Adhyaya 11

Verse 1

सूत उवाच । इति प्रोक्ता तदा देवि विस्मयोत्फुल्ललोचना । रोमांचकञ्चुका सुभ्रूः पुनः पप्रच्छ भूसुराः

စူတက ပြော၏။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ဒေဝီသည် အံ့ဩ၍ မျက်လုံးများ ပွင့်လင်းကာ၊ ကိုယ်တော်တွင် ကြက်သီးထသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်၍၊ လှပသော မျက်ခုံးနှင့်တကွ၊ ထပ်မံ၍ ဘုရားသဘောရှိသော မုနိကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 2

देव्युवाच । धन्याऽहं कृतपुण्याऽहं तपः सुचरितं मया । यदेष क्षेत्र महिमा महादेवान्मया श्रुतः

ဒေဝီက ပြော၏။ ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုး၏၊ ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၏၊ ငါ၏ တပဿာသည် ကောင်းစွာ ပြုလုပ်ပြီး၏။ မဟာဒေဝထံမှ ဤက்ஷೇತ್ರ၏ မဟိမကို ငါ နားထောင်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 3

भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक । पृष्टं तु यन्मया पूर्वं तत्सर्वं कथितं हर

အို ဘဂဝန်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝေရှ်၊ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးဆောင်ပေးသော အရှင်၊ ငါက အရင်က မေးခဲ့သမျှ အားလုံးကို သင်က ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးလေပြီ၊ အို ဟရ။

Verse 4

पुनश्च देवदेवेश त्वद्वाक्यामृतरंजिता । न तृप्तिमधिगच्छामि देवदेव महेश्वर

တဖန်လည်း၊ ဒေဝတို့၏အရှင်အရှင်တော်၊ သင်၏ဝစနာမృత၏ရသာကြောင့် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက်၊ အရှင်တော်၏စကားကို နားထောင်ရာ၌ မပြည့်ဝမချမ်းသာနိုင်သေးပါ၊ ဒေဝတို့၏ဘုရား မဟေရှ္ဝရ။

Verse 5

किंचित्प्रष्टुमनाश्चास्मि प्रभासक्षेत्रविस्तरम् । तन्मे कथय कामेश दयां कृत्वा जगत्प्रभो

ပရဘာသက்஁ေတရ၏ အကျယ်အဝန်းအပြည့်အစုံကို နည်းနည်း ထပ်မေးလိုပါသည်။ ကရုဏာပြု၍ ပြောကြားတော်မူပါ၊ ကာမေရှ၊ လောက၏အရှင်။

Verse 6

ईश्वर उवाच । पृथिव्या मध्यगर्भस्थं जंबूद्वीपमिति स्मृतम् । तच्च वै नवधा भिन्नं वर्षभेदेन सुन्दरि

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“မြေကြီး၏ အလယ်အတွင်း၌ ‘ဇမ္ဗူဒွီပ’ ဟု ခေါ်သော အရာ ရှိ၏။ အလှရှင်မ၊ ထိုသည်ကို ဝර්ෂ (ဒေသ) ခွဲခြားမှုအရ ကိုးပိုင်း ခွဲထားသည်” ဟု။

Verse 7

तस्याद्यं भारतं वर्षं तच्चापि नवधा स्मृतम् । नवयोजनसाहस्रं दक्षिणोत्तरमानतः

“ထိုတို့အနက် အဓိကဆုံးမှာ ‘ဘာရတဝර්ษ’ ဖြစ်၏။ ထိုသည်လည်း ကိုးပိုင်းဟု မှတ်သားကြသည်။ တောင်မှ မြောက်သို့ အလျားအားဖြင့် ယောဇန ကိုးထောင် ကျယ်ဝန်း၏” ဟု။

Verse 8

अशीतिश्च सहस्राणि पूर्वपश्चायतं स्मृतम् । उत्तरे हिमवानस्ति क्षीरोदो दक्षिणे स्मृतः

“အရှေ့မှ အနောက်သို့ အကျယ်ကို ယောဇန ရှစ်သောင်းဟု ဆိုကြသည်။ မြောက်ဘက်၌ ဟိမဝန်တောင် ရှိပြီး၊ တောင်ဘက်၌ က္ṣီရောဒ (နို့ပင်လယ်) ရှိသည်ဟု မှတ်သားကြသည်” ဟု။

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे देवि भारतं क्षेत्रमुत्तमम् । कृतं त्रेता द्वापरं च तिष्यं युगचतुष्टयम्

ဤအတွင်းဝန်းကျင်၌၊ ဒေဝီမယ်တော်၊ ဘာရတသည် အမြတ်ဆုံးသော သန့်ရှင်းကွင်းဖြစ်၏။ ဤနေရာတွင် ယုဂလေးပါး—ကృత၊ တ్రေတာ၊ ဒွာပရ၊ နှင့် တိရှျယ (ကလိ) ကို ရေတွက်ထား၏။

Verse 10

अत्रैवैषा युगावस्था चतुर्वर्णश्च वै जनः । चत्वारि त्रीणि च द्वे च तथैवैक शरच्छतम्

ဤနေရာ၌ပင် ယုဂအဆင့်အတန်းသည် ထင်ရှားရှိပြီး၊ လူသားတို့လည်း စတုဝဏ္ဏ (ဝဏ္ဏလေးပါး) အဖြစ် စီစဉ်ထား၏။ (ယုဂတို့၏ကာလ) သတ်မှတ်ချက်မှာ လေး၊ သုံး၊ နှစ်၊ ထို့အတူ တစ်ရာသော “ဆောင်းဦးရာသီ-ရာစု” ဟူသော အတိုင်းအတာဖြစ်၏။

Verse 11

जीवन्त्यत्र नरा देवि कृतत्रेतादिषु क्रमात् । यदेतत्पार्थिवं पद्मं चतुष्पत्रं मयोदितम्

ဤနေရာ၌၊ ဒေဝီမယ်တော်၊ လူတို့သည် ကృత၊ တ్రေတာ စသည့် ယုဂများအတွင်း အစဉ်လိုက် အသက်ရှင်နေထိုင်ကြ၏။ ငါဖော်ပြခဲ့သော ဤပထဝီပဒ္မ (မြေကြီးကြာပန်း) သည် ပွင့်ချပ်လေးချပ်ရှိ၏။

Verse 12

वर्षाणि भारताद्यानि पत्राण्यस्य चतुर्द्दिशम् । भारतं केतुमालं च कुरु भद्राश्वमेव च

ဘာရတမှ စတင်သော ဒေသများသည် ၎င်း၏ ပွင့်ချပ်များဖြစ်၍ လေးဘက်လေးတန်သို့ ပြန့်ကျယ်၏—ဘာရတ၊ ကေတုမာလ၊ ကုရု၊ နှင့် ဘဒြာရှွ ဖြစ်၏။

Verse 13

भारतं नाम यद्वर्षं दाक्षिणात्यं मयोदितम् । दक्षिणापरतो यस्य पूर्वेण च महोदधिः । हिमवानुत्तरेणास्य कार्मुकस्य यथा गुणः

ငါဖော်ပြခဲ့သကဲ့သို့ “ဘာရတ” ဟုခေါ်သော တောင်ပိုင်းဒေသသည် အရှေ့ဘက်၌ မဟာသမုဒ္ဒရာရှိပြီး၊ တောင်ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်၌လည်း သမုဒ္ဒရာရှိ၏။ မြောက်ဘက်၌ ဟိမဝန်တောင်တန်းရှိသဖြင့်၊ ၎င်းသည် မြားတံကဲ့သို့ သဏ္ဍာန်ဖြစ်၏။

Verse 14

तदेतद्भारतं वर्षं सर्वबीजं वरानने । तत्कर्मभूमिर्नान्यत्र संप्राप्तिः पुण्यपापयोः

ထို့ကြောင့် မျက်နှာလှသောသူမရေ၊ ဤ ဘာရတဝർഷ (Bhārata-varṣa) သည် အကျိုးရလဒ်အားလုံး၏ မျိုးစေ့အရင်းမြစ် ဖြစ်၏။ ဤသည် ကမ္မ၏မြေဖြစ်၍ အခြားနေရာတွင် လုပ်ရပ်ကြောင့် ပုဏ္ဏနှင့် ပါပကို ဤသို့ မရနိုင်။

Verse 15

देवानामपि देवेशि सदैवैष मनोरथः । अपि मानुष्यमाप्स्यामो भारते प्रत्युत क्षितौ

နတ်တို့အတွက်ပင်၊ အို နတ်မင်းမယ်၊ ဤသည်မှာ အမြဲတမ်း ချစ်မြတ်နိုးသော ဆန္ဒတစ်ရပ်ဖြစ်၏—“ဘာရတ (Bhārata) မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် လူ့ဘဝကို ရနိုင်ပါစေ” ဟူ၍။

Verse 16

भद्राश्वेऽश्वशिरा विष्णुर्भारते कूर्मसंस्थितः । वराहः केतुमाले च मत्स्यरूपस्तथोत्तरे

ဘဒြာရှွ (Bhadrāśva) တွင် ဗိဿဏုသည် ဟယဂ္ရီဝ (Hayagrīva) မြင်းခေါင်းရုပ်ဖြင့် တည်ရှိ၏။ ဘာရတ (Bhārata) တွင် ကူးර්မ (Kūrma) လိပ်ရုပ်ဖြင့် တည်မြဲ၏။ ကေတုမာလ (Ketumāla) တွင် ဝရာဟ (Varāha) ဝက်တောရုပ်ဖြင့် ရှိ၏။ မြောက်ဘက်ဒေသတွင် မတ္စျ (Matsya) ငါးရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်း၏။

Verse 17

तेषु नक्षत्रविन्यासाद्विषयाः समवस्थिताः । चतुर्ष्वपि महादेवि विग्रहो नव पादकः

ထိုဒေသများအတွင်း နက္ခတ် (nakṣatra) များ၏ စီစဉ်တည်နေမှုအတိုင်း နယ်ပယ်တို့ တည်ရှိကြ၏။ အို မဟာဒေဝီ၊ လေးဘက်လုံးတွင် ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ကိုးခြေပါ (ကိုးပိုင်း/ကိုးလှမ်း) ဖြစ်၏။

Verse 18

भारतो यो महादेवि कूर्मरूपेण संस्थितः । नक्षत्रग्रहविन्यासं तस्य ते कथयाम्यहम्

အို မဟာဒေဝီ၊ ကူးර්မ (Kūrma) လိပ်ရုပ်ဖြင့် တည်ရှိသော ဘာရတ (Bhārata) အကြောင်း၊ ၎င်း၏ နက္ခတ်များနှင့် ဂြဟ (graha) ဂြိုဟ်တို့၏ စီစဉ်တည်နေမှုကို ယခု သင့်အား ငါ ပြောကြားမည်။

Verse 19

प्राङ्मुखो भगवान्देवो कूर्मरूपी व्यवस्थितः । आक्रम्य भारतं वर्षं नवभेदमिदं प्रिये

အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ကောင်းချီးတော်ရှင် ဘုရားသခင်သည် ကုမ္မ (လိပ်) ရုပ်အဖြစ် တည်ရှိကာ၊ ချစ်မြတ်နိုးရသူရေ—ဘာရတဝර්ෂကို ဖုံးလွှမ်း၍ ဤမြေကို ကိုးပိုင်းခွဲထား၏။

Verse 20

नवधा संस्थितस्यास्य नक्षत्राणि निबोध मे । कृत्तिका रोहिणी सौम्यं तृतीयं कूर्मपृष्ठिगम्

ကိုးပိုင်းခွဲ၍ တည်ရှိသော ဤ(ဘာရတ)၏ နက္ခတ်များကို ငါ့ထံမှ သိယူလော့။ ကృတ္တိကာ၊ ရိုဟိဏီ၊ နှင့် စောမ്യ (မృဂသီရ္ษ) ဟူသော သုံးပါးသည် လိပ်၏ ကျောပေါ်၌ တည်သည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 21

रौद्रं पुनर्वसुः पुष्यं नक्षत्रत्रितयं मुखे । आश्लेषाख्यं तथा पैत्रं फाल्गुनी प्रथमा प्रिये

ရော်ဒြ (အာဒြာ)၊ ပုနရဝသု၊ နှင့် ပုရှျ—ဤနက္ခတ်သုံးပါးသည် လိပ်၏ မျက်နှာ၌ တည်၏။ ထို့နောက် အာရှ္လေရှာ၊ ပိုင်တြ (မဃာ) နှင့် ပထမ ဖာလ္ဂုနီ (ပူර්ဝ-ဖာလ္ဂုနီ) ဟူသည်တို့ လာ၏၊ ချစ်မြတ်နိုးရသူရေ။

Verse 22

नक्षत्रत्रितयं पादमाश्रितं पूर्वदक्षिणम् । फाल्गुनी चोत्तरा हस्तं चित्रा चर्क्षत्रयं स्मृतम्

နက္ခတ်သုံးပါးသည် အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ ခြေထောက်၌ အားထားတည်၏။ ထိုနေရာ၌ ဥတ္တရ-ဖာလ္ဂုနီ၊ ဟஸ္တ၊ နှင့် စိတြာ ဟူသော သုံးစုကို မှတ်သားကြ၏။

Verse 23

कूर्मस्य दक्षिणे कुक्षौ चर्क्षपादं तथाऽपरम् । स्वाती विशाखा मैत्रं च नैरृते त्रितयं स्मृतम्

လိပ်၏ တောင်ဘက် အနား—ဗိုက်ပိုင်း၌—နက္ခတ်အစီအစဉ်၏ အခြားတစ်ပိုင်း ရှိ၏။ တောင်အနောက်ဘက်၌ စွာတီ၊ ဝိသာခာ၊ နှင့် မိုင်တြ (အနုရာဓာ) ဟူသော သုံးပါးကို မှတ်သားကြ၏။

Verse 24

ऐंद्रं मूलं तथाषाढा पृष्ठे तु त्रितयं स्मृतम् । आषाढा श्रवणं चैव धनिष्ठा चात्र शब्दिता

နောက်ဘက်တွင် သုံးစုကို အိုင်န္ဒြ (ဇျေဋ္ဌာ)၊ မူလာ နှင့် အာသာဍ္ဍာ ဟူ၍ မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ အာသာဍ္ဍာ၊ သြဝဏ နှင့် ဓနိဋ္ဌာ ကိုလည်း သက်ဆိုင်ရာအုပ်စုအဖြစ် ဆိုထားသည်။

Verse 25

नक्षत्रितयं पादे वायव्ये तु यशस्विनि । वारुणं चैव नक्षत्रं तथा प्रोष्ठपदाद्वयम्

အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ခြေထောက်ပေါ်တွင်၊ ဂုဏ်သရေရှိသူရေ၊ နက္ခတ်သုံးစုရှိသည်။ အဲဒါမှာ ဝါရုဏ နက္ခတ် (သတဘိဋ္ဌဇ) နှင့် ပရိုဋ္ဌပဒါ နှစ်ခု (ပူရဝ-နှင့် ဥတ္တရ-ပရိုဋ္ဌပဒါ) ဖြစ်သည်။

Verse 26

कूर्मस्य वामकुक्षौ तु त्रितयं संस्थितं प्रिये । रेवती चाश्विदैवत्यं याम्यं चर्क्षमिति त्रयम् । ईशपादे समाख्यातं शुभाशुभफलं शृणु

ချစ်သူရေ၊ လိပ်၏ ဘယ်ဘက်ဖက်အလယ်ပိုင်းတွင် သုံးစုတည်ရှိသည်—ရေဝတီ၊ အရှွင်တို့ကို ဒေဝတားအဖြစ်ထားသော နက္ခတ်နှင့် တောင်ဘက်နက္ခတ်—ဤသုံးပါး။ ၎င်းတို့ကို အရှင်၏ အရပ်တော်နှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ကြေညာထား၏။ ယခု ကောင်းကျိုးနှင့် မကောင်းကျိုး အကျိုးရလဒ်ကို နားထောင်လော့။

Verse 27

यस्यर्क्षस्य पतिर्यो वै ग्रहस्तद्धैन्यतो भयम् । तद्देशस्य महादेवि तथोत्कर्षे शुभागमः

မဟာဒေဝီရေ၊ နက္ခတ်တစ်ခု၏ အရှင်ဖြစ်သော ဂြိုဟ်မည်သည်မဆို—ထိုဂြိုဟ်သည် ထိခိုက်နာကျင်လျှင် ထိုဒေသ၌ ကံဆိုးမှုမှ ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းရှိ၏။ သို့ရာတွင် ထိုဂြိုဟ် အားကောင်းတက်ကြွလာသော် ထိုမြေပြင်သို့ မင်္ဂလာကောင်းများ ရောက်လာသည်။

Verse 28

एष कूर्मो मयाख्यातो भारते भगवानिह । नारायणो ह्यचिंत्यात्मा यत्र सर्वं प्रतिष्ठितम्

ဤသို့ပင် ဗာရတပြည်၌ ဤဘုရားသခင် လိပ်တော်ကို ငါဖော်ပြခဲ့၏။ အရာအားလုံး တည်မြဲရာဖြစ်သော မစဉ်းစားနိုင်သည့် အတ္တသဘောရှိ နာရာယဏ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 29

मेषवृषौ हृदो मध्ये मुखे च मिथुनादिकौ । प्राग्दक्षिणे तथा पादे कर्कसिंहौ व्यवस्थितौ

မေဿနှင့် ဝೃಷဘ သည် နှလုံး၏ အလယ်၌ တည်၏။ မိထုန်နှင့် နောက်တစ်ရာသီသည် ပါးစပ်၌ တည်၏။ ထို့အတူ အရှေ့တောင်ဘက် ခြေ၌ ကက္ကဋနှင့် သိင်္ဟ တည်ထား၏။

Verse 30

सिंहकन्यातुलाश्चैव कुक्षौ राशित्रयं स्मृतम् । धटोऽध वृश्चिकाश्चोभौ पादे दक्षिणपश्चिमे

သိင်္ဟ၊ ကန်ညာ၊ တူလာ ဟူသော ရာသီသုံးပါးကို ကိုယ်ဘက်ခြမ်း၌ ရှိသည်ဟု ဆို၏။ အောက်ဘက်တွင် အနောက်တောင်ဘက် ခြေ၌ ကုಂಭနှင့် ဝೃಶ್ಚိက နှစ်ပါး တည်ထား၏။

Verse 31

पुच्छे तु वृश्चिकश्चैव सधनुश्च व्यवस्थितः । वायव्ये वामपादे च धनुर्ग्राहादिकं त्रयम्

အမြီး၌ ဝೃశ্চိက နှင့် ဓနု တို့ တည်၏။ အနောက်မြောက်ဘက်၌ လက်ဝဲခြေတွင် ဓနုမှ စ၍ မကရ အပါအဝင် သုံးရာသီကို စီစဉ်ထား၏။

Verse 32

कुम्भ मीनौ तथा चास्य उत्तरां कुक्षिमाश्रितौ । मीनमेषौ महादेवि पादे पूर्वोत्तरे स्थितौ

ကုಂಭနှင့် မိန် တို့သည်လည်း ၎င်း၏ မြောက်ဘက် ကိုယ်ဘက်ခြမ်း၌ အာश्रित ဖြစ်၏။ မဟာဒေဝီ၊ မိန်နှင့် မေဿ တို့သည် အရှေ့မြောက်ဘက် ခြေ၌ တည်၏။

Verse 33

कूर्म्मदेशांस्तथर्क्षाणि देशेष्वेतेषु वै प्रिये । राशयश्च तथर्क्षेषु ग्रहा राशिव्यवस्थिताः

ချစ်သူရေ၊ ကုർമ (လိပ်) ၏ ဒေသများနှင့် နက္ခတ်တို့ကို ဤဒေသများ၌ ထိုသို့ ချမှတ်ထား၏။ ထို့အတူ ရာသီတို့ကို နက္ခတ်အတွင်း ချထားပြီး ဂြိုဟ်တို့ကိုလည်း ရာသီအလိုက် စီစဉ်ထား၏။

Verse 34

तस्माद्ग्रहर्क्षपीडासु देशपीडां विनिर्दिशेत् । तत्र स्नानं प्रकुर्वंति दानं होमादिकं तथा

ထို့ကြောင့် ဂြိုဟ်နှင့် နက္ခတ်တို့ ပင်ပန်းနှိပ်စက်ခံရသော် သက်ဆိုင်ရာ ဒေသလည်း ပင်ပန်းနှိပ်စက်ခံရသည်ဟု ခန့်မှန်းရမည်။ ထိုနေရာ၌ လူတို့သည် သန့်စင်ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ ဟိုးမ (မီးပူဇော်) စသည်တို့ကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။

Verse 35

स एष वैष्णवः पादो देवि मध्ये ग्रहोऽस्य यः । नारायणाख्योऽचिंत्यात्मा कारणं जगतः प्रभुः

အို ဒေဝီ၊ ဤသည်မှာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အရပ်ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ အလယ်၌ တည်ရှိသော ဂြိုဟ်သည် နာရာယဏဟု ခေါ်သော အတွေးမမီသော သဘောတရားရှိသည့် အရှင်၊ လောက၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော प्रभု ဖြစ်သည်။

Verse 36

भौमशुक्रबुधेंद्वर्कबुधशुक्रमहीसुताः । गुरुमंदासुराचार्या मेषादीनामधीश्वराः

အင်္ဂါ၊ သုကြ၊ ဗုဒ္ဓ၊ စန္ဒ၊ နေ၊ ဗုဒ္ဓ၊ သုကြ၊ အင်္ဂါတို့နှင့် ထို့ပြင် ဂုရု၊ စနိ၊ အဆုရတို့၏ ဆရာ (သုကြာချာရျ) တို့သည် မေဿမှစ၍ ရာသီခွင်တို့၏ အုပ်စိုးရှင်များဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 37

एवंविधो महादेवि कूर्मरूपी जनार्द्दनः । तस्य नैऋतपादे तु सौराष्ट्र इति विश्रुतः

ဤသို့ပင် အို မဟာဒေဝီ၊ ကုမ္မရုပ်ဖြင့်ရှိသော ဇနာရ္ဒနသည် ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏ နိုင်ဋတ (အနောက်တောင်) ခြေထောက်၌ စော်ရာဋ္ဌရ ဟု ကျော်ကြားသော ဒေသ တည်ရှိသည်။

Verse 38

स चैवं नवधा भिन्नः पुरभेदेन सुंदरि । तस्य यो नवमो भागः सागरस्य च सन्निधौ

ထို့ပြင် အို လှပသူ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော နယ်မြေသည် မြို့ရွာကွဲပြားမှုအရ ကိုးပိုင်းခွဲထားသည်။ ထိုအပိုင်းများအနက် ကိုးမြောက်အပိုင်းသည် သမုဒ္ဒရာအနီးကပ်၌ တည်ရှိသည်။

Verse 39

प्रभास इति विख्यातो मम देवि प्रियः सदा । योजनानां दशद्वे च विस्तीर्णः परिमण्डलम्

အို ဒေဝီ၊ ဤနေရာသည် «ပရဘာသ» ဟု ကျော်ကြားပြီး အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။ စက်ဝိုင်းပုံ အကျယ်အဝန်းသည် ယောဇနာ တစ်ဆယ်နှစ် အထိ ပျံ့နှံ့၏။

Verse 40

मध्येस्य पीठिका प्रोक्ता पंचयोजनविस्तृता । तन्मध्ये मद्ग्रहं देवि तिष्ठत्युदधिसंनिधौ

အလယ်ဗဟိုတွင် «ပီဋ္ဌိကာ» (အလယ်အာသန/ပူဇာနယ်မြေ) ဟု ခေါ်သော နေရာတစ်ခု ရှိပြီး ယောဇနာ ငါး အကျယ်ရှိသည်ဟု ဆို၏။ ထိုအတွင်း၌ အို ဒေဝီ၊ ငါ၏ သန့်ရှင်းသော အာဝါသသည် ပင်လယ်အနီး၌ တည်ရှိ၏။

Verse 41

तस्य मध्ये महादेवि लिंगरूपो वसाम्यहम्

ထိုအလယ်ဗဟိုတိတိ၌ အို မဟာဒေဝီ၊ ငါသည် «လင်္ဂ» ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် နေထိုင်၏။

Verse 42

कृतस्मरात्पश्चिमतो धनुषां च शतत्रये । वसामि तत्र देवेशि त्वया सह वरानने

ကෘတသ္မရာ၏ အနောက်ဘက်တွင် လေးတံ သုံးရာ အကွာ၌ ငါသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်၏။ အို ဒေဝတို့၏ မိဖုရား၊ မျက်နှာလှသူမ၊ သင်နှင့်အတူပင်။

Verse 43

तन्मे स्थानं महादेवि कैलासादपि वल्लभम् । गोचर्ममात्रं तत्रापि महागोप्यं वरानने

အို မဟာဒေဝီ၊ ငါ့နေရာထိုင်ခင်းသည် ကైలာသထက်ပင် ငါ့အတွက် ပိုချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။ နွားအရေတစ်ချပ်အရွယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်လျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားရာ ဖြစ်၏၊ မျက်နှာလှသူမ။

Verse 44

अकथ्यं देवदेवेशि तव स्नेहात्प्रकाशितम् । एतत्प्राभासिकं क्षेत्रं प्रभया दीपितं मम

အို နတ်တို့၏အရှင်မယ်တော်၊ ဤအရာသည် ပြောမကုန်နိုင်သော်လည်း သင့်အပေါ် မေတ္တာကြောင့် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။ ဤ ပရဘ္ဟာသိက သန့်ရှင်းရာကွင်းသည် ငါ၏ ရောင်ခြည်ဖြင့် တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 45

तेन प्रभासमित्युक्तमादिकल्पे वरानने । द्वितीये तु प्रभा लब्धा सर्वैर्देवैः सवासवैः

ထို့ကြောင့် အာဒိကပ္ပ၌ အလှမျက်နှာရှင်မယ်တော်၊ ၎င်းကို «ပရဘ္ဟာသ» ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ ဒုတိယကာလတွင် အင်ဒြာ (ဝါသဝများ) နှင့်အတူ နတ်အားလုံးက ရောင်ခြည်ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

Verse 46

मम प्रभाभा देवेशि तेन प्राभासिकं स्मृतम् । प्रभाववन्तो देवेशि यत्र संति महासुराः

အို နတ်တို့၏မယ်တော်၊ ဤသည်မှာ ငါ၏ ကိုယ်ပိုင်တန်ခိုးရောင်ခြည်ဖြစ်သဖြင့် «ပရဘ္ဟာသိက» ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် အို နတ်တို့၏မယ်တော်၊ ထိုနေရာ၌ အင်အားပြည့်ဝသော မဟာအသူရများ ရှိနေကြသည်။

Verse 47

अथवा तेन लोकेषु प्रभासमिति कीर्त्यते । प्रथमं भासते देवि सर्वेषां भुवि तेजसाम् । तीर्थानामादितीर्थं यत्प्रभासं तेन कीर्त्तितम्

သို့မဟုတ် ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လောကများတွင် «ပရဘ္ဟာသ» ဟု ကျော်ကြားသည်။ အို ဒေဝီ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလင်းတန်ခိုးအားလုံးအနက် ပထမဦးစွာ တောက်ပလင်းလက်သည်။ တီရ္ထများအနက် အာဒိတီရ္ထ ဖြစ်သဖြင့် «ပရဘ္ဟာသ» ဟု ကြေညာခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 48

प्रकृष्टं भानुरथवा भासितो विश्वकर्मणा । यत्र साक्षात्प्रभापातो जातः प्राभासिकं ततः

သို့မဟုတ် ထိုနေရာ၌ နေမင်းသည် အလွန်ထူးကဲစွာ တောက်ပလင်းလက်၍ (ဝိශ්ဝကರ್ಮန်က လင်းစေသကဲ့သို့) ထင်ရပြီး၊ ထို့ပြင် «ရောင်ခြည်ကျဆင်းခြင်း» (ပရဘ္ဟာပါတ) ကို တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် ထို့ကြောင့် «ပရဘ္ဟာသိက» ဟု ခေါ်သည်။

Verse 49

अथवा दक्षसंशप्तेनेन्दुना निष्प्रभेणच । तत्र देवि प्रभा लब्धा तेन प्राभासिकं स्मृतम् । प्रोद्दधे भारती देवी ह्यौर्वाग्निं वडवानलम्

သို့မဟုတ် ထပ်မံ၍—ဒက္ခ၏ကျိန်စာကြောင့် အလင်းပျောက်သွားသော လမင်းသည်၊ အို ဒေဝီ၊ ထိုနေရာ၌ ပြန်လည်တောက်ပလာသဖြင့် «ပရာဘာသိက» ဟု မှတ်မိကြသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဘာရတီဒေဝီသည် အော်ရဝမီး၊ ပင်လယ်အောက်မီး (ဝဍဝာနလ) ကို ထုတ်ဖော်ပေါ်ထွန်းစေ하였다။

Verse 50

अथवा तेन देवेशि प्रभासमिति कीर्त्यते । प्रकृष्टा भारती ब्राह्मी विप्रोक्ता श्रूयतेऽध्वनि । सदा यत्र महादेवि प्रभासं तेन कीर्तितम्

သို့မဟုတ် ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ အို ဒေဝေရှီ၊ ၎င်းကို «ပရဘာသ» ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုနေရာ၌ မြင့်မြတ်သော ဘာရတီ—ဗြဟ္မာ၏သက္တိ၊ သန့်ရှင်းသော ဝါစ—ကို ရှင်တော်များ၏ မိန့်ကြားသံအဖြစ် လမ်းတလျှောက် ကြားရသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် အမြဲတည်ရှိသဖြင့်၊ အို မဟာဒေဝီ၊ ထို့ကြောင့် «ပရဘာသ» ဟု ကြေညာခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

Verse 51

प्रोल्लसद्वीचिभिर्भाति सर्वदा सागरः प्रिये । तेन प्रभास नामेति त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

အို ချစ်သူ၊ ထိုနေရာရှိ သမုဒ္ဒရာသည် လှိုင်းတက်လှိုင်းဆင်း တောက်ပလင်းလက်၍ အမြဲတမ်း ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် «ပရဘာသ» ဟူသော နာမသည် လောကသုံးပါးလုံးတွင် ကျော်ကြားသည်။

Verse 52

प्रत्यक्षं भास्करो यत्र सदा तिष्ठति भामिनि । तेन प्रभास नामेति प्रसिद्धिमगमत्क्षितौ

အို တောက်ပသူ၊ ထိုနေရာ၌ နေမင်းသည် တိုက်ရိုက်ပင် ရှိနေသကဲ့သို့ အမြဲတည်နေသည်။ ထို့ကြောင့် «ပရဘာသ» ဟူသော နာမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျော်ကြားလာ하였다။

Verse 53

प्रकृष्टं भाविनां सर्वं कामं तत्र ददाम्यहम् । तेन प्रभासनामेति तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

ထိုနေရာ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသူတို့အား အထူးကောင်းမြတ်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ငါ ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် «ပရဘာသ» ဟူသော တီရ္ထသည် လောကသုံးပါးလုံးတွင် ကျော်ကြားသည်။

Verse 54

कल्पभेदेन नामानि तथैव सुरसुन्दरि । निरुक्तभेदैर्बहुधा भिद्यंते कारणैः प्रिये । प्रभासमिति यन्नाम दातव्यं निश्चलं स्मृतम्

အို ကောင်းကင်နတ်သမီးအလှရှင်၊ ကလ္ပာကာလများကွာခြားသဖြင့် အမည်များလည်း ကွာခြားလာ၏။ ချစ်သူရေ၊ နိရုတ္တအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုပုံကွာခြားသဖြင့် အကြောင်းရင်းမျိုးစုံကြောင့် အမျိုးမျိုးခွဲထွက်လာ၏။ သို့သော် မပြောင်းမလဲ ထာဝရပေးအပ်ရမည့် အမည်မှာ «ပရဘာသ» ဟူသည်ဟု မှတ်ယူထား၏။

Verse 55

अप्तत्त्वे संस्थितं देवि विष्णोराद्यकलेवरे । इति ते कथितं देवि संक्षेपात्क्षेत्रकारणम्

အို ဒေဝီ၊ ဤကွင်းမြေသည် ရေဓာတ်တတ္တဝ (အပ်-တတ္တဝ) အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး၊ ဗိဿနု၏ အဓိက ပထမရုပ်ကာယ၌ အခြေတည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝီရေ၊ ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၏ အကြောင်းရင်းကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြပြီးပြီ။

Verse 56

पुनस्ते कथयाम्यद्य यत्पृच्छसि वरानने । तद्ब्रूहि शीघ्रं कल्याणि यत्ते मनसि वर्तते

ယနေ့လည်း သင်မေးမြန်းသမျှကို ထပ်မံ ပြောပြမည်၊ မျက်နှာလှသူရေ။ မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ မြန်မြန်ပြောပါ—သင့်စိတ်ထဲ၌ ရှိနေသမျှကို ငါ့အား ပြောလော့။

Verse 57

देव्युवाच । अस्मिन्कल्पे यथा जातं क्षेत्रं प्राभासिकं हर । तन्मे विस्तरतो ब्रूहि उत्पत्तिं कारणं तथा

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—ဤကလ္ပာ၌ အို ဟရ၊ ပရဘာသိက သန့်ရှင်းသော က్షेत्रသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ ၎င်း၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံနှင့် အကြောင်းရင်းကို အသေးစိတ် ငါ့အား ပြောပြပါ။

Verse 58

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यथावत्क्षेत्रकारणम् । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—နားထောင်လော့ ဒေဝီ၊ ငါသည် ဤသန့်ရှင်းသော ကွင်းမြေ၏ အကြောင်းရင်းကို မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြမည်။ ၎င်းကို ကြားနာသူသည် ဘက္တိဖြင့် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 59

आदिक्षेत्रस्य माहात्म्यं रहस्यं पापनाशनम् । कथयिष्ये वरारोहे तव स्नेहेन भामिनि

အို မိန်းမမြတ်ရေ၊ အပြစ်ပျောက်စေသော လျှို့ဝှက်တရားပါဝင်သည့် မူလသန့်ရှင်းဒေသ၏ မဟာတန်ခိုးကို သင့်ကို ချစ်ခင်သဖြင့် ငါ ပြောကြားမည်။

Verse 60

अस्मिन्कल्पे तु यद्देवि आदावेव वरानने । स्वायंभुवे मनौ तत्र ब्रह्मणः सृजतः पुरा

အို ဒေဝီ၊ မျက်နှာလှသောသူရေ၊ ဤကလ္ပ၌ပင် အစအဦးတည်းက စွာယံဘူဝ မနု၏ခေတ်တွင်၊ ရှေးကာလ၌ ဘြဟ္မာက ဖန်ဆင်းနေစဉ်…

Verse 61

दक्षिणाल्लोचनाज्जातः पूर्वं सूर्य इति प्रिये । ततः कालान्तरे तस्य भार्ये द्वे च बभूवतुः

အို ချစ်သူရေ၊ (ဘြဟ္မာ၏) ညာမျက်စိမှ အရင်ဆုံး နေမင်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ နောက်ကာလကြာသော် သူ၌ ဇနီးနှစ်ပါးလည်း ရှိလာ၏။

Verse 62

तयोस्तु राज्ञी द्यौर्ज्ञेया निक्षुभा पृथिवी स्मृता । सौम्यमासस्य सप्तम्यां द्यौः सूर्येण च युज्यते

ဇနီးနှစ်ပါးအနက် ဒျောဟ်ကို မဟာမိဖုရားဟု သိမှတ်ရမည်၊ နိက္ခူဘာကို မြေမိခင်ဟု မှတ်သားရသည်။ လဆန်းလပြည့်၏ သတ္တမနေ့တွင် ဒျောဟ်သည် နေမင်းနှင့် ပေါင်းစည်း၏။

Verse 63

माघमासे तु सप्तम्यां मह्या सह भवेद्रविः । भूश्चादित्यश्च भगवान्गच्छते संगमं तदा

မాఃဃလတွင် သတ္တမနေ့၌ ရဝိ (နေမင်း) သည် မြေမိခင်နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ထိုအခါ ဘုရားအာဒိတျ (အဒိတျ) သည် ဘူနှင့်အတူ ဆုံရာသို့ သွားရောက်၏။

Verse 64

ऋतुस्नाता मही तत्र गर्भं गृह्णाति भास्करात् । द्यौर्जलं सूयते गर्भं वर्षास्वास्विह भूतले

ထိုနေရာ၌ ရာသီအလိုက် သန့်စင်ရေချိုးထားသော မြေမိခင်သည် ဘာස්ကရာ (နေမင်း) ထံမှ မျိုးစေ့ကဲ့သို့သော ဂರ್ಭကို လက်ခံ၏။ ထို့နောက် ဒျောဟ် သည် ရေဓာတ်ဂರ್ಭကို မိုးအဖြစ် ထပ်ခါထပ်ခါ ဤမြေပြင်ပေါ်သို့ မွေးဖွားစေ၏။

Verse 65

ततस्त्रैलोक्यवृत्त्यर्थं मही सस्यानि सूयते । सस्योपयोगात्संहृष्टा जुह्वत्याहुतिभिर्द्विजाः

ထို့နောက် သုံးလောက၏ အသက်ရှင်ရေးအတွက် မြေမိခင်သည် စပါးနှင့် သီးနှံများကို မွေးဖွားပေး၏။ ထိုထွက်ကုန်ကို အသုံးချရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်သော ဒွိဇာ (ဗြာဟ္မဏ) များသည် ယဇ်ပူဇော်ရာ၌ အာဟုတိများကို ဆက်ကပ်ကြ၏။

Verse 66

स्वाहाकारस्वधाकारैर्यजंति पितृदेवताः । निःक्षुधः कुरुते यस्माद्गर्भौषधिसुधाऽमृतैः

ပိတೃဒေဝတားတို့ကို ‘svāhā’ နှင့် ‘svadhā’ ဟူသော မန္တရသံများဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။ ထို့ပြင် သူမသည် မိမိ၏ ဂರ್ಭမှ ထွက်သော ဆေးပင်များ၊ နက်တာနှင့် အမృతကဲ့သို့သော အာဟာရတို့ဖြင့် သတ္တဝါများကို ဆာလောင်မှုကင်းစေသဖြင့် အငတ်ဘေးနှင့် ချို့တဲ့မှုကို ဖယ်ရှားသူဟု ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 67

मर्त्यान्पितॄंश्च देवांश्च तेन भूर्निक्षुभा स्मृता । यथा राज्ञी च संजाता यस्य चेयं सुता मता

သူမသည် လူသားများ၊ ပိတೃများနှင့် နတ်များကိုပါ ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်သဖြင့် မြေကို ‘Nikṣubhā’—ဆာလောင်မှုကို တားဆီးသူဟု မှတ်ယူကြ၏။ ထို့ပြင် သူမ ပေါ်ထွန်းလာရာ မူလအရင်းအမြစ်၏ သမီးဟုလည်း သတ်မှတ်ကြပြီး၊ မိဖုရားတစ်ပါးသည် မင်းဆက်မှ မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ပင်။

Verse 68

अपत्यानि च यान्यस्यास्तानि वक्ष्याम्यशेषतः । मरीचिर्ब्रह्मणः पुत्रो मारीचः कश्यपः स्मृतः

ယခု သူမနှင့် သက်ဆိုင်သော မျိုးဆက်အပေါင်းကို မလွတ်မကျန် ကြေညာမည်။ မရီချိသည် ဗြဟ္မာ၏ သားဖြစ်ပြီး၊ မရီချိ၏ မျိုးရိုးမှ ပေါ်ထွန်းသော ကশ্যပကို ‘မာရီချ’ ဟုလည်း မှတ်ယူကြ၏။

Verse 69

तस्माद्धिरण्यकशिपुः प्रह्रादस्तस्य चात्मजः । प्रह्रादस्य सुतो नाम्ना विरोचन इति स्मृतः

ထိုသူမှ ဟိရဏ္ယကသိပု ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ သူ၏သားမှာ ပရဟ္လာဒ ဖြစ်သည်။ ပရဟ္လာဒ၏သားကို နာမအားဖြင့် ဝိရောစန ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 70

विरोचनस्य भगिनी संज्ञा या जननी तु सा । हिरण्यकशिपोः पौत्री दितेः पुत्रस्य सा स्मृता

သံဇ္ဉာ ဟု ခေါ်ကြသော မိန်းမသည် မိခင်ဖြစ်လာ၏။ ထိုမိန်းမကို ဝိရောစန၏ အစ်မ/ညီမ၊ ဟိရဏ္ယကသိပု၏ မြေးမ၊ ဒိတိ၏ သားမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 71

सा विश्वकर्मणः पत्नी प्राह्लादी प्रोच्यते बुधैः

ထိုမိန်းမသည် ဝိශ්ဝကర్మန်၏ ဇနီးဖြစ်၍၊ ပညာရှိတို့က သူမကို ပရဟ္လာဒီ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 72

अथ नाम्नातिरूपेति मरीचिदुहिता शुभा । पत्नी ह्यंगिरसः सा तु जननी च बृहस्पतेः

ထို့နောက် မရိချိ၏ မင်္ဂလာရှိသော သမီး အတိရူပါ ဟု အမည်ရသူသည် အင်္ဂိရသ၏ ဇနီးဖြစ်လာ၍၊ ထို့ပြင် ဗృဟස්ပတိ၏ မိခင်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 73

बृहस्पतेस्तु भगिनी विश्रुता ब्रह्मवादिनी । प्रभासस्य तु सा पत्नी वसूनामष्टमस्य वै

ဗృဟස්ပတိ၏ အစ်မ/ညီမသည် ဗြဟ္မဝါဒိနီ ဟု ကျော်ကြား၍၊ ဝသုတို့အနက် အဋ္ဌမဖြစ်သော ပရဘာသ၏ ဇနီးဖြစ်လာသည်။

Verse 74

प्रसूता विश्वकर्माणं सर्वशिल्पवतां वरम् । स चैव नाम्ना त्वष्टा तु पुनस्त्रिदशवार्द्धकिः

သူမသည် လက်ရာပညာရှင်အပေါင်းတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ဝိශ්ဝကರ್ಮန်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထိုသူကို တ္ဝஷ္ဋೃ (Tvaṣṭṛ) ဟူသောနာမဖြင့်လည်း ခေါ်ကြပြီး၊ နတ်တို့၏ သာသနာတော်ဆိုင်ရာ အင်ဂျင်နီယာ/ဗိသုကာအဖြစ်လည်း သိကြသည်။

Verse 75

देवाचार्यस्य तस्येयं दुहिता विश्वकर्मणः । सुरेणुरिति विख्याता त्रिषु लोकेषु भामिनी

ဤတောက်ပမြင့်မြတ်သော မိန်းမသည် နတ်တို့၏ ဆရာတော်ဖြစ်သော ဝိශ්ဝကರ್ಮန်၏ သမီးတော်ဖြစ်သည်။ သူမကို စုရೇဏု (Sureṇu) ဟု သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော အလင်းရောင်တောက်ပသူအဖြစ် သိကြသည်။

Verse 76

प्रह्रादपुत्री या प्रोक्ता भार्या वष्टुस्तु सा स्मृता । तस्यां स जनयामास पुत्रीस्ता लोकमातरः

ပရဟ္လာဒ၏ သမီးဟု ဆိုကြသော သူမကို တ္ဝஷ္ဋೃ (Tvaṣṭṛ) ၏ ဇနီးအဖြစ် မှတ်မိကြသည်။ သူမမှတဆင့် သူသည် သမီးများကို မွေးဖွားစေခဲ့ပြီး၊ ထိုသူတို့ကို “လောကမိခင်များ” ဟု ကြည်ညိုကြသည်။

Verse 77

राज्ञी संज्ञा च द्यौस्त्वष्ट्री प्रभा सैव विभाव्यते । तस्यास्तु वलया छाया निक्षुभा सा महीयसी

ထိုမဟာမိဖုရားကို သံဇ္ညာ (Saṃjñā) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ဒျော (Dyauḥ)၊ တ္ဝஷ္ဋရီ (Tvaṣṭrī) နှင့် ပရဘာ (Prabhā) ဟူသော အမည်များဖြင့်လည်း သိကြသည်။ သူမထံမှ ဝလယာ (Valayā) နှင့် ချာယာ (Chāyā) ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ မဟာနိက္ခုဘာ (Nikṣubhā) လည်း ထင်ရှားလာသည်။

Verse 78

सा तु भार्या भगवती मार्तंडस्य महात्मनः । साध्वी पतिव्रता देवी रूपयौवनशालिनी

သူမသည် မဟာတန်ခိုးရှိသော မာရ္တဏ္ဍ (Mārtaṇḍa)၊ အနက်အားဖြင့် နေမင်း (Sūrya) ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာပြည့်ဝသော ဇနီးတော်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သီလရှင်တော်မ၊ ပတိဝြတာ (patīvratā) အဖြစ် သစ္စာတည်ကြည်၍ အလှနှင့် ယောဝနတောက်ပသော ဒေဝီဖြစ်သည်။

Verse 79

न तु तां नररूपेण भार्यां भजति वै पुरा । आदित्यस्येह तप्तत्वं महता स्वेन तेजसा

သို့သော် အရင်က သူသည် လူ့ရုပ်ဖြင့် မိမိဇနီးနှင့် မပေါင်းသင်းခဲ့။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာ၌ အာဒိတျယ (နေမင်း) သည် မိမိ၏ တေဇောအာနုဘော်ကြီးမားမှုကြောင့် အလွန်ပူလောင်လျက်ရှိ၏။

Verse 80

गात्रेष्वप्रतिरूपेषु मासिकांतमिवाभवत् । संज्ञा च रविणा दृष्टा निमीलयति लोचने । यतस्ततः सरोषोऽर्कः संज्ञां वचनमब्रवीत्

သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် ပုံသဏ္ဌာန်မညီသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍ လ၏အဆုံးတွင် နာကျင်သူကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ရဝိ (နေမင်း) သည် သံဇ္ဉာကို မြင်တိုင်း သူမက မျက်လုံးကို ပိတ်လေ၏။ ထိုသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်ရသဖြင့် အာရ్క (နေမင်း) သည် ဒေါသထွက်ကာ သံဇ္ဉာအား စကားဆို၏။

Verse 81

रविरुवाच । मयि दृष्टे सदा यस्मात्कुरुषे नेत्रसंक्षयम् । तस्माज्जनिष्यसे मूढे प्रजासंयमनं यमम्

ရဝိက ပြော၏— “ငါကို မြင်တိုင်း မင်းသည် အမြဲ မျက်စိကို ထိခိုက်စေသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် မိုက်မဲသူရေ၊ သတ္တဝါတို့ကို ထိန်းချုပ်သူ ယမ (Yama) ကို မင်းမွေးဖွားရလိမ့်မည်။”

Verse 82

ईश्वर उवाच । ततः सा चपला दृष्टिं देवी चक्रे भयाकुला । विलोलितदृशं दृष्ट्वा पुनराह च तां रविः

ဣရှွရက ပြော၏— ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့လျက်ရှိသော နတ်မသည် မျက်မြင်ကို လှုပ်ရှားမတည်မငြိမ် ဖြစ်စေ၏။ သူမ၏ မျက်စိလှုပ်ယမ်းနေသည်ကို မြင်၍ ရဝိက ထပ်မံ၍ သူမအား ပြော၏။

Verse 83

रविरुवाच । यस्माद्विलोलिता दृष्टिर्मयि दृष्टे त्वया पुनः । तस्माद्विलोलां तनयां नदीं त्वं प्रसविष्यसि

ရဝိက ပြော၏— “ငါကို ထပ်မံကြည့်သောအခါ မင်း၏ မျက်မြင်သည် လှုပ်ယမ်းသွားသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် မင်းသည် လှုပ်ယမ်းသော သမီးတော်—ဝိလိုလာ (Vilolā) ဟူသော မြစ်ကို မွေးဖွားရလိမ့်မည်။”

Verse 84

ईश्वर उवाच । ततस्तस्यास्तु संजज्ञे भर्तृशापेन तेन वै । यमश्च यमुना चेयं प्रख्याता सुमहानदी । तृतीयं च सुतं जज्ञे श्राद्धदेवं मनुं शुभम्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုနောက် ခင်ပွန်း၏ ကျိန်စာကြောင့်ပင် သူမသည် ယမနှင့် ဤယမုနာကို မွေးဖွားခဲ့ရာ၊ ယမုနာသည် မဟာမြစ်ကြီးအဖြစ် ထင်ရှားလေ၏။ ထို့ပြင် တတိယသားအဖြစ် မင်္ဂလာရှိသော မနုကို မွေးဖွား၍၊ သူသည် ရှရဒ္ဓ ပူဇော်ပွဲတို့၏ အဓိပတိဒေဝတား ဖြစ်၏။

Verse 85

सापि संज्ञा रवेस्तेजो गोलाकारं महाप्रभम् । असहन्ती च सा चित्ते चिन्तयामास वै तदा

စံဉ္ဉာလည်း နေရောင်၏ အလွန်တောက်ပသော လုံးဝိုင်းသဏ္ဌာန် အာနုဘော်ကို မခံနိုင်သဖြင့်၊ ထိုအခါ စိတ်အတွင်း၌ ဘာလုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားလေ၏။

Verse 86

किं करोमि क्व यास्यामि क्व गतायाश्च निर्वृतिः । भवेन्मम कथं भर्ता कोपमर्क्कश्च नेष्यति

“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ ငါ ထွက်ခွာသွားလျှင် ငါ့အတွက် ငြိမ်းချမ်းမှု ဘယ်မှာ ရမလဲ။ ငါ့ခင်ပွန်းကို ဘယ်လို ပြန်လည်သဘောတူစေမလဲ—အာရ္က (နေ) က ဒေါသဖြင့် ငါ့ကို မလိုက်မီအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။”

Verse 87

इति संचिन्त्य बहुधा प्रजापतिसुता तदा । बहु मेने महाभागा पितृसंश्रयमेव च

ဤသို့ အမျိုးမျိုး စဉ်းစားပြီးနောက် ပ္ရဇာပတိ၏ သမီးတော် မဟာဘဂါသည် အလွန်အမင်း ဆုံးဖြတ်ကာ ဖခင်ထံ၌သာ ခိုလှုံမည်ဟု သဘောတူလေ၏။

Verse 88

ततः पितृगृहं गन्तुं कृतबुद्धिर्यशस्विनी । छायामयीमात्मतनुं प्रत्यंगमिव निर्मिताम्

ထို့နောက် ဂုဏ်သတင်းကြီးသော မိန်းမသည် ဖခင်အိမ်သို့ သွားရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ ကိုယ်တိုင်မှ အရိပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ရပ်ကို အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း တူညီသကဲ့သို့ ဖန်တီးလေ၏။

Verse 89

सम्मुखं प्रेक्ष्य तां देवीं स्वां छायां वाक्यमब्रवीत्

နတ်မသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်၍ မိမိ၏အရိပ်ကို ဤစကားများဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 90

संज्ञोवाच । अहं यास्यामि भद्रं ते स्वकं च भवनं पितुः । निर्विकारं त्वया त्वत्र स्थेयं मच्छासनाच्छुभे

သံည္ဉာက မိန့်တော်မူသည်– «သင်၌ ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ၊ ငါသည် အဖ၏ အိမ်တော်သို့ သွားမည်။ မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း ဤနေရာ၌ မပြောင်းလဲဘဲ နေရမည်»။

Verse 91

इमौ च बालकौ मह्यं कन्या च वरवर्णिनी । संभाव्या नैव चाख्येयमिदं भगवते त्वया

«ဤကလေးယောက်ျားနှစ်ယောက်နှင့် အရောင်အဆင်းလှသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ငါ၏သားသမီးကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်ရမည်။ ထို့ပြင် ဤအကြောင်းကို ဘဂဝန် သုရိယသခင်ထံ မဖော်ပြရ»။

Verse 92

पृष्टयापि न वाच्यं ते तथैतद्गमनं मम । तेनास्मि नामसंज्ञेति वाच्यसे तत्प्रतिष्ठया

«မေးမြန်းလာသော်လည်း ဤအကြောင်းနှင့် ငါ၏ ထွက်ခွာသွားခြင်းကို မပြောရ။ ထို့ကြောင့် ထိုစီမံတည်ထောင်မှုအရ သင်ကို ‘သံည္ဉာ’ ဟု အမည်ဖြင့် ခေါ်ကြလိမ့်မည်»။

Verse 93

छायोवाच । आ केशग्रहणाद्देवि आ शापान्नैव कर्हिचित् । आख्यास्यामि मतं तुभ्यं गम्यतां यत्र वांछितम्

ချာယာက မိန့်သည်– «အို နတ်မ၊ ဆံပင်ဆွဲဖမ်းခြင်းကဲ့သို့ အတင်းအကျပ်မှ စ၍ ကျိန်စာတိုင်အောင် မည်သည့်အခါမျှ ငါ မဖော်ပြပါ။ သင်၏အလိုတော်အတိုင်း ငါ လိုက်နာမည်—သင်လိုသည့်နေရာသို့ သွားပါ»။

Verse 94

ईश्वर उवाच । इत्युक्ता सा तदा देवी जगाम भवनं पितुः । ददर्श तत्र त्वष्टारं तपसा धूतकल्मषम्

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဒေဝီသည် ဖခင်၏ အိမ်တော်သို့ သွား၍ တပဿာဖြင့် အညစ်အကြေးများ ပျောက်ကင်းသွားသော တွဗஷ္ဋṛ ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 95

बहुमानाच्च तेनापि पूजिता विश्वकर्मणा । वर्षाणां च सहस्रं तु वसमाना पितुर्गृहे । तस्थौ पितृगृहे सा तु किंचित्कालमनिंदिता

ထိုသူ—ဗိශ්ဝကರ್ಮဏာ—ကလည်း အလွန်လေးစားကာ ပူဇော်၍ ကြိုဆို하였다။ ဖခင်အိမ်၌ နှစ်တစ်ထောင် နေထိုင်ပြီးနောက် အပြစ်ကင်းသော ဒေဝီသည် အချိန်အနည်းငယ် ထိုနေရာ၌ တည်နေ하였다။

Verse 96

ततस्तां प्राह चार्वंगीं पिता नातिचिरोषिताम् । स्तुत्वा तु तनयां प्रेम्णा बहुमानपुरःसरम्

ထို့နောက် ဖခင်သည် မကြာသေးမီကသာ နေထိုင်ခဲ့သော ကိုယ်အင်္ဂါလှပသည့် သမီးကို ခေါ်၍ မိန့်하였다။ ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် သမီးကို ချီးမွမ်းကာ လေးစားမှုကို ရှေ့တန်းတင်ပြီးနောက် သူမအား စကားဆို하였다။

Verse 97

विश्वकर्मोवाच । त्वामेव पश्यतो वत्से दिनानि सुबहून्यपि । मुहूर्तार्द्धसमानि स्युः किं तु धर्मो विलुप्यते

ဗိශ්ဝကర్మာ မိန့်သည်။ «ချစ်လှစွာသော သမီးရေ၊ ငါသည် သင်ကိုသာ ကြည့်နေစဉ်တွင် နေ့ရက်များ များစွာ ကုန်လွန်သော်လည်း မုဟူရ္တ တစ်ဝက်မျှသာ ထင်ရသည်။ သို့သော် ဓမ္မသည် လျော့ပါးပျက်စီးနေပြီ»။

Verse 98

बांधवेषु चिरं वासो नारीणां न यशस्करः । मनोरथा बांधवानां नार्या भर्तृगृहे स्थितिः

မိဘဘက် ဆွေမျိုးများအကြား အချိန်ကြာကြာ နေထိုင်ခြင်းသည် မိန်းမတို့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာမတိုးစေ။ ဆွေမျိုးတို့၏ အလိုတော်မှာ မိန်းမသည် ခင်ပွန်းအိမ်၌ တည်မြဲစွာ နေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 99

सा त्वं त्रैलोक्यनाथेन भर्त्रा सूर्येण संयुता । पितुर्गृहे चिरं कालं वस्तुं नार्हसि पुत्रिके

သင်သည် လောကသုံးပါး၏အရှင် နေမင်း (စူရျ) ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားပြီ။ ထို့ကြောင့် ချစ်သမီးရေ၊ အဖေ၏အိမ်၌ အချိန်ကြာကြာ မနေသင့်ပါ။

Verse 100

तत्त्वं भर्तृगृहं गच्छ दृष्टोऽहं पूजितासि मे । पुनरागमनं कार्यं दर्शनाय शुचिस्मिते

ထို့ကြောင့် သင်၏ခင်ပွန်းအိမ်သို့ သွားလော့။ ငါသည် သင့်ကို မြင်တွေ့ပြီး၊ သင်လည်း ငါ့ကို ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့ပြီ။ သန့်ရှင်းသောအပြုံးရှိသူရေ၊ နောက်တစ်ဖန် ပြန်လာ၍ ငါ့အား သင်၏ ဒർശန (darśana) ကို ပေးလော့။

Verse 101

ईश्वर उवाच । इत्युक्ता सा तदा पित्रा गच्छगच्छेति सा पुनः । संपूजयित्वा पितरं वडवारूपधारिणी

ဣရှွရက ပြောသည်—အဖေက “သွား၊ သွား” ဟု ဆိုသဖြင့်၊ မြင်းမပုံစံကို ဆောင်ထားသော သူမသည် အဖေကို ထပ်မံ သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကန်တော့လေ၏။

Verse 102

मेरोरुत्तरतस्तत्र वर्षं यद्धनुषाकृति । उत्तराः कुरवो लोके प्रख्याता ये यशस्विनि

မေရုတောင်၏ မြောက်ဘက်၌ လေးတံပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော နယ်မြေတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ လောကတွင် နာမည်ကျော်သော ဥတ္တရကုရုတို့ နေထိုင်ကြသည်၊ ဂုဏ်သရေရှိသော ဒေဝီရေ။

Verse 103

तत्र तेपे तपः साध्वी निराहाराऽश्वरूपिणी । एतस्मिन्नंतरे देवि तस्याश्छाया विवस्वतः

ထိုနေရာ၌ သီလဝတီသော မိန်းမသည် မြင်းမရုပ်ကို ဆောင်ကာ အစာမစားဘဲ တပသ်ကို ကျင့်လေ၏။ ထိုအချိန်အတွင်း ဒေဝီရေ၊ သူမ၏ အရိပ် (ချာယာ) သည် ဝိဝස්ဝန် (နေမင်း) နှင့်အတူ ရှိနေ၏။

Verse 104

समीपस्था तदा देवी संज्ञाया वाक्यतत्परा । तस्यां च भगवान्सूर्यो द्वितीयायां दिवस्पतिः

ထို့နောက် နတ်မ ချာယာ သည် စံဉ္ညာ၏ အမိန့်စကားကို ဂရုတစိုက်လိုက်နာကာ အနီး၌ နေထိုင်하였다။ ထိုဒုတိယမယား၌ နေ့၏အရှင် မင်္ဂလာရှိသော နေဘုရားသည် ခင်ပွန်းအဖြစ် ဆက်လက်နေထိုင်하였다။

Verse 105

संज्ञेयमिति मन्वानो रूपौदार्येण मोहितः । तस्यां च जनयामास द्वौ पुत्रौ कन्यकां तथा

«သူမက စံဉ္ညာပဲ» ဟု ထင်မှတ်ကာ အလှတရား၏ တောက်ပမှုကြောင့် မောဟသွားသော နေဘုရားသည် ထိုမိန်းမ၌ သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားစေ하였다။

Verse 106

पूर्वं यस्तु मनोस्तुल्यः सावर्णिस्तेन सोऽभवत् । यः सूर्यात्प्रथमं जातः पुत्रयोः सुरसुन्दरि

အို နတ်မိန်းကလေးလှပသူ၊ ယခင်က မနုနှင့် တူညီသူသည် စာဝါဏ္ဏိ ဟု ခေါ်ဝေါ်လာ하였다။ ထို့ပြင် နေဘုရားမှ မွေးဖွားသော သားနှစ်ယောက်အနက် ပထမဦးဆုံး မွေးသူကိုလည်း ထိုသို့ ဆို하였다။

Verse 107

द्वितीयो योऽभवच्चान्यः स ग्रहोऽभूच्छनैश्चरः । कन्या ऽभूत्तपती या तां वव्रे संवरणो नृपः

ဒုတိယအဖြစ် မွေးဖွားလာသော အခြားသူသည် ဂြိုဟ်နတ် ရှနိုင်းရှ္စရ (စနေ) ဖြစ်လာ하였다။ ထို့ပြင် မွေးဖွားလာသော သမီး တပတီ ကို မင်းကြီး စံဝရဏ သည် မင်္ဂလာဆောင်ရန် ရွေးချယ်하였다။

Verse 108

तापीनाम नदी चेयं विंध्यमूलाद्विनिःसृता । नित्यं पुण्यजला स्नाने पश्चिमोदधिगामिनी

ဤမြစ်ကို တာပီ ဟု ခေါ်သည်။ ဗိန္ဓျတောင်ရင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရေသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းပူဇော်ထိုက်၍ ရေချိုးရာတွင် ကုသိုလ်ဖြစ်စေကာ အနောက်ဘက် သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

Verse 109

अन्या चैव तथा भद्रा जाता पुत्री महाप्रभा । संज्ञा तु पार्थिवी छाया आत्मजानां यथाकरोत्

ထို့နောက် အခြားသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော ဘဒ္ရာသည် မဟာတောက်ပမှုဖြင့် မွေးဖွားလာ၏။ သို့ရာတွင် သဉ္ဉာ၏ လောကီအရိပ် (ချာယာ) သည် မိမိမြင်သလို ကလေးများကို ဆက်ဆံပြုမူခဲ့၏။

Verse 110

स्नेहं न पूर्वजातानां तथा कृतवती सती । लालनाद्युपभोगेषु विशेषमनुवासरम्

ထိုသီလဝတီမိန်းမသည် အရင်မွေးဖွားသော ကလေးများအပေါ် ယခင်ကဲ့သို့ မေတ္တာမပြခဲ့။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လက်ကလေးပွေ့ဖက်ခြင်း စသည့် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုနှင့် သက်သာချမ်းသာမှုတို့တွင် ခွဲခြားကွာခြားစွာ ပြုမူခဲ့၏။

Verse 111

यथा स्वेष्वनुवर्तेत न तथान्येषु भामिनी । मनुस्तु क्षांतवांस्तस्या भविष्यो यो हि पार्वति

အို စိတ်ပြင်းထန်သောမိန်းမရေ၊ သူမသည် မိမိ၏ကလေးများကို စိတ်ကြိုက်ပြုစုခဲ့သော်လည်း အခြားသူတို့ကို ထိုသို့မပြုခဲ့။ သို့ရာတွင် အနာဂတ် မနု ဖြစ်မည့် မနုသည် ထိုအပြုအမူကို သည်းခံခဲ့၏၊ အို ပါဝတီ။

Verse 112

मेरौ तिष्ठति सोऽद्यापि तपः कुर्वन्वरानने । सर्वं तत्क्षांतवान्मातुर्यमस्तस्या न चक्षमे

အို မျက်နှာလှသောသူရေ၊ ယနေ့တိုင်အောင် သူသည် မေရုတောင်ပေါ်တွင် တပဿာကျင့်လျက် ရှိနေ၏။ မိခင်ထံမှ ဖြစ်သမျှအားလုံးကို သူသည် သည်းခံခဲ့သော်လည်း ယမသည် မခံနိုင်ခဲ့။

Verse 113

बहुशो याचमानस्तु छाययाऽतीव कोपितः । स वै कोपाच्च बाल्याच्च भाविनोऽर्थस्य वै बलात्

သူသည် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း ချာယာကြောင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် ဒေါသနှင့် ကလေးဘဝ၏ အလျင်အမြန်စိတ်ကြောင့်၊ ဖြစ်လာမည့်ကံကြမ္မာ၏ အင်အားဖြင့်လည်း၊ သူသည် ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 114

ताडनाय ततः कोपात्पादस्तेन समुद्यतः । तथा पुनः क्षांतिमता न तु देहे निपातितः

ထို့နောက် ဒေါသကြောင့် သူသည် ခြေကို ထိုးနှက်ရန် မြှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် သည်းခံမှုဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ နောက်တစ်ဖန် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မချလိုက်။

Verse 115

पदा संतर्जयामास छायां संज्ञासुतो यमः

စံဉ္ဉာ၏ သား ယမသည် ခြေဖြင့် ချာယာကို ခြိမ်းခြောက်하였다။

Verse 116

तं शशाप ततश्छाया क्रुद्धा सा पार्थिवी भृशम् । किंचित्प्रस्फुरमाणोष्ठी विचलत्पाणिपल्लवा

ထို့နောက် မြေပြင်၏ မိဖုရား ချာယာသည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ သူ့ကို ကျိန်စာတင်하였다။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်၍ နူးညံ့သော လက်များလည်း တုန်လှုပ်နေ하였다။

Verse 117

छायोवाच । पितुः पत्नीममर्याद यन्मां तर्जयसे पदा । भुवि तस्मादयं पादस्तवाद्यैव पतिष्यति

ချာယာက ပြောသည်— «အကျင့်မရှိသူရေ! အဖေ၏ ဇနီးဖြစ်သော ငါ့ကို ခြေဖြင့် ခြိမ်းခြောက်သဖြင့်၊ ထိုခြေသည် ယနေ့ပင် မြေပြင်သို့ ကျလိမ့်မည်»။

Verse 118

ईश्वर उवाच । यमस्तु तेन शापेन भृशं पीडितमानसः । मनुना सह धर्मात्मा पित्रे सर्वं न्यवेदयत्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်— ထိုကျိန်စာကြောင့် ယမ၏ စိတ်သည် အလွန်ပင် နာကျင်ထိခိုက်하였다။ ဓမ္မတရားရှိသူ ယမသည် မနုနှင့်အတူ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မိမိအဖေထံ တင်ပြ하였다။

Verse 119

यम उवाच । तातैतन्महदाश्चर्यं न दृष्टमिह केनचित् । माता वात्सल्यमुत्सृज्य शापं पुत्रे प्रयच्छति

ယမမင်းက ဆို၏ — «အဖေတော်၊ ဤအရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကြီးတည်း၊ ဤနေရာ၌ မည်သူမျှ မမြင်ဖူးသေး။ မိခင်သည် မေတ္တာကို စွန့်၍ မိမိသားကိုပင် ကျိန်စာပေးသည်»။

Verse 120

स्नेहेन तुल्यमस्मासु माताद्य नैव वर्त्तते । विसृज्य ज्यायसो यस्मात्कनीयःसु बुभूषति

«ယနေ့ မိခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် တူညီသောမေတ္တာဖြင့် မပြုမူတော့။ အကြီးကို စွန့်၍ အငယ်ကိုသာ ချီးမြှောက်လိုသည်»။

Verse 121

तस्या मयोद्यतः पादो न तु देहे निपातितः । बाल्याद्वा यदि वा मोहात्तद्भवान्क्षंतुमर्हति

«ကျွန်ုပ်၏ခြေထောက်ကို သူမအပေါ် မြှောက်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာကို မထိမိခဲ့ပါ။ ကလေးဆန်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ မောဟကြောင့်ဖြစ်စေ ဖြစ်ခဲ့လျှင် မေတ္တာဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ»။

Verse 122

शप्तोऽहं तात कोपेन तया सुत इति स्फुटम् । अतो न मह्यं जननी सा भवेद्वदतां वर

«အဖေတော်၊ သူမသည် ဒေါသဖြင့် ‘သင်သည် ငါ့သား’ ဟု ထင်ရှားစွာ ကျိန်စာပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျွန်ုပ်၏မိခင် မဖြစ်နိုင်တော့၊ အပြောအဆိုအကောင်းဆုံးသောသူရေ»။

Verse 123

निगुर्णेष्वपि पुत्रेषु न माता निर्गुणा भवेत् । पादस्ते पततां पुत्र कथमेतत्तयोदितम्

«သားတို့သည် အရည်အချင်းမရှိသော်လည်း မိခင်သည် သီလကင်းမဖြစ်သင့်။ ‘သားရေ၊ သင်၏ခြေထောက်ကို ကျစေ’ ဟူသောစကားကို သူမက မည်သို့ ပြောနိုင်သနည်း»။

Verse 124

तव प्रसादाच्चरणो न पतेद्भगवन्यथा । मातृशापादयं मेऽद्य तथा चिंतय गोपते

အို ဘုရားရှင်၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ခြေမလဲကျပါစေ။ ယနေ့ ဤအမှုသည် မိခင်၏ကျိန်စာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့်၊ အို ကာကွယ်ရှင် (ဂိုပတိ)၊ သင့်တော်သကဲ့သို့ စဉ်းစား၍ ဖြေရှင်းပေးပါ။

Verse 126

रविरुवाच । असंशयं महत्पुत्र भविष्यत्यत्र कारणम् । येन ते ह्याविशत्क्रोधो धर्मज्ञस्य महात्मनः

ရဝိ (နေမင်း) က ပြောသည်— “သံသယမရှိပါ၊ သားရေ၊ ဤအရာနောက်ကွယ်တွင် အကြောင်းရင်းကြီးတစ်ခု ရှိမည်။ ဓမ္မကိုသိသော မဟာဝိညာဉ်ဖြစ်သော်လည်း သင့်ထံသို့ ဒေါသ ဝင်ရောက်လာစေသည့် အကြောင်းတရားပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 127

न युक्तमेतन्मिथ्या तु कर्तुं मातुर्वचस्तव । किंचित्ते संविधास्यामि पुत्रस्नेहादनुग्रहम्

“မိခင်၏စကားကို မမှန်ကန်အောင် လုပ်ခြင်းသည် မသင့်တော်ပါ။ သားကိုချစ်သောမေတ္တာကြောင့် သင့်အကျိုးအတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ငါ စီမံပေးမည်၊ ကရုဏာလည်း ပေးမည်။”

Verse 128

कृमयो मांसमादाय प्रयास्यंति महीतलम् । कृतं तस्या वचः सत्यं त्वं च त्रातो भविष्यसि

“ပိုးကောင်များသည် အသားကို ယူဆောင်၍ မြေပြင်အောက်သို့ ဝင်သွားမည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏စကားသည် အမှန်ဖြစ်လာမည်၊ သင်လည်း ကယ်တင်ခံရမည်။”

Verse 129

ईश्वर उवाच । आदित्यस्त्वब्रवीच्छायां किमर्थं तनयेषु वै । तुल्येष्वप्यधिकः स्नेह एकत्र क्रियते त्वया

ဣရှ္ဝရ က ပြောသည်— “အာဒိတျ (နေမင်း) သည် ချာယာကို မေးလေ၏— ‘သင်၏သားများသည် တူညီကြသော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပိုမိုချစ်ခင်သနည်း?’”

Verse 130

नूनं न चैषां जननी त्वं संज्ञा क्वापि सा गता । विकलेष्वप्यपत्येषु न माता शापदा भवेत्

ဧကန်မင်းသည် သူတို့၏ မိခင်အမှန် မဟုတ်ပေ; သံဇ္ဉာသည် တစ်နေရာရာသို့ သွားပြီးသား ဖြစ်မည်။ ကလေးများ ချို့ယွင်းသော်လည်း သို့မဟုတ် လမ်းလွဲသော်လည်း မိခင်သည် ကျိန်စာပေးသူ မဖြစ်သင့်။

Verse 131

अपि दोषसहस्राणि यदि पुत्रः समाचरेत् । प्राणद्रोहेऽपि निरतो न माता पापमाचरेत् । तस्मात्सत्यं मम ब्रूहि मा शापवशगा भव

သားသည် အပြစ်အနာအဆာ တစ်ထောင်ပင် ကျူးလွန်စေကာမူ—အသက်ကို ထိခိုက်စေမည့် အမှု၌ပင် စိတ်စိုက်နေစေကာမူ—မိခင်သည် အပြစ်ကို မကျူးလွန်သင့်။ ထို့ကြောင့် အမှန်တရားကို ငါ့အား ပြောလော့; ကျိန်စာ၏ အာဏာအောက် မကျရောက်စေနှင့်။

Verse 132

ईश्वर उवाच । तं शप्तुमुद्यतं दृष्ट्वा छायासंज्ञा दिनाधिपम् । भयेन कंपती देवी यथावृत्तं महासती

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည်—နေ့၏ အရှင်သည် သူမကို ကျိန်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော် ချာယာ-သံဇ္ဉာ ဟူသော ဒေဝီသည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ကာ၊ မဟာသတီဖြစ်သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 133

सा चाह तनया त्वष्टुरहं संज्ञा विभावसो । पत्नी तव त्वया पत्या पतियुक्ता दिवाकर

သူမက ဆိုသည်—“ငါသည် တွဗဿ္ဍရ၏ သမီး သံဇ္ဉာ ဖြစ်၏၊ အို ဝိဘ္ဟာဝသု။ အို ဒိဝါကရ၊ ငါသည် မင်း၏ ဇနီးဖြစ်၍ မင်းကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားသူ ဖြစ်၏။”

Verse 134

इत्थं विवस्वतः सा तु बहुशः पृच्छतोऽन्यथा । न वाचा भाषते क्रुद्धः शापं दातुं समुद्यतः

ဝိဝസ്വာန်သည် နည်းမျိုးစုံဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းသော်လည်း သူမသည် စကားဖြင့် မဖြေကြားခဲ့။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဒေါသထွက်ကာ ကျိန်စာပေးရန် ထလာလေ၏။

Verse 135

शापोद्यतकरं दृष्ट्वा सूर्यं छाया विवस्वतः । कथयामास तत्सर्वं संज्ञायाः सुविचेष्टितम्

ကျိန်စာချမည်ဟု လက်မြှောက်ထားသော နေဘုရား ဝိဝස්ဝန်ကို မြင်သော် ချာယာသည် သံဇ္ဉာ၏ စီမံထားသော အပြုအမူအားလုံးကို အကုန်အစင် ပြောကြားလေ၏။

Verse 136

तच्छ्रुत्वा भगवान्सूर्यो जगाम त्वष्टुरालयम् । ततः संपूजयामास तदा त्रैलोक्यपूजितम्

ထိုစကားကို ကြားသော် ဘုရားနေဘုရား စူရျယသည် တ்வෂ္ဋೃ၏ အိမ်တော်သို့ သွားလေ၏။ ထိုနေရာ၌ သုံးလောကလုံးက ပူဇော်ကြသော တ்வष္ဋṛကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်ကန်တော့လေ၏။

Verse 137

निर्दग्धुकामं रोषेण सान्त्वयामास पार्वति । भास्वंतं निजया दीप्त्या निजगेहमुपागतम् । क्व संज्ञेति च पृच्छन्तं कथयामास विश्वकृत्

ဒေါသကြောင့် လောင်ကျွမ်းခံရသော ကာမဒေဝကို ပါရဝတီသည် သက်သာစေ၍ နှစ်သိမ့်လေ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်ပိုင်တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းသော ဘာස්ဝန် (နေဘုရား) သည် မိမိအိမ်တော်သို့ ရောက်လာ၏။ “သံဇ္ဉာ ဘယ်မှာနေလဲ” ဟု မေးသော် လောကကို ဖန်ဆင်းသူ ဝိශ්ဝကೃတ်က ရှင်းပြလေ၏။

Verse 138

विश्वकर्म्मोवाच । आगतैव हि मे वेश्म भवता श्रूयतां वचः । विख्यातं तेजसाऽढ्यं त इदं रूपं सुदुःसहम्

ဝိශ්ဝကರ್ಮန်က ပြောသည်— “အရှင်သည် အမှန်ပင် ကျွန်ုပ်၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်လာပြီ။ ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်ပါ။ အရှင်၏ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်သည် တေဇောဓာတ်ကြီးမား၍ နာမည်ကျော်လျက်၊ အလွန်ခံနိုင်ရည်ခက်ခဲလှ၏။”

Verse 139

असहन्ती ततः संज्ञा वने चरति वै तपः । द्रक्ष्यसे तां भवानद्य स्वभार्यां शुभचारिणीम्

ထိုကို မခံနိုင်သဖြင့် သံဇ္ဉာသည် တောထဲသို့ ဝင်ကာ တပသ်ကို အမှန်တကယ် ကျင့်လေ၏။ ယနေ့ အရှင်သည် မိမိ၏ ဇနီး၊ သုဘချာရိဏီ—ကောင်းမြတ်သော အကျင့်ရှိသူကို မြင်ရလိမ့်မည်။

Verse 140

रूपार्थं चरतेऽरण्यं चरंती सुमहत्तपः । मतं मे ब्रह्मणो वाक्याद्यदि ते देव रोचते । रूपं निर्वर्त्तयाम्यद्य तव कांतं दिवस्पते

«သင့်တော်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရှာဖွေရန် နတ်သမီးသည် တောအုပ်၌ နေထိုင်ကာ အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်၏။ ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အရ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ အမြင်ဖြစ်သည်။ သင်နှစ်သက်ပါက၊ အို ဒေဝ—နေ့၏ အရှင်—ယနေ့ပင် သင့်အတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကျွန်ုပ် ဖန်ဆင်းပေးမည်»

Verse 141

ईश्वर उवाच । यतो हि भास्वतो रूपं प्रागासीत्परिमंडलम् । ततस्तथेति तं प्राह त्वष्टारं भगवान्रविः

ဣရှ္ဝရက ပြော၏—«ယခင်က နေမင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဝိုင်းဝန်းလုံးပတ် ဖြစ်ခဲ့သဖြင့်၊ ဘုရားရဝိသည် တ္ဝဿ္ဋೃ (နတ်ဘုရားပုံဖော်သူ) ကို ‘အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ’ ဟု ပြန်လည်ဆို၏»

Verse 142

विश्वकर्मात्वनुज्ञातः शाकद्वीपे विवस्वता । भृ मिमारोप्य तत्तेजः शातनायोपचक्रमे

ဝိဝස්ဝန် (နေမင်း) ၏ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက်၊ ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် သာကဒွီပ၌ နေကို လှည့်စက်ပေါ် တင်ကာ ထိုတောက်လောင်သော တေဇောဓာတ်ကို လျော့ချရန် လုပ်ငန်းကို စတင်하였다

Verse 143

भ्रमताऽशेषजगतामधिभूतेन भास्वता । समुद्रा द्रविणोपेताश्चुक्षुभुश्च समन्ततः

ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို အုပ်စိုးသော ထိုတောက်ပသည့် အရှင်ကို လှည့်ခိုင်းသည့်အခါ၊ ရတနာဓနအပြည့်ရှိသော သမုဒ္ဒရာများသည် အရပ်ရပ်မှ လှုပ်ရှားကာ လှိုင်းထန်သွား하였다

Verse 144

भ्रमता खलु देवेशि सचंद्रग्रहतारकम् । अधोगति महाभागे बभूवाक्षिप्तमाकुलम्

သူ လှည့်နေစဉ်၊ အို နတ်တို့၏ မဟာမိခင်၊ လ၊ ဂြိုဟ်များနှင့် ကြယ်တန်းတို့ပါဝင်သည့် အာကာသအလုံးစုံသည် ရောထွေးကာ ပစ်ချခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏၊ အို ကံကောင်းမြတ်သူ

Verse 145

विक्षिप्तसलिलाः सर्वे बभूवुश्च तथा नदाः । व्यभिद्यंत तथा शैलाः शीर्णसानुनिबंधनाः

မြစ်အားလုံး၏ရေများလည်း ပက်လွင့်ကွဲပြားသွား၍၊ တောင်တန်းများလည်း အက်ကွဲပြိုကွဲကာ တောင်ခေါင်နှင့် ချိတ်ဆက်တည်ငြိမ်မှုတို့ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 146

ध्रुवाधाराण्यशेषाणि धिष्ण्यानि वरवर्णिनि । भ्राम्यद्रश्मिनिबद्धानि अधो जग्मुः सहस्रशः

အလှရောင်မိန်းကလေးရေ၊ မြောက်တိုင်ကို အထောက်အထားပြုထားသော ကောင်းကင်တည်နေရာများအားလုံးသည် လှည့်ဝဲသော ရောင်ခြည်များဖြင့် ချည်နှောင်ခံရကာ ထောင်ပေါင်းများစွာ အောက်သို့ကျဆင်းသွားသည်။

Verse 147

व्यशीर्यंत महामेघा घोरारावविराविणः । भास्वद्भ्रमणविभ्रांतभूम्याकाशमहीतलम्

ထို့နောက် ကြီးမားသောမိုးတိမ်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ ပေါက်ကွဲကွဲပြားသွားသည်။ ထွန်းလင်းသူ (ဘ္ဟာသ္ဝတ်) ၏ လှည့်ပတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မြေ၊ ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမျက်နှာပြင်တို့လည်း မူးဝေယိမ်းယိုင်သွားသည်။

Verse 148

जगदाकुलमत्यर्थं तदाऽसीद्वरवर्णिनि । त्रैलोक्ये सकले देवि भ्रममाणे महर्षर्यः । देवाश्च ब्रह्मणा सार्द्धं भास्वंतमभितुष्टुवुः

အလှရောင်မိန်းကလေးရေ၊ ထိုအခါ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားသွားသည်။ ဒေဝီရေ၊ သုံးလောကလုံး လှည့်ဝဲနေစဉ် မဟာရိရှီတို့နှင့် ဘြဟ္မာနှင့်တကွ ဒေဝတားတို့သည် ထွန်းလင်းသူ (ဘ္ဟာသ္ဝတ်) ကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။

Verse 149

देवा ऊचुः । आदिदेवोऽसि देवानां जातमेतत्स्वयं तव । सर्गस्थित्यंतकालेषु त्रिधा भेदेन तिष्ठसि

ဒေဝတားတို့က ဆိုကြသည်— သင်သည် ဒေဝတားတို့၏ အာဒိဒေဝ ဖြစ်၏။ ဤအရာအားလုံးသည် သင်၏ကိုယ်တိုင်မှ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်း အချိန်ကာလတို့၌ သင်သည် သုံးမျိုးခွဲခြားသော အနေအထားဖြင့် တည်ရှိ၏။

Verse 151

ऋषयश्च ततः सप्त वसिष्ठात्रिपुरोगमाः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैः स्वस्ति स्वस्तीति वादिनः । वेदोक्तिभिरथाग्र्याभिर्वालखिल्याश्च तुष्टुवुः

ထို့နောက် ဝသိဋ္ဌ ဦးဆောင်သော ရှင်ရသီ ခုနစ်ပါးသည် မျိုးစုံသော စတိုးတရများဖြင့် ထိုဘုရားကို ချီးမွမ်းကာ «သုဝတ္တိ! သုဝတ္တိ!» ဟု မင်္ဂလာစကားဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် ဝါလခိလျာတို့လည်း ဝေဒမှ ရွေးချယ်ထားသော အထူးမြတ်သော ဝါကျများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 152

वालखिल्या ऊचुः । नमस्त ऋक्स्वरूपाय सामरूपाय ते नमः । यजुःस्वरूपरूपाय साम्नां धामग ते नमः

ဝါလခိလျာတို့က ဆိုကြသည်– Ṛk ၏ ရုပ်သဘောတော်ဖြစ်သော ကိုယ်တော်အား နမസ്കာရပါ၏။ Sāman ၏ ရုပ်သဘောတော်ဖြစ်သော ကိုယ်တော်အားလည်း နမസ്കာရပါ၏။ Yajus ကို ကိုယ်တော်တိုင် အဖြစ်တော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမസ്കာရပါ၏။ Sāman များ၏ အာသ్రယဖြစ်သော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 153

ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः । शुद्धज्योतिःस्वरूपाय त्रिमूर्तायामलात्मने

ဉာဏ်တစ်ရုပ်တည်းဖြစ်သော ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူ၊ အမှောင်ကို ချွတ်ပယ်ပြီးသူအား နမಸ್ಕာရပါ၏။ သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင်၏ သဘောတရားဖြစ်သော ကိုယ်တော်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ တြိမူရတိဖြစ်သော၊ အညစ်အကြေးကင်းသော အတ္တမန်တော်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 154

वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने । नमोऽखिलजगद्व्यापिरूपायानंतमूर्त्तये

အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ရွေးချယ်ထိုက်ဆုံး၊ အရာအားလုံးဖြစ်သော ပရမတ္တမန်တော်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံးကို ပျံ့နှံ့သည့် သဘောတရားရှိသော၊ အနန္တရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ရှင်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 155

सर्वकारणभूताय निष्ठाय ज्ञान चेतसाम् । नमः सूर्यस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे

အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ အခြေခံဖြစ်သော ကိုယ်တော်၊ ဉာဏ်၌ စိတ်တည်ကြည်သူတို့၏ မတုန်မလှုပ် အားထားရာဖြစ်သော ကိုယ်တော်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ နေမင်း (Sūrya) ၏ ရုပ်သဘောတော်ဖြစ်သော၊ အလင်း၏ သဘောတရားဖြစ်သော်လည်း အမှန်တရားရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မမြင်နိုင်သော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 156

भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः । सर्वस्मै हेतवे चैव संध्याज्यो त्स्नाकृते नमः

ဘားစကရာသို့ နမောနမ။ နေ့ကို ဖန်ဆင်းသူသို့ နမောနမ။ အလုံးစုံ၏ အကြောင်းရင်းတော်သို့လည်း နမောနမ၊ ဆန္ဓျာအလင်းနှင့် လအလင်းကို ဖြစ်စေသူသို့ နမောနမ။

Verse 157

त्वं सर्वमेतद्भगवञ्जगच्च भ्रमता त्वया । भ्रमत्याविश्वमखिलं ब्रह्मांडं सचराचरम् । त्वदंशुभिरिदं सर्वं स्पृष्टं वै जायते शुचि

အရှင်ဘုရား၊ သင်သည် ဤအရာအားလုံးဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားနေသော ဂဂနလောကလည်း သင်ပင်ဖြစ်သည်။ သင်လှုပ်ရှားသော် အလုံးစုံသော ကမ္ဘာကြီး၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာပါဝင်သော ဘြဟ္မာဏ္ဍတစ်လုံးလုံး လှုပ်ရှားလာသည်။ သင်၏ ရောင်ခြည်တို့ ထိတွေ့သဖြင့် ဤအရာအားလုံးသည် သန့်စင်၍ တောက်ပလာသည်။

Verse 158

क्रियते त्वत्करस्पर्शैर्जलादीनां पवित्रता

သင်၏ လက်တော်ထိတွေ့မှုကြောင့် ရေတို့နှင့် အခြားအရာများပင် သန့်စင်လာသည်။

Verse 159

होमदानादिको धर्मो नोपकाराय जायते । तात यावन्न संयोगि जगदेतत्त्वदंशुभिः

ချစ်သားရေ၊ မီးပူဇော်ခြင်း (ဟိုးမ) နှင့် လှူဒါန်းခြင်းတို့ကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ဓမ္မများသည် ဤလောကသည် သင်၏ ရောင်ခြည်တော်—သင်၏ သာသနာတော်တေဇော—နှင့် မပေါင်းစည်းသေးသရွေ့ အကျိုးပြုသော ဓမ္မအဖြစ် မထင်ရှားမဖြစ်ပေါ်။

Verse 160

ऋचस्ते सकला ह्येतास्तथा यानि यजूंषि च । सकलानि च सामानि निपतंति त्वदंगतः

ဤ ရစ်ဂ္ဝေဒ မန္တရားများအားလုံးသည် သင်၏ပိုင်ဆိုင်ရာဖြစ်သည်။ ယဇုစ် မန္တရားများလည်း ထိုနည်းတူပင်။ စာမန် သီချင်းတော်များအားလုံးသည် သင်၏ ကိုယ်တော်မှပင် ထွက်ပေါ်ကျလာသည်။

Verse 161

ऋङ्मयस्त्वं जगन्नाथ त्वमेव च यजुर्मयः । यतः साममयश्चैव ततो नाथ त्रयीमयः

အို လောက၏အရှင်၊ သင်သည် ရိဂ္ဝေဒ၏အနှစ်သာရဖြစ်၏။ သင်တစ်ပါးတည်း ယဇုဝေဒ၏အနှစ်သာရဖြစ်၏။ သင်သည် သာမဝေဒ၏အနှစ်သာရလည်းဖြစ်သဖြင့်၊ အို နာထ၊ သင်သည် ဝေဒသုံးပါး၏တစ်စုတစ်စည်း အဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 162

त्वमेव ब्रह्मणो रूपं परं चापरमेव च । मूर्त्तामूर्त्तं तथा सूक्ष्मं स्थूलं रूपेण संस्थितः

သင်တစ်ပါးတည်းသည် ဘြဟ္မန်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၍၊ အလွန်မြင့်မြတ်သောအရာလည်း၊ အနီးကပ်တည်ရှိသောအရာလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်၏ပေါ်ထွန်းပုံစံများအတွင်း၌ ရုပ်ရှိရုပ်မဲ့၊ သေးငယ်သိမ်မွေ့နှင့် ကြီးမားထူထဲဟူ၍ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 163

निमेषकाष्ठादिमयः कालरूपक्षणात्मकः । प्रसीद स्वेच्छया रूपं स्वं तेजः शमनं कुरु । त्वं देव जगतां हेतोर्दुःखं सहसि दुःसहम्

မျက်တစ်ခါပိတ်ဖွင့်ခြင်း၊ ကာဋ္ဌာတို့နှင့် အခြားအချိန်အပိုင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကာလရုပ်တော်၊ ခဏတစ်ခဏကိုယ်တိုင်က ကာလ၏သဘောဖြစ်တော်မူသော သင်သည် ကရုဏာပြုပါ။ သင်၏အလိုတော်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းရုပ်ကို လျော့ပါးစေ၍၊ သင်၏မီးတောက်တောက်တောက် တေဇောကို သက်သာစေပါ။ အို ဒေဝ၊ လောကတို့အကျိုးအတွက် မခံနိုင်သောဒုက္ခကို သင်သည် ခံယူတော်မူ၏။

Verse 164

त्वं नाथ मोक्षिणां मोक्षो ध्येयस्त्वं ध्यायतां वरः । त्वं गतिः सर्वभूतानां कर्मकांडनिवर्तिनाम्

အို နာထ၊ မောက္ခကို ရှာဖွေသူတို့အတွက် မောက္ခတော်သည် သင်ပင်ဖြစ်၏။ သင်သည် သမาธိပြုသူတို့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး သတိပြုရာဖြစ်၏။ သင်သည် ကာမကဏ္ဍအခမ်းအနားသာကို လွှတ်ထားသူ သတ္တဝါအားလုံး၏ အားကိုးရာနှင့် ရောက်ရာဖြစ်၏။

Verse 165

शं प्रजाभ्योऽस्तु देवेश शन्नोऽस्तु जगतांपते

အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ပြည်သူတို့အပေါ် မင်္ဂလာရှိပါစေ။ အို လောကတို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်လည်း မင်္ဂလာရှိပါစေ။

Verse 166

त्वं धाता विसृजसि विश्वमेक एव त्वं पाता स्थितिकरणाय संप्रवृत्तः । त्वय्यंते लयमखिलं प्रयाति चैतत्त्वत्तोन्यो न हि तपनास्ति सर्वदाता

အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းက ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် စကြဝဠာကို ထုတ်လွှတ်တော်မူ၏။ အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းက ကာကွယ်ရှင်အဖြစ် တည်တံ့စေရာ၌ လုပ်ဆောင်တော်မူ၏။ အဆုံး၌ အရာအားလုံးသည် အရှင်တော်ထံသို့ လျောကွယ်ဝင်ရောက်၏—အရှင်တော်မှလွဲ၍ အလင်းနှင့်အသက်၏ရင်းမြစ်ဖြစ်သော နေမရှိ၊ အလုံးစုံပေးသနားသူလည်း မရှိ။

Verse 167

त्वं ब्रह्मा हरिहरसंज्ञितस्त्वमिन्द्रो वित्तेशः पितृपितरंबुपः समीरः । सोमोऽग्निर्गगनमहाधरादिरूपः किं न त्वं सकलमनोरथप्रदाता

အရှင်တော်သည် ဗြဟ္မာဖြစ်၏; ဟရီနှင့် ဟရဟုလည်း ခေါ်ကြ၏; အရှင်တော်သည် အိန္ဒြာဖြစ်၏; ငွေကြေးအရှင် (ကူဗေရ) ဖြစ်၏; ပိတೃတို့နှင့် ပိတೃတို့၏ အဖဖြစ်၏; ရေဖြစ်၏၊ လေဖြစ်၏။ အရှင်တော်သည် ဆိုမနှင့် အဂ္နိဖြစ်၏; ကောင်းကင်၊ မဟာတောင်တန်းတို့နှင့် အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၏—ထို့ကြောင့် အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားသူ မဖြစ်နိုင်ပါသလော။

Verse 168

यज्ञैस्त्वामनुदिनमात्मकर्म्मसक्ताः स्तुवन्तो विविधपदैर्द्विजा यजंति । ध्यायन्तः सविनयचेतसो भवन्तं योगस्थाः परमपदं प्रयांति मर्त्त्या

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မိမိတို့၏ ဓမ္မတာဝန်၌ စိတ်ကပ်လျက် ဒွိဇတို့သည် ယဇ္ဉပူဇာဖြင့် အရှင်တော်ကို ကိုးကွယ်ကြပြီး မျိုးစုံသော စတုတိဂါထာများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။ အရှင်တော်ကို နှိမ့်ချသော စိတ်ဖြင့် သမาธိပြုကာ ယောဂ၌ တည်မြဲသော လူသားတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 169

तपसि पचसि विश्वं पासि भस्मीकरोषि प्रकटयसि मयूखैर्ह्लादयतस्यंशुगर्भैः । सृजसि कमलजन्मा पालयस्यच्युताख्यः क्षपयसि च युगांते रुद्ररूपस्त्वमेकः

အရှင်တော်သည် စကြဝဠာကို အပူပေး၍ ရင့်မှည့်စေတော်မူ၏; ကာကွယ်တော်မူ၏၊ ထို့ပြင် ပြာဖြစ်အောင်လည်း ပြုတော်မူ၏။ အလင်းအတွင်း ပျော်ရွှင်မှုကို သယ်ဆောင်သော ရောင်ခြည်များဖြင့် အရာအားလုံးကို ထင်ရှားစေ၍ တောက်ပစေတော်မူ၏။ အရှင်တော်သည် ကမလဇန్మာ ဗြဟ္မာအဖြစ် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏; အချျုတ ဗိဿနုအဖြစ် ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏; ယုဂအဆုံး၌ ရုဒြရုပ်ဖြင့် ပျက်သိမ်းတော်မူ၏—သို့ရာတွင် အရှင်တော်သည် တစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။

Verse 171

विवस्वते प्रणतजनानुकम्पिने महात्मने समजवसप्तसप्तये । सतेजसे कमलकुलालिबंधवे सदा तमःपटलपटावपाटिने

ဦးညွတ်သူတို့ကို ကရုဏာပြုသော ဝိဝသွာန် (နေမင်း) ထံသို့ နမောကာရ။ သဟဇာတဖြင့် လှုပ်ရှားသော မြင်းခုနစ်စီးရှိသည့် မဟာသတ္တဝါထံသို့ နမောကာရ။ ကြာပန်းအုပ်စု၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သော တောက်ပသည့် တေဇောထံသို့ နမောကာရ။ အမှောင်အလွှာအလွှာ၏ پردာကို အစဉ်အမြဲ ခွဲဖျက်တော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောကာရ။

Verse 172

पावनातिशयसर्वचक्षुषे नैककामविषयप्रदायिने । भासुरामलमयूखमालिने सर्वभूतहितकारिणे नमः

အလွန်သန့်စင်စေသော အားလုံး၏ မျက်စိတော်သို့ နမော; အလိုတော်များစွာကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်သို့ နမော; တောက်ပ၍ အညစ်အကြေးကင်းသော ရောင်ခြည်ပန်းကုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူသော အရှင်သို့ နမော; သတ္တဝါအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော အရှင်သို့ နမော။

Verse 173

अजाय लोकत्रयभावनाय भूतात्मने गोपतये वृषाय । नमो महाकारुणिकोत्तमाय सूर्याय वस्तुप्रभवालयाय

မမွေးဖွားသော စူရျ—လောကသုံးပါးကို ပြုစုပျိုးထောင်တော်မူသော အရှင်၊ သတ္တဝါတို့အတွင်းရှိ အတ္တမ၊ သတ္တဝါတို့၏ အကာအကွယ်ရှင် (ဂိုပတိ)၊ တရားသမာဓိနှင့် အင်အားကြီးသော ဝೃಷ အရှင်သို့ နမော။ မဟာကရုဏာ၌ အမြင့်ဆုံးသော အရှင်၊ အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်ရာ အာလယဖြစ်သော စူရျသို့ နမော။

Verse 174

विवस्वते ज्ञानभृतेऽन्तरात्मने जगत्प्रतिष्ठाय जगद्धितैषिणे । स्वयंभुवे निर्मललोकचक्षुषे सुरोत्तमायामिततेजसे नमः

ဗိဝස්ဝန်—ပညာကို ဆောင်ထားသော အရှင်၊ အတွင်းအတ္တမဖြစ်သော အရှင်သို့ နမော။ လောက၏ အခြေခံတည်ရာ၊ လောကကောင်းကျိုးကို ရှာဖွေတော်မူသော အရှင်သို့ နမော။ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော (စွဝယံဘူ)၊ လောကတို့၏ သန့်ရှင်းသော မျက်စိတော်၊ ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ မတိုင်းမတာ တေဇောရှိသော အရှင်သို့ နမော။

Verse 175

क्षणमुदयाचलभालितार्च्चिः सुरगणगीतिगरिष्ठगीतः । त्वमुत मयूखसहस्रवज्जगति विकासितपद्मनाभः

ခဏတစ်ခဏအတွင်း သင်၏ မီးလျှံကဲ့သို့ ရောင်ခြည်သည် အရှေ့တောင်တန်း၏ နဖူးပေါ်ကို တင်မြှောက်တော်မူ၏။ ဒေဝဂဏတို့သည် အလေးအနက်ရှိသော သီချင်းသံဖြင့် စတုတ္ထာများကို သီဆိုကြ၏။ သင်သည် ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ဖြင့် လောကကို နိုးထစေတော်မူ၍ ပန်းကြာပွင့်ကဲ့သို့ ဖွင့်လှစ်ပွင့်လန်းစေတော်မူ၏။

Verse 176

तव तिमिरासवपानमदाद्भवति विलोहितविग्रहता । मिहिरविभासतया सुतरां त्रिभुवनभावनमात्रपरः

အမှောင်၏ စပျစ်ရည်ကို သောက်သုံးသကဲ့သို့ မူးယစ်မှုကြောင့် သင်၏ ရုပ်ကာယသည် နီရဲသကဲ့သို့ ထင်ရှားလာ၏။ သို့သော် မိဟိရ၏ တောက်ပသော ရောင်ခြည်ကြောင့် သင်သည် သုံးလောကကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း၌သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်တော်မူ၏။

Verse 177

रथमारुह्य समावयवं रुचिरविकलितदिव्यहयम् । सततमरिबले भगवंश्चरसि जगद्धितबद्धरसः

အရှင်ဘုရားမြတ်၊ အလှပသေသပ်သော ရထားတော်ပေါ်တက်၍ တောက်ပပြီး မပင်ပန်းသော ဒေဝမြင်းများဆွဲလျက်၊ လောကအကျိုးကို အမြဲတမ်းရည်ရွယ်ကာ မရပ်မနား လှုပ်ရှား၍ ရန်သူတပ်များကို နှိမ်နင်းတော်မူ၏။

Verse 178

अमृतमयेन रसेन समं विबुधपितॄनपि तर्प्पयसे । अरिगणसूदन तेन तव प्रणतिमुपेत्य लिखामि वपुः

အမృతကဲ့သို့သော အနှစ်သာရဖြင့် သင်သည် ဒေဝတော်များနှင့် ဘိုးဘွားပိတೃများကိုပါ တူညီစွာ ကျေနပ်စေတော်မူ၏။ ရန်သူအုပ်စုကို သတ်နှိမ်သောအရှင်၊ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဦးညွှတ်ကာ နီးကပ်ဝင်ရောက်၍ ကိုယ်နှလုံးအနှစ်မှ ထွက်ပေါ်သော ဤစတုတိကို ဆက်ကပ်ရေးသား၏။

Verse 179

शुभसमवर्णमयं रचितं तव पदपांसुपवित्रतमम् । नतजनवत्सल मां प्रणतं त्रिभुवनपावन पाहि रवे

အို ရဝိ၊ သင်၏ ခြေဖဝါးမှ ဖုန်သည် အလွန်အမင်း သန့်စင်စေသောအရာဖြစ်၏။ မင်္ဂလာနှင့် သဟဇာတသော စကားလုံးများဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော ဤစတုတိကို သင်ထံ ဆက်ကပ်၏။ ဦးညွှတ်သူတို့ကို ချစ်ခင်သောအရှင်၊ သင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ လဲကျဦးညွှတ်နေသော ငါကို ကာကွယ်တော်မူပါ၊ သုံးလောကကို သန့်စင်စေသောအရှင်။

Verse 180

इति सकलजगत्प्रसूति भूतं त्रिभुवनभावनधामहेतुमेकम् । रविमखिलजगत्प्रदीपभूतं त्रिदशवरं प्रणतोऽस्मि देवदेवम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် ရဝိတော်တစ်ပါးတည်းကို ဦးညွှတ်၏—လောကအားလုံး၏ မွေးဖွားရာ အရင်းအမြစ်၊ သုံးလောကကို ထိန်းသိမ်းပံ့ပိုးသော တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းနှင့် အာသ్రယ; စကြဝဠာတစ်လျှောက် မီးအိမ်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသော၊ ဒေဝတော်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်ကို ငါပူဇော်နမಸ್ಕာရပြု၏။

Verse 181

ईश्वर उवाच । हाहाहूहश्च गन्धर्वो नारदस्तुंबरुस्तथा । उपगातुं समारब्धा गांधर्वकुशला रविम्

ဣश्वरက မိန့်တော်မူသည်– ဂန္ဓဗ္ဗ ဟာဟာ၊ ဟူးဟူး နှင့် နာရဒ၊ တုမ္ဗရုတို့လည်း ဂန္ဓဗ္ဗဂီတ၌ ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်၍ ရဝိကို ချီးမွမ်းသီဆိုရန် စတင်ကြ၏။

Verse 182

षड्जमध्यमगांधारग्रामत्रयविशारदाः । मूर्छनाभिश्च तानैश्च सुप्रयोगैः सुखप्रदम्

သူတို့သည် သဒ္ဇ၊ မဓျမ၊ ဂန္ဓာရ ဟူသော တေးဂရားမ သုံးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်၍ မူရ္ချနာများ၊ တာနများနှင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော အသုံးချမှုတို့ဖြင့် စိတ်နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 183

सप्तस्वरविनिर्वृत्तं यतित्रयविभूषितम् । सप्तधातुसमायुक्तं षड्जाति त्रिगुणाश्रयम्

ထိုသီချင်းသည် သံခုနစ်သံမှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ယတိ သုံးမျိုးဖြင့် တင့်တယ်လှပကာ၊ ဓာတု ခုနစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံ၍ ဇာတိ ခြောက်မျိုးကို အခြေခံကာ ဂုဏ သုံးပါးပေါ်၌ တည်နေသည်။

Verse 184

चतुर्गीतसमायुक्तं चतुवर्णसमुत्थितम् । चतुर्वर्णप्रतीकारं सप्तालंकारभूषितम्

ထိုသီချင်းသည် ဂီတပုံစံ လေးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံကာ ဝဏ္ဏ လေးပါးမှ ပေါ်ထွန်းလာသည်; ဝဏ္ဏ လေးပါး၏ သင်္ကေတကို ဆောင်၍ အလင်္ကာရ ခုနစ်ပါးဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထားသည်။

Verse 185

त्रिस्थानशुद्धं त्रिलयं सम्यक्कालव्यवस्थितम् । चित्ते चित्ते च नृत्ये च रसेषु लयसंयुतम्

၎င်းသည် သံတန်း သုံးနေရာ၌ သန့်ရှင်း၍ လယ သုံးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ကာ အချိန်ကာလကို မှန်ကန်စွာ စီမံထားသည်; ၎င်း၏ လယသည် စိတ်နှင့် ခံစားမှု၊ အကနှင့် ရသများနှင့် ပေါင်းစည်းနေသည်။

Verse 186

चतुर्विंशद्गुणैर्युक्तं जगुर्गीतं च गायनाः । विश्वार्ची च घृताची च उर्वश्यथ तिलोत्तमा

အဆိုတော်တို့သည် အရည်အသွေးကောင်းခြင်း နှစ်ဆယ့်လေးပါးဖြင့် ပြည့်စုံသော သီချင်းကို သီဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ဝိශ්ဝာရ္ချီနှင့် ဃြတಾಚီ၊ ထပ်မံ၍ ဥရဝသီနှင့် တိလောတ္တမာတို့လည်း ပါဝင်သီဆိုကြသည်။

Verse 187

मेनका सहजन्या च रंभा चाप्सरसां वरा । चतुर्विधपदं तालं त्रिप्रकारं लयत्रयम्

မေနကာ၊ သဟဇညာ နှင့် ရမ္ဘာ—အပ္စရာတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—တို့သည် ခြေလှမ်းလေးမျိုးဖြင့် အမှတ်ထားသော တာလ၊ အမျိုးသုံးပါးနှင့် လယ သုံးပါးအတိုင်း ကပြကြ၏။

Verse 188

यतित्रयं तथाऽतोद्यं नाट्यं चैव चतुर्विधम् । ननृतुर्जगतामीशे लिख्यमाने विभावसौ

ယတိ သုံးပါး၊ တူရိယာသံနှင့် နာṭယ အနုပညာ လေးမျိုးတို့ဖြင့် သူတို့သည် လောက၏ အရှင်ရှင်တော်ရှေ့၌ ကပြကြပြီး၊ ဝိဘာဝသု (မီး) သည် မြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်သကဲ့သို့ ကြည့်နေ၏။

Verse 189

भावान्भावविशारद्यः कुर्वन्त्यो विधिवद्बहून् । देवदुन्दुभयः शंखाः शतशोऽथ सहस्रशः

ဘာဝကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်၍ ဘက္တိဖြင့် ဗిధိတော်အတိုင်း မင်္ဂလာကရ အကျင့်အထုံးများစွာကို ဆောင်ရွက်ကြသဖြင့်၊ ဒေဝဒုန္ဒုဘိနှင့် သင်္ခတို့၏ သံသည် ရာချီ၊ ထောင်ချီ ပဲ့တင်ထပ်လျက် မြည်ဟည်း၏။

Verse 190

अनाहता महादेवि नेदिरे घननिस्वनाः । गायद्भिश्चैव गंधर्वैर्नृत्यद्भिश्चाप्सरोगणैः

မဟာဒေဝီရေ၊ အနာဟတ—ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော—နက်ရှိုင်းထူထဲသံများ ပဲ့တင်ထပ်လျက် မြည်ဟည်း၏။ ဂန္ဓဗ္ဗတို့ သီဆိုကြပြီး အပ္စရာအစုအဝေးတို့ ကပြကြ၏။

Verse 191

अवाद्यंत ततस्तत्र वेणुवीणादिझर्झराः । पणवाः पुष्कराश्चैव मृदंगपटहानकाः

ထို့နောက် ထိုအစည်းအဝေး၌ ဝေဏု၊ ဝီဏာ စသည့် တူရိယာများ မြည်ဟည်းလာပြီး၊ ပဏဝ၊ ပုෂ్కရ၊ မృဒင်္ဂ၊ ပဋဟ နှင့် အာနက တို့လည်း တီးခတ်ကြ၏။

Verse 192

तूर्यवादित्रघोषैश्च सर्वं कोलाहलीकृतम् । ततः कृतांजलिपुटा भक्तिनम्रात्ममूर्त्तयः

တူရိယာနှင့် တီးဝိုင်းသံများကြောင့် အရာအားလုံး ပွဲတော်ဆန်စွာ ဆူညံသံလွှမ်းမိုးသွားသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ချုပ်ကပ်ကာ ဘက္တိဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို နိမ့်ချ၍ ဦးညွှတ်ကြ၏။

Verse 193

ततः कलकले तस्मिन्सर्वदेवसमागमे । संवत्सरं भ्रमस्थस्य विश्वकर्मा रवेस्ततः

ထို့နောက် နတ်အားလုံး စုဝေးရာ ဆူညံသံကြားတွင် လှုပ်ရှားလျက်ရှိသော ရဝိ (နေမင်း) ကို ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် တစ်နှစ်ပြည့် အစဉ်အမြဲ စောင့်ရှောက်ကူညီခဲ့၏။

Verse 194

तेजसः शातनं चक्रे स्तूयमानस्य दैवतैः । देवं चक्रे समारोप्य भ्रामयामास सूत्रभृत्

နတ်တို့က ချီးမွမ်းနေစဉ် ဝိශ්ဝကర్మာသည် ထိုတေဇော (အလင်းရောင်) ကို လျော့ချ ဖြတ်တောက်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ဘုရားကို ဘီးပေါ်တင်၍ ကြိုးကိုင်သူက လှည့်ပတ်စေခဲ့သည်။

Verse 195

मृत्पिंडवत्कुलालस्य संस्पृशन्क्षुरधारया । पतंगस्य स्तवं कुर्वन्विश्वकर्मा दिवस्पतेः

အိုးလုပ်သမားက မြေတုံးကို ဓားမြှားစူးစူးဖြင့် ထိတွေ့သကဲ့သို့၊ နေ့၏အရှင် ပတင်္ဂ (နေမင်း) ကို ချီးမွမ်းသံဆိုလျက် ဝိශ්ဝကর্মာသည် ထိုအလင်းရောင်ကို သေချာစွာ ချွတ်လှန်၍ ပုံဖော်ခဲ့၏။

Verse 196

तेजसः षोडशं भागं मण्डलस्थमधारयत् । शातितं तस्य तत्तेजो यावत्पादौ वरानने

သူသည် နေမဏ္ဍလအတွင်း ထိုတေဇော၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံကို ထိန်းသိမ်းထား၏။ အို မျက်နှာလှသူရေ၊ ထိုအလင်းရောင်ကို လျော့ချခြင်းသည် ခြေတော်များအထိသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 197

यत्तस्य ऋङ्मयं तेजस्तत्प्रभासेऽपतत्प्रिये । यजुर्मयेन देवेशि भाविता द्यौर्महाप्रभोः

သူ၏ ရိဂ် (Ṛgveda) သဘောတရားဖြစ်သော တေဇောရောင်ခြည်သည် ပရဘာသ၌ ကျဆင်းသွား၏၊ ချစ်သူမ။ ယဇုစ် (Yajurveda) သဘောတရားဖြစ်သော အစိတ်အပိုင်းကြောင့်လည်း၊ ဒေဝတို့၏ မိခင်မ၊ မဟာပရဘု၏ ကောင်းကင်ဘုံသည် အင်အားပြည့်ဝလာ၏။

Verse 198

स्वर्गं साममयेनापि भूर्भुवःस्वरितिस्थितम् । ततस्तैस्तेजसो भागैर्दशभिः पंचभिस्तथा

ထို့အပြင် သာမ (Sāmaveda) သဘောတရားဖြစ်သော အစိတ်အပိုင်းကြောင့်လည်း၊ ဘူရ်၊ ဘူဝဟ်၊ စွဝဟ် ဟူ၍ တည်ရှိသော ကောင်းကင်ဘုံသည် တည်ထောင်ခံရ၏။ ထို့နောက် ထိုတေဇော၏ အစိတ်အပိုင်းများ—တစ်ဆယ်နှင့် ငါးလည်း—မှ (အကြောင်းအရာ ဆက်လက်)။

Verse 199

तेन वै निर्मितं चक्रं विष्णोः शूलं हरस्य च । महाप्रभं महाकायं शिबिका धनदस्य च

သူ့အားဖြင့် ဗိဿဏု၏ စက်ရ (ဒစ္စကပ်) နှင့် ဟရ (ရှီဝ) ၏ သုံးခွ (trident) ကို ဖန်ဆင်းခဲ့၏။ ထို့ပြင် ဓနဒ (ကူဘေရ) ၏ တောက်ပ၍ ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော စီးပလင် (palanquin) ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 200

दण्डः प्रेतपतेः शक्तिर्देवसेनापतेस्तथा । अन्येषां च सुराणां च अस्त्राण्युक्तानि यानि वै

ပရေတာတို့၏ အရှင် (ယမ) ၏ တံတား (staff) နှင့် ဒေဝစစ်တပ်၏ စစ်ဦးစီး (ကာရ္တိကေယ) ၏ သက္တိ (လှံ) တို့လည်း ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ဒေဝတို့၏ ပိုင်ဆိုင်သည့်ဟု ဆိုထားသော အခြားလက်နက်များအားလုံးကိုလည်း သူကပင် ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 201

यक्षविद्याधराणां च तानि चक्रे स विश्वकृत् । ततः षोडशमं भागं बिभर्त्ति भगवान्रविः । तत्तेजो रविभागश्च खस्थो विचरति प्रिये

ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လက်ရာရှင်သည် ယက္ခနှင့် ဝိဒ္ယာဓရတို့အတွက်လည်း ထိုအရာများကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ကောင်းမြတ်သော နေမင်း (ရဝိ) သည် ထိုတေဇော၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံကို ဆောင်ထား၏။ ထိုရဝိ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော အလင်းရောင်သည် ကောင်းကင်၌ လှည့်လည်သွားလာ၏၊ ချစ်သူမ။

Verse 202

इति शातिततेजाः स श्वशुरेणातिशोभनम् । वपुर्दधार मार्त्तंडः पुष्पबाणमनोरमम्

ထို့ကြောင့် တောက်ပမှုကို လျော့ချခံရသော မာရ္တဏ္ဍ (နေမင်း) သည် မိဘမက်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ပန်းမုဒ်ကဲ့သို့ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော အလွန်တင့်တယ်သည့် ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ယူ하였다။

Verse 204

अपापां सर्वभूतानां तपसा नियमेन च । सा च दृष्ट्वा तमायांतं परपुंसो विशंकया । जगाम संमुखं तस्य अश्वरूपधरस्य च

သူမသည် အပြစ်ကင်းစင်၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် တပသနှင့် စည်းကမ်းဝတ်ပြုမှုတို့ကို ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်သည်။ သူလာနေတာကို မြင်သော် အခြားယောက်ျားဟု သံသယဝင်ကာ မြင်းရုပ်ကို ဆောင်ထားသော သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် သွားတွေ့하였다။