Prakarana 3

Układ rasa Laṅkā Kāṇḍa znajduje się głównie na styku Vīra i Raudra, jednak Tulasīdāsa nie pozwala, by stał się jedynie kroniką wojenną, jest to również poetyckie śāstra dharma-nīti i nieustraszoności zrodzonej z bhakti. W tej części poselstwo Aṅgady jako wysłannika dąży do złamania pychy Rāvaṇy poprzez vinaya-nīti: od języka poddania się, „chwyć źdźbło trawy w zęby”, po wspomnienie Pana jako prāṇatpāla, Opiekuna skłonionych. Rāvaṇa odpowiada chełpliwym wyliczeniem swojej siły, rodu, ascezy, kultu Śiwy i podboju świata, to psychologia raudra. Odpowiedź Aṅgady ogłasza następnie Rāma-bhakti za najwyższy zysk i obnaża fałszywy blask potęgi ego. Tak więc Laṅkā Kāṇḍa jest stopniem w Manas-sopāna, gdzie wyczerpuje się ostatnie roszczenie do legitymności „ahaṅ-Lankā”, a ustanawia nieuchronność poddania się Bogu.