Sukta 10

Mantra 1

आत्मा। यद् गा॑य॒त्रे अधि॑ गाय॒त्रमाहि॑तं॒ त्रैष्टु॑भं वा॒ त्रैष्टु॑भान्नि॒रत॑क्षत । यद् वा॒ जग॒ज्जग॒त्याहि॑तं प॒दं य इत् तद् वि॒दुस्ते अ॑मृत॒त्वमा॑नशुः

Jaźń: co na Gāyatrī ustanowili jako Gāyatra; albo co Trāiṣṭubha ociosali z Trāiṣṭubha; albo jaki krok, ustawiony w Jagatī, jest Jagat, ci, którzy to istotnie wiedzą, osiągnęli nieśmiertelność.

Mantra 2

गा॒य॒त्रेण॒ प्रति॑ मिमीते अ॒र्कम॒र्केण॒ साम॒ त्रैष्टु॑भेन वा॒कम्। वा॒केन॑ वा॒कं द्वि॒पदा॒ चतु॑ष्पदा॒क्षरे॑ण मिमते स॒प्त वाणीः॑

Gāyatrī odmierza hymn; hymnem, Sāman; Trāiṣṭubhą, mowę. Mową mierzy mowę: sylabą mierzą siedem głosów, dwunożne i czteronożne.

Mantra 3

जग॑ता॒ सिन्धुं॑ दि॒व्यऽस्कभायद् रथंत॒रे सूर्यं॒ पर्य॑पश्यत्। गा॒य॒त्रस्य॑ स॒मिध॑स्ति॒स्र आ॑हु॒स्ततो॑ म॒ह्ना प्र रि॑रिचे महि॒त्वा

Jagatī podparł potop w niebie; w Rathantarze ujrzał Słońce dokoła. Trzy rozpalenia, mówią, należą do Gāyatra: stamtąd, przez wielkość, rozlało się w majestacie.

Mantra 4

उप॑ ह्वये सु॒दुघां॑ धे॒नुमे॒तां सु॒हस्तो॑ गो॒धुगु॒त दो॑हदेनाम्। श्रेष्ठं॑ स॒वं स॑वि॒ता सा॑विषन्नो॒ऽभीऽद्धो घ॒र्मस्तदु॒ षु प्र वो॑चत्

Tu wzywam tę dobrze dającą krowę mleczną: niech zręczny dojarzyciel wydoi ją. Savitṛ pchnął dla nas najlepsze pchnienie; rozpalony, Gharma, to istotnie pomyślnie ogłosił.

Mantra 5

हि॒ङ्कृ॒ण्व॒ती व॑सु॒पत्नी॒ वसू॑नां व॒त्समि॒च्छन्ती॒ मन॑सा॒भ्यागा॑त्। दु॒हाम॒श्विभ्यां॒ पयो॑ अ॒घ्न्येयं सा व॑र्धतां मह॒ते सौभ॑गाय

Rycząc 'hiṅ', pani bogactw, szukając swego cielęcia myślą, przyszła tutaj. Niech ta nienaruszalna krowa wydoi mleko dla Aśvinów; niech wzraste ku wielkiemu szczęściu.

Mantra 6

गौर॑मीमेद॒भि व॒त्सं मि॒षन्तं॑ मू॒र्धानं॒ हिङ्ङ॑कृणो॒न्मात॒वा उ॑ । सृक्वा॑णं घ॒र्मम॒भि वा॑वशा॒ना मिमा॑ति मा॒युं पय॑ते॒ पयो॑भिः

Krowa ryczała nad cielęciem, które się poruszało; okrzykiem hiṅ uczyniła jakby matczyną głowę. Liżąc go, tęskniąc ku ciepłu, odmierza wołanie, a swym mlekiem poi go.

Mantra 7

अ॒यं स शि॑ङ्क्ते॒ येन॒ गौर॒भिवृ॑ता॒ मिमा॑ति मा॒युं ध्व॒सना॒वधि॑ श्रि॒ता। सा चि॒त्तिभि॒र्नि हि च॒कार॒ मर्त्या॑न् वि॒द्युद् भव॑न्ती॒ प्रति॑ व॒व्रिमौ॑हत

To jest to, czym skrapia: Krowa, ogarniając, rozdziela swe wołanie, spoczęła na zagrodzie. Ona swymi sposobami zaiste podbiła śmiertelników; stając się błyskawicą, uderzyła wstecz zasłaniającą pokrywę.

Mantra 8

अ॒नच्छ॑ये तु॒रगा॑तु जी॒वमेज॑द् ध्रु॒वं मध्य॒ आ प॒स्त्याऽनाम्। जी॒वो मृ॒तस्य॑ चरति स्व॒धाभि॒रम॑र्त्यो॒ मर्त्ये॑ना॒ सयो॑निः

W niezepsutym królestwie szybka żywa moc porusza się, stała, pośrodku siedzib. Żywy kroczy pośród martwych swymi własnymi prawami - nieśmiertelny, a jednak jednego pochodzenia ze śmiertelnym.

Mantra 9

वि॒धुं द॑द्रा॒णं स॑लि॒लस्य॑ पृ॒ष्ठे युवा॑नं॒ सन्तं॑ पलि॒तो ज॑गार । दे॒वस्य॑ पश्य॒ काव्यं॑ महि॒त्वाद्य म॒मार॒ स ह्यः समा॑न

Vidhu, biegnącego po grzbiecie wód, choć był młody, obudził siwowłosy. Spójrz na poetyckie rzemiosło boga przez jego wielkość: dziś umarł ten, który wczoraj był tym samym.

Mantra 10

य ईं॑ च॒कार॒ न सो अ॒स्य वे॑द॒ य ईं॑ द॒दर्श॒ हिरु॒गिन्नु तस्मा॑त्। स मा॒तुर्योना॒ परि॑वीतो अ॒न्तर्ब॑हुप्र॒जा निरृ॑ति॒रा वि॑वेश

Ten, kto go stworzył, nie wie o nim; ten, kto go ujrzał, oto, przed nim umknął. Owinięty w łonie matki, ta wielopłodna moc, Nirryti weszła w niego.

Mantra 11

अप॑श्यं गो॒पाम॑नि॒पद्य॑मान॒मा च॒ परा॑ च प॒थिभि॒श्चर॑न्तम्। सस॒ध्रीचीः॒ स विषू॑ची॒र्वसा॑न॒ आ व॑रीवर्ति॒ भुव॑नेष्व॒न्तः

Ujrzałem Pasterza, nigdy nie opadającego, który kroczy ścieżkami zarówno ku nam, jak i daleko. Nosząc swoje proste i krzyżowe kursy, wewnątrz światów toczy się wciąż tam i z powrotem.

Mantra 12

द्यौर्नः॑ पि॒ता ज॑नि॒ता नाभि॒रत्र॒ बन्धु॑र्नो मा॒ता पृ॑थि॒वी म॒हीयम्। उ॒त्ता॒नयो॑श्च॒म्वो॒३र्योनि॑र॒न्तरत्रा॑ पि॒ता दु॑हि॒तुर्गर्भ॒माधा॑त्

Niebiosa są naszym Ojcem, płodzicielem, i tu naszym pępkiem, naszym krewnym: Ziemia, potężna, jest naszą Matką. Między dwiema rozpostartymi misami jest łono; tam Ojciec złożył embrion Córki.

Mantra 13

पृ॒च्छामि॑ त्वा॒ पर॒मन्तं॑ पृथि॒व्याः पृ॒च्छामि॒ वृष्णो॒ अश्व॑स्य॒ रेतः॑ । पृ॒च्छामि॒ विश्व॑स्य॒ भुव॑नस्य॒ नाभिं॑ पृ॒च्छामि॑ वा॒चः प॑र॒मं व्योऽम

Pytam cię o kraniec ziemi; pytam o nasienie płodnego Konia. Pytam o pępek całego tego świata istnienia; pytam o najwyższy firmament Mowy.

Mantra 14

इ॒यं वेदिः॒ परो॒ अन्तः॑ पृथि॒व्या अ॒यं सोमो॒ वृष्णो॒ अश्व॑स्य॒ रेतः॑ । अ॒यं य॒ज्ञो विश्व॑स्य॒ भुव॑नस्य॒ नाभि॑र्ब्र॒ह्मायं वा॒चः प॑र॒मं व्योऽम

Ten ołtarz jest najdalszym krańcem Ziemi; ten Soma jest nasieniem płodnego Konia. Ta ofiara jest pępkiem całego świata istnienia; to jest Brahman, najwyższe sklepienie Mowy.

Mantra 15

न वि जा॑नामि॒ यदि॑वे॒दमस्मि॑ नि॒ण्यः संन॑द्धो॒ मन॑सा चरामि । य॒दा माग॑न् प्रथम॒जा ऋ॒तस्यादिद् वा॒चो अ॑श्नुवे भा॒गम॒स्याः

Nie wiem wyraźnie, czy jestem tym: ukryty, ściśle związany, wędruję myślą. Gdy przyszedł do mnie pierworodny rty, wtedy zaprawdę osiągnąłem udział w tej Mowie.

Mantra 16

अपा॒ङ् प्राङे॑ति स्व॒धया॑ गृभी॒तोऽम॑र्त्यो॒ मर्त्ये॑ना॒ सयो॑निः । ता शश्व॑न्ता विषू॒चीना॑ वि॒यन्ता॒ न्य॑१न्यं चि॒क्युर्न नि चि॑क्युर॒न्यम्

W tył i w przód porusza się, schwytany przez Swadhę: Nieśmiertelny, przez śmiertelnego, z jednej wspólnej macicy. Ta dwójka, trwająca wiecznie, rozchodząca się i rozstająca, poznała jedna drugą; lecz drugiej nie poznały.

Mantra 17

स॒प्तार्ध॑ग॒र्भा भुव॑नस्य॒ रेतो॒ विष्णो॑स्तिष्ठन्ति प्र॒दिशा॒ विध॑र्मणि । ते धी॒तिभि॒र्मन॑सा॒ ते वि॑प॒श्चितः॑ परि॒भुवः॑ परि॑ भवन्ति वि॒श्वतः॑

Siedem, pół-embrionalnych, nasienie wszelkiego istnienia, w porządku Wisznu trwa mocno w stronach świata. Oni, przez wgląd i przez myśl, oni przenikliwi, stają się ogarniaczami, przeważając z każdej strony.

Mantra 18

ऋ॒चो अ॒क्षरे॑ पर॒मे व्योऽम॒न् यस्मि॑न् दे॒वा अधि॒ विश्वे॑ निषे॒दुः । यस्तन्न वेद॒ किमृ॒चा क॑रिष्यति॒ य इत् तद् वि॒दुस्ते अ॒मी समा॑सते

Wersy Ryg w Niezniszczalnym, w najwyższym firmamencie, gdzie wszyscy Bogowie zasiedli. Kto tego nie zna, co dokona z wersem? Lecz ci, którzy prawdziwie to znają, to są ci, którzy zasiadają w zgodzie.

Mantra 19

ऋ॒चः प॒दं मात्र॑या क॒ल्पय॑न्तोऽर्ध॒र्चेन॑ चाक्लृपु॒र्विश्व॒मेज॑त्। त्रि॒पाद् ब्रह्म॑ पुरु॒रूपं॒ वि त॑ष्ठे॒ तेन॑ जीवन्ति प्र॒दिश॒श्चत॑स्रः

Wersy Ryk, kształtując stopę słowa według miernej reguły, wraz z połową strofy uporządkowały wszystko, co się porusza. Trójnożny Brahman, o wielu postaciach, rozpostarł się szeroko: dzięki niemu żyją cztery strony świata.

Mantra 20

सू॒य॒व॒साद् भग॑वती॒ हि भू॒या अधा॑ व॒यं भग॑वन्तः स्याम । अ॒द्धि तृण॑मघ्न्ये विश्व॒दानीं॒ पिब॑ शु॒द्धमु॑द॒कमा॒चर॑न्ती

Z dobrej pastwy, o Błogosławiona, zaprawdę wzrastaj; wtedy niech będziemy błogosławieni wraz z tobą. Jedz trawę, o Krowo, której nikt nie może zabić, wszystko dająca; pij czystą wodę, wędrując swobodnie.

Mantra 21

गौरिन्मि॑माय सलि॒लानि॒ तक्ष॒त्येक॑पदी द्वि॒पदी॒ सा चतु॑ष्पदी । अ॒ष्टाप॑दी॒ नव॑पदी बभू॒वुषी॑ स॒हस्रा॑क्षरा॒ भुव॑नस्य प॒ङ्क्तिस्तस्याः॑ समु॒द्रा अधि॒ वि क्ष॑रन्ति

Jasna wymierzyła wody; ona, Rzemieślniczka, kształtuje je: jednonoga, dwunoga, ona, czworonoga; ośmionoga, dziewięcionoga stała się, tysiącsylabowa Pankti świata. Na nią oceany, rozlewając się, wylewają się daleko.

Mantra 22

कृ॒ष्णं नि॒यानं॒ हर॑यः सुप॒र्णा अ॒पो वसा॑ना॒ दिव॒मुत्प॑तन्ति । तं आव॑वृत्र॒न्त्सद॑नादृ॒तस्यादिद् घृ॒तेन॑ पृथि॒वीं व्यूऽदुः

Płowe, pięknoskrzydłe moce, odziane w wody, wznoszą się w górę do nieba. To czarne ograniczenie pokonali z siedziby Porządku; wtedy zaprawdę z masłem otworzyli i namaścili Ziemię.

Mantra 23

अ॒पादे॑ति प्रथ॒मा प॒द्वती॑नां॒ कस्तद् वां॑ मित्रावरु॒णा चि॑केत । गर्भो॑ भा॒रं भ॑र॒त्या चि॑दस्या ऋ॒तं पिप॒र्त्यनृ॑तं नि पा॑ति

Wychodzi pierwszy wśród istot stąpających: kto, Mitro-Waruno, z was dwóch poznał to? Zarodek niesie brzemię nawet jej; ono czyni rtę pełnym, a nie-rtę powściąga.

Mantra 24

वि॒राड् वाग् विरा॑ट् पृ॑थि॒वी वि॒राड॒न्तरि॑क्षं वि॒राट् प्र॒जाप॑तिः । वि॒राण्मृ॒त्युः सा॒ध्याना॑मधिरा॒जो ब॑भूव॒ तस्य॑ भू॒तं भव्यं॒ वशे॒ स मे॑ भू॒तं भव्यं॒ वशे॑ कृणोतु

Wiradź jest Mową; Wiradź jest Ziemią; Wiradź jest Powietrzem; Wiradź jest Pradźapatim. Z Wiradź Śmierć stała się najwyższym królem Sadhjów: Przeszłość i Przyszłość są w jego władaniu; niech dla mnie ustanowi Przeszłość i Przyszłość w władaniu.

Mantra 25

श॒क॒मयं॑ धू॒ममा॒राद॑पश्यं विषू॒वता॑ प॒र ए॒नाव॑रेण । उ॒क्षाणं॒ पृश्नि॑मपचन्त वी॒रास्तानि॒ धर्मा॑णि प्रथ॒मान्या॑सन्

Dym z nawozu z daleka ujrzałem, w czasie przesilenia, z dalszą i bliższą stroną. Cętkowanego byka herosi ugotowali: te były pierwszymi ustanowionymi prawami.

Mantra 26

त्रयः॑ के॒शिन॑ ऋतु॒था वि च॑क्षते संवत्स॒रे व॑पत॒ एक॑ एषाम्। विश्व॑म॒न्यो अ॑भि॒चष्टे॒ शची॑भि॒र्ध्राजि॒रेक॑स्य ददृशे॒ न रू॒पम्

Trzech jest długowłosych Mocy, którzy sezon po sezonie są widziani osobno; w ciągu roku jeden z nich strzyże swoje włosy. Inny, z skuteczną mocą, spogląda na Wszystko; błyszczący blask jednego jest widziany, lecz nie jego postać.

Mantra 27

च॒त्वारि॒ वाक् परि॑मिता प॒दानि॒ तानि॑ विदुर्ब्राह्म॒णा ये म॑नी॒षिणः॑ । गुहा॒ त्रीणि॒ निहि॑ता॒ नेङ्ग॑यन्ति तु॒रीयं॑ वा॒चो म॑नु॒ष्याऽवदन्ति

Cztery są odmierzone stacje Mowy: te znają Bramini, mądrzy w myśli. Trzy, ukryte w tajemnicy, nie poruszają się; czwarta z Mowy jest tą, którą ludzie wypowiadają.

Mantra 28

इन्द्रं॑ मि॒त्रं वरु॑णम॒ग्निमा॑हु॒रथो॑ दि॒व्यः स सु॑प॒र्णो ग॒रुत्मा॑न्। ए॒कं सद् विप्रा॑ बहु॒धा व॑दन्त्य॒ग्निं य॒मं मा॑त॒रिश्वा॑नमाहुः

Nazywają go Indrą, Mitra, Waruną, Agnim; i on jest niebiańskim piękno-skrzydłym Garutmanem. Rzeczywistość jest Jedna: mędrcy mówią o niej na wiele sposobów; nazywają ją Agnim, Jamą, Matariswanem.