Adhyaya 4

Verse 1

स्कंद उवाच । कुंभसंभव वक्ष्यामि शृणोत्ववहितो भवान् । कपर्दीशस्य लिंगस्य महामाहात्म्यमुत्तमम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်—အို ကုಂಭသမ္ဘဝ (အဂஸတျ)၊ ငါပြောမည်၊ သင်သည် သတိထား၍ နားထောင်လော့—ကပර්ဒီရှ၏ လင်္ဂ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမဟိမကို။

Verse 2

कपर्दी नाम गणपः शंभोरत्यंतवल्लभः । पित्रीशादुत्तरे भागे लिंगं संस्थाप्य शांभवम्

ကပර්ဒီ ဟူသော ဂဏပတစ်ပါးသည် သမ္ဘု (ရှီဝ) အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၍ ပိတရီရှ သန့်ရှင်းရာနေရာ၏ မြောက်ဘက်တွင် ရှాంభဝ (ရှိုင်ဝ) လင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

Verse 3

कुंडं चखान तस्याग्रे विमलोदक संज्ञकम् । यस्य तोयस्य संस्पर्शाद्विमलो जायते नरः

ထိုလင်္ဂ၏ ရှေ့တွင် ‘ဝိမလိုဒက’ ဟူသော ရေကန်တစ်ကန်ကို တူးဖော်ခဲ့သည်။ ထိုရေကို ထိတွေ့ရုံဖြင့် လူသည် ဝိမလ—သန့်ရှင်းစင်ကြယ်—ဖြစ်လာသည်။

Verse 4

इतिहासं प्रवक्ष्यामि तत्र त्रेतायुगे पुरा । यथावृत्तं कुंभयोने श्रवणात्पातकापहम्

ယခု ငါသည် တ్రေတားယုဂကာလ၌ ရှေးဟောင်းသန့်ရှင်းသော သမိုင်းတော်ကို ဖြစ်ပျက်သကဲ့သို့ပင် ပြောကြားမည်၊ အို ကုಂಭယောနီ (အဂஸတျ)။ ထိုကို ကြားနာခြင်းသာဖြင့်ပင် အပြစ်တို့ ပျောက်ကင်းသည်။

Verse 5

एकः पाशुपत श्रेष्ठो वाल्मीकिरिति संज्ञितः । तपश्चचार स मुनिः कपर्दीशं समर्चयन्

ပာရှုပတိ၏ ဘက္တများအနက် အထူးမြတ်သော ဘက္တတစ်ဦးရှိ၍ ဝါလ္မီကိ ဟု နာမည်ကျော်ကြား하였다။ ထို မုနိသည် တပဿယာကို ကျင့်ပြီး ကပရ္ဒီဣရှ (ရှီဝ) ကို ရိုသေစွာ ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 6

एकदा स हि हेमंते मार्गे मासि तपोधनः । स्नात्वा तत्र महातीर्थे मध्याह्ने विमलोदके

တစ်ခါတစ်ရံ ဟေမန္တရာသီ၊ မာရ္ဂ (မာရ္ဂရှီရ္ෂ) လ၌ တပဿယာကြွယ်ဝသော ထိုတပသီသည် နေ့လယ်အချိန်၌ ထိုမဟာတီရ္ထ၌ သန့်စင်သောရေဖြင့် ရေချိုးခဲ့သည်။

Verse 7

चकार भस्मना स्नानमापादतलमस्तकम् । लिंगस्य दक्षिणेभागे कृतमाध्याह्निकक्रियः

သူသည် ဘသ္မ (သန့်ရှင်းသောပြာ) ဖြင့် ခြေဖျားမှ စ၍ ခေါင်းထိ ရေချိုးကာ၊ လိင်္ဂ၏ တောင်ဘက်၌ နေ့လယ်ကာလ နိတျကရိယာများကို ပြီးစီးစေ하였다။

Verse 8

न्यस्तमस्तकपांसुश्च संध्यामाध्यात्मिकीं स्मरन् । जपन्पंचाक्षरीं विद्यां ध्यायन्देवं कपर्दिनम्

ခေါင်းကို နိမ့်ချ၍ အတွင်းရေး (အဓ్యાત્મ) ဆန္ဓျာကို သတိရကာ၊ သူသည် ပဉ္စာක්ෂရီ ဝိဒ္ယာကို ဂျပ်ရွတ်ပြီး ဒေဝ ကပရ္ဒင် (ရှီဝ) ကို ဓ്യာန်တော်မူ하였다။

Verse 9

कृत्वा संहारमार्गेण सप्रमाणं प्रदक्षिणाम् । हुडुंकृत्य हुडुंकृत्य हुडुंकृत्य त्रिरुच्चकैः

“သံဟာရ-မာဂ္ဂ” အတိုင်း ပြည့်စုံမှန်ကန်သော ပရဒက္ခိဏာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် “ဟုဍုမ်” ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြွေးကြော်하였다။

Verse 10

प्रणवं पुरतः कृत्वा षड्जादिस्वरभेदतः । गीतं विधाय सानंदं सनृत्यं हस्तकान्वितम्

ပရဏဝ “အိုမ်” ကို ရှေ့တန်းထား၍၊ ဆဋ္ဇ (Ṣaḍja) စသော သံစဉ်ကွဲပြားမှုအတိုင်း သံကိုပြောင်းလဲကာ၊ သူသည် ပီတိဖြင့် သီချင်းဆိုပြီး—လက်မုဒြာများနှင့်အတူ ကပြလည်း ကပြ하였다။

Verse 11

अंगहारैर्मनोहारि चारी मंडलसंयुतम् । क्षणं तत्र सरस्तीरे उपविष्टो महातपाः

စိတ်ကိုဖမ်းစားသော အင်္ဂဟာရ (aṅgahāra) များဖြင့်၊ ခြေလှမ်း (cārī) နှင့် ဝိုင်းလှည့်လှုပ်ရှားမှု (maṇḍala) တို့ကို ပေါင်းစည်းကာ၊ မဟာတပသီသည် ထိုကန်ရေကမ်းနား၌ ခဏတာ ထိုင်နေ하였다။

Verse 12

अद्राक्षीद्राक्षसं घोरमतीव विकृताकृतिम् । शुष्कशंखकपोलास्यं निमग्ना पिंगलोचनम्

သူသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရာක්ෂသ (rākṣasa) တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်က အလွန်ပုံပျက်နေ၏။ ပါးနှင့်မျက်နှာသည် ခြောက်သွေ့သော သင်္ခ (śaṅkha) ခွံကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ပင်္ဂလ မျက်လုံးများက အတွင်းသို့ နစ်မြုပ်နေ하였다။

Verse 13

रूक्षस्फुटितकेशाग्रं महालंब शिरोधरम् । अतीव चिपिट घ्राणं शुष्कौष्ठमतिदंतुरम्

ဆံပင်အဖျားများသည် ကြမ်းတမ်း၍ ကွဲပြားနေပြီး၊ ခေါင်းနှင့်လည်ပင်းသည် အလွန်ကြီးလေးကာ ရှည်လျားစွာ တွဲကျနေ하였다။ နှာခေါင်းက အလွန်ပြား၍၊ နှုတ်ခမ်းခြောက်သွေ့ကာ၊ သွားများက မလှမပ တိုးထွက်နေ하였다။

Verse 14

महाविशालमौलिं च प्रोर्ध्वीभूतशिरोरुहम् । प्रलंबकर्णपालीकं पिंगलश्मश्रुभीषणम्

သူ၏ဦးခေါင်းသည် အလွန်ကြီးမား၍ ဆံပင်များ တန်းတန်းထောင်နေသည်။ နားလုံးများ ရှည်လျားစွာ လျှောကျနေပြီး အဝါညိုရောင် ကြမ်းတမ်းသော မုတ်ဆိတ်မွေးကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ထင်ရသည်။

Verse 15

प्रलंबित ललज्जिह्वमत्युत्कट कृकाटिकम् । स्थूलास्थि जत्रु संस्थानं दीर्घस्कंधद्वयोत्कटम्

သူ၏လျှာသည် ရှည်လျားစွာ ထွက်လျှောကျနေပြီး လည်ပင်းသည် အလွန်အမင်း ထင်ရှား၍ မျက်နှာမူကွဲပြားစေသည်။ လည်ခေါင်းအရိုးနှင့် အထက်ရင်ဘတ်အရိုးဖွဲ့စည်းမှုမှာ ထူထဲကာ ပခုံးနှစ်ဖက်သည် ရှည်လျား၍ ကြောက်မက်ဖွယ် လေးလံသည်။

Verse 16

निमग्नकक्षाकुहरं शुष्कह्रस्व भुजद्वयम् । विरलांगुलिहस्ताग्रं नतपीन नखावलिम्

သူ၏ချိုင်းအောက်အပေါက်များသည် နက်ရှိုင်းစွာ ကျိုင်းဝင်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်သည် ခြောက်သွေ့၍ တိုတောင်းသည်။ လက်ချောင်းများပါးလွှာ၍ နည်းပါးကာ လက်သည်းများကွေး၍ ထူလာသည်။

Verse 17

विशुष्क पांसुलोत्क्रोडं पृष्ठलग्नोदरत्वचम् । कटीतटेन विकटं निर्मांसत्रिकबंधनम्

သူ၏ခါးနှင့်ဘေးဖက်တို့သည် အလွန်ခြောက်သွေ့၍ ဖုန်မှုန့်ကပ်နေသည်။ ဝမ်းအရေပြားသည် ကျောနှင့်ကပ်လျက်ဖြစ်ပြီး ခါးပုံသဏ္ဌာန်သည် မကောင်းမလှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ကျောအဆစ်များသည် အသားမရှိသော အရိုးဂုဏ်းများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

Verse 18

प्रलंब स्फिग्युगयुतं शुष्कमुष्काल्पमेहनम् । दीर्घनिर्मांसलोरूकं स्थूलजान्वस्थिपंजरम्

သူ၏တင်ပါးသည် အောက်သို့ လျှောကျနေပြီး အဏ္ဍကောෂများ ခြောက်သွေ့ကျုံ့သွားကာ အင်္ဂါသည် သေးငယ်သည်။ ပေါင်များ ရှည်လျားသော်လည်း အသားမရှိ၊ ဒူးများကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် အရိုးအကာအကွယ်ကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။

Verse 19

अस्थिचर्मावशेषं च शिराजालितविग्रहम् । शिरालं दीर्घजंघं च स्थूलगुल्फास्थिभीषणम्

သူသည် အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်တော့သည်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖောင်းကြွနေသော အကြောများဖြင့် ယှက်နွယ်နေသည်။ ခြေသလုံးရှည်များနှင့် ခြေမျက်စိရိုးကြီးများဖြင့် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

Verse 20

अतिविस्तृत पादं च दीर्घवक्रकृशांगुलिम् । अस्थिचर्मावशेषेण शिराताडितविग्रहम्

သူ၏ခြေထောက်များသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး ခြေချောင်းများသည် ရှည်လျားကောက်ကွေ့ကာ သေးသွယ်နေသည်။ အရိုးနှင့်အရေသာရှိသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ဖောင်းကြွနေသော အကြောများဖြင့် အရိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

Verse 21

विकटं भीषणाकारं क्षुत्क्षाममतिलोमशम् । दावदग्धद्रुमाकारमति चंचललोचनम्

ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ပိန်လှီကာ အမွေးအမျှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ တောမီးလောင်ကျွမ်းထားသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

Verse 22

मूर्तं भयानकमिव सर्वप्राणिभयप्रदम् । हृदयाकंपनं दृष्ट्वा तं प्रेतं वृद्धतापसः । अतिदीनाननं कस्त्वमिति धैर्येण पृष्टवान्

ကြောက်ရွံ့မှုကို ပုံဖော်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သော၊ သတ္တဝါအပေါင်းအား ထိတ်လန့်စေသော ထိုပြိတ္တာကို မြင်လျှင် အိုမင်းသော ရသေ့သည် သတ္တိရှိရှိ မေးလိုက်သည်– 'အို သနားစရာအကောင်းဆုံး မျက်နှာရှိသူ၊ သင် ဘယ်သူလဲ။'

Verse 23

कुतस्त्वमिह संप्राप्तः कस्मात्ते गतिरीदृशी । अनुक्रोशधियारक्षः पृच्छामि वद निर्भयम्

'သင် ဘယ်ကနေ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ ဘာကြောင့် သင့်အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။ အို ဝိညာဉ်၊ ငါ သင့်ကို ကရုဏာစိတ်နဲ့ မေးနေတာပါ—မကြောက်ဘဲ ပြောပါ။'

Verse 24

अस्माकं तापसानां च न भयं त्वद्विधान्मनाक् । शिवनामसहस्राणां विभूतिकृतवर्मणाम्

ကျွန်ုပ်တို့ တပသီများအတွက် သင်ကဲ့သို့သော သတ္တဝါတို့ကို အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ပါ၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို ကာဝတ်အဖြစ် ဆင်မြန်းထားပြီး၊ သီဝ၏ အမည်တစ်ထောင်ကို ဂျပ်ရွတ်ခြင်းဖြင့် ကာကွယ်ခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 25

तापसोदीरितमिति तद्रक्षः प्रीतिपूवर्कम् । निशम्य प्रांजलिः प्राह तं कृपालुं तपोधनम्

တပသီ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ထိုရက္ခသသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ ကရုဏာပြည့်ဝသော တပဓန မုနိကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 26

राक्षस उवाच । अनुक्रोशोस्ति यदि ते भगवंस्तापसोत्तम । स्ववृत्तांतं तदा वच्मि शृणुष्वावहितः क्षणम्

ရက္ခသက ပြောသည်– “အို ဘဂဝန်၊ တပသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရှင်၊ သင်၌ ကရုဏာရှိလျှင် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းအရာကို ပြောမည်၊ ခဏလောက် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ပါ။”

Verse 27

प्रतिष्ठानाभिधानोस्ति देशो गोदावरी तटे । तीर्थप्रतिग्रहरुचिस्तत्रासं ब्राह्मणस्त्वहम्

ဂోదာဝရီမြစ်ကမ်း၌ “ပရတိဋ္ဌာန” ဟုခေါ်သော ဒေသတစ်ခုရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ကျွန်ုပ်သည် ဗြာဟ္မဏအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ တီရ္ထကర్మ (ဘုရားဖူးပူဇာ) နှင့်ဆိုင်သော လှူဒါန်းပူဇာများကို လက်ခံရာ၌ စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။

Verse 28

तेन कर्मविपाकेन प्राप्तोस्मि गतिमीदृशीम् । मरुस्थले महाघोरे तरुतोयविवर्जिते

ထိုကမ္မ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ဤသို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်လာခဲ့သည်—သစ်ပင်မရှိ၊ ရေမရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် မရုသ္ထလ (သဲကန္တာရ) ထဲသို့ ပစ်ချခံရသည်။

Verse 29

गतो बहुतरः कालस्तत्र मे वसतो मुने । क्षुधितस्य तृषार्तस्य शीततापसहस्य च

အို မုနိ၊ အဲဒီမှာ နေထိုင်ရင်း အချိန်ကာလ အလွန်ရှည်လျားစွာ ကုန်လွန်သွားပြီ—ဆာလောင်၍ ရေငတ်ဒဏ်ခံကာ အအေးအပူကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ထားခဲ့ရသည်။

Verse 30

वर्षत्यपि महामेघे धारासारैर्दिवानिशम् । प्रावृट्कालेऽनिले वाति किंचित्प्रावरणं न मे

မဟာမိုးတိမ်ကြီးများက နေ့ည မိုးရေတန်းများဖြင့် သွန်းလောင်းနေသော်လည်း၊ မိုးရာသီလေများ တိုက်ခတ်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်၌ အနည်းငယ်မျှ အကာအကွယ်မရှိပါ။

Verse 31

पर्वण्यदत्तदाना ये कृततीर्थप्रतिग्रहाः । त इमां योनिमृच्छंति महादुःख निबंधनीम्

ပွဲတော်နေ့အမြတ်များတွင် ဒါနမပြုဘဲ၊ တီရ္ထသို့ လာရောက်သူတို့၏ လှူဒါန်းပူဇာကို လက်ခံသူများသည် ဤယောနိဘဝသို့ပင် ကျရောက်ကြသည်—မဟာဒုက္ခကို ချည်နှောင်သော အကျဉ်းတံခါးဖြစ်၏။

Verse 32

गते बहुतिथे काले मरुभूमौ मुने मया । दृष्टो ब्राह्मणदायाद एकदा कश्चिदागतः

အချိန်ကာလ အလွန်ရှည်လျားစွာ ကုန်လွန်ပြီးနောက်၊ အို မုနိ၊ အဲဒီ သဲကန္တာရထဲမှာ တစ်ခါတုန်းက ဗြာဟ္မဏ၏ မျိုးဆက်တစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

Verse 33

सूर्योदयमनुप्राप्य संध्याविधिविवर्जितः । कृत्वा मूत्रपुरीषे तु शौचाचमनवर्जितः

နေထွက်ချိန်ရောက်သော်လည်း သူသည် သန္ဓျာဝిధိကို မပြုဘဲ လျစ်လျူရှုခဲ့သည်; ထို့ပြင် ဆီးနှင့် ဝမ်းသွားပြီးနောက် သန့်စင်ခြင်းနှင့် အာစမန (ācamanam) ကိုလည်း မပြုခဲ့။

Verse 34

मुक्तकच्छमशौचं च संध्याकर्मविवर्जितम् । तं दृष्ट्वा तच्छरीरेहं संक्रांतो भोगलिप्सया

အဝတ်အစားအပေါ် မလေးစားဘဲ မသန့်ရှင်း၍ စန္ဓျာကర్మကို စွန့်ပယ်ထားသော ဗြာဟ္မဏကို မြင်သဖြင့်၊ ဘောဂအာသာကြောင့် ဤနေရာ၌ သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ ငါ ဝင်ရောက်ကပ်တည်ခဲ့သည်။

Verse 35

स द्विजो मंदभाग्यान्मे केनचिद्वणिजा सह । अर्थलोभेन संप्राप्तः पुरीं पुण्यामिमां मुने

အို မုနိ၊ ငါ့အတွက် အကံမကောင်းသော ထိုဗြာဟ္မဏသည် ကုန်သည်တစ်ဦးနှင့်အတူ ငွေကြေးလောဘကြောင့် ဤပုဏ္ဏမြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 36

अंतःपुरि प्रविष्टोभूत्स द्विजो मुनिसत्तम । तच्छरीराद्बहिर्भूतस्त्वहं पापैः समं क्षणात्

အို မုနိသတ္တမ၊ ထိုဗြာဟ္မဏသည် အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ၊ ငါသည် အပြစ်များနှင့်အတူ ခဏချင်းပင် သူ၏ကိုယ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရသည်။

Verse 37

प्रवेशो नास्ति चास्माकं प्रेतानां तपसां निधे । महतां पातकानां च वाराणस्यां शिवाज्ञया

အို တပဿာ၏ နိဓိ၊ ရှိဝ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ဝါရာဏသီမြို့သို့ ငါတို့ ပရေတများနှင့် မဟာအပြစ်ကြီးများလည်း ဝင်ခွင့်မရှိ။

Verse 38

अद्यापि तानि पापानि तद्बहिर्निर्गमेच्छया । बहिरेव हि तिष्ठंति सीम्नि प्रमथसाध्वसात्

ယခုတိုင်အောင် ထိုအပြစ်များသည် သူ့ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် နယ်စပ်တွင်သာ—အပြင်ဘက်တွင်သာ—တည်နေကြသည်၊ ရှိဝ၏ ပရမထများကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်။

Verse 39

अद्य श्वो वा परश्वो वा स बहिर्निर्गमिष्यति । इत्याशया स्थिताः स्मो वै यावदद्य तपोधन

“ဒီနေ့၊ မနက်ဖြန်၊ သို့မဟုတ် မနက်ဖြန်နောက်နေ့ သူ အပြင်သို့ ထွက်မည်”—ဤမျှော်လင့်ချက်ဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ယခုတိုင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပါသည်၊ တပဓန အရှင်။

Verse 40

नाद्यापि स बहिर्गच्छेन्नाद्याप्याशा प्रयाति नः । इत्यास्महे निराधारा आशापाश नियंत्रिताः

ယခုတိုင် သူ အပြင်သို့ မထွက်သေး၊ ယခုတိုင် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်လည်း မပျောက်သေး။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အားကိုးရာမဲ့စွာ နေ၍ မျှော်လင့်ချက်၏ ကြိုးဖမ်းကွင်းဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံရသည်။

Verse 41

चित्रमद्यतनं वच्मि तपस्विंस्तन्निशामय । अतीव भावि कल्याणमिति मन्येऽधुनैव हि

ဒီနေ့၏ အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကို ငါပြောမည်—တပသွင် အရှင်၊ နားထောင်ပါ။ အလွန်ကြီးမားသော မင်္ဂလာကောင်းမှုတစ်ခု ယခုတင် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု ငါထင်သည်။

Verse 42

आप्रयागं प्रतिदिनं प्रयामः क्षुधिता वयम् । आहारकाम्यया क्वापि परं नो किंचिदाप्नुमः

ဆာလောင်နေသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် နေ့စဉ် ပရယာဂအထိ လှည့်လည်သွားလာကာ အစာအဟာရကို တောင်းတရားဖြင့် ရှာကြသည်။ သို့သော် အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရရှိကြ။

Verse 43

संति सर्वत्र फलिनः पादपाः प्रतिकाननम् । जलाशयाश्च स्वच्छापाः संति भूम्यां पदेपदे

နေရာတိုင်း၊ တောအုပ်တိုင်းတွင် အသီးပင်များ ရှိကြပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ခြေလှမ်းတိုင်း၌ ရေကြည်သန့်သော ရေကန်များ ရှိနေသည်။

Verse 44

अन्यान्यपि च भक्ष्याणि सर्वेषां सुलभान्यहो । पानान्यपि विचित्राणि संति भूयांसि सर्वतः

အခြားအစားအစာမျိုးစုံလည်း—လူတိုင်းအလွယ်တကူရနိုင်သကဲ့သို့—ဤနေရာတွင်အမှန်တကယ်ရှိ၏။ ထို့ပြင် အရပ်ရပ်တွင် မျိုးစုံသောသောက်စရာများလည်း များစွာရှိနေ၏။

Verse 45

परं नो दृग्गतान्येव दूरे दूरे व्रजंत्यहो । दैवादद्यैकमायांतं दृष्ट्वा कार्पटिकं मुने

သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့မျက်စိထဲဝင်လာသမျှ အရာအားလုံးသည် အိုဟို! ပို၍ပို၍ဝေးသို့လျှောထွက်သွား၏။ ယနေ့မူ ကံကြမ္မာအလိုတော်ကြောင့်၊ မုနိရေ၊ အဝတ်စုတ်စုတ်ဝတ်ဆင်သော တပသီတစ်ဦး လာနီးလာမြင်ရသဖြင့်…

Verse 46

तस्यांतिकमहं प्राप्तः क्षुधया परिपीडितः । प्रसह्य भक्षयाम्येनमिति मत्वा त्वरान्वितः

ဆာလောင်မှုကြောင့် နာကျင်ပင်ပန်းလျက် ငါသည် သူ့အနီးသို့ အလျင်အမြန်ရောက်သွား၏။ ‘အင်အားဖြင့်အနိုင်ယူကာ သူ့ကိုစားမည်’ ဟု စိတ်ထဲတွင်ထင်ကာ အမြန်တက်လှမ်းသွား၏။

Verse 47

यावत्तं तु जिघृक्षामि तावत्तद्वदनांबुजात् । शिवनामपवित्रा वाङ्निरगाद्विघ्नहारिणी

သို့သော် ငါက သူ့ကိုဖမ်းယူမည်ဟု လက်လှမ်းမီချိန်၌ပင်၊ သူ၏ပါးစပ်ကြာပန်းမှ သီဝနာမဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဝါဏီ ထွက်ပေါ်လာ၍ အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေး၏။

Verse 48

शिवनामस्मरणतो मदीयमपि पातकम् । मंदीभूतं ततस्तेन प्रवेशं लब्धवानहम्

သီဝနာမကို သတိရခြင်းကြောင့် ငါ၏ကိုယ်ပိုင်အပြစ်ပင် လျော့နည်းသွား၏။ ထို့ကြောင့် ငါလည်း (သူနှင့်အတူ) ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 49

सीमस्थैः प्रमथैर्नाहं सद्यो दृग्गोचरीकृतः । शिवनामश्रुतौ येषां तान्न पश्येद्यमोपि यत्

နယ်စပ်၌ တပ်စွဲနေသော ပရမထများ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ငါသည် ချက်ချင်း မပေါ်ထွက်ခဲ့; ရှိဝ၏ နာမတော်ကို ကြားဖူးသူတို့ကို ယမမင်းတောင် မမြင်နိုင်။

Verse 50

अंतर्गेहस्य सीमानं प्राप्तस्तेन सहाधुना । स तु कार्पटिको मध्यं प्रविष्टोहमिहस्थितः

ယခု သူနှင့်အတူ အတွင်းဝင်း၏ နယ်နိမိတ်သို့ ငါရောက်လာပြီ; အဝတ်စုတ်ဝတ်သော ဘိက္ခုသည် အလယ်သို့ ဝင်သွားပြီး ငါသည် ဤနေရာ၌ ရပ်နေဆဲ။

Verse 51

आत्मानं बहुमन्येहं त्वां विलोक्याधुना मुने । मामुद्धर कृपालो त्वं योनेरस्मात्सदारुणात्

အို မုနိ၊ ယခု သင်ကို မြင်ရသဖြင့် ငါသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်ကံကောင်းသူဟု ထင်မိ၏။ ကရုဏာရှင်၊ အမြဲကြောက်မက်ဖွယ် ဤယိုးနိအခြေအနေမှ ငါ့ကို ကယ်တင်၍ ထုတ်ယူပါ။

Verse 52

इति प्रेतवचः श्रुत्वा स कृपालुस्तपोधनः । मनसा चिंतयामास धिङ्निजार्थोद्यमान्नरान्

ပရိတ်၏ စကားကို ကြားသော် ကရုဏာပြည့်ဝသော တပဓနသည် စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားလေ၏—“ကိုယ့်အကျိုးတည်းအတွက်သာ ကြိုးပမ်းသော လူတို့ကို အရှက်တရားပင်!”

Verse 53

स्वोदरं भर यः सर्वे पशुपक्षिमृगादयः । स एव धन्यः संसारे यः परार्थोद्यतः सदा

နွား၊ ငှက်၊ တိရစ္ဆာန်ရိုင်း စသည့် သတ္တဝါအားလုံးသည် ကိုယ့်ဗိုက်ကိုသာ ဖြည့်တင်းကြ၏; သို့သော် လောက၌ အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူမှာ အမြဲတမ်း အခြားသူတို့၏ အကျိုးအတွက် ကြိုးပမ်းသူပင်။

Verse 54

तपसाद्य निजेनाहं प्रेतमेतमघातुरम् । मामेव शरणं प्राप्तमुद्धरिष्याम्यसंशयम्

ငါ၏ကိုယ်ပိုင်တပဿာအာနုභာဝဖြင့် ငါသည် သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်နေသော ပရိတ်ဤတစ်ပါးကို—ငါ့ထံသာ အားကိုး၍ ခိုလှုံလာသူကို—သံသယမရှိဘဲ ကယ်တင်မည်။

Verse 55

विमृश्येति स वै चित्ते पिशाचं प्राह सत्तमः । विमलोदे सरस्यस्मिन्स्नाहि रे पापनुत्तये

စိတ်တွင် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ထိုအမြတ်တရားရှိသူက ပိသာစအား “အပြစ်ပယ်ဖျက်ရန် ဤဝိမလိုဒ ရေကန်၌ ရေချိုးလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 56

पिशाच ते पिशाचत्वं तीर्थस्यास्य प्रभावतः । कपर्दीशेक्षणादद्य क्षणात्क्षीणं विनंक्ष्यति

အို ပိသာစ၊ ဤတီရ္ထ၏ အာနုභာဝကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကပရ္ဍီဣရှ၏ မျက်စိတစ်ချက်ကြည့်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သင်၏ ပိသာစသဘာဝသည် ယနေ့ ခဏချင်းပင် လျော့ပါး၍ ပျောက်ကွယ်သွားမည်။

Verse 57

श्रुत्वेति स मुनेर्वाक्यं प्रेतः प्राह प्रणम्य तम् । प्रीतात्मा प्रीतमनसं प्रबद्धकरसंपुटः

မုနိ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ပရိတ်သည် ထိုသူအား ဦးချပြီး ပြောလေ၏—နှလုံးသားပျော်ရွှင်၊ စိတ်နှစ်သက်၊ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေဘက်တီးဖြင့်။

Verse 58

पानीयं पातुमपि नो लभेयं मुनिसत्तम । स्नानस्य का कथा नाथ रक्षेयुर्जलदेवताः

အို မုနိအမြတ်တရားရှင်၊ ငါသည် သောက်ရန်ရေတောင် မရနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ရေချိုးခြင်းကို ဘယ်လိုပြောနိုင်မလဲ၊ အို နာထ? ရေ၏ ဒေဝတာတို့က ငါ့ကို တားဆီးကြလိမ့်မည်။

Verse 59

पानस्याप्यत्र का वार्ता जलस्पर्शोपि दुर्लभः । इति प्रेतोक्तमाकर्ण्य स भृशं प्रीतिमानभूत्

“ဤနေရာ၌ သောက်ရန်တောင် မည်သို့မျှ မျှော်လင့်ရမည်နည်း။ ရေကို ထိတွေ့ခြင်းတောင် ရှားပါးလှသည်။” ဟု ပရေတ၏စကားကို ကြားသော် သူသည် အလွန်ပီတိဖြစ်လေ၏။

Verse 60

उवाच च तपस्वी तं जगदुद्धरणक्षमः । गृहाणेमां विभूतिं त्वं ललाटफलके कुरु

ထို့နောက် လောကကို ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သော တပသီက သူ့အား “ဤသန့်ရှင်းသော ဝိဘူတိကို ယူ၍ နဖူးပြားပေါ်တွင် လိမ်းလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 61

अस्माद्विभूतिमाहात्म्यात्प्रेत कोपि न कुत्रचित् । बाधा करोति कस्यापि महापातकिनोप्यहो

“ဤဝိဘူတိ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် မည်သည့်နေရာ၌မဆို ပရေတတစ်ပါးတစ်ယောက်က မည်သူ့ကိုမျှ အနှောင့်အယှက် မပြုနိုင်—အံ့ဩဖွယ်ကောင်းစွာ မဟာအပြစ်ရှိသူကိုတောင် မပြုနိုင်။”

Verse 62

भालं विभूतिधवलं विलोक्य यमकिंकराः । पापिनोपि पलायंते भीताः पाशुपतास्त्रतः

ဝိဘူတိဖြင့် ဖြူစင်သွားသော နဖူးကို မြင်လျှင် ယမ၏ အမှုထမ်းတို့သည် ပြေးလွှားထွက်ပြေးကြသည်—အပြစ်သားတို့တောင်—ပာရှုပတ အာယုဓဖြင့် ထိခိုက်သကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့၍။

Verse 63

अस्थिध्वजांकितं दृष्ट्वा यथा पांथा जलाशयम् । दूरं यंति तथा भस्म भालांकं यमकिंकराः

လမ်းသွားလမ်းလာတို့သည် ရေကန်သို့ ညွှန်ပြသင်္ကေတကို မြင်လျှင် အဝေးသို့ ထိုဘက်သို့ သွားကြသကဲ့သို့၊ ဘသ္မဖြင့် နဖူးအမှတ်ကို မြင်လျှင် ယမ၏ အမှုထမ်းတို့သည် အဝေးအဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

Verse 64

कृतभूति तनुत्राणं शिवमंत्रैर्नरोत्तमम् । नोपसर्पंति नियतमपि हिंस्राः समंततः

ရှီဝမန်တရများဖြင့် အဘိမန္တရပြုထားသော သန့်ရှင်းသော ဝိဘူတိသည် လူမြတ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကာကွယ်သော ကာဝတ်ဖြစ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြမ်းတမ်းသတ္တဝါများပင် မည်သို့မျှ မနီးကပ်လာကြ။

Verse 66

सर्वेभ्यो दुष्टसत्त्वेभ्यो यतो रक्षेदहर्निशम् । रक्षत्येषा ततः प्रोक्ता विभूतिर्भूतिकृद्यतः

နေ့ည မပြတ် အဆိုးသတ္တဝါအားလုံးမှ ကာကွယ်ပေးပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ကာကွယ်သူဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို “ဝိဘူတိ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကောင်းကျိုးနှင့် မင်္ဂလာသိဒ္ဓိကို ပေးစွမ်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 67

भासनाद्भर्त्सनाद्भस्म पांसुः पांसुत्वदायतः । पापानां क्षारणात्क्षारो बुधेरेवं निरुच्यते

၎င်းကို “ဘသ္မ” ဟု ခေါ်သည်မှာ အလင်းပေး၍ (အဆိုးကို) ရှုတ်ချတားမြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ “ပံသု” ဟု ခေါ်သည်မှာ အရာအားလုံးကို ဖုန်မှုန့်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ “က္ခာရ” ဟု ခေါ်သည်မှာ အပြစ်ကို ခြစ်ဖယ်ပယ်ရှင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ပညာရှိတို့ ရှင်းဆိုကြသည်။

Verse 68

गृहीत्वा धारमध्यात्स भस्म प्रेतकरेऽर्पयत् । सोप्यादरात्समादाय भालदेशे न्यवेशयत्

စီးကြောင်းအလယ်မှ ဘသ္မကို ယူ၍ သူသည် ပရိတ်၏ လက်ထဲသို့ ပေးအပ်하였다။ ထိုသူလည်း လေးစားစွာ လက်ခံကာ မိမိနဖူးပေါ်တွင် လိမ်းတင်하였다။

Verse 69

विभूतिधारिणं वीक्ष्य पिशाचं जलदेवताः । जलावगाहनपरं वारयांचक्रिरे न तम्

ဝိဘူတိကို ဆင်ယင်ထားသော ပိသာစကို မြင်သောအခါ ရေဒေဝတာတို့သည် သူ့ကို မတားဆီးကြ။ သူသည် ရေထဲဝင်၍ ရေချိုးအဝဂါဟန ပြုလိုစိတ်ပြင်းပြနေသော်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 70

स्नात्वा पीत्वा स निर्गच्छेद्यावत्तस्माज्जलाशयात् । तावत्पैशाच्यमगमद्दिव्यदेहमवाप च

ရေချိုးပြီး ရေသောက်ကာ ထိုရေကန်မှ ထွက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ပိသာစအခြေအနေ ပျောက်ကွယ်သွား၍ တိဗ္ဗကိုယ်တော်ကို ရရှိ하였다။

Verse 71

दिव्यमालांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । दिव्ययानं समारुह्य वर्त्म प्राप्तोथ पावनम्

တိဗ္ဗပန်းကုံးနှင့် တိဗ္ဗဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ကောင်းကင်ရနံ့ဖြင့် လိမ်းကျံကာ တိဗ္ဗယာဉ်ပေါ် တက်စီးပြီးနောက် သန့်ရှင်းစေသော လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်하였다။

Verse 72

गच्छता तेन गगने स तपस्वी नमस्कृतः । प्रोच्चैः प्रोवाच भगवन्मोचितोस्मि त्वयानघ

ကောင်းကင်ထဲတွင် သွားလာစဉ် ထိုတပသီသည် ရှင်ရသီတစ်ပါးကို နမಸ್ಕာရပြု၍ အသံမြင့်စွာ “အို ဘဂဝန်၊ အပြစ်ကင်းရှင်းသူ၊ သင်ကြောင့် ကျွန်ုပ် လွတ်မြောက်ပြီ” ဟု ကြွေးကြော်하였다။

Verse 73

तस्मात्कदर्ययोनित्वादतीव परिनिंदितात् । अस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्दिव्यदेहमवाप्तवान्

အလွန်အမင်း အပြစ်တင်ခံရသော နိမ့်ကျသည့် မွေးဖွားမှုအခြေအနေမှ ဤတီရ္ထ၏ မဟာတ္မယ အာနုဘော်ကြောင့် တိဗ္ဗကိုယ်တော်ကို ရရှိ하였다။

Verse 74

पिशाचमोचनं तीर्थमद्यारभ्य समाख्यया । अन्येषामपि पैशाच्यमिदं स्नानाद्धरिष्यति

ယနေ့မှစ၍ ဤတီရ္ထကို “ပိသာစမောစန တီရ္ထ” ဟု အမည်ပေးခေါ်မည်။ အခြားသူများအတွက်လည်း ဤနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့် ပိသာစအခြေအနေ ပယ်ဖျက်သွားမည်။

Verse 75

अस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये ये स्नास्यंतीह मानवाः । पिंडांश्च निर्वपिष्यंति संध्यातर्पणपूर्वकम्

ဤအလွန်မင်္ဂလာကြီးသော တီရ္ထ၌ ဤနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် စန္ဓျာကర్మကို ဆောင်ရွက်ကာ တർပဏ ပြုလုပ်ပြီးမှ ပိတೃဘိုးဘွားတို့အတွက် ပိဏ္ဍ ပူဇော်သူတို့သည် ထိုဘိုးဘွားပူဇော်မှုကြောင့် မဟာကုသိုလ်ကို ရရှိကြသည်။

Verse 76

दैवात्पैशाच्यमापन्नास्तेषां पितृपितामहाः । तेपि पैशाच्यमुत्सृज्य यास्यंति परमां गतिम्

ကံကြမ္မာကြောင့် သူတို့၏ ဖခင်၊ အဘိုး၊ အဘိုးကြီးတို့သည် ပိသာစ (piśāca) ကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်ခဲ့သော်လည်း ထိုအခြေအနေကို စွန့်လွှတ်ကာ အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 77

अद्यशुक्लचतुर्दश्यां मार्गेमासि तपोनिधे । अत्र स्नानादिकं कार्यं पैशाच्यपरिमोचनम

အို တပဿ၏ ရတနာတော်! ယနေ့ မာရ္ဂရှီရ္ษ လ၏ ရွှေ့လ (śukla) စတုရ္ဒသီနေ့တွင် ဤနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ကర్మများကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ဤသည်မှာ ပိသာစဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေသည်။

Verse 78

इमां सांवत्सरीं यात्रां ये करिष्यंति मानवाः । तीर्थप्रतिग्रहात्पापान्निःसरिष्यंति ते नराः

ဤနှစ်စဉ် ယာထရာကို ဆောင်ရွက်သူတို့သည် တီရ္ထ၏ အနုဂ्रहကို လက်ခံရရှိခြင်းကြောင့် အပြစ်များမှ လွတ်ကင်းကာ ထိုအပြစ်များကို နောက်တွင် ချန်ထားနိုင်ကြသည်။

Verse 79

पिशाचमोचने स्नात्वा कपर्दीशं समर्च्य च । कृत्वा तत्रान्नदानं च नरोन्यत्रापि निर्भयाः

ပိသာစမိုစန (Piśācamocana) တွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ကပရ္ဒီရှ (Kapardīśa) ဘုရားကို ပူဇော်ကာ ထိုနေရာ၌ အန္နဒါန (အစာဒါန) ပြုလုပ်လျှင် လူသည် အခြားနေရာများတွင်ပင် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့လာသည်။

Verse 80

मार्गशुक्लचतुर्दश्यां कपर्दीश्वर संनिधौ । स्नात्वान्यत्रापि मरणान्न पैशाच्यमवाप्नुयुः

မာဂရှီရ္ဩ လပြည့်ဖက် (သုက္လပက္ခ) ၁၄ ရက်နေ့တွင် ကပဍ္ဍီဣශ්ဝရ၏ နီးကပ်တော်မူရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးလျှင်၊ အခြားနေရာ၌ သေဆုံးသော်လည်း ပိသာစဒုက္ခ (paiśācya) မကျရောက်ပါ။

Verse 81

इत्युक्त्वा दिव्यपुरुषो भूयोभूयो नमस्य तम् । तपोधनं महाभागो दिव्यां गतिमवाप्तवान्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒိဗ္ဗပုရုသသည် ထိုမဟာတပဓနကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုလေ၏; ထိုဘုန်းကံကြီးသူသည်လည်း ဒိဗ္ဗဂတိကို ရရှိ하였다။

Verse 82

तपोधनोपि तं दृष्ट्वा महाश्चर्यं घटोद्भव । कपर्दीश्वरमाराध्य कालान्निर्वाणमाप्तवान्

အိုး အဂஸ္တျ (အိုးမှ မွေးဖွားသူ) ရေ၊ ထိုတပဓနသည်လည်း အံ့ဩဖွယ်ကြီးကို မြင်ပြီး ကပဍ္ဍီဣශ්ဝရကို အာရాధနာပြုလေ၏; ကာလတန်ခါတွင် နိဗ္ဗာန် (အဆုံးစွန်လွတ်မြောက်မှု) ကို ရရှိ하였다။

Verse 83

पिशाचमोचनं तीर्थं तदारभ्य महामुने । वाराणस्यां परां ख्यातिमगमत्सर्वपापहृत्

အို မဟာမုနိ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ ပိသာစမိုချန တီရ္ထသည် ဗာရာဏသီ၌ အထွတ်အထိပ်ကျော်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူကား အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

Verse 84

पैशाचमोचने तीर्थे संभोज्य शिवयोगिनम् । कोटिभोज्यफलं सम्यगेकैक परिसंख्यया

ပဲသာစမိုချန တီရ္ထ၌ ရှိဝယောဂီတစ်ပါးအား အာဟာရပူဇာဖြင့် ကျွေးမွေးလျှင်၊ ကုတ်တိ (ကောဋိ) များစွာသော ဧည့်သည်တို့ကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ အကျိုးပုဏ္ဏာကို မှန်ကန်စွာ ရရှိသည်—လုပ်ရပ်တစ်ခုချင်း၏ ပုဏ္ဏာကို ဤသို့ပင် ရေတွက်ကြသည်။

Verse 85

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं नरो नियतमानसः । भूतैः प्रेतैः पिशाचैश्च कदाचिन्नाभिभूयते

စိတ်တည်ငြိမ်၍ စည်းကမ်းရှိသောသူသည် ဤပုဏ္ဏ အဓ್ಯಾಯကို ကြားနာပြီးနောက် မည်သည့်အခါမျှ ဘူတ၊ ပရေတာ၊ ပိသာချာတို့၏ အနိုင်ယူခြင်းကို မခံရ။

Verse 86

बालग्रहाभिभूतानां बालानां शांतिकारकम् । पठनीयं प्रयत्नेन महाख्यानमिदं परम्

ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာအాఖ్యာန်ကို အားထုတ်၍ ရွတ်ဖတ်သင့်သည်။ ၎င်းသည် ဘာလာ-ဂြဟာကြောင့် ထိခိုက်နေသော ကလေးများအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကာကွယ်မှုကို ပေးသည်။

Verse 87

इदमाख्यानमाकर्ण्य गच्छन्देशांतरं नरः । चोरव्याघ्रपिशाचाद्यैर्नाभिभूयेत कुत्रचित्

ဤသန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာကို ကြားနာထားသူသည် ဒေသအခြားသို့ ခရီးသွားသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ခိုးသူ၊ ကျား၊ ပိသာချာ စသည့်အရာများကြောင့် မအနိုင်ယူခံရ။