Adhyaya 28

Verse 1

पार्वत्युवाच । आनंदकानने शंभो यल्लिंगं पुण्यवर्धनम् । यन्नामस्मरणादेव महापातकसंक्षयः

ပါရဝတီ မိန့်တော်မူသည်– အို သမ္ဘု၊ အာနန္ဒကာနန၌ ပုဏ္ဏကို တိုးပွားစေသော လိင်္ဂသည် မည်သည့်လိင်္ဂနည်း။ ၎င်း၏ နာမကို သတိရရုံဖြင့်ပင် မဟာပာတကတို့ ပျက်စီးသနည်း။

Verse 2

यत्सेव्यं साधकैर्नित्यं यत्र प्रीतिरनुत्तमा । यत्र दत्तं हुतं जप्तं ध्यातं भवति चाक्षयम्

အဘယ်လိင်္ဂကို စာဓကတို့ နေ့စဉ် အမြဲတမ်း ဆည်းကပ်ကြသနည်း၊ ထိုနေရာ၌ ဘက္တိပရိတိ အထွတ်အထိပ်ရှိသနည်း။ ထိုနေရာ၌ ဒါန၊ ဟೋမ၊ ဇပ၊ ဓျာနတို့ အကုန်လုံး မပျက်မယွင်းသော ဖလဖြစ်သနည်း။

Verse 3

यस्य संस्मरणादेव यल्लिंगस्य विलोकनात् । यल्लिंगप्रणतेश्चापि यस्य संस्पर्शनादपि

ထိုလိင်္ဂသည်—၎င်းကို သတိရရုံဖြင့်၊ မြင်ရုံဖြင့်၊ ဦးချ၍ ပူဇော်ရုံဖြင့်၊ ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် (အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိစေသည်)။

Verse 4

पंचामृतादि स्नपनपूर्वाद्यस्यार्चनादपि । तल्लिंगं कथयेशान भवेच्छ्रेयः परंपरा

ထို့ပြင် ပဉ္စအမృత စသည်တို့ဖြင့် ရေချိုးပေးခြင်းမှ စတင်သော ပူဇော်အာရ္စနာပြုခြင်းဖြင့်ပင်လည်း; အို ဣရှာန၊ ထိုလိင်္ဂကို မိန့်ကြားပါ။ ထိုမှ ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာတို့ မပြတ်မလပ် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်မည်။

Verse 6

देवदेव उवाच । उमे भवत्या यत्पृष्टं भवबंधविमोक्षकृत् । ततोऽहं कथयिष्यामि लिंगं स्थिरमना भव

ဒေဝဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဥမာ၊ သင်မေးမြန်းသည့်အရာသည် လောကီဘဝဖြစ်ပေါ်မှု၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသော အရာဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထို လိင်္ဂအကြောင်းကို ငါပြောမည်—စိတ်ကို တည်ငြိမ်၍ သမာဓိထားလော့”။

Verse 7

आनंदकानने चात्र रहस्यं परमं मम । न मया कस्यचित्ख्यातं न प्रष्टुं वेत्ति कश्चन

“ဤနေရာ အာနန္ဒကာနန၌ ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက် ရှိ၏။ ငါသည် မည်သူ့ကိုမျှ မဖော်ပြခဲ့သကဲ့သို့၊ မည်သူမျှ မေးမြန်းရမည်ကိုတောင် မသိကြ”။

Verse 8

संति लिंगान्यनेकानि ममानंदवने प्रिये । परं त्वया यथा पृष्टं यथावत्तद्ब्रवीमि ते

“အို ချစ်သူ၊ ငါ၏ အာနန္ဒဝန၌ လိင်္ဂများ များစွာ ရှိ၏။ သို့သော် သင်မေးသကဲ့သို့ ငါသည် ထိုအကြောင်းကို အမှန်တကယ်အတိုင်း သင့်အား ပြောမည်”။

Verse 9

स्कंद उवाच । इति देवीसमुदितं समाकर्ण्य वटोद्भव । सर्वज्ञेन यदाख्यातं तदाख्यास्यामि ते शृणु

စကန္ဒက ပြောသည်– “အို ဝဋောဒ္ဘဝ၊ ဒေဝီ၏ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အလုံးစုံသိတော်မူသော အရှင်က ကြေညာခဲ့သမျှကို ငါသည် သင့်အား ပြန်လည်ဟောကြားမည်—နားထောင်လော့”။

Verse 10

ममापि येन त्रिपुरं समरे जयकांक्षिणः । जयाशा पूरिता स्तुत्या बहुमोदकदानतः

“ထိုအရာကြောင့်ပင်၊ တြိပုရကို တိုက်ပွဲ၌ အောင်မြင်လိုသော ငါ့အတွက်တောင် အောင်ပွဲ၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်စုံခဲ့သည်—စတုတိဖြင့်လည်းကောင်း၊ ချိုမြိန်သော ပူဇော်သက္ကာများ များစွာ ပေးအပ်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း”။

Verse 11

यत्रास्ति तीर्थमघहृत्पितृप्रीतिविवर्धनम् । यत्स्नानाद्वृत्रहा वृत्रवधपापाद्विमुक्तवान्

အပြစ်ကိုဖယ်ရှား၍ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့၏ပီတိကို တိုးပွားစေသော တီရ္ထ သန့်ရှင်းရာရှိသည့်နေရာ၌၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းကြောင့် ဝෘတြဟာ (အိန္ဒြ) သည် ဝෘတြကို သတ်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

Verse 12

धर्माधिकरणं यत्र धर्मराजोप्यवाप्तवान् । सुदुष्करं तपस्तप्त्वा परमेण समाधिना

ထိုနေရာသည် ဓမ္မ၏ အာဏာစီရင်ရာ အာသနဖြစ်၍၊ ဓမ္မရာဇာတောင်မှ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို အမြင့်ဆုံး သမာဓိဖြင့် ကျင့်ဆောင်ကာ ရရှိခဲ့သည်။

Verse 13

पक्षिणोपि हि यत्रापुर्ज्ञानं संसारमोचनम् । रम्यो हिरण्मयो यत्र बभूव बहुपाद्द्रुमः

ထိုနေရာ၌ ငှက်တို့တောင်မှ သံသရာမှ လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ကို ရရှိခဲ့ကြသည်; ထိုနေရာ၌ပင် အကိုင်းအခက်များစွာရှိသော လှပသည့် ရွှေသစ်ပင်တစ်ပင် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။

Verse 14

यल्लिंगदर्शनादेव दुर्दमो नाम पार्थिवः । उद्वेजकोपि लोकानां क्षणाद्धर्ममतिस्त्वभूत्

ထို လင်္ဂကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ဒုရ္ဒမ အမည်ရှိ မင်း—လူထုအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်သူ—သည် ခဏချင်း ဓမ္မ၌ စိတ်တည်မြဲသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 15

तस्य लिंगस्य माहात्म्यमाविर्भावं च सुंदरि । निशामयाभिधास्यामि महापातक नाशनम्

အို လှပသူရေ၊ နားထောင်ပါ; ထို လင်္ဂ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ပေါ်ထွန်းလာပုံကို ငါကြေညာမည်—အလွန်ကြီးမားသော အပြစ် (မဟာပာတက) များကိုတောင် ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဂုဏ်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 16

धर्मपीठं तदुद्दिष्टमत्रानंदवने मम । तत्पीठदर्शनादेव नरः पापैः प्रमुच्यते

ဤနေရာ၌ ငါ၏ အာနန္ဒဝန (ကာသီ) အတွင်း သမ္မာဓမ္မ၏ သန့်ရှင်းသော ပီဋ္ဌကို ညွှန်ပြထားသည်။ ထိုပီဋ္ဌကို ဒർശနဖြင့် မြင်ရုံသာဖြင့် လူသည် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 17

पुरा विवस्वतः पुत्रो यमः परमसंयमी । तपस्तताप विपुलं विशालाक्षि तवाग्रतः

ရှေးကာလ၌ ဝိဝස්ဝန်၏ သား ယမသည် အလွန်အမင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသူဖြစ်၍၊ ဟေ မျက်လုံးကျယ်သူရေ၊ သင်၏ ရှေ့တော်၌ပင် မဟာတပဿာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 18

शिशिरे जलमध्यस्थो वर्षास्वभ्रावकाशकः । तपर्तौ पंचवह्निस्थः कदाचिदिति तप्तवान्

ဆောင်းရာသီတွင် ရေကြားအလယ်၌ နစ်မြုပ်ကာ ရပ်နေခဲ့သည်။ မိုးရာသီတွင် မိုးကာမရှိဘဲ ဖွင့်လှစ်သော မိုးကောင်းကင်အောက်၌ နေခဲ့သည်။ ပူရာသီတွင် မီးငါးပုံအလယ်၌ ထိုင်၍—ဤသို့ အစဉ်မပြတ် တပဿာကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 19

पादाग्रांगुष्ठभूस्पर्शी बहुकालं स तस्थिवान् । एकपादस्थितः सोपि कदाचिद्बह्वनेहसम्

အချိန်အတော်ကြာ သူသည် မြေကို ခြေမကြီး၏ ထိပ်ဖျားသာ ထိစေ၍ ရပ်နေခဲ့သည်။ တခါတရံတွင်လည်း ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရပ်ကာ အလွန်ကြီးမားသော ခက်ခဲမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။

Verse 20

समीराभ्यवहर्तासीद्बहुदिष्टं सदिष्टवान् । पपौ स तु पिपासुः सन्कुशाग्रजलविप्रुषः

သူသည် ‘လေကိုသာ အာဟာရပြုသူ’ ကဲ့သို့ နေထိုင်၍ ခွဲဝေခံရသည့် အနည်းငယ်သာဖြင့် အသက်မွေးခဲ့သည်။ ရေငတ်လျှင်လည်း ကုရှမြက်ဖျားတွင် ကပ်နေသော ရေစက်ငယ်များကိုသာ သောက်ခဲ့သည်။

Verse 21

दिव्यां चतुर्युगीमित्थं स निनाय तपश्चरन् । चतुर्गुणं दिदृक्षुर्मां परमेण समाधिना

ဤသို့ တပဿာကျင့်၍ သူသည် ယုဂလေးပါးနှင့်တူသော ဒိဗ္ဗကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံး သမာဓိဖြင့် ငါ့ကို လေးမျိုးရূপဖြင့် မြင်လိုသော ဆန္ဒရှိ၏။

Verse 22

ततोहं तस्य तपसा संतुष्टः स्थिरचेतसः । ययौ तस्मै वरान्दातुं शमनाय महात्मने

ထို့နောက် စိတ်တည်ငြိမ်သူ၏ တပဿာကြောင့် ငါသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ မဟာအတ္မာ ရှမန (ယမ) ထံသို့ သွားကာ သူ့ကို သက်သာစေပြီး ကောင်းချီးများ ပေးအပ်ရန် ရောက်ခဲ့သည်။

Verse 23

वटः कांचनशाखाख्यो यस्तपस्तापसंततिम् । दूरीचकार सुच्छायो बहुद्विजसमाश्रयः

‘ရွှေခက်’ ဟုခေါ်သော ဗညန်ပင်သည် အေးမြသော အရိပ်ရပြီး ဒွိဇများစွာ၏ အားကိုးရာဖြစ်ကာ တပဿာကျင့်သူတို့၏ အပူဒဏ်ကို ဝေးကွာစေ하였다။

Verse 24

मंदमद मरुल्लोल पल्लवैः करपल्लवैः । योध्वगानध्वसंतप्तानाह्वये दिवतापहृत्

နူးညံ့သော လက်ဖဝါးကဲ့သို့သော အရွက်ပင်ပေါက်များသည် မောဟိုင်းသလို နူးညံ့သော လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းကာ၊ နေ့ခင်းအပူကို ဖယ်ရှားပေးသော ထိုပင်သည် လမ်းပေါ်အပူဒဏ်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော ခရီးသွားများကို ခေါ်ဖိတ်သည်။

Verse 25

स्वानुरागैः सुरभिभिः स्वादुभिश्च पचेलिमैः । प्रीणयेदर्थिसार्थं यो वृत्तैर्निजफलैरलम्

သဘာဝအနံ့သင်း၍ ချိုမြိန်ကာ ရင့်မှည့်သော အသီးများဖြင့် ထိုပင်သည် တောင်းခံသူအစုအဝေးကို ပျော်ရွှင်စေပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်အသီးပေးကမ်းခြင်းဖြင့် လုံလောက်စွာ ကျေနပ်တင်းတိမ်စေသည်။

Verse 26

तदधस्तात्परं वीक्ष्य तमहं तपनांगजम् । स्थाणुनिश्चल वर्ष्माणं नासाग्रन्यस्तलोचनम्

ထို့နောက် အောက်ဘက်သို့ ထပ်မံကြည့်ရာ နေရောင်ဘုရား၏ သားတော်ကို မြင်ရသည်—တိုင်တံကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ကိုယ်ခန္ဓာ၊ နှာခေါင်းထိပ်၌ မျက်စိတည်ကာ ယောဂတပၸသတွင် တည်ကြည်နေ၏။

Verse 27

तपस्तेजोभिरुद्यद्भिः परितः परिधीकृतम् । भानुमंतमिवाकाशे सुनीले स्वेन तेजसा

တပၸသမှ ပေါက်ဖွားလာသော တောက်ပမှုက သူ့ကို အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝိုင်းရံထားသည်—နက်ပြာကောင်းကင်၌ နေမင်းက ကိုယ်ပိုင်ရောင်ခြည်ဖြင့် ဝန်းရံတောက်ပသကဲ့သို့။

Verse 28

स्वाख्यांकितं महालिंगं प्रतिष्ठाप्यातिभक्तितः । स्वच्छ सूर्योपलमयतेजः पुंजैरिवार्चितम्

မိမိအမည်အမှတ်တံဆိပ်ပါသော မဟာလင်္ဂကို အလွန်အမင်း ဘက္တိဖြင့် တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသော နေရောင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သည့် စဖటికတောက်ပမှု အစုအဝေးများဖြင့် ပူဇော်သကဲ့သို့ အာရ္စနာပြု၏။

Verse 29

साक्षीकृत्येव तल्लिंगं तप्यमानं महत्तपः । प्रत्यवोचं धर्मराजं वरं ब्रूहीति भास्करे

ထိုလင်္ဂကိုပင် မဟာတပၸသ၏ သက်သေအဖြစ် ထင်ရှားစေသကဲ့သို့၊ ငါသည် ဓမ္မရာဇအား “ဟေ ဘာස්ကရ၏ သားတော်၊ ပြောလော့—အပေးအမြှောက်ကို ရွေးချယ်လော့” ဟု ဆို၏။

Verse 30

अलं तप्त्वा महाभाग प्रसन्नोस्मि शुभव्रत । निशम्य शमनश्चेति दृष्ट्वा मां प्रणनाम ह

“တပၸသပြုခြင်း လုံလောက်ပြီ၊ မဟာဘဂ္ဂ၊ သုဗြတကိုင်ဆောင်သူ၊ ငါနှစ်သက်ပြီ” ဟုဆိုသံကို ကြားသော်၊ ရှမန (ယမ) သည် ငါ့ကိုကြည့်၍ ဂုဏ်ပြုကန်တော့၏။

Verse 31

चकार स्तवनं चापि परिहृष्टेंद्रियेश्वरः । निर्व्याजं स समाधिं च विसृज्य ब्रध्ननंदनः

အင်္ဒြိယတို့၌ ပီတိဖြစ်၍ ဝမ်းမြောက်နေသော ဘြဓ္နနန္ဒန (နေမင်း၏သား) သည် စတဝနံ—ချီးမွမ်းသီချင်းကို ရွတ်ဆိုလေ၏။ ထို့နောက် မပြတ်တောက်သော သမာဓိကို လွှတ်ချ၍ ဓ്യာနအာရုံမှ ထလာ၏။

Verse 32

धर्म उवाच । नमोनमः कारणकारणानां नमोनमः कारणवर्जिताय । नमोनमः कार्यमयाय तुभ्यं नमोनमः कार्यविभिन्नरूप

ဓမ္မက ပြောသည်— “နမော နမಃ၊ အကြောင်းတရားတို့၏ အကြောင်းတရား ဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမော။ အကြောင်းကင်းလွတ်၍ အကြောင်းတရားကို ကျော်လွန်တော်မူသော သင့်အား နမော။ အကျိုးဖြစ်သော လောကတစ်လျှောက် ပြည့်နှံ့တော်မူသော သင့်အား နမော။ ဖန်ဆင်းသတ္တဝါတို့၏ မျိုးစုံသော ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော သင့်အား နမော။”

Verse 33

अरूपरूपाय समस्तरूपिणे पराणुरूपाय परापराय । अपारपाराय पराब्धिपार प्रदाय तुभ्यं शशिमौलये नमः

နမောတော်—ရုပ်မရှိသော်လည်း ရုပ်ကို ပေးတော်မူသော အရှင်၊ ရုပ်အားလုံးကို ဆောင်တော်မူသော အရှင်; အဏုထက်ပင် ပိုမိုသိမ်မွေ့၍ အမြင့်အနိမ့် နှစ်ဖက်လုံးကို ကျော်လွန်တော်မူသော အရှင်။ နမောတော်—အပားမရှိသော အပား၏ တစ်ဖက်ကမ်း၊ အမြင့်မြတ်သော သမုဒ္ဒရာကို ကျော်လွန်ရန် လမ်းပေးတော်မူသော အရှင်—လပေါင်းတင်မော်လီ (Shashimauli) သခင်တော်!

Verse 34

अनीश्वरस्त्वं जगदीश्वरस्त्वं गुणात्मकस्त्वं गुणवर्जितस्त्वम् । कालात्परस्त्वं प्रकृतेः परस्त्वं कालाय कालात्प्रकृते नमस्ते

သင်သည် အာဏာအုပ်စိုးမှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သော အနီဣရှ္ဝရ ဖြစ်တော်မူသော်လည်း၊ သင်သည် လောက၏ အရှင်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် ဂုဏာတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းတော်မူသော်လည်း ဂုဏာကင်းလွတ်တော်မူ၏။ သင်သည် ကာလကို ကျော်လွန်၍ ပရကృతိကိုလည်း ကျော်လွန်တော်မူ၏—ကာလ၏ ကာလတော်မူသော အရှင်၊ ပရကృతိအလွန်ရှိသော အရှင်၊ နမောတော်။

Verse 35

त्वमेव निर्वाणपद प्रदोसि त्वमेव निर्वाणमनंतशक्ते । त्वमात्मरूपः परमात्मरूपस्त्वमंतरात्मासि चराचरस्य

သင်တော်မူသည်သာ နိဗ္ဗာန်ပဒကို ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။ အနန္တသက္တိ အရှင်၊ သင်တော်မူသည်သာ နိဗ္ဗာန်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏။ သင်သည် အာတ္မရုပ်၊ ပရမာတ္မရုပ် ဖြစ်၍၊ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံး၏ အန္တရာတ္မာ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 36

त्वत्तो जगत्त्वं जगदेवसाक्षाज्जगत्त्वदीयं जगदेकबंधो । हर्ताविता त्वं प्रथमो विधाता विधातृविष्ण्वीश नमो नमस्ते

လောက၏အမှန်တရားသည် သင်ထံမှပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သင်သည် စကြဝဠာ၏ ထင်ရှားသော သက်သေတော်ဖြစ်၏။ ဤစကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် သင်၏အပိုင်၊ ဖန်ဆင်းမှုအားလုံး၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးတော်။ သင်သည် ပထမဆုံး စီမံခန့်ခွဲသူ—ဖျက်ဆီးသူလည်း၊ ကာကွယ်သူလည်း ဖြစ်၏။ ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနု၏ အရင်းမြစ် အီရှဝရ၊ သင့်အား နမസ്കာရ၊ နမസ്കာရ။

Verse 37

मृडस्त्वमेव श्रुतिवर्त्मगेषु त्वमेव भीमोऽश्रुतिवर्त्मगेषु । त्वं शंकरः सोमसुभक्तिभाजामुग्रोसि रुद्र त्वमभक्तिभाजाम्

ဝေဒ (श्रुति) လမ်းကြောင်းကို လိုက်နာသူတို့အပေါ် သင်တော်မူသည် နူးညံ့ကရုဏာရှင်; ဝေဒလမ်းမှ လွဲချော်သူတို့အပေါ် သင်တော်မူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ပြင်းထန်။ သန့်ရှင်းသော ဘက္တိရှိသူတို့အတွက် သင်သည် ရှင်ကရ; ဘက္တိမရှိသူတို့အတွက်မူ အို ရုဒြ၊ သင်သည် အုဂ္ရ အပြင်းအထန်ဖြစ်၏။

Verse 38

त्वमेव शूली द्विषतां त्वमेव विनम्रचेतो वचसां शिवोसि । श्रीकंठ एकः स्वपदश्रितानां दुरात्मनां हालहलोग्रकंठः

ရန်သူတို့အပေါ် သင်တော်မူသည် တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်သူတစ်ပါးတည်း; နှိမ့်ချသော စိတ်နှင့် စကားရှိသူတို့အတွက် သင်သည် ရှိဝ—မင်္ဂလာတရားကိုယ်တိုင်။ သင်၏ ခြေတော်ကို အားကိုးသူတို့အတွက် သင်တော်မူသည် ရှရီကဏ္ဌ တစ်ပါးတည်း; သို့သော် မကောင်းသောစိတ်ရှိသူတို့အတွက် သင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဟာလာဟလာ အဆိပ်ကို ထိန်းထားသော အုဂ္ရကဏ္ဌ ဖြစ်၏။

Verse 39

नमोस्तु ते शंकर शांतशंभो नमोस्तु ते चंद्रकलावतंस । नमोस्तु तुभ्यं फणिभूषणाय पिनाकपाणेंऽधकवैरिणे नमः

အို ရှင်ကရ၊ အို ငြိမ်းချမ်းသော ရှမ္ဘု၊ သင့်အား နမস্কာရ။ လဝက်တံဆိပ်ကို မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် တင်ဆင်ထားသော အရှင်၊ သင့်အား နမস্কာရ။ မြွေများကို အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်သော အရှင်၊ သင့်အား နမস্কာရ။ ပိနာက ဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်၊ အန္ဓက၏ ရန်သူတော်၊ သင့်အား နမস্কာရ။

Verse 40

स एव धन्यस्तव भक्तिभाग्यस्तवार्चको यः सुकृती स एव । तवस्तुतिं यः कुरुते सदैव स स्तूयते दुश्च्यवनादि देवैः

သင့်အား ဘက္တိကံကောင်းခြင်း ရရှိသူသည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူဖြစ်၏; သင့်အား အာရ္ချနာ (ပူဇာ) ပြုသူသည် အမှန်တကယ် ကုသိုလ်ရှိသူဖြစ်၏။ သင့်ကို အမြဲတမ်း စတုတိပြုသူကို ဒုရှ္ချျဝန အစရှိသော ဒေဝတော်များတိုင်တိုင် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 41

कस्त्वामिह स्तोतुमनंतशक्ते शक्नोति मादृग्लघुबुद्धिवैभवः । प्राचां न वाचामिहगोचरो यः स्तुतिस्त्वयीयं नतिरेव यावत्

အနန္တတန်ခိုးရှင်အို၊ ဤနေရာ၌ မည်သူက သင့်ကို အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းနိုင်ပါမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ ဉာဏ်နည်းသူအတွက် မည်သို့ စွမ်းနိုင်မည်နည်း။ သင်သည် ရှေးဋ္ဌာန ရှိသီတို့၏ စကားတောင် မရောက်နိုင်သည့် အလွန်အကျွံအရာဖြစ်သဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်၏ ‘ချီးမွမ်း’ သည် နမස්ကာရဖြင့် ဦးညွှတ်ကန်တော့ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။

Verse 42

स्कंद उवाच । उदीर्य सूर्यस्य सुतोतिभक्त्या नमः शिवायेति समुच्चरन्सः । इलामिलन्मौलिरतीव हृष्टः सहस्रकृत्वः प्रणनाम शंभुम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် နေရောင်၏သားသည် အလွန်ပြင်းထန်သော ဘက္တိဖြင့် ‘နမಃ ရှိဝာယ’ ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆို하였다။ ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ ငုံ့ချကာ အလွန်ပီတိဖြစ်၍ သမ္ဘူကို တစ်ထောင်ကြိမ် ပရဏာမ ပြု하였다။

Verse 43

ततः शिवस्तं तपसातिखिन्नं निवार्य ताभ्यः प्रणतिभ्य ईश्वरः । वरान्ददौ सप्ततुरंगसूनवे त्वं धर्मराजो भव नामतोपि

ထို့နောက် အရှင်ရှိဝသည် တပဿာကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသူကို တားဆီး၍၊ ထိုပရဏာမများကြောင့် ကျေနပ်တော်မူကာ၊ မြင်းခုနစ်ကောင်ပါသော (နေ)၏သားအား ဗရပေးတော်မူသည်– “သင်သည် ဓမ္မရာဇ ဖြစ်လေစေ၊ အမည်တိုင်အောင်လည်း ထိုနာမဖြစ်လေစေ।”

Verse 44

त्वमेव धर्माधिकृतौ समस्त शरीरिणां स्थावरजंगमानाम् । मया नियुक्तोद्य दिनादिकृत्यः प्रशाधि सर्वान्मम शासनेन

ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံး—တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ—တို့၏ ဓမ္မအာဏာကို သင်တစ်ဦးတည်း ထမ်းဆောင်ရန် ခန့်အပ်ထားသည်။ ယနေ့မှစ၍ နေ့ရက်တွက်ချက်ခြင်းအစရှိသော တာဝန်များနှင့် အကျင့်အကြံ စီမံခန့်ခွဲမှုတို့အတွက် သင့်ကို ငါ ခန့်အပ်သည်; ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း အားလုံးကို အုပ်ချုပ်စီရင်လော့။

Verse 45

त्वं दक्षिणायाश्च दिशोधिनाथस्त्वं कर्मसाक्षी भव सर्वजंतोः । त्वद्दर्शिताध्वान इतो व्रजंतु स्वकर्मयोग्यां गतिमुत्तमाधमाः

သင်သည် တောင်ဘက်အရပ်၏ အဓိနာထ ဖြစ်လေစေ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ ကမ္မကို သက်သေခံသူ ဖြစ်လေစေ။ သင်ပြသသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဤနေရာမှ သတ္တဝါတို့ ထွက်ခွာကြစေကာ၊ မိမိကမ္မနှင့် ကိုက်ညီသော အမြင့် သို့မဟုတ် အနိမ့် ဂတိကို ရောက်ကြစေ။

Verse 46

त्वया यदेतन्ममभक्तिभाजा लिंगं समाराधितमत्र धर्म । तद्दर्शनात्स्पर्शनतोऽर्चनाच्च सिद्धिर्भविष्यत्यचिरेण पुंसाम्

အို ဓမ္မာ၊ သင်သည် ငါ့အပေါ် ဘက္တိဖြင့် ဤနေရာ၌ ပူဇော်အာရాధနာပြုခဲ့သော လိင်္ဂသည် လူတို့အား မကြာမီ စိဒ္ဓိကို ပေးမည်။ မြင်ရုံ၊ ထိရုံ၊ ပူဇော်ရုံဖြင့်ပင် အောင်မြင်မှု ပေါ်ထွန်းမည်။

Verse 47

धर्मेश्वरं यः सकृदेव मर्त्यो विलोकयिष्यत्यवदातबुद्धिः । स्नात्वा पुरस्तेऽत्र च धर्मतीर्थे न तस्य दूरे पुरुषार्थसिद्धिः

စိတ်ဉာဏ်သန့်ရှင်း၍ ဓမ္မေရှွရကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ဖူးမြင်သူသည်၊ သင်၏ရှေ့၌ ဤဓမ္မတီရ္ထ၌ ရေချိုးကာ၊ ဘဝရည်မှန်းချက်များ (ပုရုෂာရ္ထ) ၏ စိဒ္ဓိကို မဝေးမီ ရရှိမည်။

Verse 48

कृत्वाप्यघानामिह यः सहस्रं धर्मेश्वरं पश्यति दैवयोगात् । सहेतनो जातु स नारकीं व्यथां कथां तदीयां दिविकुर्वतेमराः

ဤလောက၌ အပြစ်တစ်ထောင်ပင် ကျူးလွန်ထားသော်လည်း၊ ဒေဝယောဂကြောင့် ဓမ္မေရှွရကို ဖူးမြင်နိုင်လျှင် နရက၏ဒုက္ခကို မည်သည့်အခါမျှ မခံရ; ကောင်းကင်ရှိ ဒေဝတားတို့သည် ထိုဘုရား၏ ကထာကိုပင် ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 50

यो धर्मपीठं प्रतिलभ्य काश्यां स्वश्रेयसे नो यततेऽत्र मर्त्यः । कथं स धर्मत्वमिवातितेजाः करिष्यति स्वं कृतकृत्यमेव । त्वया यथाप्ता इह धर्मराज मनोरथास्ते गुरुभिस्तपोभिः । तथैव धर्मेश्वरभक्तिभाजां कामाः फलिष्यंति न संशयोत्र

ကာသီသည် ဓမ္မ၏ ပီဋ္ဌာန ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက် မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးအတွက် မကြိုးစားသော မရဏလူသည် မိမိ၏ ကရိယာကို မည်သို့ ပြီးမြောက်မည်နည်း—တောက်ပသည့် တေဇသာဖြင့်ပင် ‘ဓမ္မဖြစ်ခြင်း’ ကို ရနိုင်သကဲ့သို့လော? အို ဓမ္မရာဇ၊ သင်သည် ဤနေရာ၌ ကြီးမားသော တပဿာဖြင့် မနောရထများကို ရရှိခဲ့သကဲ့သို့၊ ဓမ္မေရှွရကို ဘက္တိပြုသူတို့၏ ဆန္ဒများလည်း မသံသယဘဲ အကျိုးပွားမည်။

Verse 51

कृत्वाप्यघान्येव महांत्यपीह धर्मेश्वरार्चां सकृदेव कुर्वन् । कुतो बिभेति प्रियबंधुरेव तव त्वदीयार्चित लिंगभक्तः

ဤလောက၌ ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပင် ကျူးလွန်ထားသော်လည်း၊ ဓမ္မေရှွရကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် အာရ္ချနာပူဇော်လျှင် ဘာကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း? သင်၏ ချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်၊ သင်ပူဇော်ထားသော လိင်္ဂ၏ ဘက္တဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 52

पत्रेण पुष्पेण जलेन दूर्वया यो धर्मधर्मेश्वरमर्चयिष्यति । समर्चयिष्यंत्यमृतांधसस्तं मंदारमालाभिरतिप्रहृष्टाः

အရွက်၊ ပန်း၊ ရေနှင့် ဒူရ္ဝာမြက်တို့ဖြင့် ဓမ္မ-ဓမ္မေရှွရကို ပူဇော်သူအား အမృత၏တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လင်းသော ဒေဝတားတို့ကလည်း အလွန်ပီတိဖြင့် မန္ဒာရပန်းမော်လီများဖြင့် ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြသည်။

Verse 53

त्वत्तो विभेष्यंति कृतैनसो ये भयं न तेषां भविता कदाचित् । धर्मेश्वरार्चा रचनां करिष्यतां हरिष्यतां बंधुतयामनस्ते

အပြစ်ပြုသူတို့သည် သင့်ကို ကြောက်ရွံ့နိုင်သော်လည်း ဓမ္မေရှွရ၏ အာရ္ချာကို စီစဉ်တည်ဆောက်၍ ပူဇော်သူတို့အတွက် မည်သည့်အခါမျှ ကြောက်လန့်မှု မရှိ။ သူတို့၏ ပူဇော်မှုက ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဖယ်ရှားသဖြင့် သင်၏စိတ်သည် ဆွေမျိုးသဘောဖြင့် သူတို့ထံ ဆွဲငင်ပါစေ။

Verse 54

यदत्र दास्यंति हि धर्मपीठे नरा द्युनद्यां कृतमज्जनाश्च । तदक्षयं भावि युगांतरेपि कृतप्रणामास्तव धर्मलिंगे

ဤနေရာ ဓမ္မပီဋ္ဌ၌ လူတို့သည် ကောင်းကင်မြစ်၌ ရေချိုးပြီးနောက် ပေးလှူသမျှ ဒါနသည် နောင်ယုဂအဆုံးတိုင်အောင်ပင် အကုန်မခန်း အက္ခယ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် သင်၏ ဓမ္မလိင်္ဂအရှေ့၌ ပရဏာမ ပြုခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 55

ये कार्तिके मासि सिताष्टमी तिथौ यात्रां करिष्यंति नरा उपोषिताः । रात्रौ च वै जागरणं महोत्सवैर्धर्मेश्वरे तेन पुनर्भवा भुवि

ကာရ္တိကလ၏ လပြည့်ဘက် အဋ္ဌမီတိထိ၌ ဥပဝါသဖြင့် ယာထရာပြုသူတို့၊ ထို့ပြင် ဓမ္မေရှွရ၌ မဟာပွဲတော်များနှင့်အတူ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ ပြုသူတို့သည် ထိုအကျင့်၏ အာနိသင်ကြောင့် မြေပြင်၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 56

स्तुतिं च ये वै त्वदुदीरितामिमां नराः पठिष्यंति तवाग्रतः क्वचित् । निरेनसस्ते मम लोकगामिनः प्राप्स्यंति ते वैभवतः सखित्वम्

ထို့ပြင် မည်သည့်အခါမဆို သင်၏ရှေ့တော်၌ သင်ကိုယ်တိုင် မိန့်ကြားထားသော ဤစတုတိကို ဖတ်ရွတ်သူတို့သည် အပြစ်ကင်းစင်၍ ငါ၏လောကသို့ ရောက်ကြပြီး သင်၏ ဂုဏ်တန်ခိုးပြည့်ဝသော အဖွဲ့အစည်းအတွင်း မိတ်သဟာယဖြစ်ခြင်းကို ရရှိကြမည်။

Verse 57

पुनर्वरं ब्रूहि यथेप्सितं ददे तेजोनिधेर्नंदन धर्मराज । अदेयमत्रास्ति न किंचिदेव ते विधेहि वागुद्यममात्रमेव

နောက်တစ်ဖန် ဆုတောင်းတော်မူပါ; သင်လိုချင်သမျှကို ငါပေးမည်၊ အို ဓမ္မရာဇာ၊ တေဇောနိဓိ၏ သားတော်။ ဤနေရာ၌ သင့်အတွက် မပေးနိုင်သောအရာ မရှိပါ; စကားဖြင့် ကြိုးစား၍ ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားပါ။

Verse 58

प्रसन्नमूर्तिं स विलोक्य शंकरं कारुण्यपूर्णं स्वमनोरथाभिदम् । आनंदसंदोहसरोनिमग्नो वक्तुं क्षणं नैव शशाक किंचित्

ကရုဏာပြည့်ဝ၍ စိတ်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အသင့်ရှိသော သင်္ကရ၏ တည်ငြိမ်သန့်ရှင်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လျှင်၊ သူသည် ပျော်ရွှင်မှုအစုအဝေး၏ ရေကန်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး ခဏတစ်ခါ စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ခဲ့။

Verse 78

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे धर्मेशमहिमाख्यानं नामाष्टसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ပင် သန့်ရှင်းသော သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ ရှလိုကာ ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော သံဟိတာတွင်၊ စတုတ္ထပိုင်း၌၊ ကာသီခဏ္ဍ (ဥတ္တရာဓ) အတွင်းရှိ «ဓမ္မေရှ၏ မဟိမားကို ဖော်ပြသော အကြောင်းအရာ» ဟူသော အခန်း ၂၈ သည် ပြီးဆုံး၏။