Sukta 59

Mantra 1

उदु॒ त्ये मधु॑मत्तमा॒ गिर॒ स्तोमा॑स ईरते । स॒त्रा॒जितो॑ धन॒सा अक्षि॑तोतयो वाज॒यन्तो॒ रथा॑ इव

W górę, tak, wznoszą się te najsłodsze pieśni, te uwielbienia. Zawsze zwycięskie, z bogactwem, z pomocą niezawodną, pędzą jak rydwany do nagrody.

Mantra 2

कण्वा॑ इव॒ भृग॑वः॒ सूर्या॑ इव॒ विश्व॒मिद्धी॒तमा॑नशुः । इन्द्रं॒ स्तोमे॑भिर्म॒हय॑न्त आ॒यवः॑ प्रि॒यमे॑धासो अस्वरन्

Jak Kanwowie, jak Bhryguowie, jak słońca, zdobyli - zaprawdę wszystko - przez świętą myśl. Wysławiając Indrę swoimi pochwałami, Ajawasowie, Prijamedhasowie, wznieśli swoją pieśń.

Mantra 3

उदिन्न्व॑स्य रिच्य॒तेंऽशो धनं॒ न जि॒ग्युषः॑ । य इन्द्रो॒ हरि॑वा॒न्न द॑भन्ति॒ तं रिपो॒ दक्षं॑ दधाति सो॒मिनि॑

Wynurz się, nawet teraz, wylewa się jego część, jak bogactwo dla tego, który zwyciężył. Kogo Indra, o żółtawych koniach, nikt nie może pokonać - na nim wróg nie ustanawia panowania; raczej, on ustanawia potęgę w ofiarującym somę.

Mantra 4

मन्त्र॒मख॑र्वं॒ सुधि॑तं सु॒पेश॑सं॒ दधा॑त य॒ज्ञिये॒ष्वा। पू॒र्वीश्च॒न प्रसि॑तयस्तरन्ति तं य इन्द्रे॒ कर्म॑णा॒ भुव॑त्

Zaklęcie niezniszczone, dobrze ugruntowane, o pięknej formie, umieszcza on w czynnościach ofiarnych. Nawet dawne impulsy przekraczają wszelkie przeszkody dla tego, kto przez czyn ma swoje istnienie w Indrze.