Prakarana 1

Śloka 1-3

Kłaniam się Ramie - czczonemu nawet przez wroga Kamy (Śiwę); usuwającemu trwogę światowego stawania się; lwem dla słonia Czasu oszołomionego rują; Panem joginów, osiągalnym przez poznanie; skarbnicą cnót, niezwyciężonym; poza gunami i niezmiennym; przekraczającym maję; władcą bogów; nastawionym na zniszczenie złych; jedynym Bóstwem czczonym przez rzesze wyznawców Brahmy - czystym jak rdzeń bananu, o oczach jak lotosy, objawiającym się na ziemi jako prawowity król. Pozdrawiam Śankarę - promiennego jak muszla i księżyc, niezwykle pięknego w postaci; odzianego w tygrysią skórę; przyozdobionego strasznymi ozdobami z węży; umiłowanego Gangi i księżyca; Pana Kashi; usuwającego stres grzechów Kali; drzewem spełniającym życzenia pomyślności; godnym uwielbienia; małżonkiem Giriji; oceanem cnót; niszczycielem pożądania. Niech ten Śankara - który udziela nawet najrzadszego wyzwnienia świętym i karze złych - obdarzy mnie pokojem.

Doha, Soratha

Lava, nimesha, paramanu, yuga, rok i kalpa są strzałami czasu. O umyśle, dlaczego nie czcisz tego Ramy, którego łukiem jest sam czas? Usłyszawszy słowa oceanu, Pan Rama wezwał swoich ministrów i rzekł tak: «Po co teraz zwlekać? W jakim celu? Zbudujcie most, aby wojsko mogło przejść.» Dżambawan złożył dłonie i rzekł: «Słuchaj, o sztandarze rodu słońca. Panie, twoje imię jest samo mostem; wstępując na nie, ludzie przekraczają ocean ziemskiej egzystencji.»

Ćaupai 1.1-5

„Ileż to razy przekraczaliśmy to małe morze?”, tak rzekł ponownie Syn Wiatru. „Potęga Pana jest potężnym podwodnym ogniem: ongiś wypił wody oceanu. Wtedy kobiety wroga płakały strumieniami łez; wody napełniły się ponownie i tak stały się słone.” Słysząc przenikliwe słowa Hanumana, małpy radowały się, patrząc na postać Ramy. Dżambawan przemówił do dwóch braci i opowiedział Nali oraz Nilie całą sprawę. „Zachowajcie w sercach moc Ramy: budujcie most, żaden trud nie będzie zbyt wielki.” Wtedy zgromadził rzeszę małp: „Wszyscy posłuchajcie mojej prośby. Trzymajcie stopy lotosu Ramy w swoich sercach; a niedźwiedzie i małpy niech dokonają cudownego czynu. Biegnijcie, małpy, w groźnych batalionach; przynieście drzewa i sterty gór.” Słysząc to, niedźwiedzie i małpy ruszyły z okrzykiem, „Zwycięstwo Raghuwirowi, który jest samą masą potęgi!”

Doha 1

Wysokie góry i drzewa podnoszą jak w zabawie; przynosząc je, przekazują Nali oraz Nilie, którzy układają je i budują most.

Ćaupai 2.1-4

Przynosząc ogromne skały, małpy przekazują je; Nala i Nila biorą je z łatwością jak piłkę. Widząc najpiękniejszą konstrukcję mostu, ocean współczucia uśmiechnął się i rzekł: „Ta kraina jest nadzwyczaj piękna i wzniosła; jej niezliczona chwała nie może być opisana. Tutaj ustanowię Szambhu, to jest najwyższe postanowienie mojego serca.” Słysząc to, władca małp wysłał wielu posłańców; wszyscy wielcy mędrcy zostali wezwani. Lingam został ustanowiony, a kult został odprawiony zgodnie z zasadami. „Nikt nie jest mi droższy nad Śiwę. Kto nazywa się moim czcicielem, a żywi wrogość do Śiwy, taki człowiek nigdy mnie nie osiągnie, nawet we śnie. Kto odwraca się od Śankary, a pragnie oddania mi, ten zmierza do piekła, o tępej i małej mądrości.”

Doha 2

Ci, którzy są drodzy Śankarze, ale mi wrodzy, oraz ci, którzy są wrodzy Śiwie, ale nazywają siebie moimi sługami, będą przebywać w strasznym piekle przez cały czas trwania jednej kalpy.

Ćaupai 3.1-5

Kto ujrzy Rameśwar, ten po opuszczeniu ciała osiągnie moją własną siedzibę. Kto przyniesie i ofiaruje wodę Gangi, ten uzyska wyzwolenie przez zjednoczenie. Kto bez pragnień i porzucając oszustwo, oddaje tam cześć, Śankara obdarzy go oddaniem mi. A kto ujrzy most zbudowany przeze mnie, ten bez trudu przekroczy ocean istnienia. Słowa Ramy spodobały się każdemu sercu; wielcy mędrcy powrócili każdy do swojej pustelni. O Giridźa, taka jest droga Raghuupatiego: on zawsze żywi miłość dla pokornych, którzy się kłaniają. Nila i Nala, biegli w rzemiośle, zbudowali most; z łaski Ramy ich sława rozbłysła. Kamienie, które by tonęły i topiły innych, stały się jak łodzie. Jednak to nie jest wielkość oceanu, ani zaleta kamieni, ani czyn małp.

Doha 3

Dzięki majestatowi chwalebnego bohatera Raghuwira nawet kamienie przekroczyły morze; prawdziwie tępi są ci, którzy porzucają Ramę i idą oddawać pokłon innemu panu.

Ćaupai 4.1-5

Związali i zbudowali most niezwykle mocny, a ocean miłosierdzia ucieszył się w sercu na jego widok. Armia wyruszyła, nie do opisania; rzesza wojowników małp ryczała. Władca Raghuów wspiął się przy moście, a pełen litości spojrzał na rozległość oceanu. Aby ujrzeć Pana, kopalnię miłosierdzia, ukazały się wszystkie tłumy istot wodnych. Były tam krokodyle, kajmany, wiele rodzajów ryb i węży, o ciałach długich na sto mil i niezwykle ogromnych. Były inne tak wielkie, że mogły pożreć takie stworzenia, a jednak i one drżały ze strachu przed niektórymi z nich. Patrzyły na Pana i nie ruszały się nawet, gdy je odpędzano; ich serca radowały się i wszystkie były szczęśliwe. Z ich powodu nie było widać wody, tak gęsto ją pokrywały; były pochłonięte widokiem postaci Hariego. Armia ruszyła, otrzymawszy rozkaz Pana. Kto może opisać ogrom rzeszy małp?

Doha 4

Na moście powstał wielki tłok: niektóre małpy wybrały drogę nieba i przeleciały, podczas gdy inne, wspinając się raz po raz na stworzenia morskie, dotarły na drugi brzeg.

Ćaupai 5.1-5

Widząc taki cud, dwaj bracia, Rama, współczujący Pan, i Lakszmana, uśmiechnęli się i ruszyli dalej. Z całą armią bohaterowie rodu Raghu przeszli; tłum wodzów małp był poza opisem. Po drugiej stronie morza Pan rozbił obóz i wydał polecenia wszystkim małpom: „Idźcie i jedzcie smaczne owoce i korzenie.” Słysząc to, niedźwiedzie i małpy pobiegły we wszystkich kierunkach. Wszystkie drzewa owocowały dla Ramy; pora i niepora, zwykły bieg czasu sam został odrzucony. Jedli słodkie owoce, trzęśli banianami i ciskali skały w stronę Lanki. Gdziekolwiek znajdowali błąkających się rakszasów, otaczali ich i zmuszali do tańca na wiele sposobów; zębami odcinali im nosy i uszy, wtedy, wychwalając piękną sławę Pana, puszczali ich wolno. Ci, których nosy i uszy zostały odcięte, poszli i opowiedzieli Rawanie wszystko. Gdy wieść o spętaniu oceanu dotarła do jego uszu, dziesięciogłowy zerwał się, całkowicie zaniepokojony.

Doha 5

Rawana rzekł: Czy to prawda, że małpy spętały ocean, skarbnicę wód, spiżarnię potopów, głębię, morze, pana wód? Czy to prawda, że morze, siedlisko wód, wielka otchłań, władca rzek, drży?

Ćaupai 6.1-5

Rozmyślając następnie o własnym niepokoju, Ravana roześmiał się głośno i udał się do swego pałacu, z sercem pełnym strachu i osłupienia. Mandodari usłyszała, że Pan przybył, i że zbudował most nad oceanem, jakby dla zabawy. Biorąc męża za rękę, zaprowadziła go do swych własnych komnat i przemówiła najłagodniejszym i czarującym głosem. Skłoniwszy głowę do jego stóp, rozpostarła przed nim rąbek swej szaty i rzekła: «Mój ukochany, odłóż swój gniew i wysłuchaj mych słów.» «Panie mój, wrogość czyń tylko wobec tego, kogo możesz pokonać mądrością lub siłą.» «Jakaż różnica jest między tobą a Panem Raghu: to różnica między nędznym świetlikiem a słońcem.» «Ten, który zabił potężnych Madhu i Kaitabhę, i zniszczył wielkich wojowników, synów Diti, który związał króla demonów Bali i zabił Sahasrabahu, On sam teraz wcielił się, aby zdjąć ciężar ziemi.» «Nie sprzeciwiaj się Mu, panie mój, w którego rękach są Czas, Karma i życia wszystkich istot.»

Doha 6

Zwróć Sitę Ramie, kłoniąc głowę u Jego lotosowych stóp; przekaż królestwo synowi, idź do lasu i uwielbiaj Pana Raghunatha.

Ćaupai 7.1-4

Mój panie, Rama, Pan Raghuów, jest pełen litości dla pokornych; nawet tygrys nie pożera tego, kto staje przed nim twarzą w twarz. Wszystko, co należało uczynić, już dokonałeś i zakończyłeś; podbiłeś bogów, demony i wszystko, co się porusza i nie porusza. Święci głoszą tę zasadę postępowania, o Rawano: w czwartym etapie życia król powinien udać się do lasu. Tam, mój mężu, powinieneś czcić tego, który jest stwórcą, stróżem i niszczycielem. Ten sam bohater Raghuów jest pełen miłości dla tych, którzy przed nim kłaniają się w pokorze. Mój panie, wyrzeknij się wszelkiej swojej pychy i czcij go. Ten, dla którego najwięksi mędrcy się starają, i dla którego królowie porzucają swoje królestwa i stają się ascetami, ten sam pan Kosali, Rama, król Raghuów, przybył, aby okazać ci miłosierdzie. Jeśli ty, mój umiłowany, przyjmiesz moją radę, czysta sława rozniesie się po trzech światach.

Doha 7

Tak mówiąc, z oczami pełnymi łez i drżącym ciałem, ujęła jego stopy i rzekła: "O panie, czczij Ramę, Pana Raghu, aby mój stan żony pozostał niezachwiany."

Ćaupai 8.1-5

Wtedy Ravana podniósł z ziemi Mandodari, córkę Mai, i łotr zaczął chełpić się swoją własną potęgą. Słuchaj, moja ukochana: lękasz się nadaremnie. Kto na świecie jest wojownikiem równym mnie? Varunę, Kuberę, Wiatr, Yamę i Śmierć, wszystkich strażników kierunków pokonałem siłą moich ramion. Bogowie, demony i ludzie są wszyscy w mojej władzy. Jaki powód zrodził się, byś się bała? Na wiele sposobów ją uspokajał, a potem poszedł i usiadł ponownie na zgromadzeniu. Mandodari zrozumiała w swoim sercu, że pycha powstała w nim, ponieważ Śmierć miała go w swojej mocy. Przybywszy na zgromadzenie, zapytał swoich doradców: «W jaki sposób mamy walczyć z wrogiem?» Ministrowie rzekli: «Słuchaj, władco demonów. Dlaczego, panie, pytasz wciąż na nowo? Powiedz nam, czego mamy się bać, byśmy naradzali się? Ludzie, małpy i niedźwiedzie są naszym pokarmem.»

Doha 8

Usłyszawszy słowa wszystkich, Prahasta przemówił ze złożonymi rękami: „O Panie, nie sprzeciwiaj się rozsądnym radom; ocena ministrów jest istotnie skromna.”

Ćaupai 9.1-5

Głupi doradcy mówią jedynie po to, by schlebiać swemu panu. Panie, to nie skończy się dla ciebie dobrze. Jedna małpa przekroczyła ocean i przybyła tutaj, a wy wszyscy wciąż śpiewacie o jej czynach w swoich sercach. Żaden z was nie był wtedy głodny? Dlaczego go nie schwytaliście i nie pożarli, gdy palił miasto? Rada, która jest miła do usłyszenia, lecz potem przynosi ból: taką radę doradcy dali swemu panu. Ten, który dla zabawy zbudował most przez ocean i zstąpił ze swym wojskiem na Suvelę, powiedzcie mi, czy to jest człowiek, którego możemy pożreć, bracia? Wszyscy oni mówią z nadętymi policzkami. Drogi ojcze, wysłuchaj moich słów z wielkim szacunkiem i nie myśl w swoim umyśle, że jestem tchórzem. Jest wielu takich ludzi na świecie, którzy mówią przyjemne słowa i którzy ich słuchają. Lecz słowa, które są najwyższym dobrem, choć surowe do usłyszenia, rzadko są słuchane lub wypowiadane: takich ludzi, panie, jest niewielu. Posłuchaj tej rady: najpierw wyślij posła, i oddaj Sitę, a potem zawrzyj z nim przyjaźń.

Doha 9

Jeśli odzyskają kobietę i odejdą, to nie przedłużaj kłótni. W przeciwnym razie, drogi ojcze, stań twarzą w twarz z nimi na polu bitwy i zabij ich z niezachwianą determinacją.