Adhyaya 32

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततस्तेषु प्रयातेषु देवदेवेष्वसौ मुनिः । शतवर्षाणि तत्रस्थस्तपसे प्रस्थितो द्विजः

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည်။ နတ်တို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထိုမုနိသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ ဒွိဇသည် တပသျာကို အနှစ်တစ်ရာ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 2

आश्रमादुत्तरात्तस्माद्दिव्यां दिशमथो त्तराम् । सुभद्रापि महाभागा तस्य या परिचारिका

အာရှရမ်၏ မြောက်ဘက်မှ ထိုသို့ပင် မြတ်သော မြောက်ဘက်ဦးတည်ရာသို့ ကံကောင်းသော စုဘဒ္ရာလည်း၊ သူ၏ အမှုထမ်းမိန်းမဖြစ်သူ၊ လှည့်သွား하였다။

Verse 3

अस्त्रादानेऽसमर्था सा ऋषिं प्रोवाच भामिनी । नाहं नेतुं समर्थास्मि शस्त्राण्यालभ्य पाणिना

လက်နက်များကို ပေးအပ်ရန် မတတ်နိုင်သဖြင့် စိတ်ပြင်းထန်သော မိန်းမသည် ရှိတော်ကို ပြော하였다—“ကျွန်မသည် လက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော်လည်း ဤလက်နက်များကို သယ်ဆောင်ရန် မစွမ်းနိုင်ပါ။”

Verse 4

जलेन सह तद्वीर्यं पीतवान्स ऋषिस्ततः । आत्मसंस्थानि सर्वाणि दिव्यान्यस्त्राण्यसौ मुनिः । कारयित्वोत्तरामाशां जगाम तपसां निधिः

ထို့နောက် ရှိတော်သည် ထိုဗီရျကို ရေနှင့်အတူ သောက်하였다။ တပသျာ၏ خزာနာဖြစ်သော မုနိသည် မြတ်သော လက်နက်များအားလုံးကို မိမိအတွင်း၌ တည်စေပြီးနောက် မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 5

गंगाधरं शुक्लतनुं सर्प्पैराकीर्णविग्रहम् । शिववत्सुखदं पुंसामपश्यत्स हिमाचलम्

သူသည် ဟိမာလယကို မြင်တွေ့하였다—ဂင်္ဂါကို ဆောင်ထားသူ၊ ကိုယ်တန်ဖြူစင်သူ၊ မြွေများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ရုပ်ကာယရှိသူ—လူတို့အား သီဝကဲ့သို့ သုခပေးတော်မူသူ။

Verse 6

तथाश्रमं ददर्शोच्चैरश्वत्थैः परिपालितम् । चंद्रभागोपकंठस्थं समित्पुष्पकुशान्वितम्

ထို့နောက် သူသည် အမြင့်မားသော အရှွတ္ထပင်များဖြင့် ကောင်းစွာကာကွယ်ထားသော အာရှရမ်တစ်ခုကို မြင်၏။ ၎င်းသည် စန္ဒ్రဘာဂါမြစ်ကမ်းနားတွင် တည်ရှိပြီး ယဇ္ဉာအတွက် သစ်တုတ်များ၊ ပန်းများနှင့် ကုရှမြက်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံလေ၏။

Verse 7

स तस्मिन्मुनिशादूलो ह्यवसन्मुनिभिः सह । सुभद्रया च संयुक्तश्चंद्रश्चंद्रिकया यथा

မုနိတို့အနက် ကျားသဖွယ်သော ထိုမဟာမုနိသည် အခြားမုနိများနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လေ၏။ သူသည် စုဘဒြာနှင့် ပေါင်းစည်းနေသည်မှာ လက မိုးလင်းရောင်နှင့် ပေါင်းစည်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 8

एकदा वसतस्तस्य सुभद्रा परिचारिका । स्नानार्थं यातुमारब्धा चतुर्थेऽह्नि रजस्वला

တစ်ခါတစ်ရံ သူနေထိုင်နေစဉ်တွင် အမှုထမ်းမိန်းကလေး စုဘဒြာသည် ရာဇသ္ဝလာဖြစ်နေသော ကာလ၏ လေးရက်မြောက်နေ့တွင် ရေချိုးရန် ထွက်ခွာရန် စတင်လေ၏။

Verse 9

व्रजन्त्या च तया दृष्टं कौपीनाच्छादनं पुनः । परि त्यक्तं विदित्वैवं दैवयोगाद्गृहाण सा

သူမသွားနေစဉ်တွင် ထပ်မံ၍ ကိုယ်အောက်ပိုင်းဖုံးအုပ်သည့် ကောပီနကို မြင်လေ၏။ ၎င်းသည် စွန့်ပစ်ထားသည်ဟု သိသဖြင့် ကံတရား၏ ဆုံစည်းမှုကြောင့် သူမက ကောက်ယူလေ၏။

Verse 10

परिधाय पुनः सा तु कौपीनं रेतसायुतम् । एकांते स्नातुमारब्धा जलाभ्याशे यथासुखम्

ထို့နောက် သူမသည် သုတ်ရည်စွန်းနေသော ကောပီနကို ထပ်မံဝတ်ဆင်၍ တိတ်ဆိတ်ရာသို့ သွားကာ ရေအနီးတွင် စိတ်ကြိုက် ရေချိုးရန် စတင်လေ၏။

Verse 11

ततो देवी यथाकाममकस्माद्वीक्षते हि सा । स्वोदरस्थं समुत्पन्नं गर्भं गुरुभरालसा

ထို့နောက် ထိုဒေဝီသည် မိမိအလိုရှိသကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ကြည့်ရာ မိမိဝမ်းအတွင်း၌ ကိုယ်ဝန်ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို မြင်၏။ အလေးချိန်ကြီးလှသဖြင့် မောပန်းနွမ်းနယ်လာ၏။

Verse 12

शोचयित्वात्मनात्मानमगर्भाहमिहागता । तत्केन मन्दभागिन्या ममैवं दूषणं कृतम्

မိမိစိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ နាងကဆို၏—“ငါသည် ကိုယ်ဝန်မရှိဘဲ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်။ ကံမကောင်းသော ငါ့အပေါ် ဤအရှက်ကွဲမှုကို မည်သူက ပြုလုပ်သနည်း?”

Verse 13

लज्जाभिभूता सा तत्र प्रविश्याश्वत्थवाटिकाम् । तत्र तं सुषुवे गर्भमविज्ञाय कुतो ह्ययम्

အရှက်ကြီးစွာ ခံစားရ၍ နាងသည် အရှွတ်ထသစ်တောသို့ ဝင်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ပင် မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို မသိဘဲ ဝမ်းထဲက ကလေးကို မွေးဖွားလိုက်၏။

Verse 14

पुनरेव हि सा स्नात्वा अविज्ञायात्मदुष्कृतम् । शापं दातुं समारब्धा गर्भकर्त्तरि दुःसहम्

ထို့နောက် နားလည်မသိသေးဘဲ မိမိအပြစ်ကို မသိကာ ထပ်မံရေချိုးပြီး ကိုယ်ဝန်ဖြစ်စေသူအပေါ် မခံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာတစ်ရပ် ထုတ်ရန် စတင်၏။

Verse 15

ज्ञानाद्वा यदि वाज्ञानाद्येनेयं दूषणा कृता । सोऽद्यैव पंचतां यातु यद्यहं स्यां पतिव्रता

သိသိသာသာဖြစ်စေ မသိမသာဖြစ်စေ ဤအညစ်အကြေးအရှက်ကွဲမှုကို ပြုလုပ်သူ မည်သူမဆို—ငါသည် ပတိဗြတား (ခင်ပွန်းသစ္စာ) ဖြစ်ပါက—ယနေ့တင်ပင် သေဆုံးပါစေ။

Verse 16

यद्यहं मनसा वापि कामये नापरं पतिम् । एतेन सत्यवाक्येन यातु जारः स्वयं क्षयम्

ငါသည် စိတ်ထဲတွင်ပင် မိမိခင်ပွန်းမှတပါး အခြားခင်ပွန်းကို မလိုလားပါက—ဤသစ္စာစကားကြောင့် မတရားချစ်သူသည် ချက်ချင်း ကိုယ်တိုင်ပျက်စီးပါစေ။

Verse 17

एवं शप्त्वा तु तं देवी ह्यज्ञात्वा गर्भकारिणम् । पुनर्यातुं समारब्धा तद्दधीचिनिकेतनम्

ထိုသို့ နတ်သမီးသည် သူ့ကို ကျိန်စာချပြီးနောက်၊ မည်သူက အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်ဖြစ်စေသူ인지 မသိသော်လည်း၊ ထို့နောက် ဒဓီစိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 18

तत्र चार्कप्रतीकाशं गर्भमुत्सृज्य सा तदा । प्राप्ता तपोवनं रम्यं यत्रासौ मुनिपुंगवः

ထိုနေရာတွင် နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ကလေးကို ထားခဲ့ပြီးနောက်၊ သူမသည် ထိုမုနိမြတ်ကြီး နေထိုင်ရာ သာသနာတပသဝန် သစ်တောလှလှသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 19

अत्रांतरे सर्वदेवा लोकपाला महाबलाः । अस्त्राणां कारणार्थाय मुनेराश्रममागताः

ထိုအချိန်အတွင်း နတ်အားလုံးနှင့် အလွန်အားကြီးသော လောကပာလများသည် မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာကြပြီး၊ သာမန်မဟုတ်သော နတ်လက်နက်များကို ရယူရန် အကြောင်းရင်းနှင့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေလေ၏။

Verse 20

उवाच तं मुनिं शक्रो न्यासो यस्तव सुव्रत । दत्तोऽस्माभिस्तु शस्त्राणां तानि क्षिप्रं प्रयच्छ नः

သက္ကရာက ထိုမုနိအား ပြောလေ၏—“အို သီလဝန်ကောင်းသူ၊ ငါတို့က သင်ထံ အပ်နှံထားသော လက်နက်သိုက်ရှိသည်။ ထိုလက်နက်များကို ငါတို့အား ချက်ချင်း ပေးအပ်ပါ။”

Verse 21

ऋषिराह पुरा यत्र स्थापि तानि ममाश्रमे । तत्रैव तानि तिष्ठंति न चानीतानि वासव

ရသီက ပြန်ဆိုသည်— «ဝါသဝာ၊ အရင်က ငါ့အာရှရမ်၌ ထားခဲ့သည့် နေရာ၌ပင် ထိုအရာတို့သည် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ဤနေရာသို့ မယူဆောင်လာခဲ့ကြ»။

Verse 22

यत्तु तेषां बलं वीर्यं संग्रामे शत्रुसूदन । तन्मया पीतमखिलं सह तोयेन वासव

«သို့သော် စစ်ပွဲ၌ ရန်သူဖျက်ဆီးသူ၊ ဝါသဝာ၊ ထိုအရာတို့၏ အင်အားနှင့် ဗီရိယကို ငါသည် ရေနှင့်အတူ အကုန်လုံး သောက်ယူပြီးပြီ»။

Verse 23

एवं स्थिते मयाऽस्त्राणि यदि देयानि तेऽनघ । ततोस्थीनि प्रयच्छामि तदाकाराणि सुव्रत

«ဤသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ငါ့လက်နက်တို့ကို သင့်အား ပေးရမည်ဆိုလျှင်၊ အပြစ်ကင်းသူရေ—ကောင်းမြတ်သော သစ္စာရှိသူရေ—ထိုပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း ငါ့အရိုးတို့ကိုပင် ငါပေးအပ်မည်»။

Verse 24

एवमुक्तः सहस्राक्षस्तमाह मुनिसत्तमम् । नान्येषु तद्बलं रौद्रं यत्तु तेषु व्यवस्थितम्

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် သဟသ္ရက္ခ (အိန္ဒြ) သည် မုနိအမြတ်ဆုံးအား ပြောသည်— «ထိုလက်နက်တို့၌ တည်ရှိနေသော ကြမ်းတမ်းသည့် အင်အားသည် အခြားအရာတို့၌ မတွေ့ရ»။

Verse 25

यस्मात्तेषु विनिक्षिप्य सहस्रांशं स्वतेजसाम् । अस्माकं दत्तवान्रुद्रो रक्षार्थं जगतां शिवः

«အကြောင်းမှာ ရုဒြ—သီဝ၊ လောကတို့၏ မင်္ဂလာကာကွယ်ရှင်သည် မိမိ၏ တေဇောအလင်း၏ တစ်ထောင်ဆ အစိတ်အပိုင်းကို ထိုလက်နက်တို့အတွင်း ထည့်သွင်းကာ စကြဝဠာကို ကာကွယ်ရန် ငါတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်»။

Verse 26

तद्वयं तानि सर्वाणि गृहीत्वा च व्यवस्थिताः । लोकस्य रक्षणार्थाय संज्ञेयं तेन लोकपाः

ထို့ကြောင့် ထိုလက်နက်အားလုံးကို ကိုင်ဆောင်ယူ၍ တာဝန်အတွက် အဆင်သင့်ရပ်တည်ကာ လောကကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အပ်နှံထားကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ကို «လောကပါလ» ဟူ၍ လောကစောင့်ရှောက်သူများဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 27

अमीषामपि शस्त्राणा मुत्तमं वज्रमिष्यते । तद्धारणाद्यतोऽस्माकं देवराजत्वमिष्यते

ဤလက်နက်များအနက်၌လည်း «ဝဇ္ရ» သည် အမြတ်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုဝဇ္ရကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒေဝရာဇ—နတ်ဘုရင်အဖြစ် အာဏာတော်ကို အတည်ပြု၍ လက်ခံကြခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 28

वज्रादप्युत्तमं चक्रं यत्तद्विष्णुपरिग्रहे । दैत्यदानवसंघानां तदायत्तो जयोऽभवत्

သို့ရာတွင် ဝဇ္ရထက်ပင် မြတ်သောအရာမှာ ဗိဿဏု၏ လက်ထဲ၌ တည်ရှိသော «စက္ကရ» (cakra) ဖြစ်သည်။ ဒိုင်တျာနှင့် ဒာနဝတို့၏ အစုအဖွဲ့ကြီးများကို အနိုင်ရခြင်းသည် ထိုစက္ကရပေါ်၌ မူတည်ခဲ့သည်။

Verse 29

तस्मात्तानि यथास्माभिः प्राप्यते मुनिसत्तम । तथा कुरुष्व संचिन्त्य कार्यं कार्यविदां वर

ထို့ကြောင့် မုနိအမြတ်ဆုံးရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့က ထိုလက်နက်များကို ရရှိနိုင်အောင် စဉ်းစားသေချာ၍ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်ကို သိမြင်သူအထွတ်အမြတ်အဖြစ် သင့်တော်သလို ဆောင်ရွက်ပါ။

Verse 30

एवमुक्ते मुनिः प्राह तं शक्रं पुरतः स्थितम् । तत्प्राप्त्यर्थमुपायं तु कथयामि तवापरम्

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် မုနိသည် မိမိရှေ့၌ ရပ်နေသော သက္ကရ (Śakra) ထံသို့ ပြန်လည်ဆိုသည်— «ထိုအရာတို့ကို ရရှိစေရန် အခြားနည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို သင့်အား ငါပြောမည်» ဟု။

Verse 31

यान्येतानि ममास्थीनि यूयं तैस्तानि सर्वशः । निर्मापयध्वं शस्त्राणि तदाकाराणि सर्वशः

«ငါ၏ အရိုးတို့ကို ယူ၍ သင်တို့သည် လက်နက်တို့ကို အလုံးစုံ ပြုလုပ်ကြလော့၊ ထိုပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း အပြည့်အစုံ တိတိကျကျ ဖန်တီးကြလော့»

Verse 32

एतानि तत्समुत्थानि तेषामप्यधिकं बलम् । साधयिष्यति भवतां संग्रामे यन्ममेहितम्

«ဤအရိုးတို့မှ ပေါ်ထွန်းလာသော လက်နက်များသည် သူတို့၏ လက်နက်များထက်ပင် အင်အားပိုမိုကြီးမားမည်၊ စစ်မြေပြင်၌ ငါရည်ရွယ်ထားသမျှကို သင်တို့အတွက် ပြီးမြောက်စေမည်»

Verse 33

तमुवाच ततः शक्रो दधीचिं तपसोनिधिम् । प्राणहारं प्रकर्तुं ते नाहं शक्तो यमिच्छसि

ထို့နောက် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် တပဿာ၏ خزانہ ဖြစ်သော ဒဓီချိ မုနိအား ပြော၏— «သင်လိုချင်သကဲ့သို့ သင့်အသက်ကို ငါ မယူနိုင်ပါ»

Verse 34

न चामृतस्य तेऽस्थीनि ग्रहीतुं शक्तिरस्ति नः । तस्मात्सर्वं समालोच्य यत्कर्तव्यं तदुच्यताम्

«ထို့ပြင် သင့်တပဿာကြောင့် မသေမပျက် ဖြစ်လာသော သင့်အရိုးတို့ကိုလည်း ငါတို့ မယူနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို စဉ်းစားပြီး လုပ်သင့်သည်ကို ပြောပါ»

Verse 35

एवमुक्तो मुनिः प्राह एतदेव कलेवरम् । त्यजामि स्वयमेवाहं देव कार्यार्थसिद्धये

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော မုနိက ပြော၏— «ဒေဝတို့၏ ကိစ္စအောင်မြင်စေရန် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို ငါကိုယ်တိုင် စွန့်လွှတ်မည်»

Verse 36

अध्रुवं सर्वदुःखानामाश्रयं सुजुगुप्सितम् । यदा ह्येतत्तदा युक्तः परित्यागोऽस्य सांप्रतम्

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် မတည်မြဲ၍ ဒုက္ခအားလုံး၏ အားကိုးရာဖြစ်ကာ သင့်လျော်စွာ စက်ဆုပ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ဤကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် သင့်တော်၏။

Verse 37

अस्य त्यागेन मे दुःखं संसारोत्थं न जायते । यस्माज्जन्मांतरे जातो मृतोपि हि भवेत्पुनः

ဤကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် သံသရာမှ ပေါက်ဖွားသော ဒုက္ခသည် ငါ့အတွက် မပေါ်ပေါက်တော့။ အကြောင်းမှာ အခြားဘဝ၌ မွေးဖွားသူသည် သေပြီးနောက်တောင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာတတ်၏။

Verse 38

भार्या भगिनी दुहिता स्वकर्मफलयोजनात् । जाता तेनैव संसारे रतिकार्ये जुगुप्सिता

ကိုယ်ပိုင်ကမ္မဖလ၏ ချည်နှောင်မှုကြောင့် သံသရာတစ်လျှောက်၌ တစ်ဦးတည်းသော သတ္တဝါသည် ဇနီး၊ အစ်မ/ညီမ သို့မဟုတ် သမီးအဖြစ် ဖြစ်လာတတ်သည်။ ကာမအလိုအလျောက်အတွက်သာ လိုက်လံပါက ထိုပတ်သက်မှုသည် အရှက်ရစရာဖြစ်၏။

Verse 39

यस्माच्च स्वयमेवैतद्वपुस्त्यजति वै ध्रुवम् । तस्मादस्य परित्यागो वरः कार्योऽचिरात्स्वयम्

ထို့ပြင် ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် မလွဲမသွေ ကိုယ်တိုင်ပင် ပျက်စီး၍ စွန့်ခွာသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် အချိန်မနှောင့်နှေးဘဲ သတိရှိစွာ စွန့်လွှတ်ခြင်းက ပိုကောင်း၏။

Verse 40

एवं पुरंदरस्याग्रे संकीर्त्य स महामुनिः । दधीचिः प्राणसंहारं कृतवान्सत्वरं तदा

ထို့သို့ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ၏ရှေ့တွင် မိမိ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာပြီးနောက် မဟာမုနိ ဒဓီချိသည် ထိုအခါ အလျင်အမြန် အသက်ရှူဝင်ထွက် (ပရာဏ) ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ သက်ကို ချုပ်ငြိမ်းစေ하였다။

Verse 41

गतासुं तं विदित्वैवं विबुधास्तत्कलेवरम् मां । सशोणितनिर्मुक्तं कथं कार्यं व्यचिंतयन्

ထိုသူသည် အသက်ကွယ်သွားပြီဟု သိမြင်ကြသော ဒေဝတော်တို့သည် သွေးကင်းစင်သွားသော သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားတော်မူကြ၏။

Verse 42

ततस्तदस्थिशुद्ध्यर्थमुवाचेदं सुरेश्वरः । गौरीणां कर्कशा जिह्वा ता एतदुत्खिदंत्विति

ထို့နောက် အရိုးတို့ကို သန့်စင်ရန် ဒေဝတော်တို့၏ အရှင်က မိန့်တော်မူသည်– “ဂေါရီမိခင်နွားတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော လျှာများဖြင့် ဤအရာကို ခြစ်သန့်စင်စေကြ” ဟူ၍။

Verse 43

ततस्तैर्विबुधैर्नंदा यदा लोकेषु संस्थिता । ध्याता तदोपयाता सा सखीभिः परिवारिता

ထိုနောက် ဒေဝတော်တို့က လောကများတွင် တည်ရှိနေသော နန္ဒာကို သမาธိဖြင့် အာရုံပြုသည့်အခါ၊ သူမသည် မိတ်ဖက်နွားမိခင်တို့ ဝန်းရံလျက် ချက်ချင်း ရောက်လာ၏။

Verse 44

नंदा सुभद्रा सुरभिः सुशीला सुमनास्तथा । इति गोमातरः पंच गोलोकाच्च समागताः

နန္ဒာ၊ သုဘဒ္ရာ၊ သုရဘီ၊ သုရှီလာ၊ သုမနာ ဟူသော နွားမိခင်ငါးပါးသည် ဂိုလိုကမှ ရောက်လာကြ၏။

Verse 45

ऊचुस्तान्विबुधान्सर्वानस्माभिर्यत्प्रयोजनम् । कर्त्तव्यं तत्करिष्यामः कथ्यतां सुविचारितम्

သူတို့သည် ဒေဝတော်အားလုံးကို ပြောကြသည်– “ကျွန်ုပ်တို့ကို သင်တို့လိုအပ်သမျှ၊ ပြုလုပ်ရမည့်အရာရှိသမျှကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်မည်။ ကောင်းစွာ စဉ်းစားပြီး ရှင်းလင်းစွာ မိန့်ကြားပါ” ဟူ၍။

Verse 46

देवा ऊचुः । यदेतदृषिणा त्यक्तं स्वयमेव कलेवरम् । एतन्मांसादिनिर्मुक्तं क्रियतामस्थिपंजरम्

နတ်တို့က ဆိုကြသည်။ «ဤရသီက မိမိကိုယ်တိုင် စွန့်ပစ်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ယခု အသားနှင့် အခြားအရာတို့မှ ကင်းလွတ်ပြီးဖြစ်သဖြင့် အရိုးဘောင်အဖြစ် ပြုလုပ်ကြပါစေ»။

Verse 47

तत्कृत्वा गर्हितं कर्म देवादेशात्सुदारुणम् । पुनः पितामहं द्रष्टुं गतास्ताः सुरसत्तमाः

နတ်တို့၏ အမိန့်ကြောင့် အပြစ်တင်ခံရသော်လည်း ကြမ်းတမ်းလှသော အလုပ်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထိုကောင်းကင်သားအထက်မြတ်တို့သည် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ကို ထပ်မံတွေ့ရန် သွားကြ၏။

Verse 48

ततस्तु दारुणं कर्म यच्च ताभिरनुष्ठितम् । पितामहस्य तत्सर्वं समाचख्युर्यथातथम्

ထို့နောက် သူတို့က မိမိတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသည့် အလုပ်ကို ဖြစ်ပျက်သမျှအတိုင်း ပိတာမဟာထံ တိတိကျကျ လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 49

तच्छ्रुत्वा विबुधान्सर्वान्समाहूय पितामहः । सर्वगात्रेष्वस्पृशत सुरभीः शुद्धिकाम्यया

ဤသတင်းကို ကြားသော် ပိတာမဟာသည် နတ်အားလုံးကို ခေါ်စု၍ သန့်စင်ခြင်းကို လိုလားသဖြင့် စုရဘီ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အားလုံးကို ထိတွေ့တော်မူ၏။

Verse 50

तास्तु तैर्विबुधैः स्पृष्टाः सुपूताः समवस्थिताः । मुखमेकं परं तासां न स्पृष्टमशुचि स्मृतम्

သို့ရာတွင် ထိုနွားမိခင်တို့ကို နတ်တို့ ထိတွေ့သော် အလွန်သန့်စင်ကာ မူလအတိုင်း တည်ငြိမ်လာကြ၏။ သို့သော် သူတို့၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သော ပါးစပ်ကို မထိခဲ့ကြ၊ အညစ်အကြေးဟု မှတ်ယူထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 51

अपवित्रं भवेत्तासां मुखमेकं जुगुप्सितम् । शेषं शरीरं सर्वासां विशिष्टं तु सुरैः कृतम्

သူတို့အတွက် မျက်နှာပေါက် (ပါးစပ်) တစ်ခုတည်းသာ မသန့်ရှင်း၍ ရှောင်ကြဉ်သင့်သောအရာဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် အခြားကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို နတ်တို့က အထူးကောင်းမြတ်၍ ထင်ရှားအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

Verse 52

सरस्वत्या तु ताः प्रोक्ता भवंत्यो ब्रह्मघातिकाः । अन्यथा कारणात्कस्मान्न स्पृष्टममरैर्मुखम्

သို့သော် သရஸဝတီဒေဝီက သူတို့ကို “ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ” ဟု ကြေညာ하였다။ မဟုတ်လျှင် အမရနတ်တို့က အဘယ်ကြောင့် သူတို့၏ ပါးစပ်ကို မထိမတောက်ခဲ့ရမည်နည်း။

Verse 53

ततस्ताभिस्तु सा प्रोक्ता देवी तत्र सरस्वती । नैतत्ते वचनं युक्तं वक्तुमेवंविधं मुखम्

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ သရஸဝတီဒေဝီက သူတို့အား ပြောကြားသည်– “ဤသို့သောစကားကို သင်တို့ပြောဆိုခြင်း မသင့်တော်။ သင်တို့ကဲ့သို့သော ပါးစပ်ဖြင့် ဤမျိုးစကားကို ထုတ်ဆိုခြင်းလည်း မလျော်ကန်။”

Verse 54

अस्माकमेव हृदयमनेन वचसा त्वया । निर्दग्धं येन तस्मात्त्वमचिराद्दाहमाप्स्यसि

“ဤစကားများကြောင့် ငါတို့၏နှလုံးသားကို သင်က မီးလောင်သကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မကြာမီ သင်လည်း မီးလောင်ခြင်းကို ကြုံရလိမ့်မည်။”

Verse 55

शापं दत्त्वा ततस्तस्याः सरस्वत्यास्तु तास्तदा । गोलोकं गतवत्यस्तु सुरभ्यः सुरपूजिताः

ထိုသို့ သရஸဝတီဒေဝီအပေါ် ကျိန်စာချပြီးနောက်၊ နတ်တို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသော ဆုရဘီတို့သည် ထို့နောက် ဂိုလိုကသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 56

आहूय विश्वकर्माणं तक्षाणं सुरसत्तमाः । अस्माकं कुरु शस्त्राणि तमाहुर्युद्धकारणात्

နတ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောသူတို့သည် နတ်လက်ရာရှင် ဝိශ්ဝကರ್ಮာကို ခေါ်ယူ၍ «လာမည့်စစ်ပွဲအတွက် ငါတို့အတွက် လက်နက်များကို ပြုလုပ်ပေးပါ» ဟု မိန့်ကြား하였다။

Verse 57

एतद्वचनमाकर्ण्य तानि पूतैर्नवैर्दृढैः । अस्त्राणि कारयामास दर्धोचेरस्थिसंचयैः

ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သူသည် ဒဓီစိ ရှင်၏ အရိုးများ စုဆောင်းထားသည့်အရာမှ ထွက်လာသော အရိုးစုဖြင့် အသစ်၍ ခိုင်မာကာ သန့်စင်သော လက်နက်များကို ပြုလုပ်စေ하였다။

Verse 58

प्रमाणाकारयुक्तानि देवानां तानि संयुगे । अजेयानि यथा चासंस्तथा चासौ विनिर्ममे

သူသည် စစ်မြေပြင်၌ နတ်တို့အတွက် ထိုလက်နက်များကို အတိုင်းအတာနှင့် ပုံသဏ္ဍာန်မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်၍ မအနိုင်ယူနိုင်အောင် ဖြစ်စေသကဲ့သို့ ထိုသို့ပင် တည်ဆောက်하였다။

Verse 59

वज्रमिंद्रस्य शक्तिं च वह्नेर्दंडं यमस्य च । खड्गं तु निऋतेः पाशं सम्यक्चक्रे प्रचेतसः

အင်္ဒြာအတွက် ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကို၊ အဂ္နိအတွက် ရှက္တိ (လှံ) ကို၊ ယမအတွက် ဒဏ္ဍ (တုတ်တံ) ကို၊ နိရ္ဋတိအတွက် ခဋ္ဂ (ဓား) ကို၊ နှင့် ဝရုဏ (ပရချေတသ) အတွက် ပါရှ (ကြိုးဖမ်း) ကို—အားလုံးကို စုံလင်စွာ ပြုလုပ်하였다။

Verse 60

वायोर्ध्वजं कुबेरस्य गदां गुर्वीं च निर्ममे । विश्वकर्मा तथा शूलमीशानस्य च निर्ममे

ဝါယုအတွက် ဓွဇ (အလံ) ကို၊ ကုဗေရအတွက် အလွန်ကြီးမားသော ဂဒါ (တုတ်လက်နက်) ကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် ထို့အပြင် ဣရှာန (ရှီဝ) အတွက် သူလ (သုံးခွ) ကိုလည်း ပြုလုပ်하였다။

Verse 61

गृहीत्वैतानि वै देवाः शस्त्राण्यस्त्रबलं तदा । विजेतुं च ततो दैत्यान्दानवांश्च गतास्तदा

နတ်တို့သည် ထိုလက်နက်များနှင့် အစတြာ၏ အင်အားကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ဒိုင်တျာနှင့် ဒာနဝတို့ကို အနိုင်ယူရန် ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 62

अत्रांतरे सुभद्रापि दधीचेरौर्ध्वदैहिकम् । कृत्वा तैर्मुनिभिः सार्धमन्वेष्टुं सा गता सुतम्

ထိုအချိန်တွင် စုဘဒ္ရာသည် ဒဓီစီ၏ အုတ်ဓ္ဝဒೈဟိက (သင်္ဂြိုဟ်အပြီး) အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီး၊ မုနိတို့နှင့်အတူ သားကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွား၏။

Verse 63

अश्वत्थवाटिकायां च तमपश्य न्मनोरमम् । दृष्ट्वा रोदिति जीवंतं मुक्त्वा बाष्पमथाचिरम्

အရှွတ္ထပင်တောအုပ်၌ သူမသည် ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော သူ့ကို တွေ့မြင်၏။ ကလေးသည် အသက်ရှင်လျက် ငိုနေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမလည်း မကြာမီ မျက်ရည်ကျ၏။

Verse 64

अंबेत्याभाष्य तेनोक्ता मा रोदीस्त्वं यशस्विनि । सर्वं पुराकृतस्यैतत्फलं तव ममापि हि

သူက “အမေ” ဟု ခေါ်၍ “မငိုပါနှင့်၊ ဂုဏ်သရေရှိသူရေ။ ဤအရာအားလုံးသည် အတိတ်က ပြုခဲ့သော ကမ္မ၏ အကျိုး—သင်၏လည်း၊ ကျွန်ုပ်၏လည်း ဖြစ်သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 65

यद्यथा यत्र येनेह कर्म जन्मांतरार्जितम् । तदवश्यं हि भोक्तव्यं त्यज शोकमतोऽखिलम्

ဘယ်သူက ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်ပုံစံနဲ့ပဲ ဖြစ်စေ၊ အခြားဘဝများတွင် စုဆောင်းခဲ့သော ကမ္မ၏ အကျိုးကို မလွဲမသွေ ခံစားရမည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်းအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လော့။

Verse 66

मत्परित्यागलज्जा च न ते कार्येह सुन्दरि । फलं पुराकृतस्यैतद्भोक्तव्यं तन्मयापि हि

အလှတရားရှိသူမ၊ ငါ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းအတွက် ဤနေရာ၌ ရှက်ကြောက်ရန် မလိုပါ။ ဤသည်မှာ အတိတ်က ပြုခဲ့သော ကမ္မ၏ အကျိုးဖြစ်၍ ငါလည်း ထိုအကျိုးကို ခံယူရမည်။

Verse 68

बालेनाभिहिता सा तु ध्यात्वा देवं जनार्द्दनम् । कृतांजलिरुवाचेदं कथ्यतां मे सुनिश्चितम्

ကလေးက ထိုသို့ ပြောဆိုသဖြင့် သူမသည် သခင် ဂျနာရ္ဒနကို စိတ်၌ သမาธိပြုလေ၏။ လက်အုပ်ချီ၍ ပြောသည်—“အမှန်တကယ် သေချာသောအရာကို ကျွန်မအား ပြတ်သားစွာ ပြောပါ”။

Verse 69

न विजानाम्यहं तथ्यं कस्यायं वीर्यसंभवः । तस्मात्कथय देवेश मम ते निश्चितं वचः

“အမှန်တရားကို ကျွန်မ မသိပါ—ဤကလေးသည် မည်သူ၏ တန်ခိုးမှ မွေးဖွားလာသနည်း။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သေချာပြတ်သားသော သင်၏စကားကို ကျွန်မအား မိန့်ကြားပါ”။

Verse 70

आहोक्ते मातरं कृष्णः सुभद्रां वै जनार्द्दनः । दधीचेस्तन यश्चायं भर्तुस्ते क्षेत्रसंभवः

ထို့နောက် ဂျနာရ္ဒန—ကృష్ణ—သည် မိခင် စုဘဒြာအား မိန့်တော်မူသည်—“ဤကလေးသည် ဒဓီချိ၏ သားဖြစ်ပြီး၊ သင်၏ခင်ပွန်းနှင့် ဆက်နွယ်သော သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ ပေါ်ပေါက်လာသူ ဖြစ်သည်”။

Verse 71

तस्योत्पत्तिं विदित्वैवं सुभद्रा हृष्टमानसा । बालमंके समारोप्य अरोदीदार्तया गिरा

ကလေး၏ မွေးဖွားရင်းမြစ်ကို ထိုသို့ သိမြင်သဖြင့် စုဘဒြာသည် စိတ်နှလုံး ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ကလေးကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ စိတ်ထိခိုက်သံတုန်တုန်ဖြင့် ငိုလေ၏။

Verse 72

आह बालक उत्पन्नः शोकस्य वद कारणम् । अथोक्तः स्तन्यरहितं कथं ते जीवितं धृतम्

သူမက «အို ကလေးရေ၊ ယခု မွေးဖွားလာပြီဆိုတော့ သင်၏ ဝမ်းနည်းခြင်းအကြောင်းရင်းကို ပြောပါ» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် «မိခင်နို့မရှိဘဲ သင်၏ အသက်ကို မည်သို့ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သနည်း» ဟု မေး၏။

Verse 73

यस्माच्चतुर्विधा सृष्टिर्जीवानां ब्रह्मणा कृता । जरायुजांडजोद्भिज्ज स्वेदजाश्च तथा स्मृताः

အကြောင်းမှာ ဘြဟ္မာသည် သတ္တဝါတို့၏ စကြဝဠာကို လေးမျိုးခွဲ၍ ဖန်ဆင်းထားသည်ဟု မှတ်သားကြသည်—အမိဝမ်းမှ မွေးသောသူ၊ ဥမှ မွေးသောသူ၊ မြေမှ ပေါက်ထွက်သောသူ၊ စိုစွတ်မှုမှ မွေးသောသူ ဟူ၍။

Verse 74

नरस्त्रीनपुंसकाख्याश्च जातिभेदा जरायुजाः । चतुष्पदाश्च पशवो ग्राम्याश्चारण्यजास्तथा

ယောကျာ်း၊ မိန်းမနှင့် တတိယလိင်ဟု ခေါ်သောသူတို့—မွေးဖွားမှုအလိုက် ကွဲပြားသော်လည်း—အားလုံးသည် အမိဝမ်းမှ မွေးဖွားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အတူ ခြေလေးချောင်းရှိသော တိရစ္ဆာန်တို့လည်း အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ဟူ၍ မခွဲဘဲ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 75

अण्डजाः पक्षिणः सर्वे मीनाः कूर्मसरीसृपाः । स्वेदजा मत्कुणा यूका दंशाश्च मशकास्तथा

ငှက်အားလုံးသည် ဥမှ မွေးဖွားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အတူ ငါးများ၊ လိပ်များနှင့် လှုပ်ရှားလျှောသွားသော တွားသွားသတ္တဝါတို့လည်း ဥမှ မွေးဖွားကြသည်။ ချွေးမှ မွေးဖွားသူများမှာ ပိုးကောင်ငယ်များ၊ လိပ်ပြာမဟုတ်သော ယူကာ (lice) နှင့် ကိုက်တတ်သော ပိုးမွှားများ၊ ခြင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 76

उद्भिज्जाः स्थावराः प्रोक्तास्तृणगुल्मलता दयः । अन्येऽप्येवं यथायोगमंतर्भूताः सहस्रशः

ပေါက်ထွက်မွေးဖွားသူများကို မလှုပ်ရှားနိုင်သော “သ္ထာဝရ” ဟု ခေါ်ကြသည်—မြက်ပင်၊ ချုံပင်၊ လျားပင်နှင့် ထိုကဲ့သို့သော အပင်မျိုးစုံတို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အခြားပုံစံများလည်း သင့်လျော်ရာအလိုက် ထောင်ပေါင်းများစွာ ထိုအတွင်းသို့ ပါဝင်ကြသည်။

Verse 77

अण्डजाः पक्षपातेन जीवंति शिशवो भुवि । ऊष्मणा स्वेदजाः सर्वे उद्भिज्जाः सलिलेन हि

ဥမှပေါက်သော သတ္တဝါတို့၏ ကလေးငယ်များသည် မြေပြင်ပေါ်၌ အတောင်ရှိသော မိဘတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် အသက်ရှင်ကြသည်။ ချွေးမှပေါက်သော သတ္တဝါအားလုံးသည် အပူဓာတ်ကြောင့် အသက်ရှင်ကြပြီး၊ အပင်ပေါက်သကဲ့သို့ ပေါက်ဖွားသူတို့သည် ရေကြောင့် အမှန်တကယ် အသက်ရှင်ကြသည်။

Verse 78

समुदायेन भूतानां पञ्चानामुद्भिजं भुवि । जरायुजाश्च स्तन्येन विना जीवितुमक्षमाः

သတ္တဝါအမျိုးအစားငါးပါးကို စုပေါင်းကြည့်လျှင်၊ အပင်ပေါက်သကဲ့သို့ ပေါက်ဖွားသူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ရှင်သန်ကြီးထွားကြသည်။ သားအိမ်မှပေါက်သော သတ္တဝါတို့သည် နို့မရှိလျှင် အသက်ရှင်နိုင်ခြင်း မရှိကြ။

Verse 79

विना तेन कथं पुत्र त्वया प्राणा विधारिताः । तां तथा जननीं प्राह स च बाष्पाविलेक्षणाम्

“အဲဒါမရှိဘဲ သားရေ၊ မင်းရဲ့ အသက်ရှူသက်ကို ဘယ်လို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သလဲ” ဟု မျက်ရည်ကြောင့် မျက်လုံးမိုးမိုက်နေသော မိခင်ထံသို့ သူက ပြောလိုက်သည်။

Verse 80

अश्वत्थफलनिर्यासपानात्प्राणा मया धृताः । गौणं तदा तया तस्य पिप्पलादेति कल्पि तम्

သူက “အရှွတ္ထ (ပိပ္ပလ) သစ်ပင်၏ အသီးမှ ထွက်သော ရည်ကို သောက်ခြင်းကြောင့် ငါ့အသက်ရှူသက်ကို ထိန်းထားခဲ့သည်” ဟု ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် မိခင်က သူ့အား ဒုတိယအမည် “ပိပ္ပလာဒ” ဟု ခေါ်အပ်하였다။

Verse 81

नाम तेन जगत्यस्मिन्नित्यं ख्यातं महात्मनः । तत्रस्थैर्मुनिभिस्तस्य कृताः सर्वैर्यथाक्रमम्

ထိုအမည်ကြောင့် မဟာစိတ်ရှိသူသည် ဤလောက၌ အစဉ်အမြဲ ကျော်ကြားလာသည်။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သော မုနိတို့ကလည်း အစဉ်လိုက်အတိုင်း သူ့အတွက် အခမ်းအနားနှင့် ကရိယာများအားလုံးကို ဆောင်ရွက်ပေးကြသည်။

Verse 82

संस्काराः पिप्पलादस्य वेदोक्ता वेद पारगैः । षडंगोपांगसंयुक्ता वेदास्तेन समुद्धृताः । तदाश्रमनिवासिभ्यो मुनिभ्यश्च सुपुष्कलाः

ပိပ္ပလာဒအတွက် ဝေဒကိုသိကျွမ်းသော ရှင်မုနိတို့သည် ဝေဒညွှန်ကြားသည့် သံစကာရ (သန့်စင်ပွဲ) များကို ပြုလုပ်ပေးကြ၏။ ဝေဒအင်္ဂခြောက်ပါးနှင့် အထောက်အကူပညာများဖြင့် ပြည့်စုံသဖြင့် ဝေဒတရားများကို သူက ကျွမ်းကျင်စွာ သိမြင်ကာ ထုတ်ဖော်တင်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအာရှရမ်၌ နေထိုင်သော မုနိတို့အတွက်လည်း အလွန်အကျိုးပြုသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 83

पुनस्तत्र स्थितश्चासौ दृष्ट्वा मुनिकुमारकान् । स्वपित्रंकगतान्प्राह जननीं तां शुचिस्मिताम्

ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာ၌ ထပ်မံနေထိုင်လျက်၊ မုနိကလေးငယ်များကို မိမိတို့အဖေတို့၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်၏။ ထိုအခါ သန့်ရှင်းနူးညံ့စွာ ပြုံးနေသော မိခင်ထံသို့ သူက စကားဆို၏။

Verse 84

पिता मे कुत्र भद्रं ते सुभद्रे कथय स्फुटम् । तदेकांतस्थितो येन बालक्रीडां करोम्यहम्

“ကျွန်တော့်အဖေ ဘယ်မှာလဲ။ သင့်အပေါ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိပါစေ—အို စုဘဒ္ရာ၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါ။ ထိုတိတ်ဆိတ်ရာ၌ တစ်ယောက်တည်းနေပြီး ကလေးကစားသလို ဆက်ကစားနိုင်ရန်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 85

एवं सा जननी तेन यदा पृष्टा तपस्विनी । तदा रोदितुमारब्धा नोत्तरं किञ्चिदब्रवीत्

ထို့ကြောင့် သူမသည် တပသ္ဝိနီ မိခင်ဖြစ်သူအား သူက မေးမြန်းသောအခါ၊ သူမက ငိုစတင်ပြီး အဖြေတစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြောနိုင်ခဲ့။

Verse 86

रुदन्तीं तां समालोक्य कुद्धोऽसौ मुनिदारकः । किमसौ कुत्सितः कश्चिद्येन नाख्यासि तं मम

သူမ ငိုနေသည်ကို မြင်လျှင် မုနိကလေးငယ်သည် ဒေါသထွက်လာ၍—“ကျွန်တော့်အဖေက အရှက်ရစရာ မကောင်းသူတစ်ယောက်လား။ ဒါကြောင့်ပဲ သင်က သူ့အကြောင်းကို မပြောပြတာလား” ဟု ဆို၏။

Verse 87

इत्युक्ते सुतमाहैवं विबुधैस्ते पिता हतः । कोपं त्यजस्व भद्रं ते दधीचिः कथितो मया

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မိခင်က သားအား ပြန်ဆိုသည်—«သင်၏အဖေကို ဒေဝတားတို့က သတ်ခဲ့သည်။ အမျက်ကို စွန့်လွှတ်ပါ—ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိပါစေ။ သူသည် ဒဓီစိ ဖြစ်ကြောင်း ငါပြောပြီးပြီ»။

Verse 88

कोपवह्निप्रदीप्तात्मा प्राह तां जननीं पुनः । किमपकृतं सुराणां मत्पित्रा कथयस्व तत्

အမျက်မီးလောင်သကဲ့သို့ စိတ်နှလုံးတောက်လောင်နေသောသူက မိခင်အား ထပ်မံမေးသည်—«ဒေဝတားတို့အပေါ် ငါ့အဖေက ဘာအပြစ်ပြုခဲ့သနည်း။ အဲဒါကို ပြောပြပါ»။

Verse 89

सुभद्रोवाच । शस्त्राणां कारणान्मूढैर्हतोऽसौ मुनिपुंगवः प्र । यच्छन्नपि चान्यानि तदाकाराणि सुव्रत

သုဘဒြာက ဆိုသည်—«လက်နက်အကြောင်းကြောင့် မိုက်မဲသူတို့က မုနိအထွဋ်အမြတ်တော်ကို သတ်ခဲ့သည်။ အို သီလဝတီ၊ သူက ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ထိုလက်နက်တို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်အခြားများကိုပင် သူတို့ ရှာဖွေခဲ့သည်»။

Verse 90

श्रुत्वैतद्वचनं सोऽपि मुनिरुग्रतपास्तदा । पिता मे यो हतो देवैस्तेषां कृत्यां महाबलाम्

ဤစကားကို ကြားသော် အကြမ်းတပသီ မုနိတော်သည် ထိုအခါ ဆုံးဖြတ်သည်—«ငါ့အဖေကို ဒေဝတားတို့က သတ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့အပေါ် အင်အားကြီးသော ကృတျယာ (ဖျက်ဆီးရေး ရိတု) ကို ငါထူထောင်မည်»။

Verse 91

उत्थाप्य पातयिष्यामि मूर्द्ध्नि प्राणापहारिकाम् । पितामहमहं मुक्त्वा नैव हन्यो भवेद्यदि

«ငါသည် ထိုအရာကို ထူထောင်၍ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ချမည်—အသက်ကို လုယူသောအရာဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့၏ အဘိုးကြီးကို ငါမလွှတ်ပေးလျှင် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မထိခိုက်ဘဲ မကျန်ရစ်နိုင်»။

Verse 92

अन्यान्प्रमथयिष्यामि कृत्याशस्त्रेण संगतान् । शरणं यदि यास्यंति गीर्वाणा मद्भयातुराः । तथापि पातयिष्यामि तेनैव सह संगतान्

ငါသည် Kṛtyā ၏လက်နက်ဖြင့် ပူးပေါင်းသူများကို ချေမှုန်းမည်။ နတ်ဘုရားများသည် ငါ့ကိုကြောက်ရွံ့၍ ခိုလှုံရာရှာသော်လည်း၊ သူတို့နှင့်ပူးပေါင်းသူများကိုပါ ငါနှိမ်နင်းမည်။

Verse 93

मत्वैवं तमृषिं कुद्धं सर्वे ते सुरसत्तमाः । ब्रह्माणं शरणं प्राप्ता भयेन महताऽर्द्दिताः

ထိုရသေ့သည် ဤကဲ့သို့ အမျက်ထွက်နေကြောင်း နားလည်သဖြင့်၊ ထိပ်တန်းနတ်ဘုရားများအားလုံးသည် ကြီးစွာသောကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဗြဟ္မာထံ ခိုလှုံကြလေသည်။

Verse 94

तांस्तस्य शरणं प्राप्ताञ्ज्ञात्वा देवः कृपान्वितः । तत्रैव गत्वा त्वरितं प्राह देवाञ्जनार्द्दनः

သူတို့သည် မိမိထံ ခိုလှုံလာကြောင်း သိရှိသဖြင့်၊ ကရုဏာရှင် Janārdana ဘုရားရှင်သည် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်းကြွသွားပြီး နတ်ဘုရားများကို လျင်မြန်စွာ မိန့်ကြားတော်မူသည်။

Verse 95

भवतां रक्षणोपायश्चिंतितोऽत्र मयाऽधुना । तेन तां मोहयिष्यामि कृत्यां हंतुमुपस्थिताम्

သင်တို့ကို ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းကို ဤနေရာတွင် ငါကြံစည်ပြီးပြီ။ ထိုအစီအစဉ်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာသော Kṛtyā ကို ငါ တွေဝေစေမည်။

Verse 96

अत्रांतरे पिप्पलादः पितुर्वैरमनुस्मरन् । हंतुं सुरान्व्यवसितः प्रविवेश हिमाचलम्

ထိုအချိန်တွင် Pippalāda သည် မိမိဖခင်နှင့်ပတ်သက်သော ရန်ငြိုးကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး နတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ဟိမဝန္တာတောင်သို့ ဝင်ရောက်လေသည်။

Verse 97

श्रुत्वा तदप्रियं वाक्यं मातुर्वक्त्राद्विनिर्गतम् । पिप्पलादः पुनर्यातस्तस्मात्स्थानाद्धिमाचलम्

မိခင်၏နှုတ်မှ ထွက်လာသော မနှစ်သက်ဖွယ် စကားကို ကြားသော် ပိပ္ပလာဒသည် ထိုနေရာမှ ထပ်မံထွက်ခွာ၍ ဟိမာချလသို့ သွားလေ၏။

Verse 98

स्वर्गसोपानवत्पुंसां स्थलीभूतमिवांबरम् । शेषस्याभोगसंकाशं प्राप्तोऽसौ तुहिनाच लम्

သူသည် တုဟိနာချလ (နှင်းတောင်) သို့ ရောက်လေ၏။ ထိုနေရာ၌ ကောင်းကင်သည် မြေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ထူထဲသွားသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး လူတို့အတွက် ကောင်းကင်သို့တက်ရာ လှေကားတန်းကဲ့သို့၊ သေရှ၏ ကွင်းကောက်များကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်လေ၏။

Verse 99

प्रतिज्ञां कुरुते यत्र स्थितः स्थाणुरिवाचलः । हंतारो ये मम पितुस्तान्हनिष्यामि चारणात्

ထိုနေရာ၌ တောင်ပေါ်တွင် တိုင်တံကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်ကာ သူသည် ကတိသစ္စာပြုလေ၏—“ငါ့အဖကို သတ်သောသူတို့ကို ငါ မလွဲမသွေ အကုန်လုံး သတ်မည်” ဟူ၍။

Verse 100

कृत्याशस्त्रेण सकलानमर त्वेन गर्वितान् । तस्मिन्स्थितः प्रकुपितः शिवायतनसंसदि

ဒေါသထွက်လျက် သူသည် ရှိဝ၏ ဘုရားကျောင်းအတွင်း အစည်းအဝေး၌ နေထိုင်ကာ၊ ကෘတျယာဟူသော မန္တရဝိဇ္ဇာလက်နက်ဖြင့် မသေမပျက်ဟု ဂုဏ်ယူနေသူတို့အားလုံးကို ချေမှုန်းရန် ရည်ရွယ်လေ၏။

Verse 101

अत्रस्थः साधयिष्यामि तां कृत्यां चिंतयन्हृदि । कृत्यां वा साधयिष्यामि यास्ये वा यमसादनम्

“ဒီမှာပဲ ငါ ကෘတျယာကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်မယ်” ဟု သူသည် နှလုံးထဲတွင် တွေးတောလေ၏။ “ကෘတျယာကို အောင်မြင်စွာ ထူထောင်မည်၊ မဟုတ်လျှင် ယမ၏ နေရာသို့ သွားရမည် (သေမည်)” ဟူ၍။

Verse 102

निर्द्वन्द्वो निर्भयो भूत्वा निराहारो ह्यहर्निशम् । सव्येन पाणिना सव्यं निर्मथ्योरुमहं पुनः

သံသယနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ ကင်းဝေးပြီး နေ့ညမပြတ် အစာရှောင်ကာ ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်ပေါင်ကို ဘယ်လက်ဖြင့် ပြန်လည် ပွတ်တိုက်လေသည်။

Verse 103

तस्मा दुत्पादयिष्यामि महाकृत्यामिति स्थितः । संवत्सरे तस्य गते ऊरुगात्राद्विनिःसृता

"ဤအရာမှ ငါသည် ကြီးမြတ်သော ကြိတျာ (Kṛtyā) ကို မွေးဖွားစေမည်" ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် တစ်နှစ်ကြာသောအခါ သူမသည် ၎င်း၏ပေါင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

Verse 104

वडवा गुरुभारार्त्ता वाडवेनान्विता तदा । ऊरो र्निर्गत्य सा तस्मात्सुषुवे सुमहाबलम्

ထို့နောက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ဝါဒဝ (Vaḍava) မီးနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော မြင်းမ (Vaḍavā) သည် ၎င်း၏ပေါင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုမှတဆင့် သူမသည် အလွန်ကြီးမားသော ခွန်အားရှိသူတစ်ဦးကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။

Verse 105

वडवा स्वोदराद्गर्भं ज्वालामालासमाकुलम् । विमुच्य तमृषेस्तस्य पुरो गर्भं समुज्जवलम्

မြင်းမသည် မီးတောက်များ ဝန်းရံထားသော သန္ဓေသားကို ၎င်း၏ဝမ်းဗိုက်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ တောက်ပပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော ထို 'သန္ဓေ' ကို ရသေ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချထားလေသည်။

Verse 106

पुनर्गता क्वापि तदा न ज्ञाता मुनिना हि सा । वडवानलो नरस्तस्याः स गर्भो निःसृतस्तदा

ထို့နောက် သူမသည် တစ်နေရာသို့ ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားရာ၊ ရသေ့သည် သူမ မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဝါဒဝါနလ (Vaḍavānala) ၏ သဘောသဘာဝရှိသော ထိုသန္ဓေသားသည် လူယောက်ျားအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

Verse 107

कल्पांत इव भूतानां कालाग्निरिव वर्चसा । विद्युत्पुञ्जप्रतीकाशं तं दृष्ट्वा पुरतः स्थितम्

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသူကို မြင်သောအခါ—ကလ္ပအဆုံး၌ ကာလမီးကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ မိုးကြိုးအလင်းစုကဲ့သို့ ထင်ရှားသော—ကြောက်မက်ဖွယ် တေဇောရောင်ခြည်ကို မုနိမြင်၏။

Verse 108

स चापि विस्मितोऽत्यंतं किमेतदिति चिंतयन् । ततस्तेन पुरःस्थेन वाडवेन च वह्निना

သူလည်း အလွန်အံ့ဩ၍ «ဒါဘာလဲ» ဟု စဉ်းစားနေစဉ်၊ ထို့နောက် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဝါဍဝမီး—တောက်လောင်သော မီးတောက်ကြီးက—သူ့ကို ခေါ်ပြော၏။

Verse 109

ऋषिः प्रोक्तः पिप्पलादः साधितोऽहं त्वया बलात् । इदानीं ते मया कार्यं कर्त्तव्यं यत्समाहितम्

မုနိက ပြော၏—“ငါသည် ပိပ္ပလာဒ ဖြစ်၏။ သင်၏ အင်အားကြောင့် ငါကို အတင်းအကျပ် ချုပ်ကိုင်၍ အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ယခု သင် စိတ်တည်ကြည်စွာ ဆုံးဖြတ်ထားသမျှကို ငါက သင့်အတွက် ဆောင်ရွက်ရမည်။”

Verse 110

करिष्यामीह तत्सर्वम साध्यमपि साध्यताम् । स्वोरुं निर्मथ्य जनितो येन संवत्सरादहम् । तातोरुणा विहीनोऽपि करिष्ये त्वत्समीहितम्

“ဒီမှာ ငါသည် အားလုံးကို ဆောင်ရွက်မည်။ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည့်အရာပင် ဖြစ်နိုင်စေမည်။ အကြောင်းမူကား ငါသည် ကိုယ့်ပေါင်ကို ချွတ်နှိပ်၍ တစ်နှစ်ပတ်လုံးကာလအတွင်း မွေးဖွားလာခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ပေါင်မရှိသော်လည်း သင်လိုအင်သမျှကို ငါ ပြီးမြောက်စေမည်။”

Verse 111

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य मुनिः कोपसमन्वितः । प्रोवाच विबुधान्सर्वान्मद्दत्तान्भक्षय स्वयम्

ထိုစကားကို ကြားသော် မုနိသည် ဒေါသပြင်းထန်၍ နတ်တို့အားလုံးကို ပြော၏—“ငါပေးအပ်ထားသော နတ်တို့အားလုံးကို သင်ကိုယ်တိုင် စားသုံးလော့!”

Verse 112

पितुर्वधात्क्रोधकृतावधानं मत्वा सुरा रौद्रमतीव घोरम् । समेत्य सर्वे पुरुषं पुराणं समाश्रितास्ते सहसा सभार्याः

အဖေကို သတ်ခြင်းကြောင့် ဒေါသက အာရုံကို ဖမ်းဆီးကာ အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်နေသည်ဟု သိကြသဖြင့်၊ နတ်တို့အားလုံး စုဝေးလာပြီး မိမိတို့၏ မဟေသီများနှင့်တကွ ရှေးဦးပုရုရှ (ပုရုရှပူရာဏ) ထံ ချက်ချင်း ခိုလှုံကြ၏။

Verse 113

स तान्समाश्वास्य सुरान्वरिष्ठं कोपानलं तत्र ययौ प्रहृष्टः । दृष्ट्वा च तं वै रविपुंजकाशमुवाच विष्णुर्वचनं वरिष्ठम्

ထိုနတ်တို့ကို သက်သာစေပြီးနောက်၊ ဗိဿဏုသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုနေရာရှိ ဒေါသမီးတောက် အလွန်ပြင်းထန်သို့ သွားလေ၏။ ထိုသူသည် နေတစ်စုကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်ကို မြင်၍ ဗိဿဏုသည် အလွန်မြတ်သော စကားတော်ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 114

अहं सुरेशान तवैव पार्श्वं विसर्जितो जातभयैश्च देवैः । मत्तः शृणु त्वं वचनं हि पथ्यं यच्चारणानां भवतोऽपि पथ्यम्

အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ထိခိုက်သွားသော ဒေဝတို့က ကျွန်ုပ်ကို သင်၏ အနီးသို့ ပို့လိုက်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်ထံမှ အကျိုးရှိသော အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပါ; ၎င်းသည် သင်နှင့် ချာရဏာတို့အတွက်လည်း အကျိုးရှိသည်။

Verse 115

ज्ञातं बलं ते विबुधैरचिंत्यं विनाशनं चात्मवतां ह्यवश्यम् । एवं स्थिते कुरु वाक्यं सुराणामेकैकमद्धि प्रतिवासरं त्वम्

ပညာရှိတို့သည် သင်၏ မတွေးခေါ်နိုင်သော အင်အားကို သိကြပြီး၊ အင်အားကြီးသူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းပင် မလွဲမသွေ ဖြစ်နိုင်ကြောင်းလည်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေတွင် နတ်တို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်နာပါ—သူတို့ကို တစ်ဦးချင်းစီ နေ့စဉ် စားသုံးပါ။

Verse 116

मुख्यानां कोटयस्त्रिंशत्सुराणां बलशालिनाम् । कथं तु भक्षणं तेषां युगपत्त्वं करिष्यसि

အင်အားကြီးသော အဓိကနတ်တို့ သုံးဆယ်ကုဋေ ရှိနေသည်—သူတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဘယ်လို စားသုံးနိုင်မည်နည်း။

Verse 117

तस्मादेकैकशस्तेषां कर्त्तव्यं भक्षणं त्वया । नैकेन भवता शक्या विधातुं भक्षणक्रिया

ထို့ကြောင့် သင်သည် ထိုအရာတို့ကို တစ်ခုချင်းစီ စားသုံးရမည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အားလုံးကို စားသုံးခြင်းကို သင် မဆောင်ရွက်နိုင်။

Verse 118

तथा च पांडुरोगित्वं हुतभुक्प्राप्तवान्पुरा । अतिभक्षणं न युक्तं तस्मात्कुरु मतिं मम

ထို့ပြင် အတိတ်ကာလတွင် မီးဘုရား ဟုတဘုက်သည် ဖြူဖျော့ရောဂါကို ခံစားခဲ့ဖူးသည်။ အလွန်အကျွံ စားသုံးခြင်း မသင့်တော်။ ထို့ကြောင့် ငါ့အကြံကို လက်ခံပါ။

Verse 119

तथा च युगपत्तेषु भक्षितेषु पुनस्त्वया । प्रत्यहं भक्षणोपायश्चिंतितव्यो बुभुक्षया

ထို့အပြင် သင်က ထိုအရာတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စားသုံးလိုက်ပါက၊ ဆာလောင်မှုကြောင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စားသုံးနည်းအသစ်ကို စဉ်းစားရမည်။

Verse 121

तत्करिष्यायहं सर्वमाहैवं स जनार्दनः । एकैकशः स विबुधान्भक्षयिष्यति वाडवः

“အဲဒီအရာအားလုံးကို ငါလုပ်မည်” ဟု ဇနာရ္ဒနက ပြော하였다။ ထို့ကြောင့် ဝာဍဝသည် နတ်တို့ကို တစ်ပါးချင်းစီ စားသုံးမည်။

Verse 122

ततः सुराः सुरेशानं तं विष्णुममितौजसम् । प्रणम्याहुर्यथायुक्तं शोभनं भवता कृतम्

ထို့နောက် နတ်တို့သည် အလင်းတန်ခိုး မတိုင်းတာနိုင်သော ဗိဿနုကို ဦးချ၍ သင့်တော်သလို ပြောကြသည်—“သင်ပြုခဲ့သည်မှာ သင့်လျော်၍ အလွန်ကောင်းမြတ်ပါသည်။”

Verse 123

भूयोऽद्य पुनरेवास्य दोषस्योपशमक्रियाम् । कर्तुं त्वमेव शक्तोऽसि नान्यस्त्राता दिवौक साम्

ယနေ့တိုင် ထပ်မံ၍ ဤအပြစ်အနာကို သက်သာစေမည့် ကုထုံးကို ဆောင်ရွက်နိုင်သူမှာ သင်တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နေ သုရတို့အတွက် သင်မှတပါး ကယ်တင်ရှင် မရှိ။

Verse 124

ततः पीतांबरधरः शंखचक्रगदाधरः । युष्मद्भयं हरिष्यामि तत्सुरानाह माधवः

ထို့နောက် အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သော မာဓဝက သုရတို့အား “သင်တို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ငါဖယ်ရှားမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 125

श्रुत्वैतद्विबुधाः सर्वे हर्षेणोत्फुल्ल लोचनाः

ဤစကားကို ကြားသော် သုရတို့အားလုံး ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ မျက်လုံးများသည် ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြင့် ပွင့်လန်းလာကြ၏။

Verse 126

ततस्तान्विबुधान्दृष्ट्वा प्रोवाच स तु वाडवः । किमिदानीं मया कार्यं भवतां कथ्यतां हि तत्

ထို့နောက် ထိုသုရတို့ကို မြင်၍ ဝာဍဝက “ယခု ငါဘာလုပ်ရမည်နည်း။ သင်တို့အတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 127

अत्रान्तरे विश्व तनुर्महौजा विमोहयंस्तं ज्वलनं स्वबुद्ध्या । प्रोवाच पूर्वं विहिता यदापस्ता भक्षयस्वेति महानुभावः

ထိုအချိန်တွင် စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ အင်အားကြီးမားသော မဟာပုဂ္ဂိုလ်သည် မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထိုလောင်ကျွမ်းသော မီးကို မောဟစေကာ “အရင်က ရေတို့ကို ခန့်အပ်ထားသဖြင့် ထိုရေတို့ကို စားလော့” ဟု မိန့်၏။

Verse 128

एतद्व्यवसितं विष्णोर्यः शृणोति समाहितः । सोऽतिचारभयान्मुक्तो ज्ञानं मुक्तिमवाप्नुयात्

စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စွာထား၍ ဗိဿဏု၏ အဆုံးအဖြတ်ကို နားထောင်သူသည် အပြစ်လွန်ခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်ကင်းကာ ဉာဏ်ပညာနှင့် မောက္ခကို ရရှိမည်။