Adhyaya 82

Verse 1

सूत उवाच । तद्दृष्ट्वा पुंडरीकाक्षो गरुडस्य विचेष्टितम् । विस्मितश्चिंतयामास किमिदं सांप्रतं स्थितम्

စူတာက ပြောသည်။ ဂရုဍနှင့်ပတ်သက်သော ထူးဆန်းသည့်ဖြစ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ ကြာမျက်စိရှင်ဘုရားသည် အံ့ဩသွားပြီး စဉ်းစားလေ၏—“ယခုတလော ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤအခြေအနေသည် အဘယ်နည်း?”

Verse 2

अपि वज्रप्रहारेण यस्य रोमापि न च्युतम् । तौ पक्षौ सहसा चास्य कथं निपतितौ भुवि

“မိုးကြိုးတံတား၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့်တောင် သူ၏ အမွှေးတစ်စင်းတောင် မကျနိုင်သူဖြစ်ရာ—ထိုသူ၏ အတောင်နှစ်ဖက်သည် မည်သို့ ရုတ်တရက် မြေပြင်သို့ ကျသွားနိုင်သနည်း?”

Verse 3

नूनमेतेन या स्त्रीणां कृता निंदा महात्मना । दूषितं ब्रह्मचर्यं यच्छांडिलीं समवेक्ष्य च

“ဤမဟာသတ္တဝါသည် မိန်းမတို့ကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခဲ့ခြင်းကြောင့်၊ ထို့ပြင် ရှာဏ္ဍိလီကို ကြည့်မိသဖြင့် ဘြဟ္မစရိယ၏ သန့်ရှင်းမှုကို မညစ်ညမ်းစေခဲ့ရာမှ ဤအမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ထင်ရှားသည်။”

Verse 4

अनया पातितौ पक्षौ तपःशक्तिप्रभावतः । नान्यस्य विद्यते शक्तिरीदृशी भुवनत्रये

“သူမ၏ တပဿ၏ အင်အားတန်ခိုးကြောင့် ဤအတောင်တို့ကို ချလိုက်ရသည်။ လောကသုံးပါးတွင် ဤသို့သော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်သူ အခြားမရှိ။”

Verse 5

ततः प्रसादयामास शांडिलीं गरुडध्वजः । तदर्थं विनयोपेतः स्मितं कृत्वा द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် ဂရုဍအလံတင်သော ဘုရားရှင်သည် ရှာဏ္ဍီလီကို သက်သာစေလို၍၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် တစ်ခါမွေးမြတ်သူတို့အထွတ်အမြတ်ကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 6

श्रीभगवानुवाच । सामान्यवचनं प्रोक्तं सर्वस्त्रीणामनेन हि । तत्किमर्थं महाभागे त्वया चैवेदृशः कृतः

ဘုရားရှင် မိန့်တော်မူသည်– “သူက မိန်းမအားလုံးအပေါ် ယေဘုယျစကားသာ ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မဟာကံကောင်းသူမ၊ အဘယ်ကြောင့် သင်က ဤသို့သော အမှုကို ပြုခဲ့သနည်း?”

Verse 7

शांडिल्युवाच । मम वक्त्रं समालोक्य स्मितं चक्रे जनार्दन । स्त्रीनिंदा विहितानेन स्वमत्यापि जगद्गुरो

ရှာဏ္ဍီလျာ ပြောသည်– “အို ဇနာရ္ဒန၊ သူသည် ကျွန်မမျက်နှာကို ကြည့်၍ အပြုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာ့ဆရာတော်၊ မိမိ၏ မှားယွင်းသော အမြင်ကြောင့် မိန်းမတို့ကို ရှုတ်ချသော အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။”

Verse 8

एतस्मात्कारणादस्य निग्रहोऽयं मया कृतः । मनसा न च वाक्येन न च केशव कर्मणा

“ဤအကြောင်းကြောင့် သူ့အပေါ် ဤကန့်သတ်မှုကို ကျွန်မ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အို ကေရှဝ၊ ကိုယ်ရေးမုန်းတီးမှုကြောင့် မဟုတ်—စိတ်ဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ စကားဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်လည်း မဟုတ်။”

Verse 9

श्रीभगवानुवाच । तथापि कुरु चास्य त्वं प्रसादं गतकल्मषे । मम वाक्यानुरोधेन यदिमां मन्यसे शुभे

ဘုရားရှင် မိန့်တော်မူသည်– “သို့ဖြစ်လျှင်လည်း အပြစ်အညစ်ကင်းစင်သော မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သူ့အား ကရုဏာတော်ဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးလော့။ သင်က ကျွန်ုပ်ကို ချစ်မြတ်နိုးသည်ဟု ထင်လျှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ မိန့်ခွန်းကို လိုက်နာ၍ ပြုလော့။”

Verse 10

शांडिल्युवाच । मनसापि मया ध्यातं शुभं वा यदिवाऽशुभम् । नान्यथा जायते देव विशेषात्कोपयुक्तया

ရှာဏ္ဍိလျက ပြောသည်။ «အို ဒေဝါ၊ စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးမိသည့်အရာသည် မင်္ဂလာဖြစ်စေ မမင်္ဂလာဖြစ်စေ မပြောင်းလဲတတ်၊ အထူးသဖြင့် ဒေါသနှင့် တွဲလျှင် ပို၍ မပြောင်းလဲ»။

Verse 11

तस्मादेष ममादेशादाराध यतु शंकरम् । पक्षलाभाय नान्यस्य शक्तिर्दातुं व्यवस्थिता

«ထို့ကြောင့် ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း သူသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်ပါစေ။ အတောင်ပြန်ရရန် အခြားအင်အားတစ်စုံတစ်ရာကို ပေးအပ်ရန် မသတ်မှတ်ထား»။

Verse 12

अथवा पुंडरीकाक्ष रूपमीदृग्व्यवस्थितः । एष संस्थास्यते लोके सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

«မဟုတ်လျှင်လည်း အို ကြာမျက်စိရှင်၊ ဤသို့သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်နေသူသည် လောက၌ ဆက်လက်တည်ရှိမည်။ ဤသည်ကို ငါ အမှန်တကယ် ပြောကြားသည်»။

Verse 13

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा तं प्रोवाच जनार्दनः । गरुडं दैन्यसंयुक्तं भासपिंडोपमं स्थितम्

စူတက ပြောသည်။ «သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) သည် သူ့အား ပြောဆို၏—ဒုက္ခနှင့် ပြည့်နှက်ကာ မီးမလင်းသတ္တုတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ရပ်နေသော ဂရုဍ (Garuḍa) ထံသို့»။

Verse 14

एष एव वरश्चास्या द्विपदेश्या द्विजोत्तम । पक्षलाभाय यत्प्रोक्तं तव शंभुप्रसादनम्

«ဤသည်ပင် သူမအတွက် အဆင့်နှစ်ဆင့်ဖြင့် သင်ကြားရမည့် ကောင်းချီးဖြစ်သည်၊ အို ဒွိဇအထွတ် (ဗြဟ္မဏ) ရေ။ အတောင်ပြန်ရရန် ပြောကြားထားသည်မှာ သမ္ဘု (Śambhu) ၏ ကျေးဇူးတော်ကို ရရှိခြင်းပင်»။

Verse 15

तस्मादाराधय क्षिप्रं त्वं देवं शशिशेखरम् । अव्यग्रं चित्तमास्थाय दिवारात्रमतंद्रितः

ထို့ကြောင့် လျင်မြန်စွာ လမောက်တော်ဆောင်သော သခင် Śaśiśekhara (ရှီဝ) ကို ပူဇော်လော့။ စိတ်ကို မလှုပ်ရှားအောင် ထိန်းကာ နေ့ည မပျင်းမနာ ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 16

येन ते तत्प्रभावेन भूयः स्यात्तादृशं वपुः । तस्य देवस्य माहात्म्यादचिरादपि काश्यप

ထိုသခင်၏ အာနုဘော်ကြောင့် သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ထပ်မံ၍ ယခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်။ ထိုဒေဝ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့်၊ ကာရှျပာရေ၊ မကြာမီပင် ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Verse 17

तच्छ्रुत्वा गरुडस्तूर्णं धृतपाशुपतव्रतः । संस्थाप्य देवमीशानं ततस्तं तोषमानयत्

ဤစကားကို ကြားသော် ဂရုဍသည် ချက်ချင်းပင် ပာရှုပတ ဝရတကို ခံယူ하였다။ ထို့နောက် သခင် Īśāna (ရှီဝ) ကို သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ပြီး၊ ထိုသခင်၏ စိတ်တော်ပျော်ရွှင်စေရန် ကြိုးပမ်း하였다။

Verse 18

चांद्रायणानि कृच्छ्राणि तथा सांतपनानि च । प्राजापत्यानि चक्रेऽथ पाराकाणि तदग्रतः

သူသည် စန္ဒြာယဏ အကျင့်များ၊ ကೃચ્છရ ပင်နန့်များနှင့် သာံတပန တပသများကို ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့ပြင် ထိုသခင်၏ ရှေ့တော်၌ ပရာဇာပတျယ နှင့် ပါရာက စည်းကမ်းများကိုလည်း ဆက်လက်ကျင့်သုံး하였다။

Verse 19

स्नात्वा त्रिषवणं पश्चाद्भस्मस्नान परायणः । जपन्रुद्रशिरो रुद्रान्नीलरुद्रांस्तथापरान्

ထို့နောက် နေ့စဉ် သုံးကြိမ် ရေချိုးပြီး၊ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် ရေချိုးခြင်းကို အထူးအလေးထားကာ Rudraśiras မန္တရားများ၊ ရုဒြဟိမ်းများ၊ Nīlarudra နှင့် အခြားဆုတောင်းများကို ဂျပ်ရွတ်하였다။

Verse 20

चक्रे पूजां स्वयं तस्य स्नापयित्वा यथाविधि । बलिपूजोपहारांश्च विधानेन प्रयच्छति

သူသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုဘုရားကို ပူဇော်ကာ စည်းကမ်းအတိုင်း ဒေဝတားကို ရေချိုးသန့်စင်စေပြီး၊ ဘလီပူဇာ၊ အခမ်းအနားဂုဏ်ပြုမှုနှင့် ဥပဟာရများကို သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းလမ်းအတိုင်း ဆက်ကပ်လှူဒါန်း하였다။

Verse 21

एवं तस्य व्रतस्थस्य जपपूजापरस्य च । ततो वर्षसहस्रांते गतस्तुष्टिं महेश्वरः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति वृणुष्वेष्टं द्विजोत्तम

ဤသို့ သူသည် ဝရတကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်း၍ ဂျပနှင့် ပူဇာတွင် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေစဉ်၊ နှစ်တစ်ထောင်ကုန်ဆုံးသော် မဟေရှ္ဝရသည် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်ကာ «ငါသည် အပေးအလှူရှင်—သင်လိုချင်သမျှကို ရွေးချယ်လော့၊ ဒွိဇောတ္တမ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 22

गरुड उवाच । पश्यावस्थां ममेशान शांडिल्या या विनिर्मिता । पक्षपातः कृतोऽस्माकं तमहं प्रार्थयामि वै

ဂရုဍက ပြောသည်– «အို ဣရှာန၊ ရှာဏ္ဍိလီကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျွန်ုပ်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုပါ။ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ဘက်လိုက်မှု ပြုထားသည်; ထိုအတွက် အမှန်တကယ်ပင် သင့်ထံ တောင်းပန်ပါသည်»။

Verse 23

त्वयात्रैव सदा लिंगे स्थेयं हर ममाधुना । मम वाक्यादसंदिग्धं यदि चेष्टं प्रयच्छसि

«ထို့ကြောင့် အို ဟရ၊ ယခုမှစ၍ ဤလင်္ဂ၌ ဤနေရာတွင် အစဉ်တည်နေပါ။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ မသံသယရှိသော တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သည်—သင် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်လိုချင်သမျှကို ပေးမည်ဆိုလျှင်»။

Verse 24

भगवानुवाच । अद्यप्रभृति मे चात्र लिंगे वासो भविष्यति । त्वं च तद्रूपसंपन्नो विशेषाद्बलवेगभाक्

ဘုရားရှင် မိန့်တော်မူသည်– «ယနေ့မှစ၍ ငါ၏ နေထိုင်ရာသည် ဤလင်္ဂ၌ ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်လည်း ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ရရှိကာ အထူးသဖြင့် အင်အားနှင့် လျင်မြန်မှု ပြည့်ဝလိမ့်မည်»။

Verse 25

भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादाद्विहंगम । एवमुक्त्वाथ तं देवः स्वयं पस्पर्श पाणिना

“သေချာပေါက် ဖြစ်လိမ့်မည်—ငါ၏ကရုဏာတော်ကြောင့်၊ ငှက်ရေ။” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဒေဝတော်သည် မိမိလက်တော်ဖြင့် သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ထိတော်မူ၏။

Verse 26

ततोऽस्य पक्षौ संजातौ तत्क्षणादेव सुन्दरौ । तथा रोमाणि दिव्यानि जातरूपोपमानि च

ထို့နောက် ခဏချင်းတည်းမှာပင် သူ့အတွက် လှပသော အတောင်ပံများ ပေါက်ဖွားလာ၏။ ထို့အတူ သူ၏ အမွှေးအတောင်တို့လည်း တန်ခိုးမြတ်သောအဖြစ် ဖြစ်လာကာ တောက်ပသော ရွှေနှင့် တူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 27

ततः प्रणम्य तं देवं प्रहष्टः स विहंगमः । गतः स्वभवनं पश्चादनुज्ञाप्य महेश्वरम्

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော ထိုငှက်သည် ထိုဒေဝတော်ကို ဦးချကန်တော့၏။ မဟာဒေဝ (မဟေရှဝရ) ၏ ခွင့်ပြုတော်မူခြင်းကို ရယူပြီးနောက်၊ သူသည် မိမိအိမ်ရာသို့ ပြန်သွား၏။

Verse 29

तस्य चायतने पुण्ये योगात्प्राणान्परित्यजेत् । प्रायोपवेशनं कृत्वा न स भूयोऽपि जायते

ထိုပုဏ္ဏသန့်ရှင်းသော အာယတန၌ ယောဂသမာဓိဖြင့် အသက်ရှုသက်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်၏။ ပရాయောပဝေသန (သေမင်းတိုင်အောင် အစာရှောင်ကတိ) ကို ပြုလုပ်လျှင် ထိုသူသည် ထပ်မံ မမွေးဖွားတော့။

Verse 30

अपि पाप समाचारः कौलो वा निर्घृणोऽपि वा । ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा चौरो वा भ्रूणहाऽपि वा

အပြစ်ပြုကျင့်ကြံသူဖြစ်စေ—ကောလ (Kaula) ဖြစ်စေ၊ သနားကြင်နာမှုမရှိသူဖြစ်စေ—ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူဖြစ်စေ၊ အရက်သောက်သူဖြစ်စေ၊ ခိုးသူဖြစ်စေ၊ သန္ဓေဖျက်သူဖြစ်စေ—

Verse 31

त्रिकालं पूजयन्यस्तु श्रद्धापूतेन चेतसा । संवत्सरं वसेत्सोऽपि शिवलोके महीयते

ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စိတ်ကို သန့်စင်ထားကာ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ပူဇော်သူသည် ထိုနေရာ၌ တစ်နှစ်နေထိုင်လျှင်ပင်—သူလည်း သီဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 32

अथवा सोमवारेण यस्तं पश्यति मानवः । कृत्वा क्षणं सुभक्त्या यो यावत्संवत्सरं द्विजाः

သို့မဟုတ်၊ အို ဒွိဇတို့၊ လူတစ်ယောက်သည် တနင်္လာနေ့၌ ထိုဘုရားကို မြင်တွေ့လျှင်၊ စိတ်မှန်သည့် ဘက္တိဖြင့် ခဏတစ်ခဏသာ ပူဇော်သော်လည်း—တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆည်းကပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 33

सोऽपि याति न संदेहः पुरुषः शिवमन्दिरे । विमानवरमारूढः सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

ထိုသူသည်လည်း သံသယမရှိဘဲ သီဝ၏ မန္ဒိရသို့ ရောက်သွား၏။ အထူးကောင်းမြတ်သော ကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ် စီးနင်းကာ အပ္စရာအစုတို့၏ ဝန်ဆောင်မှုကို ခံရ၏။

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कलिकाले विशेषतः । द्रष्टव्यो वै सुपर्णाख्यो देवः श्रद्धासमन्वितैः

ထို့ကြောင့် အားထုတ်မှုအားလုံးဖြင့်—အထူးသဖြင့် ကလိယုဂကာလ၌—ယုံကြည်ခြင်းရှိသူတို့သည် စုပဏ္ဏဟု ခေါ်သော ဒေဝကို သွားရောက်ဖူးမြင်သင့်၏။

Verse 35

संत्याज्याश्च तथा प्राणास्तदग्रेप्रायसंश्रितैः । वांछद्भिः शिवसांनिध्यं सत्यमेतन्मयोदितम्

ထို့အပြင် ထိုနေရာ၌ သူ၏ မျက်မှောက်တော်အရှေ့တွင်၊ ပရားယ (နောက်ဆုံးအစာရှောင်သစ္စာ) ကို အားကိုးယူသူတို့သည် သီဝ၏ နီးကပ်မှုကို လိုလားပါက အသက်ရှုကိုပင် စွန့်လွှတ်သင့်၏။ ဤသည်မှာ ငါကြေညာသော အမှန်တရားဖြစ်၏။