Adhyaya 111

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शिवक्षेत्राणि यैर्विप्रैः समानीतानि तत्र च । तेषां सर्वाणि गोत्राणि वद सूतज विस्तरात्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—“အို စူတ၏သား၊ ထိုနေရာသို့ သီဝက္ෂೇತ್ರတို့ကို ယူဆောင်လာ၍ တည်ထောင်ခဲ့သော ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဂိုထ္ရ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 2

कस्य गोत्रोद्भवैर्विप्रैः किं क्षेत्रं समुपार्जितम् । शंकरस्य प्रसादेन तस्मिन्काल उपस्थिते

“ထိုဗြာဟ္မဏတို့သည် မည်သည့် ဂိုထ္ရမှ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ ထိုအခါ သင်္ကရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် မည်သည့် သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರကို ရယူ၍ တည်ထောင်ခဲ့သနည်း။”

Verse 3

कियत्यपि च गोत्राणि चमत्कारपुरोत्तमे । स्थापितानि सुभक्तेन तेनानर्तेन सूतज

“အို စူတ၏သား၊ အံ့ဖွယ်မြို့တော် ကမတ္ကာရ ပုရောတ္တမ၌ ဂိုထ္ရ မည်မျှကို ထိုဘက္တိပြည့်ဝသော အာနရ္တ မင်းက တည်ထောင်ထားသနည်း။”

Verse 4

त्वया प्रोक्तं पुरा दत्तं पुरं कृत्वा द्विजन्मनाम् । न च तेषां कृता संख्या तस्मात्तां परिकीर्तय

ယခင်က သင်ပြောခဲ့သည်မှာ၊ ဒွိဇတို့အတွက် နေရာချထား၍ မြို့တစ်မြို့ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်ဟု ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သူတို့၏ အရေအတွက်ကို မရေတွက်ခဲ့သဖြင့် ထိုအရေအတွက်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြပါ။

Verse 5

सूत उवाच । उपदेशः पुरा दत्तो द्विसप्ततिमुनीश्वरैः । आनर्ताधिपतिः पूर्वं कुष्ठरोग प्रपीडितः । शंखतीर्थं समागत्य स्नानं चक्रे त्वरान्वितः

စူတက ပြော၏—ရှေးကာလ၌ မဟာမုနိ ၇၂ ပါးက သင်ကြားညွှန်ကြားမှုကို ပေးခဲ့ကြ၏။ ယခင်က အာနရတ၏ အရှင်မင်းသည် ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံရ၍ သင်္ခတီရ္ထသို့ လာရောက်ကာ အလျင်အမြန် သန့်စင်ရေချိုး (စ్నာန) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 6

तेन नाशं गतः कुष्ठो भूपतेस्तस्य तत्क्षणात् । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यान्निर्वि ण्णस्य तनुं प्रति

ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် မင်း၏ ကုဋ္ဌရောဂါသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကင်းသွား၏—ထိုတီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့်—မိမိခန္ဓာကိုယ်အပေါ် အလွန်အမင်း သတိပေး၍ စိတ်နိမ့်ချသွားလေ၏။

Verse 7

ततः स नीरुजो भूत्वा तोषेण महतान्वितः । तानुवाच मुनिश्रेष्ठान् प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် ရောဂါကင်းစင်သွား၍ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ထိုအကောင်းဆုံး မုနိတို့အား မကြာခဏ ဦးချ၍ စကားဆိုလေ၏။

Verse 8

सुवर्णं वा गजाश्वं वा राज्यं सकलमेव वा । भवद्भ्यः संप्रदास्यामि तस्मादब्रूत द्विजोत्तमाः

«ရွှေဖြစ်စေ၊ ဆင်မြင်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ငါ၏ နိုင်ငံတော် အလုံးစုံဖြစ်စေ—သင်တို့အား ပေးအပ်မည်။ ထို့ကြောင့် ဒွိဇတို့အထွတ်အမြတ်တို့၊ မိန့်ကြားပါ (ဘာလုပ်ရမည်နည်း)» ဟု ဆို၏။

Verse 9

यद्यस्य रोचते यावन्मात्रमन्यदपि द्विजाः । प्रसादः क्रियतां मह्यं दीनस्य प्रणतस्य च

သင်တို့ဗြာဟ္မဏတို့ တစ်ဦးချင်းစီ စိတ်ကြိုက်လိုသမျှ—အတိုင်းအတာမရွေး၊ ထပ်မံလိုသည့်အရာရှိသော်လည်း—ကျွန်ုပ်သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့နေသူဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော်ကို ပေးသနားပါ။

Verse 10

ब्राह्मणा ऊचुः । निष्परिग्रहधर्माणो वानप्रस्था वयं द्विजाः । सद्यःप्रक्षालकाः किं नो राज्येन विभवेन च

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်– «ကျွန်ုပ်တို့သည် ဒွိဇ ဝါနပရස්ထဖြစ်၍ မပိုင်ဆိုင်ခြင်း၏ ဓမ္မကို စောင့်ထိန်းသူများဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းသန့်စင်ကာ တရားကိုလိုက်နာသူများဖြစ်ရာ၊ နိုင်ငံတော်နှင့် လောကီစည်းစိမ်အလှအပတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဘာအသုံးရှိမည်နည်း။»

Verse 11

राजोवाच उपकारं समासाद्य यः करोति न पापकृत् । उपकारं पुनस्तस्य स कृतघ्न उदाहृतः

ဘုရင်က ဆိုသည်– «ကူညီမှုတစ်ရပ်ကို ရရှိပြီးနောက် ထိုကူညီမှုကို အဆိုးဖြင့် မတုံ့ပြန်သူသည် ပ罪ပြုသူ မဟုတ်။ သို့သော် ထိုကူညီမှုအတွက် ပြန်လည်ကူညီခြင်း မပြုသူကို ‘ကျေးဇူးမသိသူ’ (ကృతဃ္န) ဟု ခေါ်ကြသည်။»

Verse 12

ब्रह्मघ्नं च सुरापे च चौरे भग्नव ते शठे । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

«ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ၊ အရက်သောက်သူ၊ ခိုးသူ၊ သစ္စာကတိဖောက်သူ၊ လိမ်လည်ကောက်ကျစ်သူတို့အတွက် သဒ္ဓါရှိသူများက အပြစ်ဖြေခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသည်။ သို့သော် ကျေးဇူးမသိသူအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်း မရှိ။»

Verse 16

तस्मात्त्वं गच्छ राज्यं स्वं स्वधर्मेण प्रपालय । इह लोके परे चैव येन सौख्यं प्रजायते

«ထို့ကြောင့် သင်သည် မိမိနိုင်ငံတော်သို့ သွား၍ မိမိ၏ သဝဓမ္မအတိုင်း ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းအုပ်ချုပ်ပါ။ ထိုသို့ကျင့်သုံးခြင်းကြောင့် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးတွင် ချမ်းသာသုခ ပေါ်ပေါက်လာမည်။»

Verse 18

तत्र गत्वा प्रहृष्टा त्माकृत्वा रम्यं महेश्वरम् । गीतनृत्यसवाद्यैश्च रात्रिजागरणादिभिः । चकार पूर्ववद्राज्यं समंताद्धतकंटकम्

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်၍ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) အတွက် လှပသန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းကို တည်ထောင်ကာ ပူဇော်하였다။ သီချင်းဆိုခြင်း၊ အက၊ တူရိယာတီးခတ်ခြင်းနှင့် ညလုံးပတ် သတိတရားစောင့်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ပြီးနောက် မိမိနိုင်ငံကို ယခင်ကဲ့သို့ အရပ်ရပ် အပူအပင်ကင်းစေ하였다။

Verse 19

चिंतयानो दिवानक्तं ब्राह्मणान्प्रति तत्सदा । कथं तेषां द्विजेंद्राणामुपकारो भविष्यति । मदीयो मम यैर्दत्तं गात्रमेतत्पुनर्नवम्

နေ့ညမပြတ် ထိုဗြာဟ္မဏများကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားလျက်—“ဤကိုယ်ခန္ဓာကို ငါ့အား ပြန်လည်အသစ်တဖန် ပေးအပ်ခဲ့သော နှစ်ကြိမ်မွေး အမြတ်ဆုံးတို့အား ငါ မည်သို့ အကျိုးပြု၍ ဝန်ဆောင်နိုင်မည်နည်း” ဟု တွေးတော하였다။

Verse 20

तेऽपि सर्वे मुनिश्रेष्ठाः खेचरत्व समन्विताः । तपःशक्त्या यांति नानातीर्थेषु भक्तितः

ထိုမုနိအမြတ်ဆုံးတို့လည်း ကောင်းကင်လမ်းသွားနိုင်သော အစွမ်းနှင့် ပြည့်စုံကြပြီး၊ တပဿာ၏ အင်အားကြောင့် သဒ္ဓါဖြင့် တီရ္ထများစွာသို့ သွားလာကြသည်။

Verse 21

तेषु स्नानं जपं कृत्वा तथैव पितृतर्पणम् । प्राणयात्रां पुनश्चक्रुस्तत्रागत्य स्व आश्रमे

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ မန္တရားရွတ်ဆိုခြင်း (ဇပ) နှင့် ပိတೃများအား တర్పဏ ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထိုအာရှရမ်သို့ ပြန်လာကာ မိမိတို့၏ ဘဝခရီးကို ထပ်မံ ဆက်လက်ခဲ့ကြသည်။

Verse 22

अन्ये तत्रैव कुर्वंति नित्यकृत्यानि ये द्विजाः । तथान्ये दूरमासाद्य तीर्थं दृष्ट्वा मनोहरम्

နှစ်ကြိမ်မွေး ဒွိဇအချို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်ရမည့် နိတျကရိတျယများကို အမြဲပြုလုပ်ကြသည်။ အခြားအချို့ကတော့ အဝေးမှ လာရောက်ကာ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သော တီရ္ထကို မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 23

उषित्वा रजनीं तत्र द्विरात्रं वा पुनर्गृहम् । समागच्छंति चान्ये तु त्रिरात्रेण समाययुः

ထိုနေရာ၌ တစ်ည သို့မဟုတ် နှစ်ည နေထိုင်ပြီးနောက် အချို့သည် အိမ်သို့ ပြန်သွားကြ၏။ အခြားသူတို့မူ သုံးညကြာပြီးမှ ပြန်လည်ရောက်လာကြ၏။

Verse 24

वाराणस्यां प्रयागे वा पुष्करे वाथ नैमिषे । प्रभासे वाऽथ केदारे ह्यन्यस्मिन्नहि वांछ्यते

ဗာရာဏသီ၌ဖြစ်စေ၊ ပရယာဂ၌ဖြစ်စေ၊ ပုရှ္ကရ၌ဖြစ်စေ၊ နိုင်မိရှ၌ဖြစ်စေ၊ ပရဘာသ၌ဖြစ်စေ၊ ကေဒါရ၌ဖြစ်စေ—ဤအထင်ကရ တီရ္ထများထက် သာလွန်သော အခြားနေရာကို မလိုလားကြ။

Verse 25

कदाचिदथ ते सर्वे कार्तिक्यां पुष्करत्रये । गता विनिश्चयं कृत्वा स्नानार्थं द्विजसत्तमाः

တစ်ခါတစ်ရံ ကာရ္တ္တိကလ၌ ထိုနှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသော ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့ အားလုံးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ပြီး သန့်ရှင်းသော ရေချိုးရန် ပုရှ္ကရ-တြယသို့ သွားကြ၏။

Verse 26

पंचरात्रं वसिष्यामो वयं तत्र समाहिताः । तस्माद्वह्निषु दारेषु रक्षा कार्या स्वशक्तितः

«ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်ကာ ထိုနေရာ၌ ငါးည နေမည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏စွမ်းအားအတိုင်း မီးပူဇော်ရာများနှင့် အိမ်ထောင်ရေး (ဇနီးများ) ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ» ဟုဆို၏။

Verse 27

एवं ते समयं कृत्वा गता यावद्द्विजोत्तमाः । तावद्ध पतिना ज्ञाता न कश्चित्तत्र तिष्ठति

ဤသို့ သဘောတူညီချက်ကို ချမှတ်ပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ထိုအခါ ခင်ပွန်းသည် ထိုနေရာ၌ မည်သူမျှ မကျန်တော့ကြောင်း သိလာ၏။

Verse 28

तेषां मध्ये मुनींद्राणां सुतीर्थाश्रमवासिनाम् । दमयंतीति विख्याता चंद्रबिंबसमानना

သုတီရ္ထ အာရှရမ၌ နေထိုင်သော မဟာမုနိများအလယ်တွင် ဒမယန္တီဟု ကျော်ကြားသည့် မိန်းမတစ်ဦးရှိ၍ မျက်နှာသည် လပြည့်ဝိုင်းကဲ့သို့ လှပ၏။

Verse 29

तामुवाच रहस्येवं व्रज त्वं चारुहासिनि । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे ममादेशोऽधुना ध्रुवम्

သူသည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြော၏—“အပြုံးလှသောသူမ၊ သွားလော့။ ဟာဋကေရှ္ဝရ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေသို့ သွားပါ; ယခု ငါ၏ အမိန့်သည် မပြောင်းမလဲ တည်ကြည်၏။”

Verse 30

तत्र तिष्ठंति याः पत्न्यो मुनीनां भावितात्मनाम् । भूषणानि विचित्राणि तासां यच्छ यथेच्छया

“အဲဒီမှာ စိတ်ကို သင်ကြားတည်ငြိမ်ထားသော မုနိများ၏ ဇနီးများ နေထိုင်ကြသည်။ သင်နှစ်သက်သလို အလှဆင်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို သူတို့အား ပေးလှူလော့။”

Verse 31

न तासां पतयोऽस्माकं प्रकुर्वंति प्रतिग्रहम् । कथंचिदपि सुश्रोणि लोभ्यमानापि भूरिशः

“သူတို့၏ ခင်ပွန်းများ—ကျွန်ုပ်တို့၏ မုနိများ—သည် လက်ခံလှူဒါန်းခြင်းကို မယူကြ။ အို ခါးလှသောသူမ၊ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အလွန်အမင်း လှုံ့ဆော်လှည့်စားခံရသော်လည်း မယူကြပါ။”

Verse 32

स्त्रीणां भूषणजा चिन्ता सदा चैवाधिका भवेत् । लौल्यं च कौतुकं चैव सदा भूषणजं भवेत्

“အလှဆင်ပစ္စည်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် မိန်းမတို့တွင် အထူးသဖြင့် အမြဲတမ်း ပိုမိုပြင်းထန်တတ်၏။ ထို့ပြင် မတည်မြဲသော လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်တို့လည်း အလှဆင်ပစ္စည်းများကြောင့် မကြာခဏ လှုံ့ဆော်တတ်၏။”

Verse 33

अपि मृन्मयकं किंचित्काष्ठसूत्रमयं च वा । जतुकाचमयं वापि नारी धत्ते विभूषणम्

မြေဖြင့်လုပ်သော အလှဆင်ပစ္စည်းသေးသေးလေးဖြစ်စေ၊ သစ်နှင့်ကြိုးဖြင့်လုပ်သောအရာဖြစ်စေ၊ သစ်စေးနှင့်မှန်ဖြင့်လုပ်သောအရာဖြစ်စေ—မိန်းမသည် ထိုအရာကို အလှဆင်အဖြစ်ပင် ဝတ်ဆင်တတ်၏။

Verse 34

एष एव भवेत्तेषामुपकारस्यसंभवः । उपायः पद्मपत्राक्षि न चान्योऽस्ति कथंचन

ဤအရာတစ်ခုတည်းသာ သူတို့ကို ကူညီနိုင်စေမည့် နည်းလမ်းဖြစ်လာမည်။ ဤသည်ပင် နည်းပညာတည်း၊ အို ကြာရွက်မျက်စိရှိသူမ—အခြားနည်းလမ်း မရှိချေ။

Verse 35

सा तथेति प्रतिज्ञाय विचित्राभरणानि च । गृहीत्वा हर्षसंयुका ततस्तत्क्षेत्रमाययौ

သူမက “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ကတိပြု၍ အံ့ဖွယ်အလှဆင်အရာများကို ယူဆောင်ကာ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့်နှလုံးသားပြည့်ဝလျက် ထိုသန့်ရှင်းသော က္ṣetra သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 36

मणिमुक्तामयान्येव कुण्डलानि शुभानि च । तथा चन्द्रोज्ज्वलाहारान्नूपुराणि बृहंति च

ရတနာနှင့် ပုလဲဖြင့်လုပ်သော နားကပ်များ—မင်္ဂလာရှိလှ၏—ထို့ပြင် လကဲ့သို့ တောက်ပသော လည်ဆွဲများနှင့် ကြီးမားသော ခြေကောက်များလည်း ပါ၏။

Verse 37

इन्द्रनीलमहानीलवैडूर्यखचितानि च । पद्मरागैस्तथा वज्रैर्माणिक्यैश्च मनोरमैः

အင်ဒြနီလနှင့် မဟာနီလ စဖိုင်ယာများ၊ ထို့ပြင် ဝိုင်ဍူရျ (ကြောင်မျက်လုံးကျောက်) များဖြင့် တင်ဆင်ထားပြီး၊ ထို့အပြင် ပဒ္မရာဂ ရူဘီများ၊ စိန်များနှင့် စိတ်ကိုနှစ်သက်စေသော ကြည်လင်သည့် ရတနာများလည်း ပါဝင်၏။

Verse 38

केशैः कंकणैर्दिव्यैः शक्रचापनिभैः शुभैः । हेमसूत्रैश्च जात्यैश्च मेखलाभिस्तथैव च

အင်ဒြာ၏ သက်တံကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မင်္ဂလာရှိသော နတ်ဘုရားဆန်သည့် လက်ကောက်များနှင့်၊ ရွှေချည်ကြိုးများ၊ အလှဆင်အဖိုးတန် အလှပစ္စည်းများ၊ ခါးပတ်များဖြင့်လည်း တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 39

अथ सा बोधने विष्णोः संप्राप्ते दिवसे शुभे । उपवासपरा स्नाता एकस्मिन्सलिलाशये

ထို့နောက် ဗိဿနု၏ ဘောဓန (နိုးထ) မင်္ဂလာနေ့ ရောက်လာသောအခါ၊ အစာရှောင်ခြင်းကို အဓိကထားသော သူမသည် ရေကန်တစ်ခု၌ ရေချိုးသန့်စင်하였다။

Verse 40

तीरदेशे निवेश्यैव महाभूषणपर्वतम् । यस्य प्रभाभिरुग्राभिर्व्याप्तं गगनमंडलम्

ထို့နောက် ကမ်းနား၌ အလှတန်ဆာကြီးမားသည့် “အလှတန်ဆာတောင်” ကို တင်ထားရာ၊ ထို၏ ပြင်းထန်သော တောက်ပမှုတို့သည် ကောင်းကင်ဝန်းတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့လွှမ်းမိုး하였다။

Verse 41

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तापस्यः कौतुकान्विताः । कीदृशा राजपत्नी सा किंरूपा किंविभूषणा

ထိုအချိန်အတွင်း စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သော တပသ္စီမိန်းမများ ရောက်လာ၍—“ထိုမိဖုရားသည် ဘယ်လိုသူနည်း၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်မည်သို့နည်း၊ အလှတန်ဆာမည်သို့ ဝတ်ဆင်ထားနည်း” ဟု မေးမြန်းကြ၏။

Verse 42

अथ तास्तां समालोक्य दिव्यभूषणभूषिताम् । सुरूपांगीं समाधिस्थां चित्ते चिन्तां प्रचक्रिरे

ထို့နောက် သူမကို မြင်ကြရာ၌ နတ်ဘုရားဆန်သည့် အလှတန်ဆာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး ကိုယ်အင်္ဂါလှပကာ သမာဓိ၌ တည်နေသဖြင့်၊ သူတို့သည် စိတ်အတွင်း၌ အတွေးအခေါ်များ ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 43

धन्येयं भूपतेर्भार्या यैवं भूषणभूषिता । दमयंती सुरूपाढ्या सर्वलक्षणलक्षिता

ဤမင်း၏ မိဖုရားသည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏။ အလှဆင်အလင်္ကာများဖြင့် တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားသော ဒမယန္တီသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင် ပြည့်စုံ၏။

Verse 44

समाध्यंतं समासाद्य तापसीर्वीक्ष्य साऽपि च । दमयंती नमश्चक्रे ताः सर्वा विधिपूर्वकम्

သူမသည် သမာဓိမှ ထွက်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တပသီမိန်းမများကို မြင်သော် ဒမယန္တီလည်း ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း သင့်တော်စွာ သူတို့အားလုံးကို ဂါရဝပြု၍ နမස්ကာရ ပြုလေ၏။

Verse 45

ताः कृतांजलिना प्राह वल्गुवाक्यं मनोहरम् । मयायं भूषणस्तोम उद्दिश्य गरुडध्वजम् । कल्पितोऽद्य दिने स्नात्वा समुपोष्य दिने हरेः

လက်အုပ်ချီ၍ သူမသည် ချိုမြိန်၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ် စကားကို ပြောလေ၏—“ဤအလင်္ကာအစုအဝေးကို ဂရုဍဓွဇ ဟရီဘုရားအား ရည်စူးပူဇော်ရန် ငါက ယနေ့ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ယနေ့ ရေချိုးပြီး ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကိုလည်း စောင့်ထိန်းခဲ့ပြီး…”

Verse 46

तस्माद्गृह्णंतु तापस्यो मया दत्तानि वांछया । भूषणानि विचित्राणि प्रसादः क्रियतां मम

“ထို့ကြောင့် အို တပသီမိန်းမတို့၊ ငါ၏ စိတ်ရင်းဆန္ဒဖြင့် ပေးအပ်သော အံ့ဖွယ် အလင်္ကာမျိုးစုံတို့ကို လက်ခံကြပါ။ ငါ့အပေါ် ကရုဏာတော်ပြု၍ လက်ခံခြင်းဖြင့် ငါ့အား အနုဂ्रह ပေးကြပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 47

ततश्चैकाऽब्रवीत्तासामेषा मुक्तावली मम । इमां देहि न मे वांछा विद्यतेऽन्या नृपप्रिये

ထို့နောက် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ပြောလေ၏—“ဤပုလဲလည်ဆွဲသည် ငါ၏အရာဖြစ်၏။ ငါ့အား ဤကိုပေးပါ။ အို မင်းချစ်သူ မိဖုရားရေ၊ ငါ၌ အခြားဆန္ဒ မရှိ” ဟု။

Verse 48

ततस्तया विहस्योच्चैः प्रक्षाल्य चरणौ स्वयम् । दत्ता मुक्तावली तस्या वस्त्रैर्दिव्यैः समन्विता । यस्याः षण्माषतुल्यानि मौक्तिकान्यमलानि च

ထို့နောက် သူမသည် အသံကျယ်စွာ ရယ်မော၍ ကိုယ်တိုင် ခြေထောက်ကို ဆေးကြောကာ၊ နတ်ဘုရားဆန်သော အဝတ်အစားများနှင့်အတူ ပုလဲလည်ဆွဲကို ပေးအပ်하였다။ ထိုပုလဲများသည် အပြစ်ကင်းစင်၍ တစ်လုံးစီ မာသ ၆ တန်ဖိုးရှိသည်။

Verse 49

शरत्काले यथा व्योम्नि नक्षत्राणि द्विजोत्तमाः । तथान्या स्पर्द्धया युक्ता ययाचेऽमलवर्चसम् । हारं निर्मूल्यतायुक्तं चित्ताह्लादकरं परम्

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ဆောင်းဦးကာလ မိုးကောင်းကင်၌ ကြယ်များ တောက်ပသကဲ့သို့၊ အခြားမိန်းမတစ်ဦးသည် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်တောက်ပသော လည်ဆွဲကို တောင်းယူ하였다။ ထိုလည်ဆွဲသည် တန်ဖိုးမတွက်နိုင်၍ စိတ်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေသည်။

Verse 50

अथ सा तं करे कृत्वा तस्या हारं प्रयच्छति । तावदन्या प्रजग्राह हारं शृंगारलालसा

ထို့နောက် သူမသည် ထိုလည်ဆွဲကို သူမ၏လက်ထဲ ထည့်ပေးကာ ပေးအပ်လိုက်သည်။ သို့သော် အလှဆင်လိုစိတ်ပြင်းသော အခြားမိန်းမတစ်ဦးက ထိုခဏတည်းမှာပင် လည်ဆွဲကို ဆွဲယူသွား하였다။

Verse 51

ततः शेषाश्च तापस्यो भूषणार्थं समुत्सुकाः । सस्पर्द्धा जगृहुस्तानि भूषणानि स्वयं द्विजाः

ထို့နောက် ကျန်ရှိသော တပသီမိန်းမများသည် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လိုလားတက်ကြွ၍၊ ပြိုင်ဆိုင်စိတ်ဖြင့် ထိုအလှဆင်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင်ယူသွားကြသည်၊ အို ဒွိဇ။

Verse 52

अन्याश्चान्याकरे कृत्वा भूषणं सुमनोहरम् । बलादाकृष्य जग्राह धर्षयित्वा ततः परम्

ထို့ပြင် အခြားမိန်းမတစ်ဦးသည် အလွန်လှပသော အလှဆင်ပစ္စည်းကို အခြားသူ၏လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီးနောက်၊ အင်အားဖြင့် ဆွဲထုတ်ကာ လက်ဝယ်ယူသွား၍ ထို့နောက် ထပ်မံစော်ကားမှုကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 53

यथायथा प्रगृह्णंति तापस्यो भूषणार्चिताः । तथातथास्याः संजज्ञे दमयंत्या मुदा हृदि

တပသီမိန်းမများသည် ယခု အလှဆင်အဝတ်အစားနှင့် အလှပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ထိုအလှပစ္စည်းများကို ယူယူသကဲ့သို့ ဒမယန္တီ၏ နှလုံး၌လည်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 54

अन्यानि च प्रचिक्षेप शतशोऽथ सहस्रशः । न तृप्तिर्जायते तासां तथापि द्विजसत्तमाः

ထို့နောက် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း အခြားသော လှူဒါန်းပစ္စည်းများကိုလည်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ ပစ်ပေးလေ၏။ သို့သော်လည်း အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ သူတို့၏ ကျေနပ်ခြင်း မပေါ်ပေါက်သေး။

Verse 55

भूषणाभावमासाद्य ततः सा पार्थिवप्रिया । हृष्टा प्रोवाच ताः सर्वाः संतोषः क्रियतामिति

အလှပစ္စည်းမရှိတော့သည်ကို သိမြင်ပြီးနောက် မင်း၏ချစ်မြတ်နိုးရာ မိဖုရားသည် ဝမ်းမြောက်ကာ သူတို့အားလုံးကို “ကျေနပ်တတ်ခြင်းကို ပြုကြလော့” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 56

पुनश्चैवानयिष्यामि प्रभाते नात्र संशयः । अन्यानि च विचित्राणि यस्या रोचंति यानि च

“မနက်ဖြန်မိုးလင်းလျှင် ထပ်မံယူဆောင်လာမည်၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် သင်တို့နှစ်သက်ရာ အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းမျိုးစုံကိုလည်း ယူလာမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 57

ततस्ताः सकलाः प्रोचुर्गच्छ त्वं पार्थिवप्रिये । आगंतव्यं च भूयोऽपि प्रगृह्याभरणानि च

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးက “အို မင်း၏ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ သင် သွားလော့။ ထို့ပြင် ထပ်မံပြန်လာရမည်၊ အလှပစ္စည်းများကိုလည်း ယူဆောင်လာရမည်” ဟု ပြောကြ၏။

Verse 58

एवमुक्ता ततस्ताभिः प्रणिपत्य नृपप्रिया । प्रहृष्टा प्रययौ तूर्णं स्वपुरं प्रति सद्द्विजाः

ထိုသို့ သူတို့က ပြောကြားပြီးနောက် မင်း၏ချစ်မြတ်နိုးသော မိဖုရားသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဝမ်းမြောက်လျက် မိမိမြို့တော်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏၊ အို မြတ်နိုးဖွယ် ဗြာဟ္မဏတို့။

Verse 59

तापस्योपि गृहं गत्वा वस्त्राणि विविधानि च । भूषणानि च गात्रेषु सस्पर्द्धा निदधुस्तदा

ထို့နောက် တပသီမ၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ အဝတ်အစား အမျိုးမျိုးကို ဝတ်ဆင်၍ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် အလှဆင်ပစ္စည်းများကိုလည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပြိုင်ဆိုင်သကဲ့သို့ တပ်ဆင်ကြ၏။

Verse 60

तापसीनां चतुष्कं च परित्यज्य यतव्रतम् । शेषाभिः प्रगृहीतानि मण्डनानि यथेच्छया

သို့သော် သစ္စာဝတ္တရား၌ တည်ကြည်သော တပသီ လေးဦးသည် ထိုအလှဆင်မှုကို စွန့်လွှတ်ကြပြီး၊ ကျန်သူများကတော့ မိမိစိတ်ကြိုက် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လက်ခံယူကြ၏။

Verse 61

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । भूयोपि राजपत्नी सा भूषणान्यंबराणि च

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မနက်အရုဏ်တွင် နေရောင်ဝိုင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ မိဖုရားသည် ထပ်မံ၍ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် အဝတ်အစားများကိုလည်း ယူဆောင်လာ၏။

Verse 62

तथैव प्रददौ तासां जगृहुश्च तथैव ताः । एवं तस्याः प्रयच्छंत्या अहन्यहनि भक्तितः

နာင်းသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့လည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် လက်ခံယူကြ၏။ ထိုသို့ နာင်းသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဘက္တိဖြင့် ဆက်လက်ပေးကမ်းလျက်ရှိ၏။

Verse 63

पंचरात्रमतिक्रांतं तृप्तास्तास्तापसप्रियाः । न राज्ञी तृप्तिमायाति प्रयच्छंती प्रभक्तितः

ညငါးည ကုန်လွန်သွားသော် တပသီမိန်းမတို့သည် စိတ်ကျေနပ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် မိဖုရားမူ မကျေနပ်သေးဘဲ၊ အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဘက္တိဖြင့် ဆက်လက်လှူဒါန်းနေ၏။

Verse 64

ततः शुश्राव तापस्यश्चतस्रोऽत्र सुनिःस्पृहाः । वल्कलाजिनधारिण्यो न तस्याः पार्श्वमागताः । न चान्या भूषिता दृष्ट्वा चक्रुरीर्ष्यां कथंचन

ထို့နောက် ဤနေရာ၌ ဆန္ဒကင်းစင်သော တပသီမိန်းမ လေးဦးသည် သစ်ခွံအဝတ်နှင့် သမင်အရေဝတ်ဆင်ကာ မိဖုရား၏ အနီးသို့ မလာကြဟု ကြားရ၏။ ထို့ပြင် အခြားမိန်းမတို့သည် အလှဆင်ထားသူကို မြင်သော်လည်း မည်သို့မျှ မနာလိုစိတ် မဖြစ်ကြ။

Verse 65

अथ सा त्वरितं गत्वा तासां पार्श्वमनिंदिता । भूषणानि महार्हाणि गृहीत्वा पंचमीदिने

ထို့နောက် အပြစ်ကင်းသော မိန်းမသည် အလျင်အမြန် သွား၍ သူတို့၏ အနီးသို့ ရောက်ကာ ပဉ္စမီနေ့တွင် အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာ၏။

Verse 66

ततः प्रोवाच ताः सर्वाः प्रसादः क्रियतामिति । इमानि भूषणार्थाय भूषणानि प्रगृह्यताम्

ထို့နောက် မိဖုရားသည် သူတို့အားလုံးကို ပြော၏—“ကျေးဇူးပြု၍ ကရုဏာပြပါ။ အလှဆင်ရန် ရည်ရွယ်သော ဤအလှဆင်ပစ္စည်းများကို လက်ခံယူပါ။”

Verse 67

तापस्य ऊचुः । नास्माकं भूषणैः कार्यं भूषिता वल्कलैर्वयम् । तस्माद्गच्छ निजं हर्म्यमर्थिभ्यः संप्रदीयताम्

တပသီမိန်းမတို့က ပြောကြ၏—“ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အလှဆင်ပစ္စည်း မလိုအပ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သစ်ခွံအဝတ်ဖြင့်ပင် အလှတင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏ မဟာနန်းတော်သို့ ပြန်သွားပါ၊ လိုအပ်သူတို့အား သင့်လျော်စွာ ပေးလှူပါ။”

Verse 68

वदन्तीनां तया सार्धमेवं तासां द्विजोत्तमाः । चत्वारः पतयः प्राप्ता एकैकस्याः पृथक्पृथक्

သူမနှင့်အတူ ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ်တွင် မိန်းမတို့၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ် လေးပါး ရောက်လာကြ၏။ တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိ၏ ဇနီးထံသို့ သီးသန့်သီးခြား လာရောက်하였다။

Verse 69

शुनःशेपोऽथ शाक्रेयो बौद्धो दान्तश्चतुर्थकः । वियन्मार्गं हि चत्वारः स्वाश्रममाययुः

သူတို့မှာ Śunaḥśepa၊ Śākreya၊ Bauddha နှင့် စတုတ္ထဖြစ်သော Dānta တို့ဖြစ်ကြ၏။ လေးပါးလုံးသည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် မိမိတို့၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်သွားကြ၏။

Verse 70

शेषाः सर्वे गतिभ्रंशं प्राप्य भूमार्गमाश्रिताः । अथ ते स्वाश्रमं दृष्ट्वा विकृताकारभूषणम् । किमिदंकिमिदं प्रोचुर्यत्तापस्यो विडंबिताः

သို့သော် အခြားသူတို့သည် မိမိတို့၏ ယခင်သွားလာနိုင်စွမ်း ပျက်ယွင်းသွား၍ မြေပြင်လမ်းကို အားထားကြ၏။ ထို့နောက် မိမိတို့၏ အာရှရမ်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဖွယ်ကွဲပြားစွာ ပြောင်းလဲ၍ ပုံပျက်အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် «ဒါဘာလဲ၊ ဒါဘာလဲ» ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ကြ၏၊ တပသီမိန်းမတို့ကို လှောင်ပြောင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

Verse 71

केनैवं पाप्मनाऽस्माकमाश्रमोऽयं विडंबितः । प्रदत्त्वा तापसीनां च भूषणान्यंबराणि च

«မည်သည့် အပြစ်သားက ငါတို့၏ အာရှရမ်ကို ဤသို့ အရှက်ခွဲသနည်း—တပသီမိန်းမတို့အား အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် အဝတ်အစားများ ပေးပြီးနောက်?»

Verse 72

अनया संप्रदत्तानि सर्वासां भूषणानि वै

အမှန်တကယ်တော့ သူမကြောင့်ပင် မိန်းမတို့အားလုံး၏ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ပေးကမ်းသွားခဲ့သည်။

Verse 73

अस्माकमपि संप्राप्ता गृहे वै नृपवल्लभा । दातुं विभूषणान्येव निषिद्धाऽस्माभिरद्य सा

မင်းကြီး၏ချစ်မြတ်နိုးသော မဟာမိဖုရားသည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ထိုအလင်္ကာများကို လှူဒါန်းခြင်းမပြုရန် ကျွန်ုပ်တို့က တားမြစ်လိုက်သည်။

Verse 74

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा ततस्ते कोप मूर्च्छिताः । ऊचुस्तां नृपतेर्भार्यां शापं दातुं मुहुर्मुहुः

စူတက ပြော၏— ထိုစကားကို ကြားသော် သူတို့သည် ဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားကြပြီး မင်းကြီး၏ မိဖုရားအား အကြိမ်ကြိမ် ကျိန်စာပေးမည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 75

द्विसप्ततिर्वयं पापे स्नानार्थं पुष्करे गताः । कार्तिक्यां व्योममार्गेण मनोमारुतरंहसा

«အပြစ်ရှိသူများဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ ၇၂ ယောက်သည် သန့်စင်ရေချိုးရန် ပုရှ္ကရသို့ သွားကြသည်။ ကာရ္တိကလတွင် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် စိတ်နှင့်လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခရီးသွားခဲ့ကြသည်»။

Verse 76

चत्वारस्त इमे प्राप्ता येषां दारैः प्रतिग्रहः । न कृतस्तस्य भूपस्य कुभार्यायाः कथंचन

«ဤလေးယောက် ရောက်လာကြပြီ—သူတို့၏ ဇနီးများမှတစ်ဆင့် လက်ခံလှူဒါန်းခြင်းကို မည်သို့မျှ မပြုခဲ့သူများဖြစ်သည်။ ထိုဘုရင်၏ ဆိုးယုတ်သော မိဖုရားအတွက်လည်း သင့်လျော်သော လက်ခံမှု မရှိခဲ့ချေ»။

Verse 78

अथ सा तत्क्षणादेव शिलारूपा बभूव ह । निश्चेष्टा तत्क्षणादेव मुनिवाक्यादनंतरम्

ထိုအခါ ချက်ချင်းပင် သူမသည် ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ မုနိ၏ စကားအပြီး ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားမနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

Verse 79

ततः स परिवारोऽस्यास्तद्दुःखेन समाकुलः । वाष्पपूर्णेक्षणो दीनः प्रस्थितः स्वपुरं प्रति

ထို့နောက် သူမ၏ မိသားစုသည် ထိုဝမ်းနည်းမှုကြောင့် စိတ်ပူပန်လှုပ်ရှားကာ မျက်ရည်ပြည့်မျက်လုံးဖြင့် ဒုက္ခတင်ကာ မိမိတို့၏ မြို့သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 80

कथयामास तत्सर्वं दमयंत्याः समुद्भवम् । वृत्तांतं ब्राह्मणश्रेष्ठास्तस्याः शापसमुद्भवम्

အထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏများသည် ဒမယန္တီနှင့် ဆက်နွယ်၍ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် သူမအပေါ် ကျရောက်သော ကျိန်စာ၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 81

श्रुत्वा स पार्थिवस्तूर्णं वृत्तांतं शापजं तदा । प्रसादनाय विप्राणां दुःखितः स वनं ययौ

ထိုအခါ ဘုရင်သည် ကျိန်စာမှ ပေါက်ဖွားသော အကြောင်းအရာကို ချက်ချင်းကြားသိ၍ ဝမ်းနည်းလျက် ဗြာဟ္မဏတို့၏ စိတ်သက်သာစေခြင်းကို ရယူရန် တောသို့ သွားလေ၏။

Verse 82

ततस्ते मुनयस्तूर्णं चत्वारोऽपि महीपतिम् । ज्ञात्वा प्रसादनार्थाय भार्यार्थं समुपस्थितम्

ထို့နောက် မုနိလေးပါးတို့သည် ဘုရင်က မိမိဇနီးအတွက် သက်သာခွင့်တောင်းရန် လာရောက်ကြောင်းကို ချက်ချင်းသိမြင်၍ ထိုဘုရင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြ၏။

Verse 83

अग्रिहोत्राणि दारांश्च समादाय ततः परम् । कुरुक्षेत्रं समाजग्मुः खमार्गेण द्रुतं तदा

ထို့နောက် သူတို့သည် အဂ္နိဟောတရ ပူဇော်မီးများနှင့် မိမိတို့၏ ဇနီးများကို ယူဆောင်ကာ ထိုအခါ ကောင်းကင်လမ်းဖြင့် အလျင်အမြန် ကုရုက္ခေတ္တသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 85

ततो जगाम तं देशं यत्र भार्या शिलामयी । सा स्थिता तापसीवृन्दैः सर्वतोऽपि समन्विता

ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ ဇနီးသည် ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ရပ်တည်နေသော အရပ်သို့ သွားရောက်လေ၏။ ထိုမိန်းမသည် တပသီမိန်းမအစုအဝေးများက အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံထားလေ၏။

Verse 87

ततः कृच्छ्रात्समासाद्य संज्ञां तोयसमुक्षितः । प्रलापमकरोत्पश्चात्स्मृत्वास्मृत्वा प्रियान्गुणान्

ထို့နောက် ရေဖြင့် ပက်ဖျန်းခံရ၍ အခက်အခဲဖြင့် သတိပြန်ရလာပြီးနောက်၊ သူသည် ချစ်သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ထပ်တလဲလဲ သတိရကာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေ၏။

Verse 88

हा प्रिये मृगशावाक्षि मम प्राणविनाशिनि । मां मुक्त्वाऽद्य प्रियं कांतं क्व गतासि शुभानने

«အို ချစ်သူရေ—မုဆိုးကလေးမျက်လုံးပိုင်ရှင်ရေ—ငါ့အသက်ရှူကိုပင် ဖျက်ဆီးသည့်သူရေ! ယနေ့ ငါ့ကို စွန့်၍ ချစ်ခင်သော ခင်ပွန်းကို ထားခဲ့ပြီး မင်္ဂလာမျက်နှာရှင်၊ ဘယ်သို့ သွားလေသနည်း?»

Verse 89

नाभुक्ते मयि भुक्तासि निद्रां नाऽनिद्रिते गता । न सौभाग्यस्य गर्वेण ममाज्ञा लंघिता क्वचित्

«ငါမစားသေးလျှင် သင်မစားခဲ့၊ ငါမအိပ်သေးလျှင် သင်မအိပ်သွားခဲ့။ ကံကောင်းခြင်းအပေါ် ဂုဏ်ယူမှုကြောင့်လည်း ငါ့အမိန့်ကို မည်သည့်အခါမျှ မလွန်ကျူးခဲ့»။

Verse 90

न स्मरामि त्वया प्रोक्तं कदाचिद्वि कृतं वचः । रहस्यपि विशालाक्षि किमु भोजनसंसदि

«သင်က တစ်ခါတစ်ရံတောင် ကြမ်းတမ်းသို့မဟုတ် မသင့်လျော်သော စကားကို ပြောခဲ့သည်ဟု ငါ မမှတ်မိ။ လျှို့ဝှက်နေရာတွင်တောင် မဟုတ်ပါ၊ မျက်လုံးကြီးရှင်ရေ—အစားအသောက်ဝိုင်းအစုအဝေးတွင်ဆိုလျှင် ပို၍ မဖြစ်နိုင်ပါ»။

Verse 91

सूत उवाच । एवं प्रलपतस्तस्य भूपतेः करुणं बहु । आयाता मंत्रिणस्तस्य श्रुत्वा भूपं तथाविधम्

သုတက ပြောသည်။ ထိုဘုရင်သည် အလွန်ကရုဏာဖြင့် များစွာ ငိုကြွေးလျက်ရှိသော်၊ ထိုသို့သော အခြေအနေကို ကြားသိပြီး မင်း၏ အမတ်များ လာရောက်ကြ၏။

Verse 92

ततः संबोध्य तं कृच्छाद्दृष्टान्तैर्वहुविस्तरैः । राजर्षीणां पुराणानां महद्व्यसनसंभवैः

ထို့နောက် သူတို့သည် အခက်အခဲဖြင့်ပင် မင်းကို သတိပြန်လည်စေကာ၊ ရာဇဣသီတို့၏ ပုရာဏဇာတ်လမ်းများနှင့် သူတို့ကို ထိခိုက်ခဲ့သော မဟာဘေးအန္တရာယ်များမှ ယူဆောင်လာသော ဥပမာများကို ကျယ်ပြန့်စွာ များစွာ ပြောပြ၍ နှိုးဆော်ကြ၏။

Verse 93

निन्युस्तं भूपतिं दीनं वाष्पव्याकुललोचनम् । निश्वसंतं यथानागं तेजसा परिवर्जितम्

သူတို့သည် ဝမ်းနည်းညှိုးငယ်သော ဘုရင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်ကြောင့် မရှင်းလင်းဘဲ၊ ဆင်ကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလျက်၊ ယခင်တောက်ပမှုမှ ကင်းလွတ်နေ၏။

Verse 94

पार्थिवोऽपि समन्वेष्य यत्नात्तान्सर्वतो मुनीन् । निर्विण्णः श्रमार्तश्च भार्याव्यसनदुःखितः

ဘုရင်လည်း ထိုမုနိတို့ကို အရပ်ရပ်တွင် ကြိုးစားရှာဖွေပြီးနောက် စိတ်ပျက်ညှိုးငယ်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွား၏။ မိဖုရား၏ ဘေးဒုက္ခမှ ပေါက်ဖွားသော ဝေဒနာကြောင့်လည်း နှိပ်စက်ခံရ၏။

Verse 96

अथ तां तादृशीं दृष्ट्वा सेवकैः सकलैर्वृतः । हाहेति स मुहुः प्रोच्य मूर्च्छितः प्रापतत्क्षितौ

ထို့နောက် သူသည် အစေခံအားလုံး ဝိုင်းရံထားစဉ်၊ ထိုသို့သော အခြေအနေရှိသော သူမကို မြင်လျှင် “ဟာဟာ” ဟု မကြာခဏ အော်ဟစ်ကာ သတိလစ်၍ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 111

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दमयन्त्युपाख्याने दमयन्त्या विप्रशापेन शिलात्वप्राप्तावानर्ताधिपतिकृतशोककथनंनामैकादशोत्तर शततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိစကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စလိုကာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌ရှိသော သီရိဟာဋကေရှ္ဝရ က္ෂೇತ್ರမဟာတ္မ្យ၊ ဒမယန္တီဥပాఖ్యာနအတွင်းမှ «ဗြာဟ္မဏ၏ အပိသပေးကြောင့် ဒမယန္တီ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားရာ၌ အနရတမင်း၏ ဝမ်းနည်းငိုကြွေးခြင်း အကြောင်း» ဟူသော အခန်း ၁၁၁ ကို အဆုံးသတ်၏။

Verse 707

तस्माद्विडंबितो यस्मादाश्रमोऽयं तपस्विनाम् । शिलारूपा च भवती तस्माद्भवतु कुत्सिता

ထို့ကြောင့်—ဤတပသီတို့၏ အာရှရမ်ကို လှောင်ပြောင်စော်ကားခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ပြင် သင်သည် ကျောက်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူသဖြင့်—ထို့ကြောင့် သင်သည် အရှက်ကွဲ၍ အပြစ်တင်ခံရပါစေ။