Adhyaya 237

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यादवस्थलमुत्तमम् । यादवा यत्र नष्टा वै षट्पंचाशच्च कोटयः

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ယာဒဝသ္ထလ ဟူသော အလွန်သန့်ရှင်းမြတ်သော နေရာသို့ သွားရမည်; ထိုနေရာ၌ ယာဒဝများသည် အမှန်တကယ် ငါးဆယ်ခြောက်ကုဋေ အရေအတွက်ဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ကြသည်။

Verse 2

यत्र वज्रेश्वरो देवो वज्रेणाराधितः सदा । यत्राभूद्दिव्यदृष्टीनामृषीणामाश्रमं कुलम्

ထိုနေရာ၌ ဝဇ္ရေရှ္ဝရ ဒေဝတော်ကို ဝဇ္ရဖြင့် အစဉ်အမြဲ ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။ ထိုနေရာ၌လည်း ဒိဗ္ဗဒೃષ્ટိရှိသော ရှိတော်မူသည့် ရှိများ၏ မျိုးရိုးအာရှရမ် တည်ရှိခဲ့၏။

Verse 3

देव्युवाच । कथं विनष्टा भगवन्नन्धका वृष्णिभिः सह । पश्यतो वासुदेवस्य भोजाश्चैव महारथाः

ဒေဝီက မေးလေ၏—အို ဘဂဝန်၊ အန္ဓကတို့သည် ဝೃṣṇိတို့နှင့်အတူ မည်သို့ ပျက်စီးသနည်း။ ဝါစုဒေဝ မျက်မြင်ကြည့်နေစဉ် ဘောဇ မဟာရထတို့လည်း မည်သို့ အဆုံးသတ်သနည်း။

Verse 4

केन शप्तास्तु ते वीरा नष्टा वृष्ण्यन्धकादयः । भोजाश्चैव महादेव विस्तरेण वदस्व मे

ထိုသူရဲကောင်းတို့ကို မည်သူက ကျိန်စာချသနည်း၊ ထို့ကြောင့် ဝṛṣṇိ၊ အန္ဓကတို့နှင့် အခြားသူတို့ ပျက်စီးကာ ဘောဇတို့ပါ ပျက်စီးသနည်း။ အို မဟာဒေဝ၊ အသေးစိတ် ပြောကြားပါ။

Verse 5

ईश्वर उवाच । षट्त्रिंशे च कलौ वर्षे संप्राप्तेऽन्धकवृष्णयः । अन्योन्यं मुशलैस्ते हि निजघ्नुः कालनोदिताः

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူ၏—ကလိယုဂ၏ သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ် ရောက်လာသောအခါ အန္ဓကနှင့် ဝṛṣṇိတို့သည် ကာလ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် မုဆလ (တုတ်) များဖြင့် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြ၏။

Verse 6

विश्वामित्रं च कण्वं च नारदं च यशस्विनम् । सारणप्रमुखान्भोजान्ददृशुर्द्वारकां गतान्

သူတို့သည် ဒွာရကာသို့ ရောက်လာသော ဝိශ්ဝာမိတ္တ၊ ကဏ္ဝ နှင့် ဂုဏ်သတင်းကြီး နာရဒကို မြင်ကြ၏။ ထို့ပြင် စာရဏ ဦးဆောင်သော ဘောဇတို့ကိုလည်း မြင်ကြ၏။

Verse 7

ते वै सांबं समानिन्युर्भूषयित्वा स्त्रियं यथा । अब्रुवन्नुपसंगम्य देवदंडनिपीडिताः

သူတို့သည် စာမ္ဗကို မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလှဆင်ကာ ရှေ့သို့ခေါ်လာပြီး၊ ရှင်ရသီတို့ထံ နီးကပ်သွားကာ ပြောကြသည်—နတ်ဘုရား၏ဒဏ်ခတ်မှုကြောင့် ဖိစီးခံနေရပြီးသားဖြစ်သည်။

Verse 8

इयं स्त्री पुत्रकामस्य बभ्रोरमिततेजसः । ऋषयः साधु जानीत किमियं जनयिष्यति

«ဤမိန်းမသည် အလင်းတန်ခိုးမတိုင်းနိုင်သော ဘဗ္ရု၏သူမဖြစ်ပြီး သားတော်လိုလားသူဖြစ်သည်။ အို ရှင်ရသီတို့၊ မှန်ကန်စွာ သိပါ—သူမက ဘာကို မွေးဖွားမည်နည်း?»

Verse 9

इत्युक्तास्ते तदा देवि विप्रलंभप्रधर्षिताः । प्रत्यब्रुवंस्तान्मुनयस्तच्छृणुष्व यथातथम्

အို ဒေဝီ၊ ထိုသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက် လှောင်ပြောင်နှိပ်စက်မှုကြောင့် ရှင်ရသီတို့ ဒေါသထွက်လာကြသဖြင့် မုနိတို့က သူတို့အား ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ ဖြစ်ပျက်သကဲ့သို့ အတိအကျ နားထောင်လော့။

Verse 10

ऋषय ऊचुः । वृष्ण्यन्धकविनाशाय मुशलं घोरमायसम् । वासुदेवस्य दायादः सांबोऽयं जनयिष्यति

ရှင်ရသီတို့ မိန့်ကြားသည်—«ဝೃṣṇိနှင့် အန္ဓကတို့ ပျက်စီးရန်အတွက်၊ ဝာစုဒေဝ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သော ဤစာမ္ဗသည် ကြောက်မက်ဖွယ် သံမုဆလတစ်လုံးကို မွေးဖွားစေလိမ့်မည်။»

Verse 11

येन यूयं सुदुर्वृत्ता नृशंसा जातमन्यवः । उच्छेत्तारः कुलं सर्वमृते रामाज्जनार्द्दनात्

«သင်တို့သည် အလွန်ဆိုးယုတ်လာပြီး—ရက်စက်ကာ မာနဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့်—ရာမနှင့် ဇနာရ္ဒနကို ချန်လှပ်၍ သင်တို့၏ မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံးကို ကိုယ်တိုင် ဖြုတ်ချမည်။»

Verse 12

त्यक्त्वा यास्यति वः श्रीमांत्यक्त्वा भूमिं हलायुधः । जरा कृष्णं महाभागं शयानं तु निवेत्स्यति

«သင်တို့ထံမှ သာယာချမ်းသာမှုသည် စွန့်ခွာ၍ ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်။ ဟလာယုဓ (ဗလာရာမ) သည် မြေပြင်မှ ထွက်ခွာလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဂရာ သည် အနားယူ၍ လဲလျောင်းနေသော မဟာဘဂ္ဂျ ကృష్ణကို ပစ်ခတ်လိမ့်မည်»။

Verse 13

इत्यब्रुवंस्ततो देवि प्रलब्धास्ते दुरात्मभिः । मुनयः क्रोधरक्ताक्षाः समीक्ष्याथ परस्परम्

အို ဒေဝီ၊ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ မကောင်းစိတ်ရှိသူတို့၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရသော မုနိတို့သည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလာကာ အချင်းချင်း ကြည့်ရှုကြ၏။

Verse 14

तथोक्ता मुनयस्ते तु ततः केशवमभ्ययुः । अथावदत्तदा वृष्णीञ्छ्रुत्वैवं मधुसूदनः

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် မုနိတို့သည် ကေရှဝထံသို့ ချဉ်းကပ်ကြ၏။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြားသိပြီးနောက် မဓုသူဒနသည် ဝೃષ્ણိတို့အား မိန့်ကြား၏။

Verse 15

अभिज्ञो मतिमांस्तस्य भवितव्यं तथेति तत् । एवमुक्त्वा हृषीकेशः प्रविवेश पुनर्गृहान्

အရာအားလုံးကို သိမြင်၍ ပညာရှိသော ဟೃṣီကေရှသည် «ဤအရာသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်လာရမည်» ဟု နားလည်၏။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် မိမိအိမ်တော်သို့ ပြန်ဝင်တော်မူ၏။

Verse 16

कृतांतमन्यथाकर्त्तुं नैच्छत्स जगतः प्रभुः । श्वोभूते सततः सांबो मुसलं तदसूत वै

လောက၏ အရှင်သည် ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားသမျှကို ပြောင်းလဲလိုခြင်း မရှိတော်မူ။ ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့တွင် စာမ္ဗသည် သံမုဆလကို အမှန်တကယ် ထုတ်ပေါ်စေ၏။

Verse 17

येन वृण्ष्यन्धककुले पुरुषा भस्मसात्कृताः । वृष्ण्यन्धकविनाशाय किंकरप्रतिमं महत्

ထိုတုတ်တံကြောင့် ဝೃṣṇိ–အန္ဓက မျိုးရိုးရှိ လူတို့သည် ပြာဖြစ်သွားကြ၏—ကံကြမ္မာ၏ အစေခံကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကိရိယာတစ်ရပ်ဖြစ်၍ ဝೃṣṇိနှင့် အန္ဓကတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ဖြစ်၏။

Verse 18

असूत शापजं घोरं तच्च राज्ञे न्यवेदयत् । विषण्णोऽथ ततो राजा सूक्ष्मं चूर्णमकारयत्

သူသည် ကျိန်စာမှ ပေါက်ဖွားသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရာကို ထုတ်ပေါ်စေပြီး မင်းထံ တင်ပြ၏။ ထို့နောက် စိတ်ညစ်ညူးသော မင်းသည် ထိုအရာကို အမှုန့်သေးသေးလေး ဖြစ်အောင် ကြိတ်ခိုင်း၏။

Verse 19

प्राक्षिपत्सागरे तत्र पुरुषो राजशासितः । अथोवाच स्वनगरे वचनादाहुकस्य हि

ထိုနေရာ၌ မင်း၏ အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်သော လူတစ်ယောက်သည် ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချခံရ၏။ ထို့နောက် မိမိမြို့၌ အာဟုက (Āhuka) ၏ စကားအတိုင်းဟူ၍ ထိုအကြောင်းကို ကြေညာပြောဆို၏။

Verse 21

यश्च वो विदितं कुर्यादेवं कश्चित्क्वचिन्नरः । स जीवञ्छूलमारोहेत्स्वयं कृत्वा सबांधवः

သင်တို့ထံ ဤအကြောင်းကို မည်သူမဆို မည်သည့်နေရာ၌မဆို ဖော်ထုတ်ပြောကြားလျှင်—သူသည် မိမိဆွေမျိုးတို့နှင့်အတူ အသက်ရှင်လျက် တိုင်ပေါ်တက်၍ အပြစ်ဒဏ်ခံရမည်၊ မိမိကပင် ထိုအကျိုးကို ဆောင်ယူသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 22

ततो राजभयात्सर्वे नियमं तत्र चक्रिरे । नराः शासनमाज्ञाय रामस्याक्लिष्टकर्मणः

ထို့ကြောင့် မင်းကို ကြောက်ရွံ့၍ အားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းကို ချမှတ်လိုက်ကြ၏။ မပင်ပန်းသော ကုသိုလ်ကမ္မရှိသည့် ရာမ (Rāma) ၏ အမိန့်ကို နားလည်သဖြင့် လူတို့သည် လိုက်နာကြ၏။

Verse 23

एवं प्रयतमानानां वृष्णीनामन्धकैः सह । कालो गृहाणि सर्वाणि परिचक्राम नित्यशः

ဤသို့ ဝృష္ဏိတို့သည် အန္ဓကတို့နှင့်အတူ ကြိုးပမ်းနေစဉ်၊ ကာလ (အချိန်) ကိုယ်တိုင်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူတို့၏ အိမ်အလုံးစုံကို လှည့်လည်ပတ်ကာ ဝန်းရံနေ၏။

Verse 24

करालो विकटो मुंडः पुरुषः कृष्णपिंगलः । सम्मार्जनी महाकेतुर्जपापुष्पावतंसकः

လူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာ၏—မျက်နှာကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြီးမား၍ ထူးဆန်း၊ ခေါင်းပြောင်၊ အမဲညို-အဝါညိုရောင်—တံမြက်ကိုင်ကာ မဟာအလံတင်၍ ဇပာပန်း (hibiscus) ပန်းကုံးဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 25

कृकलासवाहनश्च रत्तिकाकर्णभूषणः । गृहाण्यवेक्ष्य वृष्णीनां नादृश्यत पुनः क्वचित्

သူသည် ကိရကလာသ (အိမ်မြှောင်) ကို စီးနင်းယာဉ်အဖြစ်ထား၍ ရတ္တိကာကို နားကပ်အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထား၏။ ဝೃಷ္ဏိတို့၏ အိမ်များကို စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက်၊ သူကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ထပ်မံမမြင်ရတော့ချေ။

Verse 26

तस्य चासन्महेष्वासाः शरैः शतसहस्रशः । न चाशक्यत वेद्धुं स सर्वभूताप्ययं सदा

ထို့နောက် မဟာဓနုရှင်များသည် သူ့ထံသို့ မြားကို သိန်းသောင်းချီ ပစ်လွှတ်ကြသော်လည်း၊ သူ့ကို ထိုးဖောက်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ—သူသည် အမြဲတမ်း သတ္တဝါအားလုံး၏ ပျက်သုဉ်းခြင်း (လယ) ဖြစ်၏။

Verse 27

उत्पेदिरे महावाता दारुणा हि दिने दिने । वृष्ण्यन्धकविनाशाय बहवो लोमहर्षणाः

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြမ်းတမ်းသော မဟာလေများ ပေါ်ထွက်လာကြ၏; အများအပြားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ကိုယ်မွေးထောင်စေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ဝೃಷ္ဏိနှင့် အန္ဓကတို့၏ ပျက်စီးခြင်းကို ကြိုတင်ညွှန်ပြနေ၏။

Verse 28

विवृद्ध्य मूषिका रथ्यावितुन्नमणिकास्तथा । केशान्ददंशुः सुप्तानां नृणां युवतयो निशि

ကြွက်များ အလွန်များပြားလာပြီး rathyāvitunnamaṇikā ဟူသော ပိုးမွှားများလည်း တိုးပွားလာ၏။ ညအခါတွင် မိန်းမငယ်များက အိပ်နေသော ယောက်ျားတို့၏ ဆံပင်ကို ကိုက်လေ၏။

Verse 29

चीचीकूचीत्यवाशंत सारिका वृष्णिवेश्मसु । नोपशाम्यति शब्दश्च स दिवारात्रमेव वा

ဝೃಷ္ဏိတို့၏ အိမ်များတွင် စာရိကာငှက်များက “cīcīkūcī!” ဟု အော်မြည်နေကြပြီး ထိုအသံသည် နေ့ညမပြတ် မငြိမ်သက်နိုင်ခဲ့။

Verse 30

अन्वकुर्वन्नुलूकाश्च वायसान्वृष्णिवेश्मसु । अजाः शिवानां च रुतमन्वकुर्वत भामिनि

ဝೃಷ္ဏိတို့၏ အိမ်များတွင် ဇီးကွက်များက ကော်များ၏ အသံကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်၍ အော်မြည်ကြ၏။ ထို့ပြင်—အလှမယ်ရေ—ဆိတ်များပင် မကောင်းသတင်းဆောင်သော ခွေးမြီးကောင်ပေါက်တို့၏ အော်သံကို လိုက်၍ မြည်ကြသဖြင့် အမင်္ဂလာနိမိတ်များ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 31

पांडुरारक्तपादाश्च विहगाः कालप्रेरिताः । वृष्ण्यन्धकगृहेष्वेवं कपोता व्यचरंस्तदा

ကာလတရားက ဆွဲဆောင်သကဲ့သို့ ခြေထောက်အဖြူဖျော့နီရောင်ရှိသော ငှက်များ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအခါ ဝೃಷ္ဏိနှင့် အန္ဓကတို့၏ အိမ်များတွင် ခိုများသည် နေရာအနှံ့ လှည့်လည်နေကြ၍ အမင်္ဂလာနိမိတ်တစ်ရပ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 32

व्यजायंत खरा गोषु करभाश्चाश्वतरीषु च । शुनीष्वपि बिडालाश्च मूषका नकुलीषु च

နွားအုပ်ထဲတွင် မြည်းက မွေးဖွားလာပြီး၊ မမြည်း (she-mule) များအုပ်ထဲတွင် ကုလားအုတ်က မွေးဖွားလာ၏။ ခွေးများအုပ်ထဲတွင်ပင် ကြောင်များ မွေးဖွားလာပြီး၊ နကူလ (mongoose) များအုပ်ထဲတွင် ကြွက်များ မွေးဖွားလာကာ သဘာဝ၏ ရောထွေးမှုသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အမင်္ဂလာနိမိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

Verse 33

तापत्रयांत पापानि कुर्वंतो वृष्णयस्तथा । अद्विषन्ब्राह्मणांश्चापि पितॄन्देवांस्तथैव च

ဒုက္ခသုံးပါး (တாபတရယ) ကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသဖြင့် ဝೃṣṇိတို့သည် အပြစ်အမှုများကို ပြုမိကြ၏။ သို့သော် ဗြာဟ္မဏများကို မမုန်း၊ ပိတೃများကို မမုန်း၊ ဒေဝများကိုလည်း မမုန်းကြ။

Verse 34

गुरूंश्चाप्यवमन्यंते न तु रामजनार्दनौ । भार्याः पतीन्व्युच्चरंति पत्नीश्च पुरुषास्तथा

သူတို့သည် အကြီးအကဲနှင့် ဆရာဂုရုတို့ကိုပင် မလေးစားတော့ကြ၏—သို့သော် ရာမနှင့် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကိုမူ မထီမဲ့မြင်မပြုကြ။ မယားတို့သည် လင်တို့ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုကြပြီး၊ လင်တို့လည်း မယားတို့ကို ထိုနည်းတူ ပြောဆိုကြ၏။

Verse 35

विभावसुः प्रज्वलितो वामं विपरिवर्त्तते । नीललोहितमांजिष्ठा विसृजंश्चार्चिषः पृथक्

မီး (ဝိဘာဝသု) သည် တောက်လောင်နေသော်လည်း ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်သွား၏။ ထို့ပြင် မီးလျှံများကို ခွဲခွာ၍ ထုတ်လွှတ်ကာ အပြာ၊ အနီ၊ မန်ဇိဋ္ဌာရောင်တို့ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍ မကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာကို ပြသ၏။

Verse 36

उदयास्तमने नित्यं पर्यस्तः स्याद्दिवाकरः । व्यदृश्यत सकृत्पुंभिः कबन्धैः परिवारितः

နေထွက်ချိန်နှင့် နေဝင်ချိန်တွင် နေမင်းသည် အမြဲတမ်း ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်းသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ တခါတရံ လူတို့သည် ခေါင်းမဲ့ကိုယ်ခန္ဓာများ ဝိုင်းရံထားသကဲ့သို့ မြင်ရ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်အယောင် ဖြစ်၏။

Verse 37

महानसेषु सिद्धांते संस्कृतेऽन्ने तु भामिनि । उत्तार्यमाणे कृमयो दृश्यंते च वरानने

မီးဖိုကြီးများတွင် အစားအစာကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ပြီးနောက်၊ အလှမျက်နှာရှိသော မိန်းကလေးရေ၊ ထမင်းဟင်းကို ထုတ်ပေးနေစဉ် ပိုးကောင်များ ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရ၍ အမင်္ဂလာ နိမိတ်ဖြစ်၏။

Verse 38

पुण्याहे वाच्यमाने च पठत्सु च महात्मसु । अभिधावंति श्रूयंते न चादृश्यत कश्चन

မင်္ဂလာကောင်းချီးများကို ကြေညာနေစဉ်၊ မဟာသတ္တဝါတို့က သာသနာစာတော်များကို ရွတ်ဖတ်နေစဉ်တွင် လူများ ပြေးလွှားသံကို ကြားရသော်လည်း မည်သူမျှ မမြင်ရ။

Verse 39

परस्परस्य नक्षत्रं हन्यमानं पुनःपुनः । ग्रहैरपश्यन्सर्वैस्ते नात्मनस्तु कथञ्चन

သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ မွေးနက္ခတ်ကို ဂြိုဟ်တို့က ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးနေသည်ကို မြင်ကြသော်လည်း၊ မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို မည်သို့မျှ မမြင်နိုင်ကြ။

Verse 40

न हुतं पाचयत्यग्निर्वृष्ण्यंधकपुरस्कृतम् । समंतात्प्रत्यवाशंत रासभा दारुणस्वनाः

ဗೃṣṇi နှင့် အန္ဓကတို့က ဆောင်ရွက်သော ဟုတပူဇာကို မီးသည် မကောင်းစွာ မလောင်ကျွမ်းနိုင်ခဲ့၊ အရပ်လေးမျက်နှာတွင်လည်း မြည်းများက ကြမ်းတမ်းကြောက်မက်ဖွယ် အသံဖြင့် အပြန်အလှန် အော်ဟစ်ကာ ကပ်ဘေး၏ နိမိတ်ဆိုးကို ပြသ하였다။

Verse 41

एवं पश्यन्हृषीकेशः संप्राप्तान्कालपर्ययान् । त्रयोदशीं ह्यमावास्यां तां दृष्ट्वा प्राब्रवीदिदम्

ဤသို့ ဟೃṣīကေရှသည် အချိန်ကာလ၏ ပြောင်းလဲမှုကြီး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်၍၊ တြယောဒသီနေ့သည် အမావာသျာကဲ့သို့ (လကွယ်အမှောင်) ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့သဖြင့် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 42

त्रयोदशी पंचदशी कृतेयं राहुणा पुनः । तदा च भारते युद्धे प्राप्ता चाद्य क्षयाय नः

ရాహု၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထပ်မံ၍ ဤတြယောဒသီနေ့သည် ပဉ္စဒသီ (အမாவာသျာကဲ့သို့ အမှောင်) အဖြစ် ပြောင်းလဲလာပြီ။ ဗာရတစစ်ပွဲကာလတွင် ရောက်ခဲ့သကဲ့သို့ ယနေ့လည်း ငါတို့၏ ပျက်စီးခြင်းအတွက် ရောက်လာပြီ။

Verse 43

धिग्धिगित्येवकालं तं परिचिंत्य जनार्दनः । मेने प्राप्तं स षट्त्रिंशं वर्षं केशिनिषूदनः । पुत्रशोकाभिसंतप्ता गांधारी यदुवाच ह

ထိုအချိန်ကို စဉ်းစားသတိရလျက် ဇနာဒနက «အို မကောင်းလှ! မကောင်းလှ!» ဟု အော်ဟစ်၏။ ကေရှိနိသူဒနသည် သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ်မြောက်နှစ်ကာလ ရောက်လာပြီဟု သိမြင်၏—သားများအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော ဂန္ဓာရီက ယခင်က ပြောခဲ့သကဲ့သို့။

Verse 44

एवं पश्यन्हृषीकेशस्तदिदं समुपस्थितम् । इदं च समनुप्राप्तमब्रवीद्यद्युधिष्ठिरः

ဟೃṣīkēśa သည် ထိုသို့ကြည့်မြင်လျက် ဤကံကြမ္မာဆောင်အခိုက်အတန့်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရောက်ရှိလာသည်ကို သိ၏။ ထိုအဖြစ်အပျက်နှင့်ပတ်သက်၍လည်း အချိန်တူတူရောက်လာစဉ် ယုဓိဋ္ဌိရ ပြောခဲ့သမျှကို အောက်မေ့ကာ ပြောဆို၏။

Verse 45

पुरा व्यूढेष्वनीकेषु दृष्ट्वोत्पातान्सुदारुणान् । पुण्यग्रन्थस्य श्रवणाच्छांतिहोमाद्विशोधनात्

ယခင်က စစ်တပ်များကို တန်းစီချထားစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ် အနိမိတ်ဆိုးများကို မြင်ရသောအခါ၊ သန့်စင်ခြင်းသည် သာသနာစာတမ်းများကို နားထောင်ခြင်း၊ ရှာန္တိဟိုးမ (śānti-homa) အပူဇော်ပွဲများနှင့် သန့်စင်ရေး အခမ်းအနားများကြောင့် ရရှိခဲ့သည်။

Verse 46

पूततीर्थाभिषेकांच्च नान्यच्छ्रेयो भवेदिति । इत्युक्त्वा वासुदेवस्तच्चिकीर्षन्सत्यमेव च । आज्ञापयामास तदा तीर्थयात्रामरिंदमः

«သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများတွင် အဘိသေကအဖြစ် ရေချိုးခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမြတ်သော အကျိုးမရှိ» ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ သစ္စာတရားအတိုင်း ဆောင်ရွက်လိုသော ဝါစုဒေဝသည် ထိုအခါ တီရ္ထယာထရာ—ဘုရားဖို့ဒ်များသို့ ဘုရားဖူးခရီးကို စတင်ရန် အမိန့်ပေး၏၊ ရန်သူနှိမ်နင်းသူဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 47

अघोषयंत पुरुषास्तत्र केशवशासनात् । तीर्थयात्रा प्रभासे वै कार्येति वरवर्णिनि

ထိုနောက် ကေရှဝ၏ အမိန့်တော်အရ ထိုနေရာ၌ လူတို့က ကြေညာဟစ်အော်ကြသည်—«ပရဘားသ (Prabhāsa) ရှိ တီရ္ထသို့ တီရ္ထယာထရာကို မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်ရမည်» ဟု၊ အလှရောင်သမီးရေ။

Verse 48

अथारिष्टानि वक्ष्यामि पुरीं द्वारवतीं प्रति । काली स्त्री पांडुरैर्दंतैः प्रविश्य नगरीं निशि

ယခု ငါသည် ဒွာရဝတီ မြို့သို့ ဦးတည်လာသော အမင်္ဂလာနိမိတ်များကို ဖော်ပြမည်။ ညအခါတွင် သွားဖြူဖျော့သော အနက်ရောင် မိန်းမတစ်ဦး မြို့ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်—အမင်္ဂလာ အရိပ်အယောင်တစ်ရပ်။

Verse 49

स्त्रियः स्वप्नेषु मुष्णन्ती द्वारकां प्रति धावति । अग्निहोत्रनिकेतं च सुमेध्येषु च वेश्मसु

မိန်းမတို့၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ထိုမိန်းမသည် ခိုးယူကာ ဒွာရကာသို့ ပြေးသွားသည်။ ထို့ပြင် အဂ္နိဟောတရ နေရာနှင့် သီလဝါသူတို့၏ အိမ်များထဲသို့ပါ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်—ကြောက်မက်ဖွယ် နိမိတ်တစ်ရပ်။

Verse 50

वृष्ण्यंधकांश्च खादंती स्वप्ने दृष्टा भयानका । कुर्वंती भीषणं नादं कुर्कुटश्वानसंयुता

အိပ်မက်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် မိန်းမရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ရပ် ပေါ်လာ၍ ဝೃṣṇီနှင့် အန္ဓကတို့ကို ကိုက်စားနေသည်ဟု မြင်ရသည်။ ကြက်နှင့် ခွေးတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါကာ ကြောက်လန့်စရာ အော်သံကို ထုတ်လွှင့်သည်—ဘေးအန္တရာယ် နီးကပ်လာမည့် နိမိတ်။

Verse 51

तथा सहस्रशो रौद्राश्चतुर्बाहव एव च । स्त्रीणां गर्भेष्वजायंत राक्षसा गुह्यकास्तथा

ထို့အတူ ထောင်ချီသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သတ္တဝါများ—အချို့မှာ လက်လေးဖက်ပါရှိသော—မိန်းမတို့၏ ဝမ်းထဲမှ မွေးဖွားလာကြသည်။ ရာක්ෂသများနှင့် ဂုဟျကများလည်း ဖြစ်ကြသည်—ထိတ်လန့်ဖွယ် နိမိတ်တစ်ရပ်။

Verse 52

अलंकाराश्च च्छत्राणि ध्वजाश्च कवचानि च । ह्रियमाणानि दृश्यंते रक्षोभिस्तु भयानकैः

အလင်္ကာရများ၊ ထီးများ၊ အလံများနှင့် ကာဝချာများကို သယ်ယူသွားနေသည်ဟု မြင်ရသည်။ ထိုအရာများကို ကြောက်မက်ဖွယ် ရာක්ෂသတို့က လုယူသွားကြသည်—ပျက်စီးမှု နီးကပ်လာမည့် နိမိတ်။

Verse 53

यच्चाग्निदत्तं कृष्णस्य वज्रनाभमयस्मयम् । दिवमाचक्रमे चक्रं वृष्णीनां पश्यतां तदा

အဂ္နိက ကృష్ణအား ပေးအပ်ခဲ့သော စက္ကရ—သံကဲ့သို့ ခိုင်မာ၍ ဗဇ္ရကဲ့သို့ အလယ်ချက်ရှိသော—ထိုအခါ ဗೃෂ္ဏိတို့ ကြည့်ရှုနေစဉ် ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်၍ သွားလေ၏။

Verse 54

युक्तं रथं दिव्यमादित्यवर्णं भयावहं पश्यतो दारुकस्य । ते सागरस्योपरिष्टाद्वर्तमानान्मनोजवांश्चतुरो वाजिमुख्यान्

ဒါရုက ကြည့်နေစဉ် နေရောင်အရောင်တောက်ပသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဒိဗ္ယရထားတစ်စီး ပေါ်ထွန်းလာ၍ စိတ်လျင်မြန်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အထူးမြင်းလေးကောင်ကို ချည်နှောင်ထားကာ သမုဒ္ဒရာအပေါ်၌ လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

Verse 55

तालः सुपर्णश्च महाध्वजौ तौ सुपूजितौ रामजनार्दनाभ्याम् । उच्चैर्जगुः स्वप्सरसो दिवानिशं वाचं चोचुर्गम्यतां तीर्थयात्राम्

တားလနှင့် စုပဏ္ဏဟူသော မဟာဓွဇနှစ်စင်းကို ရာမနှင့် ဇနာရ္ဒနတို့က ကောင်းစွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုထားရာ၊ ထိုဓွဇတို့သည် အသံမြင့်စွာ မြည်ဟည်းလေ၏။ ထို့ပြင် အပ్సရာတို့သည် နေ့ညမပြတ် ကြေညာ၍ “တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီး ထွက်ကြလော့” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 56

ततो जिगमिषंतस्ते वृष्ण्यंधकमहारथाः । सांतःपुरास्तीर्थयात्रामीहंते स्म नरर्षभाः

ထို့နောက် ဗೃෂ္ဏိနှင့် အန္ဓကတို့အနက် မဟာရထီများ—လူတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ ထူးချွန်သူများ—သည် မိသားစုနှင့် အတွင်းအိမ်သူအိမ်သားတို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီး ထွက်ရန် စိတ်တော်မူ၍ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 57

ततो मांसपरा हृष्टाः पेयं वेश्मसु वृष्णयः । बहु नानाविधं चक्रुर्मांसानि विविधानि च

ထို့နောက် ဗೃෂ္ဏိတို့သည် အိမ်အတွင်း၌ ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းကာ အသားနှင့် သောက်စရာတို့ကို စိတ်ဝင်စား၍ သောက်ရည်အမျိုးမျိုးကိုလည်းကောင်း အသားအမျိုးမျိုးကိုလည်းကောင်း များစွာ ပြင်ဆင်ကြ၏။

Verse 58

तथा सीधुषु बद्धेषु निर्ययुर्नगराद्बहिः । यानैरश्वैर्गजैश्चैव श्रीमंतस्तिग्मतेजसः

စီဓု (ဖျော်ရည်ဖျော်စပ်အရက်) အိုးများကို ချည်နှောင်တင်းကျပ်ပြီးနောက်၊ တောက်ပမြင့်မြတ်၍ တေဇောဓာတ်ပြင်းထန်သောသူတို့သည် မြို့မှအပြင်သို့ ထွက်ခွာကာ ယာဉ်များ၊ မြင်းများနှင့် ဆင်များဖြင့်လည်း စီးနင်းသွားကြ၏။

Verse 59

ततः प्रभासे न्यवसन्यथोद्देशं यथागृहम् । प्रभूतभक्ष्यपेयास्ते सदारा यादवास्तदा

ထို့နောက် ပရဘာသ၌ ယာဒဝတို့သည် မိမိတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသောနေရာ၌၊ ကိုယ့်အိမ်ကဲ့သို့ပင် တည်းခိုကြပြီး၊ ဇနီးများနှင့်အတူ အစားအစာနှင့် သောက်စရာများလည်း ပေါများစွာ ရှိကြ၏။

Verse 60

निर्विष्टांस्तान्निशम्याथ समुद्रांते स योगवित् । जगामामंत्र्य तान्वीरानुद्धवोर्थविशारदः

သူတို့ တည်းခိုနေပြီဟု ကြားသိသော်၊ ယောဂကို သိမြင်သူ၊ အကြောင်းအရာခွဲခြားသိမြင်ရာ၌ ပညာရှိသော ဥဒ္ဓဝသည် ထိုသူရဲကောင်းတို့အား နှုတ်ဆက်ကာ ပင်လယ်ကမ်းသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 61

प्रस्थितं तं महात्मानमभिवाद्य कृतांजलिम् । जानन्विनाशं भोजानां नैच्छद्वारयितुं हरिः

ထွက်ခွာသွားသော မဟာအတ္တမကို ဟရီသည် လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။ ဘောဇတို့၏ သတ်မှတ်ထားသော ပျက်စီးခြင်းကို သိရှိနေသဖြင့်၊ ထိုအရာကို တားဆီးလိုခြင်း မရှိခဲ့။

Verse 62

ततः कालपरीतास्ते वृष्ण्यंधकमहारथाः । अपश्यन्नुद्धवं यांतं तेजसाऽदीप्य रोदसी

ထို့နောက် ကာလ၏ အင်အားကြောင့် ဖုံးလွှမ်းခံရသော ဝೃષ્ણိနှင့် အန္ဓက မဟာရထတို့သည်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကိုပင် ထွန်းလင်းစေသကဲ့သို့ တေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပလျက် ထွက်ခွာသွားသော ဥဒ္ဓဝကို မြင်ကြ၏။

Verse 63

ब्राह्मणार्थेषु यत्क्लृप्तमन्नं तेषां वरानने । तद्वाहनेभ्यः प्रददुः सुरागंधरसान्वितम्

အို မျက်နှာလှသူရေ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ချန်ထားသော အစာကို သူတို့က မိမိတို့၏ စီးနင်းတိရစ္ဆာန်များအား ပေးလိုက်ကြပြီး၊ အရက်၏ အနံ့နှင့် အရသာ ပေါင်းစပ်နေသော အစာဖြစ်၏။

Verse 64

ततस्तूर्यशताकीर्णं नटनर्त्तकसंकुलम् । प्रावर्त्तत महापानं प्रभासे तिग्मतेजसाम्

ထို့နောက် ပရဘာသ၌ တူရိယာရာချီ၏ အသံများနှင့် သရုပ်ဆောင်၊ အကသမားများ ပြည့်နှက်နေစဉ်၊ တောက်ပကြမ်းတမ်းသော အာနုဘော်ရှိသူတို့အကြား အရက်သောက်ပွဲကြီး စတင်လေ၏။

Verse 65

कृष्णस्य संनिधौ रामः सहितः कृतवर्मणा । अपिबद्युयुधानश्च गदो बभ्रुस्तथैव च

ကృష్ణ၏ ရှေ့တော်တင်၌ပင် ရာမသည် ကృతဝರ್ಮန်နှင့်အတူ သောက်လေ၏။ ယုယုဓာန၊ ဂဒ၊ ဘဗ္ရုတို့လည်း ထိုနည်းတူ သောက်ကြ၏။

Verse 66

ततः परिषदो मध्ये युयुधानो मदोत्कटः । अब्रवीत्कृतवर्माणमवहस्यावमन्य च

ထို့နောက် အစည်းအဝေးအလယ်၌ မူးယစ်၍ မာန်တက်နေသော ယုယုဓာနသည် ကృతဝರ್ಮန်ကို လှောင်ပြောင်ကာ အထင်သေး၍ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 67

कः क्षत्रियो मन्यमानः सुप्तान्हन्यान्मृतानिव । न तन्मृष्यत हार्दिक्यस्त्वया तत्साधु यत्कृतम्

«မိမိကိုယ်ကို မြင့်မြတ်သည်ဟု ထင်သော က္ෂတ္တရိယ မည်သူက အိပ်ပျော်နေသူတို့ကို သေပြီးသားကဲ့သို့ ထိုးနှက်သတ်မည်နည်း။ ဟာရ္ဒိက്യရေ၊ သင်ပြုခဲ့သော ထိုအမှုသည် မခံနိုင်စရာဖြစ်ပြီး မသင့်မြတ်သော အမှုလည်း ဖြစ်သည်»။

Verse 68

इत्युक्ते युयुधानेन पूजयामास तद्वचः । प्रद्युम्नो रथिनां श्रेष्ठो हार्दिक्यमथ भर्त्सयन्

ယုယုဓာနက ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ရထားစစ်သူရဲတို့တွင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ပရဒျုမနသည် ထိုစကားကို ချီးမွမ်းလက်ခံကာ နောက်တစ်ဖန် ဟာဒိက്യကို ပြစ်တင်လေ၏။

Verse 69

ततः पुनरपि क्रुद्धः कृतवर्मा तमब्रवीत् । निर्विशन्निव सावज्ञं तदा सव्येन पाणिना

ထို့နောက် ထပ်မံဒေါသထွက်လာသော ကෘတဝರ್ಮာသည် သူ့အား အထင်သေးစကားဖြင့် ပြောလေ၏၊ ထိုခဏ၌ ဘယ်လက်ဖြင့် ရိုက်မည်သကဲ့သို့ အမူအရာပြလျက်။

Verse 70

भूरिश्रवाश्छिन्नबाहुर्युद्धे प्रायोगतस्त्वया । व्याधेनेव नृशंसेन कथं वैरेण घातितः

စစ်ပွဲတွင် သင်က တရားမျှတသော တိုက်ခိုက်မှုမဟုတ်သည့် အပြုအမူဖြင့် လက်ကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့သော ဘူရီရှရဝါ—အဘယ်ကြောင့် ရန်ငြိုးကြောင့် ထပ်မံသတ်ဖြတ်ခံရသနည်း၊ ကြမ်းကြုတ်သော မုဆိုးက သားကောင်ကို ပစ်ချသကဲ့သို့။

Verse 71

इति तस्य वचः श्रुत्वा केशवः परवीरहा । तिर्यक्सरोषया दृष्ट्या वीक्षांचक्रे समः पुमान्

ထိုစကားကို ကြားသော် ရန်သူသူရဲကောင်းတို့ကို သတ်နိုင်သူ ကေရှဝသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိန်းချုပ်ထားသော ဒေါသဖြင့် ဘေးဘက်သို့ မျက်စိလှည့်ကြည့်လေ၏။

Verse 72

मणिं स्यमंतकं चैव यः स सत्राजितोऽभवत् । स कथं स्मारयामास सात्यकिर्मधुसूदनम्

ထို့ပြင် စျမန်တက မဏိကို ပိုင်ဆိုင်သူ စတြာဇိတ်သည်—အကြောင်းအရာထိုကိစ္စကို သတိရစေသကဲ့သို့ စာတျကိက မဓုသူဒန (ကృష్ణ) ကို မည်သို့ သတိပေးစေခဲ့သနည်း။

Verse 73

तच्छ्रुत्वा केशवस्यांकमगमद्रुदती सती । सत्यभामा प्रक्षुभिता कोपयन्ती जनार्द्दनम्

ထိုစကားကိုကြားသော် သီလသမာဓိရှိသော စတ္ယဘာမာသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဇနာရ္ဒနကို ဒေါသထွက်စေကာ မျက်ရည်ကျလျက် ကေသဝ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ လာရောက်ခိုလှုံ하였다။

Verse 74

तत उत्थाय स क्रोधात्सात्यकिर्वाक्यमब्रवीत् । पंचानां द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्नशिखंडिनः

ထို့နောက် စာတျကိသည် ဒေါသဖြင့် ထ၍ ဒြೌပဒီ၏ သားငါးယောက်နှင့် ဓೃષ્ટദ്യုမ್ನ၊ ရှိခဏ္ဍင်တို့အကြောင်း စကားကို ပြောလေ၏။

Verse 75

एष गच्छामि पदवीं सत्ये तव पथे सदा । सौप्तिके निहता ये च सुप्तास्तेन दुरात्मना

«အို သစ္စာရှိသူရေ၊ သင်၏လမ်းကို ငါသည် အမြဲတမ်း လိုက်မည်» ဟုဆိုကာ၊ ညအလှည့်ဝင်တိုက်ခိုက်မှု (စောပ္တိက) တွင် အိပ်နေစဉ် ထိုမကောင်းသူက သတ်ဖြတ်ခဲ့သူတို့ကိုလည်း ဆိုလိုသည်။

Verse 76

द्रोणपुत्रसहायेन पापेन कृतवर्मणा । समाप्तं चायुरस्याद्य यशश्चापि सुमध्यमे

«ဒ్రోဏ၏သားကို ကူညီသော အပြစ်ရှိသူ ကృతဝರ್ಮန်ကြောင့်—ယနေ့ သူ၏အသက်လည်း အဆုံးသတ်ပြီ၊ သူ၏ဂုဏ်သတင်းလည်း ပျက်စီးပြီ၊ အို ခါးသေးသွယ်သူရေ» ဟုဆို၏။

Verse 77

इतीदमुक्त्वा खङ्गेन केशवस्य समीपतः । अभिहत्य शिरः क्रुद्धश्चिच्छेद कृतवर्मणः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ကေသဝ၏အနီး၌ ရပ်လျက် ဓားဖြင့် ထိုးခတ်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကృతဝర్మန်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။

Verse 78

तथान्यानपि निघ्नंतं युयुधानं समंततः । अन्वधावद्धृषीकेशो विनिवारयिषुस्तथा

ယုယုဓာန (စာတျကိ) သည် ပတ်လည်ရှိ အခြားသူများကို ဆက်လက်သတ်ဖြတ်နေစဉ်၊ ဟೃಷီကေရှ (ကృష్ణ) သည် သူ့ကို တားဆီးလို၍ နောက်မှ လိုက်ပြေးလာ၏။

Verse 79

एकीभूतास्ततस्तस्य कालपर्यायप्रेरिताः । भोजांधका महाराजं शैनेयं पर्यवारयन्

ထို့နောက် ကာလ၏ လှည့်ပြောင်းမှုက လှုံ့ဆော်သဖြင့် ဘောဇာနှင့် အန္ဓကတို့သည် တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်လာကာ မဟာရာဇာ ရှိုင်နေယ (စာတျကိ) ကို အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းရံကြ၏။

Verse 80

तान्दृष्ट्वाऽपततस्तूर्णमभिक्रुद्धाञ्जनार्द्दनः । न चुक्रोध महातेजा जानन्कालस्य पर्ययम्

သူတို့ အလျင်အမြန် ဝင်တိုက်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း၊ ဇနာရ္ဒန (ကృష్ణ) သည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အမျက်မတက်ဘဲ၊ တန်ခိုးကြီးသူသည် ကာလ၏ လှည့်ပြောင်းမှုကို သိမြင်ခဲ့၏။

Verse 81

ते च पानमदाविष्टाश्चोदिताश्चैव मन्युना । युयुधानमथाजघ्नुरुच्छिष्टै र्भोजनैस्तथा

သူတို့သည် အရက်မူး၍ မနျူ (အမျက်) က လှုံ့ဆော်သဖြင့်၊ ထို့နောက် ယုယုဓာနကို ထိုးနှက်ကြပြီး အစားအစာကျန်စများကိုပါ ပစ်ပေါက်ကြ၏။

Verse 82

हन्यमाने तु शैनेये कुद्धो रुक्मिणिनंदनः । तदंतरमथाधावन्मोक्षयिष्यञ्छिनेः सुतम्

ရှိုင်နေယကို တိုက်ခိုက်နေကြသော်၊ ရုက္မိဏီ၏ သားတော်သည် ဒေါသထွက်ကာ အလယ်သို့ ပြေးဝင်၍ ရှိနိ၏ သားကို ကယ်တင်မည်ဟု ရည်ရွယ်၏။

Verse 83

स भोजैः सह संयुक्तः सात्यकिश्चांधकैः सह । बहुत्वात्तु हतौ वीरावुभौ कृष्णस्य पश्यतः

ဘောဇာတို့နှင့်လည်းကောင်း၊ အန္ဓကာတို့နှင့်လည်းကောင်း စာတျကီသည် တိုက်ခိုက်ကပ်လျက်ရှိရာ၊ အရေအတွက်များလွန်းသဖြင့် သူရဲကောင်းနှစ်ဦးစလုံးကို ကృష్ణမြတ်စွာ ကြည့်ရှုနေစဉ် သတ်ဖြတ်ခံရသည်။

Verse 84

हतं दृष्ट्वा तु शैनेयं पुत्रं च यदुनंदनः । एरकाणां तदा मुष्टिं कोपाज्जग्राह केशवः

ရှိုင်းနေယကို သတ်ခံရသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိသားကိုလည်းကောင်း မြင်သော် ယဒုတို့၏ အပျော်ပေးသူ ကေရှဝသည် ဒေါသကြောင့် အဲရကာမြက်တံများကို လက်တစ်ဆုပ် ဆုပ်ကိုင်ယူ하였다။

Verse 86

ततोंऽधकाश्च भोजाश्च शिनयो वृष्णयस्तदा । न्यघ्नन्नन्योन्यमाक्रन्दैर्मुशलैः कालप्रेरिताः

ထို့နောက် အန္ဓကာ၊ ဘောဇာ၊ ရှိနိ၊ ဝೃષ્ણိ တို့သည် ကာလ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အော်ဟစ်သံများကြားတွင် တုတ်ကဲ့သို့သော လက်နက်များဖြင့် အချင်းချင်း ထိုးသတ်ကြလေသည်။

Verse 87

यश्चैकामेरकां कश्चिज्जग्राह रुषितो नरः । वज्रभूता च सा देवि ह्यदृश्यत तदा प्रिये

ဒေါသထွက်နေသော လူတစ်ဦးဦးက အဲရကာမြက်တံ တစ်တံတည်းကိုပင် ဆုပ်ကိုင်လျှင်—ချစ်မြတ်နိုးရသော မိဖုရားရေ—ထိုအခါ၌ပင် ၎င်းသည် ဒေဝီရေ၊ မိုးကြိုးဝဇ္ဇရုပ်သို့ ပြောင်းလဲသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

Verse 88

तृणं च मुशलीभूतमण्वपि तत्र दृश्यते । ब्रह्मदंडकृतं सर्वमिति तद्विद्धि भामिनि

ထိုနေရာ၌ မြက်တံသေးသေးတစ်တံပင် မုရှလီကဲ့သို့ တုတ်လက်နက်ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ရ၏။ လှပသော မိဖုရားရေ—အရာအားလုံးသည် ဘြဟ္မာ၏ ဒဏ်ခတ်အမိန့်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု သိမှတ်လော့။

Verse 89

तदभून्मुशलं घोरं वज्रकल्पमयस्मयम् । जघान तेन कृष्णोपि ये तस्य प्रमुखे स्थिताः

ထိုအရာသည် သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ဝဇ္ဇရကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မုဆလတံတားကြီး ဖြစ်လာ၏။ ထိုမုဆလဖြင့်ပင် သခင်ကృష్ణလည်း မိမိရှေ့တွင် ရပ်နေသူတို့ကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်하였다။

Verse 90

अवधीत्पितरं पुत्रः पिता पुत्रं च भामिनि । मत्तास्ते पर्यटंति स्म योधमानाः परस्परम्

အလှတရားရှိသူမေ၊ သားသည် အဖကို သတ်၍ အဖသည်လည်း သားကို သတ်၏။ မူးယစ်နေကြသဖြင့် သူတို့သည် လှည့်လည်ကာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

Verse 91

पतंगा इव चाग्नौ तु न्यपतन्यदुपुंगवाः । नासीत्पलायने बुद्धिर्वध्यमानस्य कस्यचित्

မီးထဲသို့ ပျံဝင်ကျသည့် ပိုးဖလံများကဲ့သို့ ယာဒဝတို့အထဲမှ အထက်မြတ်သူများသည် လဲကျသွားကြ၏။ သတ်ဖြတ်ခံနေရသူ မည်သူမျှ ထွက်ပြေးရန် အတွေးမရှိခဲ့။

Verse 92

तं तु पश्यन्महाबाहुर्जानन्कालस्यपर्ययम् । मुशलं समवष्टभ्य तस्थौ स मधुसूदनः

ထိုအရာကို မြင်၍ လက်မောင်းကြီးသခင် မဓုသူဒနသည် ကာလ၏ လှည့်ကွက်ကို သိမြင်ကာ မုဆလကို ကိုင်ဆောင်၍ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်၏။

Verse 93

सांबं च निहतं दृष्ट्वा चारुदेष्णं च माधवः । प्रद्युम्नमनिरुद्धं च ततश्चुक्रोध भामिनि

အလှတရားရှိသူမေ၊ မာဓဝသည် စာမ္ဗ သတ်ခံရသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ခါရုဒေဿဏကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ပရဒျုမ္နနှင့် အနိရုဒ္ဓတို့ကိုလည်း မြင်လျှင် ထိုအခါ အမျက်တော် တောက်လောင်လာ၏။

Verse 94

यादवान्क्ष्माशयानांश्च भृशं कोपसमन्वितः । स निःशेषं तदा चक्रे शार्ङ्गचक्रगदाधरः

ပြင်းထန်သောဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသော သာရင်္ဂဓနု၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကိုင်ဆောင်သူသည် ထိုအခါ ယာဒဝတို့နှင့် မြေပေါ်လဲကျသူတို့ကို အကုန်အစင် သုတ်သင်၍ မကျန်စေခဲ့။

Verse 95

एवं तत्र महादेवि अभवद्यादव स्थलम् । गव्यूतिमात्रं तद्देवि यादवानां चिताः स्मृताः

ထို့ကြောင့် မဟာဒေဝီ၊ ထိုနေရာကို “ယာဒဝ-သ္ထလ” ဟု ခေါ်ကြလာ၏။ ဒေဝီ၊ ထိုနေရာ၌ ယာဒဝတို့၏ မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်များသည် ဂဗျူတိတစ်ခုအတိုင်းအတာမျှ ရှည်လျားခဲ့သည်ဟု မှတ်မိကြ၏။

Verse 96

तेषां किलास्थिनिचयैः स्थलरूपं बभूव तत् । भस्मपुंजनिभाकारं तेनाभूद्यादव स्थलम्

အမှန်တကယ်ပင် သူတို့၏ အရိုးအစုအဝေးများကြောင့် ထိုမြေပြင်သည် ထူးခြားသောပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရပ် ဖြစ်လာ၏။ ပြာအစုတောင်ကဲ့သို့ ထင်ရသဖြင့် ထိုကြောင့်ပင် “ယာဒဝ-သ္ထလ” ဟု ဖြစ်လာ하였다။

Verse 97

दिव्यरत्नसमायुक्तं मणिमाणिक्यपूरितम् । यादवानां किरीटैश्च दिव्यगन्धैः सुपूरितम्

ဒိဗ္ဗရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ မဏိနှင့် မာဏိက്യများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ယာဒဝတို့၏ မကူဋများလည်း ပျံ့နှံ့စွာ ရှိ၍ ဒိဗ္ဗအနံ့သင်းများဖြင့် အပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံနေ၏။

Verse 98

तेषां रक्षानिमित्तं हि गंगा गणपतिस्तथा । यादवानां तु सर्वेषां जीवितो वज्र एव हि

သူတို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အမှန်တကယ် ဂင်္ဂါဒေဝီနှင့် ဂဏပတိလည်း ရှိ၏။ ယာဒဝအားလုံးအတွက်မူ အသက်နှင့် အားကိုးရာသည် ဝဇ္ရ တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်၏။

Verse 99

वयसोंते ततः सोऽपि प्रभासं क्षेत्रमागतः । निषिच्य स्वसुतं राज्ये नाम्ना ख्यातं महद्बलम्

ထို့နောက် အသက်တာ၏ အဆုံး၌ သူလည်း ပဗ္ဘာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာ၏။ မိမိ၏ သားကို နိုင်ငံတော်၌ အာဏာတင်၍ နာမည်ကျော် “မဟာဗလ” ဟူသော အင်အားကြီးသူ ဖြစ်၏။

Verse 100

तेनापि स्थापितं लिंगं यादवेन्द्रेण धीमता । वज्रेश्वरमिति ख्यातं तत्स्थितं यादवस्थले

သူလည်းပင်—ယာဒဝတို့အကြား ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော အရှင်—လင်္ဂတော်တစ်ဆူကို တည်ထောင်ခဲ့၏။ ၎င်းကို “ဝဇ္ရေရှွရ” ဟု ကျော်ကြားပြီး ယာဒဝသ္ထလ၌ တည်ရှိနေ၏။

Verse 101

तत्रैव सुचिरं कालं तपस्तप्तं सुपुष्कलम् । नारदस्योपदेशेन प्रभासे पापनाशने

ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အလွန်ရှည်ကြာစွာ တပသ်ကို ပြင်းထန်စွာ၊ ပေါများစွာ ကျင့်ခဲ့၏။ နာရဒ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အပြစ်ပျက်စီးစေသော ပဗ္ဘာသ၌ ဖြစ်၏။

Verse 102

प्राप्तवान्परमां सिद्धिं स राजा यादवोत्तमः । तत्रैव यो नरः सम्यक्स्नात्वा जांबवती जले

ယာဒဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ထိုဘုရင်သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိ하였다။ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ဂျာမ္ဗဝတီ ရေတွင် မှန်ကန်စွာ ရေချိုးသူ မည်သူမဆို ထိုသန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်ကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 103

वज्रेश्वरं तु संपूज्य ब्राह्मणांस्तत्र भोजयेत् । यादवस्थलसामीप्ये गोसहस्रफलं लभेत्

ဝဇ္ရေရှွရကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးရမည်။ ယာဒဝသ္ထလ အနီး၌ ထိုသို့ပြုလျှင် နွားတစ်ထောင် လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရ၏။

Verse 104

षट्कोणं तत्र दातव्यमंगुल्या यादवस्थले । यात्राफलमवाप्नोति सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

ယာဒဝသ္ထလ၌ လက်ချောင်းဖြင့် ခြောက်ထောင့်ပုံကို ထိုနေရာတွင် ရေးမှတ် (သို့) ပူဇော်ရမည်။ သဒ္ဓါမှန်ကန်စွာရှိသူသည် ဘုရားဖူးခရီး၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 237

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये यादवस्थलोत्पत्तौ वज्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ပင်၊ ဂုဏ်ထူးမြတ်သော စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမဖြစ်သော ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း «ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မ்ய» အောက်တွင် «ယာဒဝသ္ထလ ပေါ်ပေါက်လာပုံနှင့် ဝဇ္ရေရှ္ဝရ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်းသည် အခန်း ၂၃၇ အဖြစ် ပြီးဆုံး၏။