्य त्वमात्मासि। यस्त्वमसि सोऽहमस्मीति। तमाह कोऽहमस्मीति। सत्यमिति ब्रूयात्। किं तद्यत्सत्यमिति यदन्यद्देवेभ...

"Jestem Ṛtu, porą roku; jestem Ārtava, z pór roku, zrodzony z łona przestrzeni, nasienie dla żony. Ty jesteś Jaźnią roku, którego naturą jest blask, tego, co stało się, którego samym bytem jest Jaźń; ty jesteś Jaźnią. Czymkolwiek jesteś, tym ja jestem." Wtedy on mówi do niego: "Kim jestem?" Powinien odpowiedzieć: "Prawdą." Czym jest ta 'prawda'? To, co jest inne niż bogowie i oddechy życiowe, to jest sat, byt; a to, czym są bogowie i oddechy życiowe, to jest yam; i przez tę mowę jest wypowiadane jako 'satyam'. 'Satyam': tyleż jest wszystko to, 'jesteś wszystkim tym, wszystkim tym zaiste.' Tak mówi do niego. To również jest powiedziane w wersie.

Verse 7

यजूरुदरः सामशिरा असावृङ्मूर्तिरव्ययः। स ब्रह्मेति हि विज्ञेयः। ऋषिर्ब्रह्ममयो महानिति॥ तमाह—केन पौंस्राणि नामान्याप्नोतीति? प्राणेनेति ब्रूयात्। केन स्त्रीनामानीति? वाचेति। केन नपुंसकनामानीति? मनसेति।...

Ma Yajus jako swój brzuch, Sāman jako swoją głowę; jest postacią Ṛk, niezniszczalny. Jest zaiste do poznania jako Brahma, wielki widz złożony z Brahmy. Rzekł do niego: "Przez co osiąga się męskie imiona?" Należy odpowiedzieć: "Przez oddech." "Przez co żeńskie imiona?" "Przez mowę." "Przez co nijakie imiona?" "Przez umysł." "Przez co zapachy?" "Przez nos." "Przez co formy?" "Przez oko." "Przez co dźwięki?" "Przez ucho." "Przez co smaki pokarmu?" "Przez język." "Przez co czyny?" "Przez dwie ręce." "Przez co przyjemność i ból?" "Przez ciało." "Przez co błogość, rozkosz płciową i Prajāpatiego?" "Przez organ płciowy." "Przez co ruch?" "Przez dwie stopy." "Przez co myśli, pragnienia, które mają być poznane?" "Przez inteligencję," należy oświadczyć. Rzekł do niego: "Wody zaiste są moim światem; to jest twój świat." Zdobywa tę citi w Brahmie, która jest vyaṣṭi, aspektem zróżnicowanym, indywidualnym; przenika tę vyaṣṭi, kto tak wie, kto tak wie.

Verse 1

प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह कौषीतकिः। तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो मनो दूतं, वाक् परिवेष्ट्री, चक्षुर्गात्रं, श्रोत्रं संश्रावयितृ। यो ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो मनो दूतं वेद, दूतवान् भवति। यो वाच...

Kauṣītaki rzekł: "Oddech jest Brahmą." Od tego oddechu, od Brahmy, umysł jest posłańcem; mowa jest sługą, która usługuje; oko jest członkiem ciała; ucho jest tym, co sprawia słyszenie. Kto wie, że umysł jest posłańcem tego oddechu, Brahmy, staje się tym, który ma posłańca. Kto wie, że mowa jest sługą, staje się tym, który ma sługę. Temu oddechowi, Brahmie, wszystkie te bóstwa przynoszą daninę nieproszone; podobnie wszystkie istoty przynoszą daninę jemu nieproszone, kto tak wie. Jego tajemna nauka jest taka: nie należy siadać i żebrać. Jak ktoś, pożebrawszy we wsi i otrzymawszy, usiadłby, myśląc: "Nie przyszedłem jeść tego, co dano," ci, którzy patrzą na niego od przodu, zapraszają go: "Damy tobie." To jest zasada dla żebrzącego; natychmiast potem zapraszają go: "Damy tobie."

Verse 2

प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह पैङ्ग्यः। तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो वाक् परस्ताच्चक्षुरारुन्धे। चक्षुः परस्ताच्छ्रोत्रमारुन्धे। श्रोत्रं परस्तान्मन आरुन्धे। मनः परस्तात्प्राण आरुन्धे। तस्मै वा एतस्मै...

Paiṅgya rzekł: "Oddech jest Brahmą." Od tego oddechu, od Brahmy, mowa, z tamtej strony, ogarnia i powstrzymuje oko; oko, z tamtej strony, ogarnia i powstrzymuje ucho; ucho, z tamtej strony, ogarnia i powstrzymuje umysł; umysł, z tamtej strony, ogarnia i powstrzymuje oddech. Temu oddechowi, Brahmie, wszystkie te bóstwa przynoszą daninę nieproszone; podobnie wszystkie istoty przynoszą daninę jemu nieproszone, ci, którzy tak wiedzą. Jego tajemna nauka jest taka: należy żebrać, siedząc blisko, to jest z powściągliwością. Jak ktoś, pożebrawszy we wsi i nie otrzymawszy, usiadłby, myśląc: "Nie będę polegał na tym, co stąd dano," ci, którzy patrzą na niego od przodu, zapraszają go: "Damy tobie." To jest zasada, gdy się pożebrało; z innego miejsca zaiste zapraszają go: "Damy tobie."

Verse 3

अथात एकधनावरोधनम्। यदेकधनमभिध्यायात् पौर्णमास्यां वा अमावास्यां वा, शुद्धपक्षे वा पुण्ये नक्षत्रे, अग्निमुपसमाधाय परिसमुह्य परिस्तीर्य पर्युक्ष पूर्वदक्षिणं जान्वाच्य स्रुवेण वा चमसेन वा कंसेन वा एता ...

Teraz zaś, rytuał zwany "zdobywaniem jednego skarbu." Jeśli ktoś ma medytować nad jedną pożądaną korzyścią, w dzień pełni księżyca lub w dzień nowiu, lub w jasnej połowie miesiąca pod pomyślną konstelacją, rozpaliwszy i należycie ułożywszy ogień, zmietłszy dookoła, rozłożywszy trawę i skropiwszy wodą, siedząc z prawym kolanem zwróconym na wschód i południe, czerpakiem lub kubkiem lub misą, składa te ofiary z masła: "Mowa, imieniem bóstwo zdobywające, niechaj zdobędzie to dla mnie od tej osoby; jej svāhā." "Wzrok, imieniem bóstwo zdobywające, niechaj zdobędzie to dla mnie od tej osoby; jemu svāhā." "Słuch, imieniem bóstwo zdobywające, niechaj zdobędzie to dla mnie od tej osoby; jemu svāhā." "Umysł, imieniem bóstwo zdobywające, niechaj zdobędzie to dla mnie od tej osoby; jemu svāhā." Potem, powąchawszy dym, namaściwszy i potarłszy członki masłem, powściągając mowę i wychodząc, należy oznajmić sprawę do zdobycia lub posłać posłańca. Zaprawdę, osiąga to.

Verse 4

अथातो दैवस्मरः। यस्य प्रियो बुभूषेत्, यस्यै वा एषां—वैतेषमेवैतस्मिन् पर्वण्यग्निमुपसमाधायैतयैवावृत्त्या एता जुहोमि— असौ स्वाहा। चक्षुस्ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहा। प्रज्ञानं ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहा। इत्यथ...

Teraz więc, obrzęd zwany boskim wspomnieniem. Jeśli ktoś pragnie stać się drogim dla kogoś, lub dla kobiety spośród nich, wtedy w sam dzień święta księżycowego, rozpalivszy i należycie ułożywszy ogień, tą samą procedurą składa te ofiary: Taki-a-taki człowiek, svāhā. Twój wzrok ofiaruję w siebie samego, taki-a-taki, svāhā. Twoje zrozumienie ofiaruję w siebie samego, taki-a-taki, svāhā. Następnie, powąchawszy dym, namaściwszy i potarłszy członki masłem klarowanym, powściągnąwszy mowę i wyszedłszy, powinien szukać kontaktu, nawet poprzez wiatr, lub stać rozmawiając. Zaprawdę staje się drogim; zaprawdę pamiętają go.

Verse 5

अथातः सायमन्नं प्रातर्दनमन्तरमग्निहोत्रमित्याचक्षते। यावद्वै पुरुषो भाषते न तावत्प्राणितुं शक्नोति; प्राणं तदा वाचि जुहोति। यावद्वै पुरुषः प्राणिति न तावद्भाषितुं शक्नोति; वाचं तदा प्राणे जुहोति। एते ...

Teraz więc, wieczorny posiłek i poranny dar nazywają wewnętrznym Agnihotrą. Jak długo człowiek mówi, nie może oddychać; wtedy ofiaruje oddech w mowę. Jak długo człowiek oddycha, nie może mówić; wtedy ofiaruje mowę w oddech. Te dwie są nieskończonymi, nieśmiertelnymi ofiarami: czuwając i śpiąc, ofiaruje nieustannie, bez przerwy. Lecz inne ofiary, które są skończone, te stają się utworzone z czynu. To właśnie tak wcześniejsi znawcy wykonywali Agnihotrę.

Verse 6

उक्थं ब्रह्मेति ह स्माह शुष्कभृङ्गरः। तदृगित्युपासीत। सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्यायाभ्यर्च्यन्ते। तद्यजुरित्युपासीत। सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय युज्यन्ते। तत्सामेत्युपासीत। सर्वाणि हास्मै भ...

Śuṣkabhṛṅgara rzekł: Uktha jest Brahmanem. Należy kontemplować go jako Ṛk, gdyż wszystkie istoty wychwalają go dla wyższości. Należy kontemplować go jako Yajus, gdyż wszystkie istoty są zaprzężone do niego dla wyższości. Należy kontemplować go jako Sāman, gdyż wszystkie istoty kłaniają się przed nim dla wyższości. Należy kontemplować go jako Śrī, jako Yaśas i jako Tejas. Jak to uktha jest wśród recytacji najbardziej dostatnie, najbardziej sławne i najbardziej promienne, tak zaprawdę znawca staje się wśród wszystkich istot najbardziej dostatni, najbardziej sławny i najbardziej promienny. To samo aiṣṭaka, Jaźń utworzona z czynu rytualnego, kapłan Adhvaryu poświęca; w nie wprowadza wersy Yajus; kapłan Hotṛ czyni je uformowanym z Ṛk; kapłan Udgātṛ czyni je uformowanym z Sāman. To jest Jaźń całej potrójnej wiedzy wedyjskiej; zaprawdę to staje się jego własną Jaźnią, tak poznaje.

Verse 7

अथातः सर्वजितः कौषीतकेः त्रीण्युपासनानि भवन्ति। यज्ञोपवीतं कृत्वा अप आचम्य त्रिरुदपात्रं प्रसिच्य उद्यन्तमादित्यमुपतिष्ठेत—वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीति। एतयैवावृता मध्ये सन्तमुद्वर्गोऽसि पाप्मानं मे ...

Teraz, dla Sarvajit Kauṣītaki istnieją trzy medytacje. Założywszy nić świętą, popiwszy wodę i pokropiwszy trzykrotnie naczynie z wodą, należy stanąć twarzą do wschodzącego słońca i odmówić: Jesteś vargą; usuń moje zło. Tą samą formułą, gdy słońce jest w połowie nieba: Jesteś udvargą; unieś moje zło. Tą samą formułą, gdy zachodzi: Jesteś saṃvargą; zgromadź moje zło. Jakikolwiek grzech popełnia się dniem i nocą, przez to się go pozbywa.

Verse 8

अथ मासि मास्यमावास्यायां पश्चाच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैवावृता हरिततृणाभ्याम्। अथ वाक् प्रत्यस्यति—यत्ते सुसीमं हृदयमधिचन्द्रमसि श्रितम्, तेनामृतत्वस्येशानं मा हं पौत्रमघं रुदमिति। न हास्मात्पूर्...

Teraz, miesiąc po miesiącu, w dzień nowiu, należy stanąć za widocznym księżycem, przykryty dwoma zielonymi źdźbłami trawy. Wtedy kieruje mowę w modlitwie: To twoje dobrze ograniczone serce, które spoczywa na księżycu, przez to, o panie nieśmiertelności, niech ja, wnuk, nie płaczę z powodu grzechu. Mówi: Niech wcześniejsze potomstwo nie odejdzie ode mnie. To mówi ten, kto ma syna; lecz kto nie ma syna, mówi: Napełnij się; niech twoje końce się spotkają; niech mleka się zjednoczą; niech siły życiowe się zjednoczą, wy, których Ādityowie karmią promieniem. Szepcząc te trzy wersy Ṛk, mówi: Napełnij się dla nas oddechem, potomstwem i bydłem. Potem obchodzi boskie ogrodzenie; obchodzi idąc za ogrodzeniem słońca i obchodzi z prawym ramieniem.

Verse 9

अथ पौर्णमास्यां पुरस्ताच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेत— एतयैवावृता सोमो राजासि। विचक्षणः पञ्चमुखोऽसि। प्रजापतिर्ब्राह्मणस्त एकं मुखम्। तेन मुखेन राज्ञोऽत्सि; तेन मुखेन मामन्नादं कुरु॥ राजा त एकं मुखम्;...

Teraz, w noc pełni księżyca, zwrócony na wschód, należy czcić widoczny Księżyc, mówiąc: Tą właśnie formułą jesteś ogarnięty; jesteś Somą, Królem. Jesteś przenikliwy; jesteś pięciotwarzy. Prajāpati, Brāhmaṇa, jest jedną z twoich twarzy; tą twarzą pożerasz królów; tą twarzą uczyń mnie jedzącym pokarm. Król jest jedną z twoich twarzy; tą twarzą pożerasz lud; tą właśnie twarzą uczyń mnie jedzącym pokarm. Sokół jest jedną z twoich twarzy; tą twarzą pożerasz ptaki; tą twarzą uczyń mnie jedzącym pokarm. Agni jest jedną z twoich twarzy; tą twarzą pożerasz ten świat; tą twarzą uczyń mnie jedzącym pokarm. Wszystkie istoty, to właśnie jest piątą twarzą; tą twarzą pożerasz wszystkie istoty; tą twarzą uczyń mnie jedzącym pokarm. Nie pomniejszaj nas w oddechu, potomstwie i bydle. Ktokolwiek nas nienawidzi i kogo my sami nienawidzimy, niech ten będzie pomniejszony w oddechu, potomstwie i bydle. Następnie obchodzi boskie ogrodzenie: Obchodzą idąc za ogrodzeniem Słońca, tak się mówi. Obchodzi, trzymając prawe ramię w jego stronę.

Verse 10

अथ संवेश्यन् जायायै हृदयमभिमृशेत्— यत्ते सुसीमे हृदये हितमन्तः प्रजापतौ। मन्येऽहं मां तद्विद्वांसं; मा अहं पौत्रमघं रुदमिति। न हास्मत्पूर्वाः प्रजाः प्रैति॥१०॥

Teraz, kładąc się, powinien dotknąć serca żony, mówiąc: O dobrze ograniczona, to, co jest umieszczone w twoim sercu wewnątrz Prajāpatiego, uważam siebie za znającego to; niech nie płaczę z powodu nieszczęścia dotyczącego wnuka. Tak zaprawdę potomstwo nie odchodzi przed nami.

Verse 11

अथ प्रोष्यान् पुत्रस्य मूर्धानमभिमृशति— अङ्गादङ्गात्सम्भवसि हृदयादधिजायसे। आत्मा वै पुत्रनामासि; स जीव शरदः शतम्॥ असाविति नामास्य गृह्णाति। अश्मा भव, परशुर्भव, हिरण्यमस्तृतं भव। तेजो वै पुत्रनामासि; स...

Teraz, po powrocie, dotyka głowy syna, mówiąc: Z członka w członek powstałeś, z serca się urodziłeś. Jesteś zaprawdę Jaźnią o imieniu syn; żyj sto jesieni. Mówiąc taki-a-taki, przyjmuje jego imię. Bądź kamieniem, bądź toporem, bądź nie złamanym złotem. Jesteś zaprawdę blaskiem o imieniu syn; żyj sto jesieni. Mówiąc taki-a-taki, przyjmuje jego imię. Tym, czym Prajāpati ogarnął stworzenia dla ich nienaruszoności, tym ogarniam cię, taki-a-taki. Następnie szepcze do jego prawego ucha: Przynieś nam, o szczodry, o posiadaczu kasztanatych koni; i: O Indrze, udziel najlepszych bogactw. Nie bądź odcięty, nie bądź udręczony; żyj, synu, sto jesieni życia. Jego imieniem wącha głowę, taki-a-taki, i powinien trzykrotnie powąchać jego głowę. Ryczę nad tobą rżeniem krowy, tak mówiąc; powinien trzykrotnie rżeć nad jego głową.

Verse 12

अथातो दैवः परिमरः। एतद्वै ब्रह्म दीप्यते। यदग्निर्ज्वलत्यथैतन्म्रियते। यन्न ज्वलति तस्यादित्यमेव तेजो गच्छति। वायुं प्राणः—एतद्वै ब्रह्म दीप्यते। यथादित्यो दृश्यतेऽथैतन्म्रियते। यन्न दृश्यते तस्य चन्द...

Teraz więc, boskie rozwiązanie: to zaprawdę jest Brahman, gdy jaśnieje. Gdy ogień płonie, wtedy jego objawienie żyje; gdy nie płonie, jego blask udaje się do słońca. W wiatr, jako prāṇa: to zaprawdę jest Brahman, gdy jaśnieje. Gdy słońce jest widziane, wtedy żyje; gdy nie jest widziane, jego blask udaje się do księżyca. W wiatr, jako prāṇa: to zaprawdę jest Brahman, gdy jaśnieje. Gdy księżyc jest widziany, wtedy żyje; gdy nie jest widziany, jego blask udaje się do błyskawicy. W wiatr, jako prāṇa: to zaprawdę jest Brahman, gdy jaśnieje. Gdy błyskawica błyska, wtedy żyje; gdy nie błyska, jego blask udaje się do wiatru, w wiatr, prāṇę. Zaprawdę wszystkie te bóstwa, wchodząc w sam wiatr i będąc wchłonięte w wiatrze, nie mdleją; dlatego powstają ponownie. Tak co do bóstw; teraz co do Jaźni.

Verse 13

एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्वाचा वदत्यथैतन्म्रियते। यन्न वदति तस्य चक्षुरेव तेजो गच्छति। प्राणं प्राणः—एतद्वै ब्रह्म दीप्यते। यच्चक्षुषा पश्यत्यथैतन्म्रियते। यन्न पश्यति तस्य श्रोत्रमेव तेजो गच्छति। प्रा...

To zaprawdę jest Brahman, gdy jaśnieje: gdy ktoś mówi mową, wtedy żyje; gdy nie mówi, jego blask udaje się do oka. W prāṇę, jako prāṇa: to zaprawdę jest Brahman, gdy jaśnieje. Gdy ktoś widzi okiem, wtedy żyje; gdy nie widzi, jego blask udaje się do ucha. W prāṇę, jako prāṇa: to zaprawdę jest Brahman, gdy jaśnieje. Gdy ktoś słucha uchem, wtedy żyje; gdy nie słucha, jego blask udaje się do umysłu. W prāṇę, jako prāṇa: to zaprawdę jest Brahman, gdy jaśnieje. Gdy ktoś kontempluje umysłem, wtedy żyje; gdy nie kontempluje, jego blask udaje się do prāṇy, w prāṇę, jako prāṇa. Zaprawdę wszystkie te bóstwa, wchodząc w samą prāṇę i będąc wchłonięte w prāṇie, nie mdleją; dlatego powstają ponownie. I jeśli tutaj znawca tego zostałby ściśnięty między dwoma górami, południową i północną, miażdżąc go, nie zmiażdżyłyby go. Lecz ci, którzy go nienawidzą i których on sam nienawidzi, tak wszyscy oni giną dookoła.

Verse 14

अथातो निःश्रेयसादानम्। एता ह वै देवता अहं श्रेयसे विवदमानाः अस्माच्छरीरादुच्चक्रमुः। तद्दारुभूतं शिष्ये। अथैतद्वाक्प्रविवेश। तद्वाचा वदच्छिष्य एव। अथैतच्चक्षुः प्रविवेश। तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छिष्...

A teraz o osiągnięciu najwyższego dobra. Te bóstwa, spierając się: 'Ja jestem najlepszy', opuściły to ciało i wzniosły się w górę; ono zaś leżało jak kawałek drewna, uschnięte. Wtedy mowa weszła w nie; jednak, choć przemawiało mową, nadal więdło. Wtedy oko weszło w nie; jednak, choć przemawiało mową i widziało okiem, nadal więdło. Wtedy ucho weszło w nie; jednak, choć przemawiało mową, widziało okiem, słyszało uchem i rozważało umysłem, nadal więdło. Wtedy prana weszła w nie, i natychmiast powstało. Wtedy bóstwa, rozpoznawszy w pranie najwyższe dobro, wielbiły samą pranę jako świadome Ja i wraz ze wszystkimi tymi władzami odeszły z tego świata. Mając wiatr jako oparcie i przestrzeń jako swoją naturę, wstąpiły do nieba. Tak również znający to, wielbiąc samą pranę jako świadome Ja wszystkich istot, odchodzi z tego ciała wraz ze wszystkimi tymi władzami. Mając wiatr jako oparcie i przestrzeń jako naturę, nie powraca. Staje się tym, co osiągnąwszy, te bóstwa stają się nieśmiertelne, dzięki czemu bóstwa są nieśmiertelne.

Verse 15

अथातः पितापुत्रीयं सम्प्रदानमिति चाचक्षते। पिता पुत्रं प्रष्याह्वयति नवैस्तृणैरगारं संस्तीर्याग्निमुपसमाधायोदकुम्भं सपात्रमुपनिधायाहतेन वाससा सम्प्रच्छन्नः श्येत। एत्य पुत्र उपरिष्टादभिनिपद्यत। इन्द्र...

Teraz mówią o 'przekazie od ojca do syna'. Ojciec wzywa syna, po wyścieleniu domu świeżą trawą, rozpaleniu i ustawieniu ognia, postawieniu naczynia z wodą i położeniu się przykrytego niepranym ubraniem. Syn podchodzi i kładzie się na nim, dotykając władz ojca swoimi władzami i zwrócony ku niemu. Wtedy ojciec przekazuje mu: 'Moją mowę składam w tobie', mówi ojciec. 'Twoją mowę składam we mnie', mówi syn. 'Mój oddech składam w tobie', 'Twój oddech składam we mnie.' 'Moje oko składam w tobie', 'Twoje oko składam we mnie.' 'Mój słuch składam w tobie', 'Twój słuch składam we mnie.' 'Mój umysł składam w tobie', 'Twój umysł składam we mnie.' 'Istoty mojego pokarmu składam w tobie', 'Istoty twojego pokarmu składam we mnie.' 'Moje czyny składam w tobie', 'Twoje czyny składam we mnie.' 'Moją radość i cierpienie składam w tobie', 'Twoją radość i cierpienie składam we mnie.' 'Mą rozkosz, zachwyt i potomstwo składam w tobie', 'Twoją rozkosz, zachwyt i potomstwo składam we mnie.' 'Moje itja składam w tobie', 'Twoje itja składam we mnie.' 'Moje myśli, to co ma być poznane, i moje pragnienia składam w tobie', 'Twoje myśli, to co ma być poznane, i twoje pragnienia składam we mnie.' Potem odchodzi, zwracając się w prawo. Ojciec błogosławi go: 'Niech chwała, blask brahmy, pożywienie i sława znajdą w tobie upodobanie.' Wtedy drugi, patrząc na lewe ramię ojca, nie cofając ręki i przykrywając go brzegiem szaty, mówi: 'Z nieba zdobyj światy i pragnienia.' Jeśli ojciec nie jest chory, powinien pozostać pod władzą syna, albo wędrować. Powinien odejść; i jak go dopełnia obrzędem, tak sam staje się tym, który ma być dopełniony.

Verse 1

प्रतर्दनो ह वै दैवोदासिरिन्द्रस्य प्रियं धामोपजगाम युद्धेन पौरुषेण च। तं हेन्द्र उवाच—प्रतर्दन वरं ते ददानीति। स होवाच प्रतर्दनः—त्वमेव वृणीष्व यं त्वं मनुष्याय हिततमं मन्यस इति। तं हेन्द्र उवाच—न वै ...

Pratardana, syn Divodasy, przybył do umiłowanego siedzenia Indry przez walkę i męstwo. Indra rzekł do niego: 'Pratardana, daję ci dar.' Pratardana odpowiedział: 'Ty sam wybierz dla mnie to, co uważasz za najbardziej korzystne dla człowieka.' Indra rzekł mu: 'Nie wybiera się daru za drugiego; ty sam wybierz.' 'Wtedy rzeczywiście gorszy wybór jest mój', rzekł Pratardana. Wtedy Indra, bo Indra jest Prawdą, poprowadził go przez prawdę. Rzekł: 'Poznaj mnie samego; to uważam za najbardziej korzystne dla człowieka: żebyś mnie poznał. Zabiłem trzygłowego syna Twașțri; wydałem Atinów, zwróconych twarzami w dół, Sālāvṛkom. Przekraczając wiele rozdroży, zabiłem Prahlādów w niebie, Paulomów w przestrzeni pośrodku, i Kālakañjās na ziemi; z tego dla mnie nie ginie nawet włos. Ktokolwiek mnie poznaje, żadnym czynem nie umniejsza jego świat: nie przez matkobójstwo, nie przez ojcobójstwo, nie przez kradzież, nie przez zabicie embrionu; zło się go nie czepia i nie zna 'siności twarzy' występka.

Verse 2

स होवाच—प्राणोऽस्मि प्रज्ञात्मा; तं मामायुरमृतमित्युपास्व। आयुः प्राणः; प्राणो वा आयुः। प्राण उवाच—अमृतं यावद्ध्यस्मिञ्छरीरे प्राणो वसति तावदायुः। प्राणेन ह्येवामुष्मिँल्लोकेऽमृतत्वमाप्नोति; प्रज्ञया ...

Rzekł: 'Jestem praną, świadomym Ja; czcij mnie jako życie i jako nieśmiertelność. Życie jest praną; zaprawdę prana jest życiem.' Prana rzekła: 'Jak długo prana przebywa w tym ciele, tak długo jest życie. Przez pranę osiąga się nieśmiertelność w tamtym świecie; przez prajñę, prawdziwe postanowienie. Kto mnie czci jako życie i nieśmiertelność, osiąga pełnię życia w tym świecie i nieśmiertelność, niezniszczalność, w świecie niebiańskim.' O tym mówią: 'Oddechy wychodzą jako jedno.' Nikt bowiem nie mógłby za jednym razem ujawnić imię przez mowę, formę przez oko, dźwięk przez ucho, myśl przez umysł. Dlatego stawszy się jednym, oddechy ujawniają każdą z tych rzeczy. Gdy mowa mówi, wszystkie oddechy mówią wraz z nią; gdy oko widzi, wszystkie oddechy widzą wraz; gdy ucho słyszy, wszystkie oddechy słyszą wraz; gdy umysł rozmyśla, wszystkie oddechy rozmyślają wraz; gdy prana oddycha, wszystkie oddechy oddychają wraz. Tak właśnie jest tutaj, rzekł Indra: 'To jest osiągnięcie najwyższego dobra w odniesieniu do oddechów.'

Verse 3

जीवति वागपेतो मूकान् विपश्यामो जीवति। चक्षुरपेतोऽन्धान् विपश्यामो जीवति। श्रोत्रापेतो बधिरान् विपश्यामो जीवति। जीवतो बाहुच्छिन्नो जीवत्यूरुच्छिन्न इत्येवं हि पश्याम इत्यथ खलु प्राण एव। प्रज्ञात्मेदं श...

Nawet gdy mowa odeszła, widzimy niemego żyjącego; gdy wzrok odszedł, widzimy ślepego żyjącego; gdy słuch odszedł, widzimy głuchego żyjącego; widzimy żyjącego z odciętymi ramionami, żyjącego z odciętymi udami, tak właśnie obserwujemy. Zatem zaprawdę jest tylko prana, oddech życiowy. Ja złożone z prajñy obejmuje to ciało i sprawia, że się podnosi. Dlatego należy czcić tego właśnie Ukthę, zasadę życiową wielbioną w śpiewie. Prana jest prajñą, a prajña jest praną; te dwa przebywają razem w tym ciele i odchodzą razem. To jest jej 'widzenie', to poznanie: gdzie ta osoba, śpiąc, nie widzi żadnego snu. Wtedy w nim prana staje się jedna; wtedy mowa wraz ze wszystkimi imionami wchodzi w nią; oko wraz ze wszystkimi formami wchodzi w nią; ucho wraz ze wszystkimi dźwiękami wchodzi w nią; umysł wraz ze wszystkimi myślami wchodzi w nią. Gdy się budzi, jak iskry wylatują z płonącego ognia, tak z tego Ja wychodzą prany i zajmują swoje miejsca; z pran bóstwa, z bóstw światy. To jest jej osiągnięcie, to poznanie, gdzie ta osoba, cierpiąca i mająca umrzeć, wprowadzona w bezsilność, nie popada w ułudę. Mówią: 'jego umysł odszedł'; nie słyszy, nie widzi, a jednak mówi mową. Wtedy w nim prana staje się jedna; i mowa ze wszystkimi imionami, oko ze wszystkimi formami, ucho ze wszystkimi dźwiękami, i umysł ze wszystkimi myślami wchodzą w nią. Gdy się budzi, jak iskry z ognia, tak prany wychodzą z tego Ja do swoich siedzib; z pran bóstwa, z bóstw światy.

Verse 4

स यदास्माच्छरीरादुत्क्रामति वागस्मात्सर्वाणि नामान्यभिविसृजते; वाचा सर्वाणि नामान्याप्नोति। प्राणोऽस्मात्सर्वान्गन्धानभिविसृजते; प्राणेन सर्वान्गन्धानाप्नोति। चक्षुरस्मात्सर्वाणि रूपाण्यभिविसृजते; चक्...

Gdy odchodzi z tego ciała, mowa uwalnia z niego wszystkie imiona; przez mowę osiąga wszystkie imiona. Prana uwalnia z niego wszystkie zapachy; przez pranę osiąga wszystkie zapachy. Oko uwalnia z niego wszystkie formy; przez oko osiąga wszystkie formy. Ucho uwalnia z niego wszystkie dźwięki; przez ucho osiąga wszystkie dźwięki. Umysł uwalnia z niego wszystko, co jest pomyślane; przez umysł osiąga wszystko, co jest pomyślane. To jest 'osiągnięcie wszystkiego' w pranie. Prana jest prajñą, a prajña jest praną; te dwa przebywają razem w tym ciele i odchodzą razem. Teraz wyjaśnimy, jak w prajñie wszystkie istoty stają się jednością.

Verse 5

वागेवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्यै नाम परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा। घ्राणमेवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्य गन्धः परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा। चक्षुरेवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्य रूपं परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा...

Mowa zaprawdę jest jedną z jej kończyn, wzniesioną; dla niej imiona są odłożone ponad, jako same elementy. Węch zaprawdę jest jedną z jej kończyn, wzniesionym; dla niego zapachy są odłożone ponad, jako same elementy. Oko zaprawdę jest jedną z jej kończyn, wzniesionym; dla niego formy są odłożone ponad, jako same elementy. Ucho zaprawdę jest jedną z jej kończyn, wzniesionym; dla niego dźwięki są odłożone ponad, jako same elementy. Język zaprawdę jest jedną z jej kończyn, wzniesionym; dla niego smak pokarmu jest odłożony ponad, jako same elementy. Dwie ręce zaprawdę są jedną z jej kończyn, wzniesionymi; dla nich działanie jest odłożone ponad, jako same elementy. Ciało zaprawdę jest jedną z jej kończyn, wzniesionym; dla niego przyjemność i cierpienie są odłożone ponad, jako same elementy. Narząd płciowy zaprawdę jest jedną z jej kończyn, wzniesionym; dla niego rozkosz, zachwyt i płodność są odłożone ponad, jako same elementy. Dwie stopy zaprawdę są jedną z jej kończyn, wzniesionymi; dla nich ruch jest odłożony ponad, jako same elementy. Prajña zaprawdę jest jedną z jej kończyn, wzniesioną; przez nią myśli mają być poznane; pragnienia są odłożone ponad, jako same elementy.

Verse 6

प्रज्ञया वाचं समारुह्य वाचा सर्वाणि सामान्याप्नोति। प्रज्ञया प्राणं समारुह्य प्राणेन सर्वान् गन्धान् आप्नोति। प्रज्ञया चक्षुः समारुह्य चक्षुषा सर्वाणि रूपाण्याप्नोति। प्रज्ञया श्रोत्रं समारुह्य श्रोत्...

Przez prajñę wsiada na mowę i przez mowę osiąga wszystkie wspólne określenia. Przez prajñę wsiada na pranę i przez pranę osiąga wszystkie wonie. Przez prajñę wsiada na oko i przez oko osiąga wszystkie formy. Przez prajñę wsiada na ucho i przez ucho osiąga wszystkie dźwięki. Przez prajñę wsiada na język i przez język osiąga wszystkie smaki pokarmu. Przez prajñę wsiada na ręce i przez ręce osiąga wszystkie czyny. Przez prajñę wsiada na ciało i przez ciało osiąga przyjemność i cierpienie. Przez prajñę wsiada na narząd płciowy i przez niego osiąga błogość, zachwyt i potomstwo. Przez prajñę wsiada na stopy i przez stopy osiąga wszystkie ścieżki i ruchy. I wsiadając na dhī samą prajñą, przez samą prajñę osiąga pragnienia, które mają być poznane przez intelekt.

Verse 7

न हि प्रज्ञापेता वाग् नाम किंचन प्रज्ञपयेद् अन्यत्र मे। मनोऽभूदित्याह—नाहमेतन्नाम प्राज्ञासिषमिति। न हि प्रज्ञापेतः प्राणो गन्धं किंचन प्रज्ञपयेद् अन्यत्र मे। मनोऽभूदित्याह—नाहमेतं गन्धं प्राज्ञासिषमि...

Gdyby mowa była pozbawiona prajñy, nie ujawniłaby żadnego imienia, chyba 'mnie'. Wtedy umysł staje się obecny i mówi: 'Nie poznałem tego imienia.' Gdyby oddech był pozbawiony prajñy, nie ujawniłby żadnego zapachu, chyba 'mnie'... tak samo oko... ucho... język... ręce... ciało... narząd płciowy... stopy... nie ujawniłyby niczego, chyba 'mnie'. Wtedy umysł staje się obecny i mówi: 'Nie poznałem tego.' Zaprawdę, gdy prajña jest nieobecna, żadna dhī nie może powieść się. To, co ma być poznane, jest poznawane przez prajñę.

Verse 8

न वाचं विजिज्ञासीत; वक्तारं विद्यात्। न गन्धं विजिज्ञासीत; घ्रातारं विद्यात्। न रूपं विजिज्ञासीत; रूपविदं विद्यात्। न शब्दं विजिज्ञासीत; श्रोतारं विद्यात्। नान्नरसं विजिज्ञासीत; अन्नरसविज्ञातारं विद्य...

Nie należy dążyć do poznania mowy; należy poznać mówiącego. Nie należy dążyć do poznania zapachu; należy poznać wąchającego. Nie należy dążyć do poznania formy; należy poznać znającego formę. Nie należy dążyć do poznania dźwięku; należy poznać słuchającego. Nie należy dążyć do poznania smaku pokarmu; należy poznać znającego smak. Nie należy dążyć do poznania czynu; należy poznać sprawcę. Nie należy dążyć do poznania przyjemności i cierpienia; należy poznać znającego przyjemność i cierpienie. Nie należy dążyć do poznania błogości, zachwytu i potomstwa; należy poznać znającego błogość, zachwyt i potomstwo. Nie należy dążyć do poznania 'drogi'; należy poznać idącego. Nie należy dążyć do poznania umysłu; należy poznać myślącego. To zaprawdę są tylko dziesięć 'elementów przedmiotowych'; a w odniesieniu do prajñy, dziesięć 'elementów poznawczych'. Gdyby elementów przedmiotowych nie było, elementy poznawcze nie istniałyby; a gdyby elementów poznawczych nie było, elementy przedmiotowe nie istniałyby.

Verse 9

न ह्यन्यतरतो रूपं किंचन सिद्ध्येत्, नो एतन्नाना तद्यथा। रथस्यारेषु नेमिरर्पिता, नाभावरा अर्पिता; एवमेवैता भूतमात्राः प्रज्ञामात्रास्वर्पिताः, प्रज्ञामात्राः प्राणे अर्पिताः। एष प्राण एव प्रज्ञात्मानन्...

Żadna bowiem forma znikąd nie powstaje, nie jest ona wieloraka - tak właśnie jest. Jak obręcz jest umocowana na szprychach rydwanu, a szprychy na piaście, tak te żywioły są umocowane na samych poznaniach, a same poznania na oddechu życiowym. To jest oddech życiowy sam w sobie - którego Jaźnią jest świadomość - błogość, niewiędnąca, nieśmiertelna. Nie staje się większym przez dobre uczynki, ani mniejszym przez złe uczynki. To właśnie sprawia, że ktoś czyni dobro - tego, kogo pragnie prowadzić naprzód; a to sprawia, że ktoś czyni zło - tego, kogo pragnie odsunąć od tych światów. To jest strażnik światów, to jest pan światów, to jest władca wszystkiego. Należy poznać: "On jest moją Jaźnią"; należy poznać: "On jest moją Jaźnią".

Verse 1

गार्ग्यो ह वै बालाकिरनूचानः संस्पष्ट आस। सोऽयमुशिनरेषु संवसन् मत्स्येषु कुरुपञ्चालेषु काशीविदेहेष्विति। स ह आजातशत्रुं काश्यमेत्य उवाच—ब्रह्म ते ब्रवाणीति। तं होवाच आजातशत्रुः—सहस्रं दद्मस्ते; एतस्यां...

Gargya Balaki zaiste, człowiek uczony, był słynny. Mieszkał wśród Uśinarów, wśród Matsjów, wśród Kurów i Pańczalów, wśród Kasi i Widehów. Zbliżył się do Adżataśatru z Kasi i rzekł: "Ogłoszę ci Brahmana". Adżataśatru rzekł do niego: "Dam ci tysiąc za to; przy takiej mowie ludzie biegają wołając: 'Dżanaka, Dżanaka!'"

Verse 2

स होवाच बालाकिः—एवैष आदित्ये पुरुषः, तमेवाहमुपास इति। तं होवाच आजातशत्रुः—मामैतस्मिन् समवादयिष्ठाः; बृहत्पाण्डरवासा अतिष्ठाः सर्वेषां भूतानां मूर्धेति वा। अहम् एतमुपास इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, अतिष्ठ...

Balaki rzekł: "Ta Osoba, która jest w słońcu - Jego właśnie czczę". Adżataśatru rzekł do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; 'Odziany w wielką biel, stojący na szczycie wszystkich istot' - tak właśnie; Jego czczę. Kto tak Go czci, staje się stojącym na szczycie wszystkich istot, władcą nad wszystkimi istotami".

Verse 3

स होवाच बालाकिः—य एवैष चन्द्रमसि पुरुषः, एतमेवाहं ब्रह्मोपासे इति। तं होवाचाजातशत्रुः—मा मैतस्मिन्समवादयिष्ठाः; सोमो राजान्नस्यात्मेति वा अहमेतमुपास इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, अन्नस्यात्मा भवति॥३॥

Balaki rzekł: "Ta Purusza, która jest w księżycu - Ją właśnie czczę jako Brahmana". Adżataśatru rzekł do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; Soma, król, jest Atmanem pożywienia; tak właśnie Ją czczę". Kto tak Ją czci, staje się Atmanem pożywienia - jej wewnętrzną istotą i panowaniem.

Verse 4

स होवाच बालाकिः—य एवैष विद्युति पुरुषः, एतमेवाहं ब्रह्मोपासे इति। तं होवाचाजातशत्रुः—मा मैतस्मिन्समवादयिष्ठाः; तेजस्यात्मेति वा अहमेतमुपास इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, तेजस्यात्मा भवति॥४॥

Balaki rzekł: "Ta Purusza, która jest w błyskawicy - Ją właśnie czczę jako Brahmana". Adżataśatru rzekł do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; Ona jest Atmanem blasku (tedżas); tak właśnie Ją czczę". Kto tak Ją czci, staje się Atmanem blasku - jego wewnętrzną istotą i panowaniem.

Verse 5

स होवाच बालाकिः—य एवैष स्तनयित्नौ पुरुषः, एतमेवाहं ब्रह्मोपासे इति। तं होवाचाजातशत्रुः—मा मैतस्मिन्समवादयिष्ठाः; शब्दस्यात्मेति वा अहमेतमुपास इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, शब्दस्यात्मा भवति॥५॥

Balaki rzekł: "Ta Purusza, która jest w grzmocie - Ją właśnie czczę jako Brahmana". Adżataśatru rzekł do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; Ona jest Atmanem dźwięku (szabda); tak właśnie Ją czczę". Kto tak Ją czci, staje się Atmanem dźwięku - jego wewnętrzną istotą i panowaniem.

Verse 6

स होवाच बालाकिर्यः—एवैष आकाशे पुरुषः, तमेवाहमुपास इति। तं होवाच अजातशत्रुः—मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; पूर्णम् अप्रवर्ति ब्रह्मेति। वा अहमेतमुपास इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, पूर्यते प्रजया पशुभिः; न एव स्...

Balaki rzekł: "Ta Purusza, która jest w przestrzeni (akasza) - Ją właśnie czczę". Adżataśatru rzekł do niego: "Nie wciągaj mnie w spór o to; Brahman jest 'Pełnią' - nie brakuje Mu niczego, nie umniejsza się. Tak właśnie Go czczę". Kto tak Go czci, staje się wypełniony potomstwem i bydłem; ani on sam, ani jego potomstwo nie odchodzi przed właściwym czasem.

Verse 7

स होवाच बालाकिर्यः—एवैष वायौ पुरुषः, तमेवाहमुपास इति। तं होवाच अजातशत्रुः—मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; इन्द्रो वैकुण्ठोऽपराजिता सेनेति वा अहमेतमुपास इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, जिष्णुर्ह वा पराजिष्णुरन्यतर...

Balaki rzekł: "Ta Purusza, która jest w wietrze - Ją właśnie czczę". Adżataśatru rzekł: "Nie wciągaj mnie w spór o to; On jest Indrą Waikunthą, o niezwyciężonym wojsku - tak właśnie Go czczę". Kto tak Go czci, staje się zwycięzcą; a jeśli zostanie pokonany, staje się wyższym od drugiego.

Verse 8

स होवाच बालाकिर्यः—एवैषोऽग्नौ पुरुषः, तमेवाहमुपास इति। तं होवाच अजातशत्रुः—मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; विषासहिरिति वा अहमेतमुपास इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, विषासहिर्वा एष भवति॥८॥

Balaki rzekł: "Ta Purusza, która jest w ogniu - Ją właśnie czczę". Adżataśatru rzekł: "Nie wciągaj mnie w spór o to; On jest 'znoszącym truciznę' (wisasahi) - tak właśnie Go czczę". Kto tak Go czci, staje się zaiste 'znoszącym truciznę'.

Verse 9

स होवाच बालाकिः— “एवैषोऽप्सु पुरुषः, तमेवाहमुपासे” इति। तं होवाच आजातशत्रुः— “मा मैतस्मिन् समवादयिष्ठाः; नाम्न्यस्यात्मा” इति। “वा, अहमेतमुपासे” इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, नाम्न्यस्यात्मा भवतीत्यधिदैवत...

Balaki rzekł: "Zaiste, ta jest Purusza w wodach; Ją właśnie czczę w kontemplacji". Adżataśatru rzekł do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; Atman tego bóstwa jest w jego imieniu". "Więc to czczę" - rzekł Balaki. Kto tak czci, staje się atmanem zidentyfikowanym z jego imieniem - to w odniesieniu do bóstwa; a teraz w odniesieniu do jednostki.

Verse 10

स होवाच बालाकिः— “एवैष आदर्शे पुरुषः, तमेवाहमुपासे” इति। तं होवाच आजातशत्रुः— “मा मैतस्मिन् समवादयिष्ठाः; प्रतिरूप” इति। “वा, अहमेतमुपासे” इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, प्रतिरूपो हैवास्य प्रजायामाजायते; न...

Bālāki rzekł: "Zaprawdę, to jest Purusza w lustrze; Jego jedynie czczę w kontemplacji." Ajātaśatru powiedział do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; to jedynie odbicie." "W takim razie czczę to," rzekł Bālāki. Kto tak czci, ten ma rzeczywiście odbite podobieństwo rodzące się w jego potomstwie; nigdy nie ma takiego bez podobieństwa.

Verse 11

स होवाच बालाकिः— “एवैष प्रतिश्रुत्कायां पुरुषः, तमेवाहमुपासे” इति। तं होवाच आजातशत्रुः— “मा मैतस्मिन् समवादयिष्ठाः; द्वितीयोऽनपगः” इति। “वा, अहमेतमुपासे” इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, विन्दते द्वितीयाद् द...

Bālāki rzekł: "Zaprawdę, to jest Purusza w echu; Jego jedynie czczę w kontemplacji." Ajātaśatru powiedział do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; to jest drugi dźwięk, który nie odchodzi od swego źródła." "W takim razie czczę to," rzekł Bālāki. Kto tak czci, ten znajduje drugiego od drugiego; staje się posiadaczem drugiego.

Verse 12

स होवाच बालाकिः— “एवैष शब्दः पुरुषमन्वेति; तमेवाहमुपासे” इति। तं होवाचाजातशत्रुः— “मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; असुर इति वा। अहम् एतमुपासे” इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, नो एव स्वयं नास्य प्रजा; पुरा कालात् ...

Bālāki rzekł: "Zaprawdę, ten dźwięk podąża za osobą; jego jedynie czczę w kontemplacji." Ajātaśatru powiedział do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; to jest, jak gdyby, asura. Ja czczę to." Kto tak czci, ten ani on sam, ani jego potomstwo nie kwitną; przed swoim czasem popada w ułudę.

Verse 13

स होवाच बालाकिः— “एवैष छायायां पुरुषः; तमेवाहमुपासे” इति। तं होवाचाजातशत्रुः— “मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; मृत्युरिति वा। अहम् एतमुपासे” इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, नो एव स्वयं नास्य प्रजा; पुरा कालात् प्...

Bālāki rzekł: "Zaprawdę, ta osoba w cieniu; jego jedynie czczę w kontemplacji." Ajātaśatru powiedział do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; to jest, jak gdyby, śmierć. Ja czczę to." Kto tak czci, ten ani on sam, ani jego potomstwo nie kwitną; przed swoim czasem umiera.

Verse 14

स होवाच बालाकिः— “एवैष शारीरः पुरुषः; तमेवाहमुपासे” इति। तं होवाचाजातशत्रुः— “मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; प्रजापतिरिति वा। अहम् एतमुपासे” इति। स यो हैतमेवमुपास्ते, प्रजायते प्रजया पशुभिः॥१४॥

Bālāki rzekł: "Zaprawdę, ta ucieleśniona osoba; jego jedynie czczę w kontemplacji." Ajātaśatru powiedział do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; to jest, jak gdyby, Prajāpati. Ja czczę to." Kto tak czci, ten zostaje obdarzony potomstwem i bydłem.

Verse 15

स होवाच बालाकिः— “एवैष प्राज्ञ आत्मा येनैतत् सुप्तः स्वप्नम् आचरति; तमेवाहम् उपासे” इति। तं होवाच अजातशत्रुः— “मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; यमो राजेति। वा अहम् एतम् उपासे” इति। स यो हैतम् एवम् उपास्ते, स...

Bālāki rzekł: "To zaprawdę jest poznający Atman; przez Niego, gdy ta osoba zapadła w sen, porusza się i działa we śnie; Jego jedynie czczę." Ajātaśatru powiedział do niego: "Nie spieraj się ze mną o to, mówiąc: 'Jama jest królem.' Raczej ja czczę tego Atmana. Kto tak czci, wszystko to przychodzi do niego dla przewyższania."

Verse 16

स होवाच बालाकिः— “एवैष दक्षिणेक्षन् पुरुषः; तमेवाहम् उपासे” इति। तं होवाच अजातशत्रुः— “मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; नान्न। आत्माग्निर् आत्मा ज्योतिः, आत्मेति वा अहम् एतम् उपासे” इति। स यो हैतम् एवम् उपास...

Bālāki rzekł: "To zaprawdę jest osoba patrząca w prawą stronę; Jego jedynie czczę." Ajātaśatru powiedział do niego: "Nie spieraj się ze mną o to, mówiąc: 'jedzenie.' Ja czczę to jako: 'Atman jest ogniem; Atman jest światłem; Atman.' Kto tak czci, ten staje się Atmanem wszystkich tych."

Verse 17

स होवाच बालाकिः— “एवैष सव्येक्षन् पुरुषः; तमेवाहम् उपासे” इति। तं होवाच अजातशत्रुः— “मा एतस्मिन् समवादयिष्ठाः; सत्यस्यात्मा, विद्युत आत्मा, तेजस आत्मेति वा अहम् एतम् उपासे” इति। स यो हैतम् एवम् उपास्त...

Bālāki rzekł: "To zaprawdę jest osoba patrząca w lewą stronę; Jego jedynie czczę." Ajātaśatru powiedział do niego: "Nie spieraj się ze mną o to; jako Atman prawdy, Atman błyskawicy, Atman blasku; tak zaprawdę ja czczę to. Kto tak czci, ten staje się Atmanem wszystkich tych."

Verse 18

तत उ ह बालाकिस्तूष्णीमास। तं होवाचाजातशत्रुर् एतावन्नु बालाकीति। एतावद्धीति होवाच बालाकिः। तं होवाचाजातशत्रुः—मृषा वै किल मा संवदिष्ठा ब्रह्म। ते ब्रवाणीति होवाच। यो वै बालाक एतेषां पुरुषाणां कर्ता यस...

Wtedy Bālāki zamilkł. Ajātaśatru rzekł do niego: "Czy to wszystko, Bālāki?" "To wszystko," odparł Bālāki. Ajātaśatru powiedział: "Zaprawdę mówiłeś mi fałsz o Brahmanie. Powiem ci: To, które jest twórcą tych osób, którego jest to dzieło; To powinno być poznane." Wtedy Bālāki z drewnem ofiarnym w ręku zbliżył się jako uczeń, mówiąc: "Pozwól mi przyjść jako uczniowi." Ajātaśatru rzekł: "Byłoby to wbrew właściwemu porządkowi, gdyby kszatriya inicjował bramina; chodź, zaprawdę sprawię, że poznasz." Biorąc go za rękę, wyszedł z nim. Podeszli do śpiącego człowieka. Ajātaśatru zwrócił się do niego: "O Somarajan, odziany w jasną biel!" Ten leżał w milczeniu. Wtedy uderzył go kijem; ten natychmiast powstał. Ajātaśatru rzekł: "Gdzie ta osoba wtedy leżała w tym świecie? Dokąd odeszła? Skąd powróciła?" Bālāki nie wiedział.

Verse 19

तं होवाचाजातशत्रुः—यत्रैष एतद्बालाके पुरुषोऽशयिष्ट यत्रैतदभूद्यत एतदागाद् धिता नाम हृदयस्य नाड्यः। हृदयात्पुरीततमभिप्रतन्वन्ति यथा सहस्रधा केशः। विपाटितस्तावदण्व्यः पिङ्गलस्याणिम्ना तिष्ठन्ते शुक्लस्य...

Ajātaśatru rzekł do niego: "Gdzie ta osoba, o Bālāki, spała, gdzie była, skąd powróciła; są kanały serca zwane 'dhitā'. Z serca rozchodzą się przez region purītat, jak włos rozszczepiony na tysiąc części. Tak drobne są one; stoją tam w subtelności płowego, białego, czarnego, żółtego i czerwonego. W nich wtedy przebywa, gdy śpi i nie widzi żadnego snu; wtedy w nim prāna staje się jedna. Wtedy mowa wraz ze wszystkimi imionami wchodzi w niego; umysł wraz ze wszystkimi myślami wchodzi w niego; oko wraz ze wszystkimi formami wchodzi w niego; ucho wraz ze wszystkimi dźwiękami wchodzi w niego; umysł wraz ze wszystkimi myślami wchodzi w niego. Gdy się budzi, jak iskry lecą z płonącego ognia, tak z tego Atmana wychodzą prāny, każda na swoje miejsce; z prān bogowie, z bogów światy. Jak brzytwa jest umieszczona w swojej pochwie, lub jak Viśvambhara jest umieszczony w gnieździe Viśvambhary, tak ten poznający Atman wszedł w to ciało, aż do włosów, aż do paznokci."