Adhyaya 263

Verse 1

ईश्वर उवाच । यदि चेत्तामसं कर्म त्यक्त्वा कर्मसु जायते । तदा ज्ञानमयो योगी जीवतां मोक्षदायकः

ဣရှွရက ပြောတော်မူ၏—တမသိက ကမ္မကို စွန့်လွှတ်ပြီးလည်း တရားသင့်သော တာဝန်ကမ္မများ၌ ဆက်လက်ပါဝင်နေပါက၊ ဉာဏဖြင့် ပြည့်စုံသော ယောဂီသည် အသက်ရှင်နေစဉ်ပင် မောက္ခကို ပေးနိုင်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 2

यदा निर्ममता देहे यदा चित्तं सुनिर्मलम् । यदा हरौ भक्तियोगस्तदा बन्धो न कर्मणा

ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် မပိုင်မပတ်ဖြစ်လာသောအခါ၊ စိတ်သည် အလွန်သန့်ရှင်းလာသောအခါ၊ ဟရီအပေါ် ဘက္တိယောဂသည် မိမိ၏ ယောဂဖြစ်လာသောအခါ—ထိုအခါ ကမ္မသည် မချည်နှောင်တော့ပေ။

Verse 3

कुर्वन्नेव हि कर्माणि मनः शांतं नृणां यदा । तदा योगमयी सिद्धिर्जायते नात्र संशयः

ကမ္မများကို လုပ်ဆောင်နေစဉ်ပင် လူ၏စိတ်သည် ငြိမ်းချမ်းလာသောအခါ၊ ယောဂမယ စိဒ္ဓိသည် ပေါ်ပေါက်လာ၏—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။

Verse 4

गुरुत्वं स्थानमसकृदनुभूय महामतिः । जीवन्विष्णुत्वमासाद्य कर्म संगात्प्रमुच्यते

ဂုရုတ്വ (ဆရာဓမ္မ၏ အာဏာတရား) ကို မကြာခဏ အတွေ့အကြုံရပြီးနောက် စိတ်ကြီးမြတ်သူသည် အသက်ရှင်လျက်ပင် «ဗိဿဏုဖြစ်ခြင်း» ကို ရောက်ရှိကာ ကမ္မနှင့်ပတ်သက်သော တွယ်ကပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 5

कर्माणि नित्यजातानि नित्यनैमित्तिकानि च । इच्छया नैव सेव्यानि दुःखतापविवृद्धये

နေ့စဉ်လုပ်ဆောင်ရသော တာဝန်များနှင့် အခါအားလျော်စွာ ပြုလုပ်ရသော နိယမပူဇာများကို ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒကြောင့်သာ မလုပ်သင့်၊ ထိုသို့လုပ်လျှင် ဒုက္ခနှင့် စိတ်ပူပန်အပူကိုသာ တိုးပွားစေသည်။

Verse 6

कर्मणामीशितारं च विष्णुं विद्धि महेश्वरि । तस्मिन्संत्यज्य सर्वाणि संसारान्मुच्यतेऽखिलात्

အို မဟေရှဝရီ၊ ကမ္မအားလုံး၏ အုပ်စိုးသူအဖြစ် ဗိဿဏုကို သိမှတ်လော့။ အရာအားလုံးကို ထိုဘုရားထံ အပ်နှံစွန့်လွှတ်၍—လုပ်ရပ်အားလုံးကို ထိုဘုရားအတွင်း ထား၍—သံသရာတစ်လျှောက်လုံးမှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 7

एतदेव परं ज्ञानमेतदेव परं तपः । एतदेव परं श्रेयो यत्कृष्णे कर्मणोऽर्पणम्

ဤအရာတည်းသာ အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာ ဖြစ်၏; ဤအရာတည်းသာ အမြင့်ဆုံးသော တပ (တပဿ) ဖြစ်၏။ ဤအရာတည်းသာ အမြတ်ဆုံးသော ကောင်းကျိုး—ကမ္မအားလုံးကို ကృష్ణထံ အပ်နှံပူဇော်ခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 8

अयं हि निर्मलो योगो निर्गुणः स उदाहृतः । तद्विष्णोः कर्म जनितं शुभत्व प्रतिपादनम्

ဤအရာကို မလိမ်းမကပ် သန့်ရှင်းသော ယောဂဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ဂုဏ်သုံးပါး (ဂုဏ) ကို ကျော်လွန်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဗိဿဏုနှင့် ဆက်နွယ်သော ကမ္မမှ ပေါ်ပေါက်လာ၍ မင်္ဂလာသုခ—သန့်ရှင်းမှုနှင့် ကောင်းကျိုးကို တည်ထောင်ပေးသည်။

Verse 9

तावद्भ्रमंति संसारे पितरः पिंडतत्पराः । यावत्कुले भक्तियुतः स्तो नैव प्रजायते

သံသရာအတွင်း၌ ဘိုးဘွားပိတရတို့သည် ပိဏ္ဍပူဇာကိုသာ အလေးထား၍ လှည့်လည်နေကြသည်။ ထိုမျိုးရိုး၌ ဘက္တိပြည့်ဝသော သဒ္ဓါရှင် မမွေးဖွားသေးသမျှ ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 10

तावद्द्विजानि गर्जंति तावद्गर्जति पातकम् । तावत्तीर्थान्यनेकानि यावद्भक्तिं न विंदति

ဒွိဇတို့သည် အငြင်းပွား၍ ဟိန်းဟောက်နေသမျှ၊ အပြစ်ပာတကလည်း ဟိန်းဟောက်နေ၏။ ဘက္တိကို မရသေးသမျှ ‘တီရ္ထ’ များစွာဟု ထင်မြင်ရ၏။

Verse 11

स एव ज्ञानवांल्लोके योगिनां प्रथमो हि सः । महाक्रतूनामाहर्ता हरिभक्तियुतो हि सः

လောက၌ အမှန်တကယ် ပညာရှိသည် သူတစ်ဦးတည်းပင်။ ယောဂီတို့အနက် အမြင့်ဆုံးလည်း သူပင်။ မဟာယဇ္ဉများကို အမှန်တကယ် ပြီးမြောက်စေသူလည်း သူပင်—ဟရိအပေါ် ဘက္တိရှိသောကြောင့်။

Verse 12

निमिषं निर्नयन्मेषं योगः समभिजायते । वाणीजये योगिनस्तु गोमेधश्च प्रकीर्तितः

မျက်စိပိတ်ဖွင့်သည့် ခဏတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် ယောဂသည် ပြည့်စုံစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ယောဂီအတွက် စကားကို အနိုင်ယူခြင်းကို ‘ဂိုမေဓ’ ယဇ္ဉနှင့် တူကြောင်း ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 13

मनसो विजये नित्यमश्वमेधफलं लभेत् । कल्पनाविजयान्नित्यं यज्ञं सौत्रामणिं लभेत्

စိတ်ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ယူနိုင်လျှင် အရှ္ဝမေဓ၏ အကျိုးကို ရ၏။ စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းနှင့် စိတ်တည်ဆောက်မှုကို အမြဲတမ်း အနိုင်ယူလျှင် စောထြာမဏီ ယဇ္ဉ၏ ကုသိုလ်ကို ရ၏။

Verse 14

देहस्योत्सर्जनान्नित्यं नरयज्ञः प्रकीर्तितः । पंचेंद्रियपशून्हत्वाऽनग्नौ शीर्षे च कुण्डले

ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ်ကပ်လျက်မှုကို အမြဲတမ်း စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် “နရ-ယဇ္ဈ” ဟု ကြေညာတော်မူ၏။ အပြင်မီးမရှိဘဲ အာရုံငါးပါး၏ တိရစ္ဆာန်များကို “သတ်” ပြီးနောက် ယောဂီသည် ခေါင်းပေါ်အမှတ်အသားနှင့် နားကပ်တို့ကို အတွင်းပူဇော်ပွဲ၏ သင်္ကေတအဖြစ် ဆောင်ထား၏။

Verse 15

गुरूपदेशविधिना ब्रह्मभूतत्वमश्नुते । स योगी नियताहारोदण्डत्रितयधारकः

ဂုရု၏ သင်ကြားညွှန်ပြမှုနည်းလမ်းအတိုင်း လိုက်နာလျှင် ဗြဟ္မဖြစ်တည်မှုကို ရောက်ရှိ၏။ ထိုယောဂီသည် အစားအစာကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းပြီး “ဒဏ္ဍသုံးပါး” ကို ဆောင်ထားသည်၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်၊ စကား၊ စိတ် သုံးပါးကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်၏။

Verse 16

त्रिदंडी स तु विज्ञेयो ज्ञाते देवे निरंजने । मनोदण्डः कर्मदण्डो वाग्दंडो यस्य योगिनः

အညစ်အကြေးကင်း၍ ရာဂကင်းသော ဘုရားသခင်ကို သိမြင်ပြီးသူကိုသာ “တိရိဒဏ္ဍင်” ဟု သိမှတ်ရမည်။ ထိုယောဂီ၏ ဒဏ္ဍများမှာ စိတ်ဒဏ္ဍ၊ ကမ္မဒဏ္ဍ၊ နှုတ်ဒဏ္ဍ တို့ဖြစ်၏။

Verse 17

स योगी ब्रह्मरूपेण जीवन्नेव समाप्यते । अज्ञानी बाध्यते नित्यं कर्मभिर्बंधनात्मकैः

ထိုယောဂီသည် အသက်ရှင်နေစဉ်တည်းက ဗြဟ္မရূপဖြင့် ပြည့်စုံပြီးဆုံးမြောက်၏။ သို့သော် အဗိဇ္ဇာရှိသူသည် ချည်နှောင်သဘောရှိသော ကမ္မများကြောင့် အမြဲတမ်း ချုပ်နှောင်နှိပ်စက်ခံရ၏။

Verse 18

कुर्वन्नेव हि कर्माणि ज्ञानी मुक्तिं प्रयाति हि । यदा हि गुरुभिः स्थानं ब्रह्मणः प्रतिपाद्यते

ကမ္မများကို လုပ်ဆောင်နေစဉ်တည်းကပင် အမှန်တရားကို သိသူသည် မုက္ခတိသို့ သွားရောက်၏။ ဂုရုများအားဖြင့် ဗြဟ္မ၏ အနေအထား/အဘိဓာန်ကို မှန်ကန်စွာ သင်ကြားတည်ထောင်ပေးသည့်အခါ ဖြစ်၏။

Verse 19

तदैष मुक्तिमाप्नोति देहस्तिष्ठति केवलम् । यावद्ब्रह्मफलावाप्त्यै प्रयाति पुरुषोत्तमः

ထို့နောက် သူသည် မောက္ခကို ရရှိ၏၊ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သာမန်အတိုင်း ကျန်နေ၏။ ပရမဗြဟ္မ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ရရှိရန်အတွက် ပုရုရှောတ္တမသည် သူ့ကို ဆက်လက် ဦးဆောင်သွား၏။

Verse 20

तावत्कर्ममयी वृत्तिर्ब्रह्म वृक्षांतराभवेत् । अवांतराणि पर्वाणि ज्ञेयानि मुनिभिः सदा

ကမ္မကြောင့် ပုံသဏ္ဌာန်ရနေသေးသရွေ့၊ ဗြဟ္မသည် သစ်ပင်၏ ကိုင်းခက်ကြားတွင် ရှိသကဲ့သို့—အနည်းငယ်သာ မြင်ရ၏။ ထို့ကြောင့် အလယ်အလတ် အဆင့်များ (ပရဝန်) ကို မုနိတို့သည် အမြဲ သိမြင်ထားရမည်။

Verse 21

मोक्षमार्गो द्विजैश्चैव श्रुतिस्मृतिसमुच्चयात् । मोक्षोऽयं नगराकारश्चतुर्द्वार समाकुलः

မောက္ခသို့ သွားရာလမ်းကို ဒွိဇတို့သည် သြရုတိနှင့် စမృతိတို့၏ ပေါင်းစည်းသော သက်သေခံချက်အရ ဖော်ပြထားသည်။ ဤမောက္ခသည် တံခါးလေးပေါက်ပါသော မြို့တစ်မြို့ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 22

द्वारपालास्तत्र नित्यं चत्वारस्तु शमादयः । त एव प्रथमं सेव्या मनुजैर्माक्षदायकाः

ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်းရှိနေသော တံခါးစောင့်များမှာ လေးပါး—ရှမ (စိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း) စသဖြင့် ဖြစ်၏။ လူသားတို့သည် အရင်ဆုံး သူတို့ကို ဆည်းကပ်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ မောက္ခ၏ «အကျိုး» ကို ပေးသနားသူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်။

Verse 23

शमश्च सद्विचारश्च संतोषः साधुसंगमः । एते वै हस्तगा यस्य तस्य सिद्धिर्न दूरतः

ရှမ (စိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း)၊ သဒ္ဝိချာရ (မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှု)၊ သန္တောသ (ကျေနပ်တင်းတိမ်မှု) နှင့် သာဓုသင်္ဂမ (သန့်ရှင်းသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း) — ဤအရာတို့ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ရရှိသူအတွက် အောင်မြင်မှု (ယောဂနှင့် မောက္ခ) သည် မဝေးလှ။

Verse 24

योगसिद्धिर्विष्णुभक्त्या सद्धर्माचरणेन च । प्राप्यते मनुजैर्देवि ह्येतज्ज्ञानमलं विदुः

အို ဒေဝီ၊ ယောဂသိဒ္ဓိသည် ဗိဿဏုဘုရားအား ဘက္တိဖြင့်လည်းကောင်း၊ သဒ္ဓမ္မကို လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း လူတို့က ရရှိသည်။ ဤအရာကို ပညာရှိတို့က မလင်ကင်းသော ဉာဏ်ပညာ၏ သန့်ရှင်းမှုဟု သိကြသည်။

Verse 25

ज्ञानार्थं च भ्रमन्मर्त्यो विद्यास्थानेषु सर्वशः । सद्यो ज्ञानं सद्गुरुतो दीपार्चिरिव निर्मला

အသိပညာအတွက် မသေမီလူသည် နေရာတိုင်းသို့ လှည့်လည်ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း၊ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာသည် စစ်မှန်သော ဆဒ္ဂုရုထံမှ ချက်ချင်းပေါ်ထွန်းလာသည်—မီးအိမ်၏ အပြစ်ကင်းသော မီးတောက်ကဲ့သို့။

Verse 26

मुहूर्तमात्रमपि यो लयं चिंत यति ध्रुवम् । तस्य पापसहस्राणि विलयं यांति तत्क्षणात्

မုဟူရ္တတစ်ခဏသာပင် အတ္တနှင့်လောကကို အမြင့်ဆုံးသို့ လျောကွယ်သွားခြင်း (လယ) ကို သေချာစွာ ဆင်ခြင်သူအတွက်၊ အပြစ်တစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ထိုခဏတည်းက ပျက်စီးလျောကွယ်သွားသည်။

Verse 27

रागद्वेषौ परित्यज्य क्रोधलोभविवर्जितः । सर्वत्र समदर्शी च विष्णुभक्तस्य दर्शनम्

ရာဂနှင့် ဒွေသကို စွန့်ပယ်၍၊ ဒေါသနှင့် လောဘကင်းစင်ကာ၊ နေရာတိုင်းတွင် တန်းတူမြင်နိုင်ခြင်း—ဤသည်မှာ ဗိဿဏုဘုရား၏ ဘက္တ၏ စစ်မှန်သော ‘ဒർശန’ (ရှိနေခြင်းနှင့် သိမြင်ခြင်း) ကို ရရှိသူ၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။

Verse 29

मायाधिपटलैर्हीनो मिथ्या वस्तुविरागवान् । कुसंसर्गविहीनश्च योगसिद्धेश्च लक्षणम्

မာယာ၏ အဖုံးအကာများကင်းစင်၍၊ မမှန်ကန်သော အရာဝတ္ထုများအပေါ် အလိုမက်မှုကင်းကာ၊ မကောင်းသော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမှလည်း ဝေးကွာခြင်း—ဤတို့သည် ယောဂသိဒ္ဓိကို ရရှိသူ၏ လက္ခဏာများဖြစ်သည်။

Verse 30

ममतावह्निसंयोगो नराणां तापदायकः । उत्पन्नः शमनं तस्य योगिनां शांतिचारणम्

“ငါ့ဟာ” ဟူသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်၏ မီးနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းသည် လူတို့အား ပူလောင်ဒုက္ခ ပေးတတ်၏။ ထိုအရာ ပေါ်ထွန်းလာသော် ယောဂီတို့၏ အကျင့်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရာ လမ်းစဉ်၌သာ ၎င်းကို သက်သာစေခြင်း ရှိ၏။

Verse 31

इन्द्रियाणामथोद्धृत्य मनसैव निषेधयेत् । यथा लोहेन लोहं च घर्षितं तीक्ष्णतां व्रजेत्

အင်္ဂါရုံများကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ၎င်းတို့ကို တားဆီးရမည်။ သံကို သံဖြင့် ပွတ်တိုက်လျှင် ပိုမိုချွန်ထက်လာသကဲ့သို့ပင်။

Verse 32

बुद्धिर्हि द्विविधा देहे देया ग्राह्या विशुद्धिदा । संसारविषया त्याज्या परब्रह्मणि सा शुभा

အမှန်တကယ်အားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့်အခြေအနေ၌ ဉာဏ် (buddhi) သည် နှစ်မျိုးရှိ၏—စွန့်ပစ်ရမည့်အရာနှင့် လက်ခံရမည့်အရာ၊ လက်ခံရမည့် ဉာဏ်သည် သန့်စင်မှုကို ပေး၏။ လောကရေးရာအရာဝတ္ထုတို့၌ ကပ်ငြိနေသော ဉာဏ်ကို စွန့်ပစ်ရမည်; အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၌ တည်နေသော ဉာဏ်သည် မင်္ဂလာဖြစ်၏။

Verse 33

अहंकारो यथा देवि पापपुण्यप्रदायकः । ज्ञाते तत्त्वे शुभफले कृतः संधाय नान्यथा

အို ဒေဝီ၊ အဟံကာရ (ငါဟူသော အာရုံ) သည် အပြစ်နှင့် ကုသိုလ်ကို ပေးတတ်၏။ သို့ရာတွင် တတ္တဝကို သိမြင်၍ မင်္ဂလာဖလကို နားလည်သော် ၎င်းကို မှန်ကန်စွာ ချိတ်ဆက်၍ ထိန်းညှိရမည်—အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်။

Verse 34

श्यामलं च उपस्थं च रूपातीतान्नराः शिवम् । हृदिस्थं सिरशिस्थं च द्वयं बद्धविमुक्तये

ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကျော်လွန်၍ လူတို့သည် အပြင်ပန်းထက်လွန်သော ရှိဝကို ရှာဖွေကြ၏။ ချည်နှောင်ခံရသူတို့ လွတ်မြောက်ရေးအတွက်လည်း နှစ်မျိုးသော တည်ရှိမှုကို စိတ်တည်ကြသည်—နှလုံး၌ တည်သော ရှိဝနှင့် ခေါင်းထိပ်၌ တည်သော ရှိဝ။

Verse 36

एतदक्षरमव्यकममृतं सकलं तव । रूपरूपविष्णुरूपरूपमूर्तिनिवेदितम्

ဤသည်မှာ သင်၏ မဖျက်ဆီးနိုင်သော အက္ခရာတော် ဖြစ်၍ မထင်ရှားသော၊ မသေမပျက်သော၊ ပြည့်စုံသော အမృతတရားတော် ဖြစ်သည်။ ရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ်၊ ဗိဿဏု၏ ရုပ်တော်များနှင့် ဘုရားသဘော၏ မျိုးစုံသော မూర్తိများအားဖြင့် ထင်ရှားစေထားသည်။

Verse 37

यदा गुरुः प्रसन्नात्मा तस्य विश्वं प्रसीदति । गुरुश्च तोषितो येन संतुष्टाः पितृदेवताः

ဂုရု၏ စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသော်၊ စကြဝဠာတစ်လောကလုံးသည်လည်း (သင်္ခါရ) သင်တပည့်အပေါ် သာယာကြည်နူးလာသည်။ ဂုရုကို ကျေနပ်စေသူအားဖြင့် ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့လည်း ကျေနပ်ကြသည်။

Verse 38

गुरूपदेशः प्रतिमा सद्विचारः समे मनः । क्रिया च ज्ञानसहिता मोक्षसिद्धेर्हि लक्षणम्

မောက္ခရရှိခြင်း၏ လက္ခဏာများမှာ—ဂုရု၏ ညွှန်ကြားသင်ကြားမှု၊ ပုံတော် (ပရတိမာ) ဖြင့် ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း၊ သမာဓိရှိသော စဉ်းစားခွဲခြားမှု၊ တည်ငြိမ်ညီမျှသော စိတ်နှလုံး၊ နှင့် အမှန်တရားသိမြင်မှုနှင့် တွဲဖက်သော ကရိယာ (အကျင့်/ပူဇော်မှု) တို့ဖြစ်သည်။

Verse 39

क्रियापतिर्विष्णुरेव स्वयमेव हि निष्क्रि यः । स च प्राणविरूपाय द्वादशाक्षरवीजकः

ကရိယာ (ပူဇော်အကျင့်) ၏ အရှင်မှာ ဗိဿဏုတော်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အမှန်အားဖြင့် သူတော်မူသည် အလုပ်ကင်းသော (နိષ్క్రိယ) ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပရాణ (အသက်ရှူအား) ကို ဖွင့်လှစ်ထင်ရှားစေရန်၊ သူတော်မူသည် ဒွါဒသအက္ခရာ မန္တရ၏ ဘီဇ (မျိုးစေ့မန္တရ) အဖြစ် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 40

द्वादशाक्षरकं चक्रं सर्वपापनिबर्हणम् । दुष्टानां दमनं चैव परब्रह्मप्रदायकम्

ဒွါဒသအက္ခရာ၏ စက်ဝိုင်း (ချက္ကရ) သည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပယ်ရှားတတ်၏။ ၎င်းသည် မကောင်းသူတို့ကို နှိမ်နင်း၍ ပရဗြဟ္မ (အမြင့်ဆုံးဗြဟ္မ) ၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ပေးအပ်တတ်၏။

Verse 41

एतदेव परं ब्रह्म द्वादशाक्षररूपधृक् । मया प्रकाशितं देवि स्कन्दे हि विमलं तव

ဤအရာတည်းဟူသည် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန် ဖြစ်၍ ဆယ့်နှစ်အက္ခရာ မန္တရ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသည်။ အို ဒေဝီ၊ သင်၏အကျိုးအတွက် စကန္ဒ ပရမ္ပရာ၌ သန့်ရှင်းမလွဲ အပြစ်ကင်းစွာ ငါဖော်ပြခဲ့၏။

Verse 42

एतत्सारं योगिनां ध्यानरूपं भक्तिग्राह्यं श्रद्धया चिन्तयेच्च । चातुर्मास्ये जन्मकोट्यां च जातं पापं दग्ध्वा मुक्तिदः कैटभारिः

ဤသည်မှာ အနှစ်သာရတည်းဟူ၍ ယောဂီတို့၏ ဓ്യာနရုပ် ဖြစ်ပြီး ဘက္တိဖြင့်သာ လက်ခံနိုင်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အမြဲဆင်ခြင်ရမည်။ စာတုർമាសျာ ကာလ၌ ကိုင်တဘာရီ (ဗိဿဏု) သည် ကုဋိကုဋိ မွေးဖွားမှုများမှ စုဆောင်းလာသော အပြစ်ကို မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းစေ၍ မုက္ခကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 43

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नगरे तत्र क्षीरसागरमध्यतः । उज्जहार विमानाग्रे तेजोभाराभिपीडितः

ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ထိုမြို့၌ နို့ပင်လယ်၏ အလယ်မှ သူသည် ကောင်းကင်ယာဉ်၏ ရှေ့ဖျားပေါ်သို့ ထုတ်ယူတင်ခဲ့၏။ ၎င်း၏ တောက်ပမှုအလေးချိန်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 44

उरो बाहुकृतिं कुर्वन्सान्निध्यं समुपागतः । महामत्स्योऽज्ञातपूर्वः सन्निधानेऽनहंकृतिः

ရင်ဘတ်နှင့် လက်မောင်းဖြင့် အမူအရာပြုကာ နီးကပ်သော စာန္နိဓျသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။ ထိုအနီး၌ ယခင်က မမြင်ဖူးသည့် မဟာငါးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွန်းလာပြီး အဟင်္ကာမရှိဘဲ နီးနီးကပ်ကပ် ရပ်နေ၏။

Verse 45

हुंकारगर्भे मत्स्यं च दृष्ट्वा तं स महेश्वरः । तेजसा स्तंभयामास वाक्यमेतदुवाच ह

‘ဟုမ်’ သံ၏ ဂರ್ಭအတွင်း၌ ထိုငါးကို မြင်သောအခါ မဟေရှွရသည် မိမိ၏ တေဇောတောက်ပမှုဖြင့် ၎င်းကို တည်ငြိမ်အောင် တားဆီးလိုက်ပြီး ထိုနောက် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 46

कस्त्वं मत्स्योदरस्थश्च देवो यक्षोऽथ मानुषः । कथं जीवसि देहांतर्गतो मम वद प्रभो

«ငါ့ကို ပြောပါ—ငါး၏ဗိုက်အတွင်း နေထိုင်သူ သင်သည် နတ်လား ယက္ခလား လူလား။ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ဝင်ရောက်ပြီး မည်သို့ အသက်ရှင်သနည်း၊ အရှင်ဘုရား»။

Verse 47

मत्स्य उवाच । अहं मत्स्योदरे क्षिप्तः समुद्रे क्षीरसंभवे । मात्रा तु पितृवाक्येन नायं मम कुलान्वितः

ငါးက ပြောသည်—«နို့မှ ပေါက်ဖွားသော ပင်လယ်၌ ငါကို ငါး၏ဗိုက်ထဲသို့ ပစ်ချခဲ့သည်။ သို့သော် အဖ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာသော မိခင်ကြောင့် ဤသူသည် ငါ့မျိုးရိုးမဟုတ်»။

Verse 48

कुलक्षयभयात्तेन जातं स्वकुलनाशनम् । गंडांतयोगजनितो बालो न गृहकर्मकृत्

မျိုးရိုးပျက်စီးမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထိုသူက—အံ့ဖွယ်အဖြစ်—ကိုယ့်မျိုးရိုးကိုယ် ဖျက်ဆီးရာကို ဖြစ်စေ하였다။ ကြောက်မက်ဖွယ် gaṇḍānta ဆုံဆည်းမှုအောက်တွင် ကလေးတစ်ဦး မွေးဖွားလာပြီး အိမ်ထောင်ရေးတာဝန်များကို မထမ်းဆောင်ခဲ့။

Verse 49

इति मात्रा दुःखितया निरस्तः शृणु वंशजः । झषेणापि गृहीतोऽस्मि कालो मेऽत्र महानभूत्

«ဒီလိုနဲ့ ဝမ်းနည်းနေသော မိခင်က ငါကို ပယ်ချခဲ့သည်—နားထောင်ပါ၊ အမျိုးဆက်သားရေ။ ထို့နောက် ငါကို ငါးကြီးတစ်ကောင်ကပါ ဖမ်းယူသွားပြီး အဲဒီမှာ ငါ့အချိန်က အလွန်ရှည်လျားခဲ့သည်»။

Verse 50

तव वाक्यामृतैरेभिर्ज्ञानयोगो महानभूत् । तेन त्वं सकलो ज्ञातो मया मूर्तोऽथ मूर्त्तगः

သင်၏ အမృతတူသော စကားများကြောင့် ဉာဏ်ယောဂ၏ မဟာလမ်းကြောင်း ပွင့်လင်းလာသည်။ ထိုကြောင့် ငါသည် သင့်ကို အပြည့်အဝ သိမြင်ခဲ့သည်—ကိုယ်တော်တည်ရှိသော အရှင်၊ ကိုယ်ရုပ်ဖြင့် လှုပ်ရှားတော်မူသူ။

Verse 51

अनुज्ञां मम देवेश देहि निष्क्रमणाय च । यथाऽहं पितृपो ब्रह्मन्भवान्याश्चापि लक्ष्यते

အို နတ်တို့၏အရှင် ဒေဝေရှ၊ ထွက်ခွာရန်အတွက်လည်း ကျွန်ုပ်အား ခွင့်ပြုတော်မူပါ။ ထို့ကြောင့် အို ဗြဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဘိုးဘွားပိတೃတို့၏ အကြွေးကို ဆပ်ပြီးသူဟု သိမြင်ခံရစေကာ၊ ဘဝာနီမယ်တော်ကလည်း ထိုသို့ အသိအမှတ်ပြုစေပါ။

Verse 52

हर उवाच विप्रोऽसि सुतरूपोऽसि पूज्योस्यासि बभाषतः । बहिर्निष्क्रम वेगेन स्तंभितोऽसि महाझषः

ဟရ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူသည်– “သင်သည် ဗြဟ္မဏ ဖြစ်၏၊ ရုပ်ရည်ကောင်းမြတ်၏၊ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၏။ သင်ပြောနေစဉ် အကြီးမားသော ငါးကြီးသည် တင်းကျပ်၍ မလှုပ်နိုင်အောင် တားဆီးခံရပြီ။ မြန်မြန် ထွက်လာလော့!”

Verse 53

ततोऽसौ शिरसा जात उत्क्लेशान्मत्स्ययोजितः । ततो हि विकृतं वक्त्रं क्षणाद्बहिरुपागतः

ထို့နောက် သူသည် ငါးအတွင်း၌ ချည်နှောင်ခံထားရသဖြင့် စိတ်ဆင်းရဲကာ ခေါင်းအရင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ အမှန်ပင် ခဏအတွင်းမှာပင် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး၊ အခက်အခဲကြောင့် မျက်နှာရုပ်ပျက်၍ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

Verse 56

यस्मान्मत्स्योदराज्जातो योगिनां प्रवरो ह्ययम् । तस्मात्तु मत्स्य नाथेति लोके ख्यातो भविष्यति

ဤသူသည် ယောဂီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ငါး၏ ဝမ်းမှ မွေးဖွားလာသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် လောက၌ “မတ်စျနာထ” (Matsyanātha) ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာလိမ့်မည်။

Verse 57

अच्छेद्यः स्यान्नरतनुर्ज्ञानयोगस्य पारगः । निर्मत्सरोऽपि निर्द्वंद्वो निराशो ब्रह्मसेवकः

သူသည် မဖျက်ဆီးနိုင်သော လူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်မည်၊ ဉာဏ်-ယောဂ၏ အဆုံးတိုင်သို့ ကူးမြောက်မည်၊ မနာလိုမရှိ၊ ဒွန္ဒွမှ လွတ်ကင်း၊ လိုချင်တပ်မက်မှုမရှိဘဲ ဗြဟ္မန်ကို ဝန်ဆောင်သူ ဖြစ်မည်။

Verse 58

जीवन्मुक्तश्च भविता भुवनानि चतुर्दश । इत्युक्तश्च महेशानं प्रणमंश्च पुनःपुनः । महेश्वरेण सहितो मंदराचलमाययौ

သူသည် အသက်ရှင်လျက်ပင် မုက္ခလွတ်မြောက်သူ ဖြစ်လာမည်၊ အလောကတစ်ဆယ့်လေးလောကတိုင်အောင် ထင်ရှားမည်။ ထိုသို့ မဟေရှာနက မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ သူသည် မဟေရှာနအား ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချကန်တော့၍၊ မဟေရှ္ဝရနှင့်အတူ မန္ဒရတောင်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 59

ब्रह्मोवाच । कृत्वा प्रदक्षिणं देवीं स्कन्दमालिंग्य सोऽगमत्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– «ဒေဝီကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကန်တော့ပြီး၊ စကန္ဒကို ဖက်လှုပ်ကာ၊ သူ ထွက်ခွာသွားသည်»။

Verse 60

ततः सा पार्वती हृष्टा प्राप्य ज्ञानमनुत्तमम् । एवं सा परमां सिद्धिं प्रणवस्यप्रभा जनम्

ထို့နောက် ပါရဝတီသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၍ အလွန်မြင့်မြတ်သော ဉာဏ်ပညာကို ရရှိ하였다။ ထိုသို့ပင် သူမသည် ပရဏဝ (အိုံ) ၏ အာနုဘော်နှင့် တောက်ပမှုကြောင့် ထွန်းလင်းသည့် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 61

सा प्राप्य जगतां माता द्वादशाक्षरजांबुना । इमां मत्स्येन्द्रनाथस्य चोत्पत्तिं यः शृणोति च

ထိုသို့ ကမ္ဘာလောကတို့၏ မိခင်သည် ဒွါဒသအက္ခရ မန္တရ၏ အမృతတူသော အာနုဘော်ကြောင့် ထိုအခြေအနေကို ရောက်ရှိ하였다။ မత్సျေန္ဒြနာထ၏ မွေးဖွားခြင်းအကြောင်းကို ဤသို့ ကြားနာသူမည်သူမဆို…

Verse 62

चातुर्मास्ये विशेषेण सोऽश्वमेधफलं लभेत्

အထူးသဖြင့် စာတုർമાસ്യကာလတွင် သူသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ၏ ကုသိုလ်ဖလနှင့် တူညီသော အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 263

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाह्स्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये मत्स्येन्द्रनाथोत्पत्तिकथनं नाम त्रिषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «မత్సျေန္ဒြနာထ၏ မွေးဖွားအကြောင်း» ဟူသော အခန်းကို အဆုံးသတ်သည်။ ၎င်းသည် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၊ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ၊ ခွဲခြားချက် ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မ្យ၊ ရှေသရှာယီ အုပ်ခယာနနှင့် ဘြဟ္မာ–နာရဒ သံဝါဒ၌၊ စာတုർമាស്യ၏ မဟိမကို ဖော်ပြသော အခန်း ၂၆၃ ဖြစ်သည်။

Verse 281

सर्वेषामपि जीवानां दया यस्य हृदि स्थिरा । शौचाचारसमायुक्तो योगी दुःखं न विंदति

သတ္တဝါအပေါင်းတို့အပေါ် ကရုဏာသည် နှလုံး၌ တည်မြဲပြီး သန့်ရှင်းမှုနှင့် သင့်လျော်သော အကျင့်စည်းကမ်းတို့နှင့် ပြည့်စုံသော ယောဂီသည် ဒုက္ခကို မတွေ့မိ။

Verse 854

रूपवान्प्रतिमायुक्तो मत्स्यगंधेन संयुतः । सोमकांतिसमस्तत्र ह्यभवद्दिव्यगंधभाक्

သူသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ အချိုးအစားညီညာလာသော်လည်း ငါးနံ့ဖြင့် အမှတ်အသားရှိနေ၏။ ထိုနေရာ၌ လကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်ဝလျက်ပင် အံ့ဖွယ်ထူးခြားသော အနံ့သင်းကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်လာ하였다။

Verse 895

उमापि प्रणतं चामुं सुतं स्वोत्संगभाजनम् । चकार तस्य नामापि हरः परमहर्षितः

ဦမာလည်း ဦးညွတ်ကန်တော့သော ထိုသားကို မိမိရင်ခွင် (ပေါင်) ပေါ်သို့ လက်ခံတင်ထား하였다။ ဟရ (ရှီဝ) သည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ ထိုသူအား နာမတော်ကိုလည်း ပေးတော်မူ၏။