Adhyaya 1

Verse 1

अथ श्रीकाशीखंडोत्तरार्धं प्रारभ्यते । श्रीगणेशाय नमः । अगस्तिरुवाच । पार्वती हृदयानंद सर्वज्ञांगभव प्रभो । किंचित्प्रष्टुमनाः स्वामिंस्तद्भवान्वक्तुमर्हति

ယခု သီရိ ကာသီခဏ္ဍ၏ အုတ္တရာဓာ (နောက်ပိုင်း) ကို စတင်လေ၏။ သီရိ ဂဏေရှာယ နမಃ။ အဂஸ္တိက ပြောသည်— အို သခင်၊ ပါရဝတီ၏ နှလုံးသားအာနန္ဒ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသောအရှင်၊ အင်္ဂဘဝ (စကန္ဒ) အရှင်၊ ကျွန်ုပ် မေးလိုသည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါသည်; ကျေးဇူးပြု၍ ရှင်းလင်းဟောကြားတော်မူပါ။

Verse 2

दक्ष प्रजापतेः पुत्री कश्यपस्य परिग्रहः । गरुत्मतः प्रसूः साध्वी कुतो दास्यमवाप सा

သူမသည် ဒက္ခ ပ္ရဇာပတိ၏ သမီး၊ ကရှျပ၏ သာသနာတော်မယား၊ ဂရုဍ၏ သီလရှင်မိခင် ဖြစ်သည်—ထိုသို့ရှိလျက် ဘယ်သို့ ကျွန်ဘဝသို့ ကျရောက်သနည်း။

Verse 3

स्कंद उवाच । हंजिकात्वं यथा प्राप्ता विनता सा तपस्विनी । तदप्यहं समाख्यामि निशामय महामते

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– တပသ္ဝီ ဝိနတာသည် “ဟံဇိကာ” အခြေအနေသို့ မည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သနည်း၊ ထိုအကြောင်းကိုလည်း ငါ ပြောပြမည်။ မဟာမတေ၊ စိတ်တည်၍ နားထောင်လော့။

Verse 4

कद्रूरजीजनत्पुत्राञ्शतं कश्यपतः पुरा । उलूकमरुणं तार्क्ष्यमसूत विनता त्रयम्

ရှေးကာလ၌ ကဒ္ရူသည် ကရှျပထံမှ သားတစ်ရာကို မွေးဖွားခဲ့၏။ ဝိနတာမူ သုံးယောက်—ဦလူက၊ အရုဏ၊ နှင့် တာရက္ရှျ (ဂရုဍ) ကို မွေးဖွားခဲ့၏။

Verse 5

कौशिको राज्यमाप्यापि श्रेष्ठत्वात्पक्षिणां मुने । निर्गुणत्वाच्च तैः सर्वैः स राज्यादवरोपितः

အို မုနိ၊ ငှက်တို့အနက် အထက်မြတ်ဖြစ်သဖြင့် ကೌသိက သည် မင်းအာဏာကို ရခဲ့သော်လည်း၊ ဂုဏ်သီလမရှိခြင်းကြောင့် သူတို့အားလုံးက ထီးနန်းမှ ဖြုတ်ချခဲ့ကြ၏။

Verse 6

क्रूराक्षोयं दिवांधोयं सदा वक्रनखस्त्वसौ । अतीवोद्वेगजनकं सर्वेषामस्य भाषणम्

ဤသူ၏ မျက်လုံးသည် ကြမ်းတမ်းရက်စက်၏။ ဤသူသည် နေ့ခင်း၌ မျက်ကန်း၏။ သူ၏ လက်သည်းများသည် အမြဲကွေးကောက်၏။ သူ၏ စကားသံသည် အားလုံးကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစေ၏။

Verse 7

इत्थं तस्य गुणग्रामान्विकथ्य बहुशः खगाः । नाद्यापि वृण्वते राज्ये कमपि स्वैरचारिणः

ဤသို့ သူ၏ဂုဏ်သတ္တိအစုအဝေးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမွမ်းပြောကြားလျက် နိုင်ငံ၏ငှက်တို့က “ယနေ့တိုင်အောင် မိမိအလိုလိုက်၍ လုပ်ဆောင်သူကို မင်းအဖြစ် မရွေးချယ်” ဟု ကြေညာ하였다။

Verse 8

कौशिकेथ तथावृत्ते पुत्रवीक्षणलालसा । अंडं प्रस्फोटयामास मध्यमं विनता तदा

အို ကောသိကာ၊ အခြေအနေသည် ထိုသို့ဖြစ်လာသောအခါ သားကိုမြင်လိုသောဆန္ဒကြောင့် ဝိနတာသည် ထိုအခါ အလယ်အဥကို ခွဲဖောက်လိုက်하였다။

Verse 9

पूर्णे वर्षसहस्रे तु प्रस्फोट्य घटसंभव । तदभेदितयौत्सुक्यादंडमष्टमके शते

အို အိုးမှဖွားမြင်သူ၊ နှစ်တစ်ထောင်ပြည့်စုံသွားပြီးနောက် အဥမခွဲသေးသည့်အတွက် စိတ်အလွန်အမင်းအောင့်အင်းကာ နှစ်ရှစ်ရာမြောက်တွင် အဥကို ခွဲဖောက်လိုက်하였다။

Verse 10

तावत्सर्वाणि गात्राणि तस्यातिमहसः शिशोः । ऊर्वोरुपरिसिद्धानि दंडांतर्निवासिनः

ထိုအချိန်အထိ အလွန်တောက်ပသော ကလေး၏ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးသည် ပေါင်အပေါ်ပိုင်းအထိသာ ဖွဲ့စည်းပြီး၊ တုတ်အတွင်း နေထိုင်ရမည့်သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 11

अंडान्निर्गतमात्रेण क्रोधारुणमुखश्रिया । अर्धनिष्पन्नदेहेन शिशुना शापिता प्रसूः

အဥမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခဏချင်းတွင်ပင် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းတောက်ပလျက် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်သာ ဖွဲ့စည်းပြီးသော ကလေးက မိခင်ကို ကျိန်စာတင်하였다။

Verse 12

जनयित्रि त्वया दृष्ट्वा काद्रवेयान्स्वलीलया । खेलतो मातुरुत्संगे यदंडं व्याधित द्विधा

‘အမေ၊ ကဒရူ၏ သားများကို မြင်၍ ကစားသဘောသာဖြင့်—ကျွန်ုပ်သည် အမေ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ကစားနေစဉ်—ဥကို နှစ်ပိုင်း ခွဲဖောက်ခဲ့ပါသည်။’

Verse 13

तदनिष्पन्न सर्वांगः शपामि त्वा विहंगमे । तेषामेवैधि दासी त्वं सपत्न्यंग भुवामिह

‘ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်အင်္ဂါများ မပြည့်စုံသေးသဖြင့်၊ အို ငှက်မိခင်၊ သင်ကို ကျွန်ုပ် ကျိန်စာတင်သည်—ဤမြေပြင်၌ သူတို့၏ ကျွန်မ ဖြစ်လော့—အို မယားပြိုင်၏ အစိတ်အပိုင်း!’

Verse 14

वेपमानाथ तच्छापादिदं प्रोवाच पक्षिणी । अनूरो ब्रूहि मे शापावसानं मातुरंगज

ကျိန်စာကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော ငှက်မိခင်က ဤသို့ ပြောသည်—‘အနူရုရေ၊ ငါ့ကိုယ်မှ မွေးဖွားသော သားရေ၊ ငါ့ကို ပြောပါ—ဤကျိန်စာ၏ အဆုံးသည် မည်သည့်အခါနည်း?’

Verse 15

अनूरुरुवाच । अंडं तृतीयं मा भिंधि ह्यनिष्पन्नं ममेव हि । अस्मिन्नंडे भविष्यो यः स ते दास्यं हरिष्यति

အနူရုက ပြောသည်—‘တတိယဥကို မဖောက်ပါနှင့်; အဲဒါက ကျွန်ုပ်၏ ဥပင်ဖြစ်၍ မပြည့်စုံသေးပါ။ ဤဥမှ မွေးဖွားမည့်သူက သင်၏ ကျွန်ဘဝကို ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မည်။’

Verse 16

इत्युक्त्वा सोरुणोगच्छदुड्डीयानंदकाननम् । यत्र विश्वेश्वरो दद्यादपि पंगोः शुभां गतिम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အရုဏသည် ပျံသန်းကာ ဥဍ္ဍီယာန၏ သာယာလှပသော တောအုပ်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်—ထိုနေရာ၌ ဝိශ්ဝေရှ္ဝရသည် ခြေမသန်သူကိုတောင် မင်္ဂလာလမ်းကြောင်း ပေးတော်မူ၏။

Verse 17

एतत्ते पृच्छतः ख्यातं विनता दास्यकारणम् । मुने प्रसंगतो वच्मि अरुणादित्यसंभवम्

အို မုနိ၊ သင်မေးမြန်းသဖြင့် ဝိနတာ၏ ကျွန်ခံဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ထင်ရှားစွာ ရှင်းပြပြီးပြီ။ ယခု အစဉ်အတိုင်း အရုဏနှင့် အရုဏာဒိတျ၏ ပေါ်ထွန်းမှုကို ပြောကြားမည်။

Verse 18

अनूरुत्वादनूरुर्योरुणः क्रोधारुणो यतः । वाराणस्यां तपस्तप्त्वा तेनाराधि दिवाकरः

‘အနူးရု’ (ပေါင်မရှိသူ) ဖြစ်သောကြောင့် သူကို အရုဏဟု ခေါ်ကြပြီး ဒေါသကြောင့် နီရဲလာ၏။ ဝါရာဏသီ၌ တပသ်ကျင့်ကာ ဒိဝါကရ၊ နေဘုရားကို အာရాధနာပြု၍ ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 19

सोपि प्रसन्नो दत्त्वाथ वरांस्तस्मा अनूरवे । आदित्यस्तस्य नाम्नाभूदरुणादित्य इत्यपि

နေဘုရားသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ ထို အနူးရုအား ကောင်းချီးများ ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် အာဒိတျလည်း သူ၏နာမဖြင့် ‘အရုဏာဒိတျ’ ဟုလည်း ခေါ်ကြလေ၏။

Verse 20

अर्क उवाच । तिष्ठानूरो मम रथे सदैव विनतात्मज । जगतां च हितार्थाय ध्वांतं विध्वंसयन्पुरः

အရ్క (နေဘုရား) မိန့်တော်မူသည်– “အို အရုဏ၊ ဝိနတာ၏သား၊ ငါ၏ ရထားပေါ်၌ အမြဲတမ်း ရပ်တည်လော့။ လောကတို့၏ အကျိုးအတွက် ငါ့ရှေ့ရှိ အမှောင်ကို ဖျက်ဆီးလော့။”

Verse 21

अत्र त्वत्स्थापितां मूर्तिं ये भजिष्यंति मानवाः । वाराणस्यां महादेवोत्तरे तेषां कुतो भयम्

ဤနေရာ၌ သင်တည်ထောင်ထားသော မూర్తိကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ကြမည့် လူတို့—ဝါရာဏသီ၌ မဟာဒေဝ၏ မြောက်ဘက်၌—သူတို့အတွက် ဘယ်မှာမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 22

येर्चयिष्यंति सततमरुणादित्यसंज्ञकम् । मामत्र तेषां नो दुःखं न दारिद्र्यं न पातकम्

ဤနေရာ၌ “အရုဏာဒိတျ” ဟု ခေါ်သော ငါ့ကို အစဉ်မပြတ် ဘုရားပူဇော်သူတို့အတွက် ဝမ်းနည်းမှုမရှိ၊ ဆင်းရဲခက်ခဲမှုမရှိ၊ အပြစ်မရှိ။

Verse 23

व्याधिभिर्नाभिभूयंते नो पसर्गैश्च कैश्चन । शोकाग्निना न दह्यंते ह्यरुणादित्यसेवनात्

“အရုဏာဒိတျ” ကို ဆည်းကပ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် ရောဂါများက မအနိုင်ယူနိုင်၊ မည်သည့်အပူပင်အနှောင့်အယှက်မျှ မလွှမ်းမိုးနိုင်၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၏ မီးလည်း မလောင်ကျွမ်းစေနိုင်။

Verse 24

अथ स्यंदनमारोप्य नीतवानरुणं रविः । अद्यापि स रथे सौरे प्रातरेव समुद्यति

ထို့နောက် ရဝိ (နေမင်း) သည် အရုဏကို ရထားပေါ်တင်၍ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ယနေ့တိုင်လည်း သူသည် နေ၏ရထားပေါ်၌ မနက်ခင်းတွင်ပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

Verse 25

यः कुर्यात्प्रातरुत्थाय नमस्कारं दिनेदिने । अरुणाय ससूर्याय तस्य दुःखभयं कुतः

မနက်စောစောထ၍ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အရုဏနှင့် နေမင်းကို အတူတကွ ဂါရဝပြု နမസ്കာရပြုသူအတွက် ဒုက္ခနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဘယ်ကလာမည်နည်း။

Verse 26

अरुणादित्यमाहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । न तस्य दुष्कृतं किंचिद्भविष्यति कदाचन

အရုဏာဒိတျ၏ မဟာတန်ခိုးဂုဏ်ကို နားထောင်သော လူမြတ်အတွက် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို မကောင်းသော အပြုအမူတစ်စုံတစ်ရာ မပေါ်ပေါက်လာ။

Verse 27

स्कंद उवाच । वृद्धादित्यस्य माहात्म्यं शृणु ते कथयाम्यहम् । यस्य श्रवणमात्रेण नरो नो दुष्कृतं भजेत्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်— ဝృద్ధာဒိတျ၏ မဟာဂုဏ်ကို နားထောင်လော့၊ ငါသည် သင်အား ပြောပြမည်။ ထိုကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်ကမ္မသို့ မကျရောက်။

Verse 28

पुरात्र वृद्धहारीतो वाराणस्यां महातपाः । महातपः समृद्ध्यर्थं समाराधितवान्रविम्

ရှေးကာလ၌ ဝါရာဏသီမြို့တွင် မဟာတပသီ ဝృద్ధဟာရီတ မုနိသည် မိမိ၏ မဟာတပသီအကျင့် တိုးတက်စေလို၍ ရဝိ—နေဒေဝ—ကို အာရాధနာပြု하였다။

Verse 29

मूर्तिं संस्थाप्य शुभदां भास्वतः शुभलक्षणाम् । दक्षिणेन विशालाक्ष्या दृढभक्तिसमन्वितः

တောက်ပသော နေဒေဝ ဘာස්ဝတ်၏ မင်္ဂလာနှင့် အကျိုးပေးသော ရုပ်တော်ကို သန့်ရှင်းသော လက္ခဏာများဖြင့် တည်ထောင်ပြီး၊ သူသည် ဝိသာလာක්ෂီ၏ တောင်ဘက်၌ မခွဲမခွာသော ဘက္တိဖြင့် ရပ်နေ하였다။

Verse 30

तुष्टस्तस्मै वरं प्रादाद्ब्रध्नो वृद्धतपस्विने । अलं विलंब्य याचस्व कस्ते देयो वरो मया

ထိုအခါ ဘြဓ္န—နေဒေဝ—သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ အိုမင်းသော တပသီအား ဝရပေးကာ မိန့်တော်မူသည်— “နှောင့်နှေးမှု လုံလောက်ပြီ—တောင်းလော့! ငါက သင်အား မည်သည့်ဝရ ပေးရမည်နည်း?”

Verse 31

सोथ प्रसन्नाद्द्युमणेरवृणीत वरं मुनिः । यदि प्रसन्नो भगवान्युवत्वं देहि मे पुनः

ထို့နောက် မုနိသည် ပျော်ရွှင်သော ဒျုမဏီ—နေဒေဝ—ထံမှ ဝရကို ရွေးချယ်၍ ဆိုသည်— “ဘဂဝန် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက ကျွန်ုပ်အား ယောဝနကို ထပ်မံ ပေးသနားတော်မူပါ။”

Verse 32

तपःकरण सामर्थ्यं स्थविरस्य न मे यतः । पुनस्तारुण्यमाप्तोहं चरिष्याम्युत्तमं तपः

အိုမင်းသောအခါ တပဿာကျင့်ရန် အင်အားမရှိတော့ပါ။ ယောဝနကို ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တပဿာကို ထပ်မံကျင့်မည်။

Verse 33

तप एव परो धर्मस्तप एव परं वसु । तप एव परः कामो निर्वाणं तप एव हि

တပဿာသာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဓမ္မဖြစ်၏၊ တပဿာသာ အမြတ်ဆုံးသော ဥစ္စာဖြစ်၏။ တပဿာသာ အမြင့်ဆုံးသော ဆန္ဒဖြစ်၏၊ မောက္ခ/နိဗ္ဗာန်သည်လည်း တပဿာဖြင့်သာ ရရှိ၏။

Verse 34

ऋतेन तपसः क्वापि लभ्या ऐश्वर्यसंपदः । पदं ध्रुवादिभिः प्रापि केवलं तपसो बलात्

တပဿာမရှိလျှင် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အိုင်ශ්ဝရယနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မရနိုင်။ ဓြုဝတို့ရရှိသော မြင့်မြတ်သည့် အဆင့်တောင် တပဿာ၏ အင်အားတစ်ခုတည်းကြောင့်သာ ရခဲ့သည်။

Verse 36

धिग्जरांप्राणिनामत्र यया सर्वो विरज्यति । जरातुरेंद्रियग्रामे स्त्रियोपि नयतः स्वसात्

သတ္တဝါတို့အတွင်းရှိ ဤအိုမင်းခြင်းကို မနာလိုဖွယ်ဟု ဆိုရမည်၊ ၎င်းကြောင့် လူတိုင်း စိတ်ပျက်ဝိရာဂဖြစ်လာသည်။ အိုမင်းခြင်းကြောင့် အင်ဒြိယအစုအဝေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော် မိန်းမတို့ပင် မိမိသဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်ကင်းသွားတတ်သည်။

Verse 37

वरं मरणमेवास्तु मा जरास्त्वतिशोच्यकृत् । क्षणं दुःखं च मरणं जरा दुःखं क्षणेक्षणे

သေခြင်းသာ ဖြစ်ပါစေ၊ အိုမင်းခြင်းက အလွန်အကျွံ ဝမ်းနည်းစေမနေပါစေ။ သေခြင်း၏ ဒုက္ခသည် ခဏတစ်ခဏသာ ဖြစ်သော်လည်း အိုမင်းခြင်း၏ ဒုက္ခသည် ခဏတိုင်း ခဏတိုင်း ဖြစ်၏။

Verse 38

कांक्षंति दीर्घतपसे चिरमायुर्जितेंद्रियाः । धनं दानाय पुत्राय कलत्रं मुक्तये धियम्

အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူပြီးသူတို့သည် တပဿာရှည်လျားခြင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းကို ဆန္ဒပြုကြသည်။ ဒါနအတွက် ဓန၊ မျိုးဆက်အတွက် သား၊ ဓမ္မအတွက် ဇနီး/ခင်ပွန်း၊ မောက္ခအတွက် ဉာဏ်ပညာတောက်ပမှုကို လိုလားကြသည်။

Verse 39

वृद्धस्यवार्धकं ब्रध्नस्तत्क्षणादपहृत्य वै । ददौ च चारुता हेतुं तारुण्यं पुण्यसाधनम्

ဘြဓ္နာသည် အိုမင်းသူ၏ ဇရာကြောင့်ဖြစ်သော အားနည်းမှုကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားပြီး ယောဝနအင်အားကို ပေးတော်မူ하였다။ ထို့ပြင် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ဆောင်ရွက်ရန် အကြောင်းဖြစ်သော အလှတရားကိုလည်း ချီးမြှင့်하였다။

Verse 40

एवं स वृद्धहारीतो वाराणस्यां महामुनिः । संप्राप्य यौवनं ब्रध्नात्तप उग्रं चचार ह

ထို့ကြောင့် ဇရာ၏ဘေးဒဏ်ကို ခံနေရသော မဟာမုနိ ဟာရီတသည် ဘြဓ္နာထံမှ ယောဝနကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ဝါရာဏသီ၌ ပြင်းထန်သော တပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 41

वृद्धेनाराधितो यस्माद्धारीतेन तपस्विना । आदित्यो वार्धकहरो वृद्धादित्यस्ततः स्मृतः

တပဿာရှင် ဟာရီတသည် အိုမင်းချိန်၌ အာဒိတျကို အာရాధနာပြုခဲ့သောကြောင့် ဇရာဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသော အာဒိတျကို ‘ဝೃဓ္ဓာဒိတျ’ ဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 42

वृद्धादित्यं समाराध्य वाराणस्यां घटोद्भव । जरा दुर्गति रोगघ्नं बहवः सिद्धिमागताः

ဟေ ဃဋောဒ္ဘဝ၊ ဝါရာဏသီ၌ ဝೃဓ္ဓာဒိတျကို နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ အာရాధနာပြုလျှင် လူအများသည် စိဒ္ဓိကို ရရှိကြသည်။ သူသည် ဇရာ၊ ကံဆိုးမှုနှင့် ရောဂါတို့ကို ဖျက်ဆီးပေးသူဖြစ်သည်။

Verse 43

वृद्धादित्यं नमस्कृत्य वाराणस्या रवौ नरः । लभेदभीप्सितां सिद्धिं न क्वचिद्दुर्गतिं लभेत्

ဗာရာဏသီရှိ နေဒေဝတား ဝృద్ధာဒိတျကို ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြုသူသည် မိမိလိုလားသော စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ဒုဂ္ဂတိသို့ မကျရောက်ပါ။

Verse 44

स्कंद उवाच । अतः परं शृणु मुने केशवादित्यमुत्तमम् । यथा तु केशवं प्राप्य सविता ज्ञानमाप्तवान्

စကန္ဒက မိန့်ကြားသည်– “အို မုနိ၊ ယခုမှစ၍ အထွတ်အမြတ် ကေရှဝာဒိတျ၏ အကြောင်းကို နားထောင်လော့။ ကေရှဝကို ရောက်ရှိပြီးနောက် စဝိတೃသည် အမှန်တရား ဉာဏ်ကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။”

Verse 45

व्योम्नि संचरमाणेन सप्ताश्वेनादिकेशवः । एकदा दर्शिभावेन पूजयंल्लिंगमैश्वरम्

ကောင်းကင်၌ ခုနစ်မြင်းတင်ရထားနှင့် သွားလာနေသော အာဒိကေရှဝသည် တစ်ခါတစ်ရံ မြင်တွေ့လိုသော ဆန္ဒကြောင့် ဣශ්ဝရ၏ အာဏာတော်လင်္ဂကို ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 46

कौतुकादिव उत्तीर्य हरे रविरुपाविशत् । निःशब्दो निश्चलः स्वस्थो महाश्चर्यसमन्वितः

အံ့ဩခြင်းကြောင့်ကဲ့သို့ ရဝိသည် ဟရိအနီးသို့ လာထိုင်လေ၏—အသံမထွက်၊ မလှုပ်ရှား၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ အလွန်အံ့ဖွယ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 47

प्रतीक्षमाणोवसरं किंचित्प्रष्टुमना हरिम् । हरिं विसर्जितार्चं च प्रणनाम कृतांजलिः

သင့်တော်သောအချိန်ကို စောင့်ကာ မေးလိုသည့်အရာတစ်ခုရှိသဖြင့်၊ ပူဇော်မှုကို ပြီးစီးပြီးနောက် ဟရိကို လွှတ်တော်မူကာ လက်အုပ်ချီ၍ ပရဏာမပြုလေ၏။

Verse 48

स्वागतं ते हरिः प्राह बहुमानपुरःसरम् । स्वाभ्याशं आसयामास भास्वंतं नतकंधरम्

ဟရီသည် ဂုဏ်ပြုစကားများဖြင့် သူ့ကို ကြိုဆိုတော်မူ၍ အနီးသို့ ခေါ်ယူကာ လည်ပင်းငုံ့ကန်တော့နေသော တောက်ပသည့် စူရျဒေဝကို မိမိဘေး၌ ထိုင်စေတော်မူ၏။

Verse 49

अथावसरमालोक्य लोकचक्षुरधोक्षजम् । नत्वा विज्ञापयामास कृतानुज्ञोऽसुरारिणा

ထို့နောက် သင့်တော်သောအချိန်ကို မြင်၍ လောက၏မျက်စိဖြစ်သော စူရျဒေဝသည် အဓိုက္ရှဇ (ဗိဿဏု) ထံ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ အဆုရတို့၏ရန်သူထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် မိမိတောင်းဆိုချက်ကို တင်ပြ하였다။

Verse 50

रविरुवाच । अंतरात्मासि जगतां विश्वंभर जगत्पते । तवापि पूज्यः कोप्यस्ति जगत्पूज्यात्र माधव

ရဝိ (စူရျ) ကဆိုသည်– “အို ဗိශ්ဝံဘရ၊ အို జగတ်ပတိ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တမန်သည် သင်ဖြစ်၏။ သို့သော် လောကက ပူဇော်သော မာဓဝ၊ ဤနေရာ၌ သင်တောင် ပူဇော်သည့် အခြားတစ်ဦးရှိသလော?”

Verse 51

त्वत्तश्चाविर्भवेदेतत्त्वयि सर्वं प्रलीयते । त्वमेव पाता सर्वस्य जगतो जगतांनिधे

“ဤလောကသည် သင်ထံမှပင် ပေါ်ထွန်းလာပြီး သင်ထံသို့ပင် အရာအားလုံး လျောလျောလျားလျား ပျော်ဝင်သွားသည်။ အို လောကများ၏ خز خز (နိဓိ)၊ သင်တစ်ပါးတည်းသာ အရာအားလုံး၏ ကာကွယ်ရှင်ဖြစ်၏။”

Verse 52

इत्याश्चर्यं समालोक्य प्राप्तोस्म्यत्र तवांतिकम् । किमिदं पूज्यते नाथ भवता भवतापहृत्

“ဤအံ့ဩဖွယ်ကို မြင်၍ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာပါသည်။ အို နာထ၊ သင်သည် အားကိုးလာသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသူ—သင်က ဘာကို ပူဇော်သနည်း?”

Verse 53

इति श्रुत्वा हृषीकेशः सहस्रांशोरुदीरितम् । उच्चैर्माशंस सप्ताश्वं वारयन्करसंज्ञया

ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ပိုင်သော နေမင်း၏ မိန့်ကြားချက်ကို ကြားသိပြီးနောက် ဟෘရှီကေရှ (ဗိဿနု) သည် အသံမြင့်စွာ ချီးမွမ်းကာ လက်အမူအရာဖြင့် မြင်းခုနစ်ကောင်ပါသောသူကို နူးညံ့စွာ တားဆီး하였다။

Verse 54

श्रीविष्णुरुवाच । देवदेवो महादेवो नीलकंठ उमापतिः । एक एव हि पूज्योत्र सर्वकारणकारणम्

သီရိဗိဿနု မိန့်တော်မူသည်– “ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟာဒေဝ၊ နီလကဏ္ဍ၊ ဥမာပတိ—ဤနေရာ၌ ပူဇော်ထိုက်သူမှာ တစ်ပါးတည်းသာဖြစ်၍ အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းတော်မူ၏။”

Verse 55

अत्र त्रिलोचनादन्यं समर्चयतियोल्पधीः । सलोचनोपि विज्ञेयो लोचनाभ्यां विवर्जितः

“ဤနေရာ၌ ဉာဏ်နည်းသူမည်သူမဆို တြိလိုചനကို မဟုတ်ဘဲ အခြားသူကို ပူဇော်လျှင် မျက်စိရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်မြင်နိုင်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်သူဟု သိရမည်။”

Verse 56

एको मृत्युंजयः पूज्यो जन्ममृत्युजराहरः । मृत्युंजयं किलाभ्यर्च्य श्वेतो मृत्युंजयोभवत्

“ပူဇော်ထိုက်သူမှာ မృత్యuñjaya တစ်ပါးတည်းသာဖြစ်၍ မွေးဖွားခြင်း၊ သေခြင်းနှင့် အိုမင်းခြင်းကို ဖယ်ရှားတော်မူ၏။ အမှန်တကယ် မృtyuñjaya ကို အာရ္ချနာပြုသဖြင့် Śveta သည် သေခြင်းကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်လာ하였다။”

Verse 57

कालकालं समाराध्य भृंगी कालं जिगायवै । शैलादिमपि तत्याज मृत्युर्मृत्युंजयार्चकम्

“ကာလကို သတ်မိသော ကာလကာလကို အာရాధနာပြုသဖြင့် ဘൃင်္ဂီသည် အမှန်တကယ် ကာလကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ မృtyuñjaya ကို ပူဇော်သူ Śailādi ကိုတော့ သေမင်းတောင် စွန့်ခွာသွား하였다။”

Verse 58

विजिग्ये त्रिपुरं यस्तु हेलयैकेषु मोक्षणात् । तं समभ्यर्च्य भूतेशं को न पूज्यतमो भवेत्

ဘူတေရှ (ရှီဝ) ကို ရိုသေစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် အဘယ်သူက အမြတ်ဆုံး ပူဇော်သူ မဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ တြိပုရကို အောင်နိုင်ခဲ့သူ၊ အချို့သူတို့အား အနည်းငယ်သော ကရုဏာတစ်ချက်ဖြင့်ပင် မောက္ခကို ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 59

त्रिजगज्जयिनो हेतोस्त्र्यक्षस्याराधनं परम् । को नाराधयति ब्रध्नसारस्य स्मरविद्विषः

လောကသုံးပါးကို အောင်နိုင်လိုသောအတွက် မျက်စိသုံးလုံးရှိသော အရှင်၏ အာရాధနာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ ကာမဒေဝ၏ ရန်သူ၊ တောက်ပသော အနှစ်သာရရှိသူကို အဘယ်သူ မအာရాధနာမည်နည်း။

Verse 60

यस्याक्षिपक्ष्मसंकोचाज्जगत्संकोचमेत्यदः । विकस्वरं विकासाच्च कस्य पूज्यतमो न सः

အရှင်၏ မျက်ခွံပိတ်သွားလျှင် ဤလောကသည် ကျဉ်းကျပ်သွားပြီး၊ ဖွင့်လျှင် ပြန့်ကားကာ ပွင့်လန်းလာသည်—ထိုအရှင်သည် အမြတ်ဆုံး ပူဇော်ထိုက်သူ မဟုတ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 61

शंभोर्लिंगं समभ्यर्च्य पुरुषार्थचतुष्टयम् । प्राप्नोत्यत्र पुमान्सद्यो नात्र कार्या विचारणा

ဤနေရာ၌ ရှမ္ဘူ၏ လိင်္ဂကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်လျှင် လူသည် ချက်ချင်းပင် ပုရုသာရ္ထ လေးပါး—ဓမ္မ၊ အර්ထ၊ ကာမ၊ မောက္ခ—ကို ရရှိသည်။ သံသယမလို။

Verse 62

समर्च्य शांभवं लिंगमपिजन्मशतार्जितम् । पापपुंजं जहात्येव पुमानत्र क्षणाद्ध्रुवम्

ဤနေရာ၌ ရှာမ္ဘဝ လိင်္ဂကို ပူဇော်လျှင် လူသည် မွေးဖွားမှု တစ်ရာကြိမ်တိုင်တိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်အစုအဝေးကိုပင် သေချာစွာ ခဏချင်းပင် စွန့်ပယ်နိုင်သည်။

Verse 63

किंकिं न संभवेदत्र शिवलिंगसमर्चनात् । पुत्राः कलत्र क्षेत्राणि स्वर्गो मोक्षोप्यसंशयम्

ဤနေရာ၌ ရှိဝလင်္ဂကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ မည်သည်ရှိမည်နည်း။ သားသမီး၊ ဇနီးမယား၊ မြေယာ၊ ကောင်းကင်ဘုံ—မိုက္ခာပင် မသံသယ။

Verse 64

त्रैलोक्यैश्वर्यसंपत्तिर्मया प्राप्ता सहस्रगो । शिवलिंगार्चनादेकात्सत्यंसत्यं पुनःपुनः

ရှိဝလင်္ဂကို တစ်ကြိမ်တည်း ပူဇော်ခြင်းဖြင့်ပင် ငါသည် သုံးလောက၏ အာဏာတော်နှင့် စည်းစိမ်ကို ထောင်ဆတိုး၍ ရရှိခဲ့သည်—အမှန် အမှန်၊ ငါ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆို၏။

Verse 65

अयमेव परोयोगस्त्विदमेव परं तपः । इदमेव परं ज्ञानं स्थाणुलिंगं यदर्च्यते

ဤအရာတည်းဟူသည် အမြင့်ဆုံး ယောဂ၊ ဤအရာတည်းဟူသည် အမြတ်ဆုံး တပဿ၊ ဤအရာတည်းဟူသည် အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်—ဆိုသည်မှာ စ္ဌာဏု၏ လင်္ဂကို ပူဇော်ခြင်းပင်။

Verse 66

यैर्लिंगं सकृदप्यत्र पूजितं पार्वतीपतेः । कुतो दुःखभयं तेषां संसारे दुःखभाजने

ဤနေရာ၌ ပါရဝတီပတိ၏ လင်္ဂကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်ခဲ့သူတို့အတွက်၊ ဒုက္ခ၏အိုးတော်ဖြစ်သော ဤသံသရာ၌ ဒုက္ခကြောက်ရွံ့မှု မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 67

सर्वं परित्यज्य रवे यो लिंगं शरणं गतः । न तं पापानि बाधंते महांत्यपि दिवाकर

ဟေ ရဝိ! အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ လင်္ဂကို အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံသူကို ပာပများ—ကြီးမားသည့်ပာပတောင်—မနှောင့်ယှက်နိုင်၊ ဟေ နေ့ကိုဖန်ဆင်းသူ။

Verse 68

लिंगार्चने भवेद्वृद्धिस्तेषामेवात्र भास्कर । येषां पुनर्भवच्छेदं चिकीर्षति महेश्वरः

အို ဘာස්ကရ (နေမင်း)၊ ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ လင်္ဂကို အာရ္ချနာပြုခြင်းသည် မဟေရှဝရက ပြန်လည်မွေးဖွားမှုဝဒ်ကို ဖြတ်တောက်လိုသူတို့အတွက်သာ အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်ရေး တိုးတက်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 69

न लिंगाराधनात्पुण्यं त्रिषुलोकेषु चापरम् । सर्वतीर्थाभिषेकः स्याल्लिंगस्नानांबु सेवनात्

သုံးလောက၌ လင်္ဂအာရာဓနာထက် မြင့်မားသော ကုသိုလ်မရှိ။ လင်္ဂကို ရေချိုးပူဇော်ရာတွင် သုံးသော ရေကို သောက်သုံးလျှင် တီရ္ထအားလုံး၌ အဘိသေကပြုသကဲ့သို့ အကျိုးရရှိသည်။

Verse 70

तस्माल्लिंगं त्वमप्यर्क समर्चय महेशितुः । संप्राप्तं परमां लक्ष्मीं महातेजोभि जृंभणीम्

ထို့ကြောင့် အို အာရ္က (နေမင်း)၊ သင်လည်း မဟေရှိတု၏ လင်္ဂကို စမရ္ချနာပြုလော့။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် မဟာရောင်ခြည်ဖြင့် ပွားမြောက်သော အမြင့်ဆုံး လက္ခ္မီ—အထွတ်အထိပ် သီရိ—ကို ရရှိမည်။

Verse 71

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं तदारभ्य सहस्रगुः । विधाय स्फाटिकं लिंगं मुनेद्यापि समर्चयेत्

ဟရီ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် စဟသ္ရဂု (နေမင်း) သည် ထိုအချိန်မှစ၍ စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) လင်္ဂကို ပြုလုပ်하였다။ အို မုနိ၊ ယနေ့တိုင်လည်း သူသည် ထိုလင်္ဂကို ပူဇော်နေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 72

गुरुत्वेन तदाकल्य विवस्वानादिकेशवम् । तत्रोपतिष्ठतेद्यापि उत्तरेणादिकेशवात्

သူ့ကို ဂုရုအဖြစ် သဘောပေါက်၍ ဝိဝස්ဝါန် (နေမင်း) သည် အာဒိကေရှဝကို လေးမြတ်စွာ အနီးကပ်စောင့်ရှောက်နေသည်။ ယနေ့တိုင်လည်း အာဒိကေရှဝ၏ မြောက်ဘက်၌ ရပ်တည်လျက်ရှိသည်။

Verse 73

अतः स केशवादित्यः काश्यां भक्ततमोनुदः । समर्चितः सदा देयान्मनसो वांछितं फलम्

ထို့ကြောင့် ကာသီ၌ရှိသော ကေရှဝာဒိတျ—ဘက်တများကို ဖုံးလွှမ်းသော အမှောင်ကို ဖယ်ရှားသူ—ကို အမြဲတမ်း ရိုသေဘုဇာပြုလျှင် စိတ်နှလုံးလိုချင်သော အကျိုးဖလကို အစဉ်ပေးတော်မူ၏။

Verse 74

केशवादित्यमाराध्य वाराणस्यां नरोत्तमः । परमं ज्ञानमाप्नोति येन निर्वाणभाग्भवेत्

ဝါရာဏသီ၌ ကေရှဝာဒိတျကို အာရာဓနာပြုလျှင် လူမြတ်သည် အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ပညာကို ရရှိပြီး ထိုဉာဏ်ကြောင့် နိဗ္ဗာန် (အဆုံးသတ်လွတ်မြောက်မှု) ကို မျှဝေခံစားသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 75

तत्र पादोदके तीर्थेकृतसर्वोदकक्रियः । विलोक्य केशवादित्यं मुच्यते जन्मपातकैः

ထိုနေရာ ပာဒෝဒက တီရ္ထ၌ သန့်ရှင်းသော ရေသက်ဆိုင်ရာ ကရိယာများအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးသူသည် ကေရှဝာဒိတျကို မြင်တော်မူရုံဖြင့်ပင် မွေးဖွားမှုများတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 76

अगस्ते रथसप्तम्यां रविवारो यदाप्यते । तदा पादोदके तीर्थे आदिकेशव सन्निधौ

အဂஸတ (ဘဓ္ရပဒ) လ၌ ရထ-သပ္တမီနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်လာသောအခါ ပာဒိုးဒက တီရ္ထ၌ အာဒိကေရှဝ၏ နီးကပ်သန့်ရှင်းသော စန္နိဓိအနီးတွင် အထူးသန့်မြတ်သော အခါအလျော် ပေါ်ပေါက်သည်။

Verse 77

स्नात्वोषसि नरो मौनी केशवादित्यपूजनात् । सप्तजन्मार्जितात्पापान्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

မိုးလင်းချိန်၌ ရေချိုးပြီး မောနဝရတကို ထိန်းသိမ်းကာ ကေရှဝာဒိတျကို ပူဇော်သူသည် ခုနစ်ဘဝတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သည်။

Verse 78

यद्यज्जन्मकृतं पापं मया सप्तसु जन्मसु । तन्मे रोगं च शोकं च माकरी हंतु सप्तमी

ကျွန်ုပ်၏ ခုနစ်ဘဝတစ်လျှောက် ပြုမိသော အပြစ်အားလုံးကို မာကာရီ သပ္တမီက ကျွန်ုပ်အတွက် ဖျက်ဆီးပေးပါစေ၊ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုလည်း ပျောက်ကင်းပါစေ။

Verse 79

एतज्जन्मकृतं पापं यच्च जन्मांतरार्जितम् । मनोवाक्कायजं यच्च ज्ञाताज्ञाते च ये पुनः

ဤဘဝ၌ ပြုမိသော အပြစ်နှင့် အခြားဘဝများမှ စုဆောင်းလာသော အပြစ်တို့၊ ထို့ပြင် စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်ကာယမှ ပေါ်ထွက်သော အပြစ်တို့—သိသိမသိမ ပြုမိသည်ဖြစ်စေ—

Verse 80

इति सप्तविधं पापं स्नानान्मे सप्तसप्तिके । सप्तव्याधिसमायुक्तं हर माकरि सप्तमि

ဤသို့ ခုနစ်မျိုးသော အပြစ်တို့ကို ကျွန်ုပ်၏ ‘ခုနစ်ကြိမ်-ခုနစ်ကြိမ်’ အစဉ်အလာဖြင့် ရေချိုးခြင်းကြောင့် ဖယ်ရှားပါစေ; အို မာကာရီ သပ္တမီ၊ ထိုအပြစ်တို့ကို ဟရ၍၊ ထိုအပြစ်နှင့် ဆက်စပ်နေသော ခုနစ်ပါးသော ဝေဒနာအစုကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးပါ။

Verse 81

एतन्मंत्रत्रयं जप्त्वा स्नात्वा पादोदके नरः । केशवादित्यमालोक्य क्षणान्निष्कलुषो भवेत्

ဤမန္တရသုံးပုဒ်ကို ဂျပ်ဆိုပြီး၊ ပာဒိုဒက (ခြေတော်ဆေးရေ) ဖြင့် ရေချိုးကာ၊ ကေရှဝာဒိတျကို ဖူးမြင်သည့်အခါ လူသည် ခဏချင်း မလင်ကင်းစင်သွားသည်။

Verse 82

केशवादित्यमाहात्म्यं शृण्वञ्श्रद्धासमन्वितः । नरो न लिप्यते पापैः शिवभक्तिं च विंदति

ကေရှဝာဒိတျ၏ မဟာတ్మျကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်သူသည် အပြစ်တို့ဖြင့် မကပ်ညှိဘဲ၊ ရှိဝဘက္တိကိုလည်း ရရှိသည်။

Verse 83

स्कंद उवाच । अतः परं शृणु मुने विमलादित्यमुत्तमम् । हरिकेशवने रम्ये वाराणस्यां व्यवस्थितम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– ယခုနောက်တစ်ဖန်၊ အို မုနိ၊ နားထောင်လော့။ ဗာရာဏသီမြို့ရှိ လှပသော ဟရိ-ကေရှဝ တောအတွင်း တည်ထောင်ထားသော အမြတ်ဆုံး ဝိမလာဒိတျယ ကို။

Verse 84

उच्चदेशेभवत्पूर्वं विमलो नाम बाहुजः । स प्राक्तनात्कर्मयोगाद्विमले पथ्यपि स्थितः

အရင်က မြင့်မားသောဒေသတစ်ခု၌ ဘာဟုဇ မျိုးရိုးမှ ဝိမလ ဟူသောယောက်ျားတစ်ဦးရှိ၏။ အတိတ်က ကမ္မယောဂ၏ အင်အားကြောင့် ‘ဝိမလ’ ဟူသောနာမသာရှိပြီး ကောင်းကျိုးနှင့်ဆန့်ကျင်သောအခြေအနေ၌ တည်နေခဲ့သည်။

Verse 85

कुष्ठरोगमवाप्योच्चैस्त्यक्त्वा दारान्गृहं वसु । वाराणसीं समासाद्य ब्रध्नमाराधयत्सुधीः

ကူဋ္ဌရောဂဖြင့် ပြင်းထန်စွာဒုက္ခရောက်သဖြင့် သူသည် ဇနီး၊ အိမ်နှင့် ဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်하였다။ ထို့နောက် ဗာရာဏသီသို့ ရောက်ကာ ဉာဏ်ရှိသူသည် ဘြဓ္န—နေမင်းသခင် (စူရယဒေဝ)—ကို အာရాధနာပြု하였다။

Verse 86

करवीरैर्जपाभिश्च गंधकैः किंशुकैः शुभैः । रक्तोत्पलैरशोकैश्च स समानर्च भास्करम्

ကရဝီရပန်း၊ ဇပာပန်း၊ အနံ့သာပန်းများ၊ မင်္ဂလာရှိသော ကိံရှုကပန်း၊ အနီရောင် ကြာပန်းနှင့် အရှိုကပန်းတို့ဖြင့် သူသည် ဗာස්ကရ—နေမင်း—ကို နည်းလမ်းတကျ ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 87

विचित्ररचनैर्माल्यैः पाटलाचंपकोद्भवैः । कुंकुमागुरुकर्पूरमिश्रितैः शोणचंदनैः

ပာဋလာနှင့် စံပကပန်းတို့မှ ပြုလုပ်ထားသော အလှဆင်ပုံစံစုံ မာလီများနှင့်၊ ကုင်ကူမ၊ အဂရု၊ ကပ်ပူးရ်တို့ ရောစပ်ထားသော အနီရောင် စန္ဒန်နံ့သာဖြင့်—

Verse 88

देवमोहनधूपैश्च बह्वामोदततांबरैः । कर्पूरवर्तिदीपैश्च नैवेद्यैर्घृतपायसैः

သူသည် ဆူရျဒေဝကို စိတ်မောဟန်စေသော အမွှေးတိုင်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနံ့သင်းပြည့်ဝသော ဝတ်ရုံများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကမ္ဖော်မီးတိုင်အမြှီးပါသော မီးအိမ်များဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဂျီ (ghee) နှင့် ချိုမြိန်သော ဆန်နို့ (payasa) နైవေဒျဖြင့်လည်းကောင်း ပူဇော်အာရాధနာပြု하였다။

Verse 89

अर्घदानैश्च विधिवत्सौरेः स्तोत्रजपैरपि । एवं समाराधयतस्तस्यार्को वरदोभवत्

သူသည် စည်းကမ်းတကျ ဆူရျဒေဝထံ အရ္ဃျ (arghya) ကို ပူဇော်တင်ပြီး၊ စတိုးတရ (stotra) များကို ရွတ်ဆိုကာ ဆူရျမန်တရများကိုလည်း ဇပ်ပြု하였다။ ထိုသို့ အာရాధနာပြုသဖြင့် အာရ္က (နေမင်း) သည် သူ့အတွက် အပေးအယူကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 90

उवाच च वरं ब्रूहि विमलामलचेष्टित । कुष्ठश्च ते प्रयात्वेष प्रार्थयान्यं वरं पुनः

ထို့နောက် နေမင်း ဆူရျဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— “အကျင့်အကြံ စင်ကြယ်၍ အပြစ်မကပ်သော ဗိမလာ၊ သင်လိုသော ဝရကို ပြောလော့။ သင်၏ ကုဋ္ဌ (leprosy) ရောဂါသည် ပျောက်ကင်းလိမ့်မည်—ယခု ထပ်မံ အခြားဝရတစ်ပါးကို တောင်းလော့။”

Verse 91

आकर्ण्य विमलश्चेत्थमालापं रश्मिमालिनः । प्रणतो दंडवद्भूमौ संप्रहष्टतनूरुहः

ရောင်ခြည်မော်လီ (ရश्मিমालिन) ဖြစ်သော နေမင်း၏ စကားကို ကြားသော် ဗိမလသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တံတားတိုင်ကဲ့သို့ ဒဏ္ဍဝတ် (dandavat) ပုံစံဖြင့် ပျပ်ဝပ်ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ဝမ်းမြောက်ပီတိကြောင့် ကိုယ်တစ်လုံး ရောမန့်တက်လာ하였다။

Verse 92

शनैर्विज्ञापयांचक्र एकचक्ररथं रविम् । जगच्चक्षुरमेयात्मन्महाध्वांतविधूनन

ထို့နောက် သူသည် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ချစွာဖြင့် တစ်ဘီးရထားစီးသော ရဝိကို လျှောက်တင်하였다— “အို လောက၏ မျက်စိတော်၊ အို တိုင်းမရသော အတ္တမန်၊ အို မဟာအမှောင်ကို ဖယ်ရှားသော အရှင်!”

Verse 93

यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम । तदा त्वद्भक्तिनिष्ठा ये कुष्ठं मास्तु तदन्वये

အကယ်၍ သခင်ဘုရားသည် နှစ်သက်တော်မူ၍ ကျွန်ုပ်အား ဆုတောင်းပေးနိုင်ပါက၊ သင့်အား ဘက္တိဖြင့် တည်ကြည်သူတို့၌ ကုဋ္ဌ (လက်ပရာ) ရောဂါ မဖြစ်ပါစေနှင့်—သူတို့၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်တွင်လည်း မပေါ်ပေါက်ပါစေနှင့်။

Verse 94

अन्येपि रोगा मा संतु मास्तु तेषां दरिद्रता । मास्तु कश्चन संतापस्त्वद्भक्तानां सहस्रगो

အခြားရောဂါများလည်း သူတို့၌ မရှိပါစေနှင့်၊ ဆင်းရဲမွဲတေမှုလည်း မရှိပါစေနှင့်။ သင့်၏ ဘက္တားတို့အပေါ် အမျိုးမျိုးသော ဆင်းရဲဒုက္ခများ (ထောင်ပေါင်းနည်းလမ်းဖြင့်ပင်) မကျရောက်ပါစေနှင့်။

Verse 95

।श्रीसूर्य उवाच । तथास्त्विति महाप्राज्ञ शृण्वन्यं वरमुत्तमम् । त्वयेयं पूजिता मूर्तिरेवं काश्यां महामते

သီရိ စူရယာက မိန့်တော်မူသည်– “ထိုသို့ဖြစ်စေ၊ မဟာပညာရှိရေ။ ယခု အထူးမြတ်သော ဆုတောင်းတစ်ပါးကို နားထောင်လော့။ မဟာစိတ်ထားရှိသူရေ၊ ကာသီမြို့၌ ဤမూర్తီကို သင်က ဤသို့ပင် ပူဇော်ခဲ့သည်။”

Verse 96

अस्याः सान्निध्यमत्राहं न त्यक्ष्यामि कदाचन । प्रथिता तव नाम्ना च प्रतिमैषा भविष्यति

ဤ (မూర్తီ) အနီး၌ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်၏ စာန္နိဓ္ဓိကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်ပါ။ ထို့ပြင် ဤပရတိမာသည် သင်၏ နာမဖြင့်ပင် ကျော်ကြားလာမည်။

Verse 97

विमलादित्य इत्याख्या भक्तानां वरदा सदा । सर्वव्याधि निहंत्री च सर्वपापक्षयंकरी

“ဝိမလာဒိတျ” ဟု အမည်ကျော်ကြားကာ၊ ဤ (သန့်ရှင်းသော မూర్తီ) သည် ဘက္တားတို့အား အမြဲ ဆုတောင်းပေးမည်—ရောဂါအားလုံးကို ချေမှုန်း၍ ပာပအားလုံးကို လျော့ပါးပျောက်ကင်းစေမည်။

Verse 98

इति दत्त्वा वरान्सूर्यस्तत्रैवांतरधीयत । विमलो निर्मलतनुः सोपि स्वभवनं ययौ

ဤသို့ ကောင်းချီးများ ပေးအပ်ပြီးနောက် နေမင်းသည် ထိုနေရာတင်ပင် အန္တရာဓာန်ဖြစ်သွား၏။ ဝိမလာသည် ကိုယ်ကာယသန့်ရှင်း၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်ကာ မိမိ၏ ဓာမ်သို့ ပြန်လည်သွား၏။

Verse 99

इत्थं स विमलादित्यो वाराणस्यां शुभप्रदः । तस्य दर्शनमात्रेण कुष्ठरोगः प्रणश्यति

ဤသို့ ဗာရာဏသီ၌ ဝိမလာဒိတျယသည် မင်္ဂလာအကျိုး ပေးတော်မူ၏။ ထိုအရှင်ကို ဒർശနသာဖြင့်ပင် ကုဋ္ဌရောဂါ (အသားရောဂါ) ပျောက်ကင်းသွား၏။

Verse 100

यश्चैतां विमलादित्यकथां वै शृणुयान्नरः । प्राप्नोति निर्मलां शुद्धिं त्यज्यते च मनोमलैः

ဝိမလာဒိတျယ၏ ဤပုဏ္ဏကထာကို ကြားနာသူသည် အညစ်အကြေးကင်းသော သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိပြီး စိတ်၏ မလင်များမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 110

यमेशं च यमादित्यं यमेन स्थापितं नमन् । यमतीर्थे कृतस्नानो यमलोकं न पश्यति

ယမက တည်ထောင်ထားသော ယမေရှနှင့် ယမာဒိတျယကို श्रद्धာဖြင့် နမസ്കာရပြု၍ ယမတီရ္ထ၌ ရေချိုးသူသည် ယမလောကကို မမြင်ရ။

Verse 118

श्रुत्वाध्यायानिमान्पुण्यान्द्वादशादित्यसूचकान् । श्रावयित्वापि नो मर्त्यो दुर्गतिं याति कुत्रचित्

အာဒိတျယတစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကို ညွှန်ပြသော ဤပုဏ္ဏအဓ್ಯಾಯများကို ကြားနာ၍ အခြားသူများကိုလည်း ကြားနာစေပါက မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရဏာလူသားသည် ဒုဂ္ဂတိသို့ မရောက်။

Verse 383

ततस्तपश्चरिष्यामि लोकद्वयमहत्त्वदम् । प्राप्य त्वद्वरदानेन यौवनं सर्वसंमतम्

ထို့နောက် လောကနှစ်ပါး၌ မဟာဂုဏ်ကို ပေးစွမ်းသော တပဿာကို ကျင့်မည်။ သင်ပေးသော ဝရဒာန်ကြောင့် လူတိုင်းလက်ခံသည့် ယောဝနကို ရရှိခဲ့သည်။