Brahman in the Atharvaveda

Potężny zaklęcie to jest: wiedzcie o tym, O ludzie; potężny zaklęcie on wypowie. Nie ma na ziemi, ani też w niebie, niczego takiego, czym rośliny czerpią oddech i żyją.

W powietrzu jest ich stacja, jakby siedzenie zmęczonych; miejsce stania tego Bytu, to wiedzą mądrzy ustawiacze, a nie inaczej, zaprawdę.

Gdy dwa Światy, drżąc, i Ziemia także, są rozdzielone, ta wilgoć, nawet dziś i na zawsze, niech przepływa jak prądy Oceanu w ich kanałach.

Całość ogarnąłem i umieściłem ją na drugiej jako miejscu spoczynku. Niebu i Wszechwiedzącemu, oraz Ziemi oddałem pokłon.

Vena ujrzał tę najwyższą siedzibę, najwyższą ukrytą jaskinię, gdzie Wszechświat staje się jednej formy. To Pṛśni wydoiła: nowonarodzone zastępy, odkrywcy niebiańskiego światła, zbliżyli się i śpiewali swą chwałę.

Zabójca wrogów: jesteś zgubą Rywala; obdaruj mnie przepędzeniem Rywala - svaha.

Jesteś zniszczeniem rywala; obdarz mnie przepędzeniem rywala - svāhā.

Użycz mi, wraz ze słowem svāhā, zniszczenia tego wrogiego istnienia, wygnania wrogiej mocy.

Jesteś zniszczeniem Piśācasów; obdarz mnie przepędzeniem Piśācasów - svāhā.

Jesteś zawsze podążający, niewyczerpalny; zawsze podążający, nie do pokonania: użycz mi tego. Svāhā.

Jak Atri uderzam was, o robaki; jak Kaṇva, jak Dżamadagni. Świętym zaklęciem Agastji kruszę was całkowicie, ja - o robaki - kruszę was w dół.

Nie starzejące się niech będzie panowanie. Wyostrzona jest dla mnie ta święta moc modlitwy; wyostrzona siła bohatera, moc. Wyostrzone niech będzie panowanie, nie starzejące się, zwycięskie dla tych, których jestem kapłanem ustawionym na…

Niech stąpią nisko, niech staną się niższymi ci, którzy wojnę prowadzą przeciw naszemu patronowi, szczodremu dawcy. Niszczę wrogów świętą mocą modlitwy, własnych ludzi wznoszę ku górze, zaiste ja.

Somę Króla dla pomocy i Agniego naszymi hymnami wzywamy, Aditję, Wisznu, Surję i Brahmę, i Bṛhaspatiego.

Ona trawi bydło doszczętnie, stając się pożeraczką ciał - Wjadhari. I należy ją oddać Brahmanowi; tak niech stanie się łaskawa, dobroczynna.

Święta Moc, wszechwiedząca, narodziła się jako pierwsza na początku; z najdalszej granicy pięknie lśniący Vena przyniósł jej pomoc. On ustanowił głębokie fundamenty, miary tego świata: łono bytu oraz niebytu wyodrębnił.

Wyszedł ten, który jako krewniacza więź mędrca objawia wszystkie narodziny bogów. Świętą moc ze świętej mocy wydobył; ze środka, z dołu i z góry, Svadhā, na niej stanął.

On, który przez majestat stał się jedynym Królem świata oddychającego i mrugającego; którego cieniem jest nieśmiertelność, którego (nakazem) jest Śmierć, jakiemu Bogu oddamy cześć ofiarą?

Kogo dwa Światy, drżąc, podtrzymały i, pełne trwogi, dwa Firmamenty wezwały; którego jest ta wymierzona ścieżka w powietrzu, jakiemu Bogu oddamy cześć ofiarą?

Czyje jest Niebo, i Ziemia szeroka, wielka; od kogo rozległe Powietrze środkowe pochodzi; czyje tam Słońce rozpostarte jest przez majestat, jakiemu Bogu oddamy cześć z ofiarą?