Sukta 14

Mantra 1

सविता अ॒भि त्यं दे॒वं स॑वि॒तार॑मो॒ण्योः क॒विक्र॑तुम्। अर्चा॑मि स॒त्यस॑वं रत्न॒धाम॒भि प्रि॒यं म॒तिम्

Ku temu bogu Sawitarowi, Pobudzicielowi, w jego dwoistej stacji, o wieszczym zamyśle, śpiewam: prawdziwie natchniający, skarbo-mieszkający, ku niemu kieruję moją drogą myśl.

Mantra 2

उ॒र्ध्वा यस्या॒मति॒र्भा अदि॑द्युत॒त् सवी॑मनि । हिर॑ण्यपाणिरमिमीत सु॒क्रतुः॑ कृ॒पात् स्वः

Wyprostowana jest jego podnietą; jego światło rozbłysło w czynie pobudzania. Złotoręki, o dobrym postanowieniu, w łasce odmierzył niebiosa.

Mantra 3

सावी॒र्हि दे॑व प्रथ॒माय॑ पि॒त्रे व॒र्ष्माण॑मस्मै वरि॒माण॑मस्मै । अथा॒स्मभ्यं॑ सवित॒र्वार्या॑णि दि॒वोदि॑व॒ आ सु॑वा॒ भूरि॑ प॒श्वः

Albowiem ty, o boże, pobudziłeś dla pierwszego Ojca wzniosłość dla niego, szeroką przestrzeń dla niego. Tak teraz dla nas, o Sawitarze, dzień po dniu pobudzaj tu pożądane dary, obfitość bydła.

Mantra 4

दमू॑ना दे॒वः स॑वि॒ता वरे॑ण्यो॒ दध॒द् रत्नं॒ दक्षं पि॒तृभ्य॒ आयूं॑षि । पिबा॒त् सोमं॑ म॒मद॑देनमि॒ष्टे परि॑ज्मा चित् क्रमते अस्य॒ धर्म॑णि

Dom-mieszkający Sawitar, bóg do wyboru, dający skarb, zręczność i życia dla Ojców, niech pije Somę, niech się raduje w ofierze upragnionej: nawet krążąca droga porusza się w jego porządku.