Sukta 73

Mantra 1

तुभ्येदि॒मा सव॑ना शूर॒ विश्वा॒ तुभ्यं॒ ब्रह्मा॑णि॒ वर्ध॑ना कृणोमि । त्वं नृभि॒र्हव्यो॑ वि॒श्वधा॑सि

Dla ciebie są wszystkie te tłoczenia, o Bohaterze; dla ciebie tworzę modlitwy, które wzmacniają. Tyś pośród ludzi we wszystkim tym, który należy wzywać.

Mantra 2

नू चि॒न्नु ते॒ मन्य॑मानस्य द॒स्मोद॑श्नुवन्ति महि॒मान॑मुग्र । न वीर्यऽमिन्द्र ते॒ न राधः॑

Nawet teraz, o ty, który siebie cenisz, o Cudotwórco, Groźny, nikt nie osiąga twej wielkości. Nie męstwo twoje, o Indro, ani twoja szczodrość nie zawodzi.

Mantra 3

प्र वो॑ म॒हे म॑हि॒वृधे॑ भरध्वं॒ प्रचे॑तसे॒ प्र सु॑म॒तिं कृ॑णुध्वम्। विशः॑ पू॒र्वीः प्र च॑रा चर्षणि॒प्राः

Przynieście dla niego, Wielkiego, powiększyciela wielkości; dla mądrego stwórzcie dobrą łaskę. Wyruszajcie, liczne rody dawne, wy, co podtrzymujecie rasę ludzi.

Mantra 4

य॒दा वज्रं॒ हिर॑ण्य॒मिदथा॒ रथं॒ हरी॒ यम॑स्य॒ वह॑तो॒ वि सू॒रिभिः॑ । आ ति॑ष्ठति म॒घवा॒ सन॑श्रुत॒ इन्द्रो॒ वाज॑स्य दी॒र्घश्र॑वस॒स्पतिः॑

Gdy, niosąc złoty piorun, a potem rydwan, który jego dwa kasztany wiozą wśród dobroczyńców, Szczodry zajmuje swe miejsce, Indra, starodawnej sławy, pan nagrody, władca długiej chwały.

Mantra 5

सो चि॒न्नु वृ॒ष्टिर्यू॒थ्या॒३ स्वा सचां॒ इन्द्रः॒ श्मश्रू॑णि॒ हरि॑ता॒भि प्रु॑ष्णुते । अव॑ वेति सु॒क्षयं॑ सु॒ते मधूदिद् धू॑णोति॒ वातो॒ यथा॒ वन॑म्

On sam, jak deszcz w gromadach, z własną czeredą, Indra skrapia swą brodę kasztanowymi rumakami. Zstępuje do pięknej siedziby; przy wyciskanej somie wyciska słodycz, jak wiatr las.

Mantra 6

यो वा॒चा विवा॑चो मृ॒ध्रवा॑चः पु॒रू स॒हस्राशि॑वा ज॒घान॑ । तत्त॒दिद॑स्य॒ पौंस्यं॑ गृणीमसि पि॒तेव॒ यस्तवि॑षीं वावृ॒धे शवः॑

Który mową powalił kłótliwych, o wrogich językach, wielu, choć tysiące oręża mieli: to, właśnie to, jego męską dzielność głosimy; jak ojciec jest ten, który pomnożył gwałtowną moc i siłę.