Adhyaya 13

Verse 1

गणावूचतुः । इमां गंधवतीं पुण्यां पुरीं वायोर्विलोकय । वारुण्या उत्तरे भागे महाभाग्यनिधे द्विज

ဂဏာတို့က ဆိုကြသည်– “အို ဒွိဇ၊ မဟာကံကောင်းခြင်း၏ خزန်တော်! ဝါယု၏ ဤအနံ့သင်းသော ပုဏ္ဏမြို့တော်ကို ကြည့်ရှုလော့။ ဝါရုဏီ၏ မြောက်ဘက်ပိုင်း၌ (ဤမြို့) ရှိသည်၊ အို ဗြာဟ္မဏ”။

Verse 2

अस्यां प्रभंजनो नाम जगत्प्राणोदिगीश्वरः । आराध्य श्रीमहादेवं दिक्पालत्वमवाप्तवान्

ဤနေရာ၌ ပရဘဉ္ဇန ဟူသော ဝါယု—လောက၏ အသက်ရှူနှင့် အရပ်ဒిశာတို့၏ အရှင်—သည် သရီ မဟာဒေဝကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ ဒိက္ပာလ (အရပ်ကာကွယ်သူ) အဖြစ် ရရှိ하였다။

Verse 3

पुरा कश्यपदायादः पूतात्मेति च विश्रुतः । धूर्जटे राजधान्यां स चचार विपुलं तपः

ရှေးကာလ၌ ကശ്യပ၏ မျိုးဆက်တစ်ဦးဖြစ်၍ ‘ပူတာတ္မန်’ (စင်ကြယ်သော အတ္တရှိသူ) ဟု ကျော်ကြားသူသည် ဓူရ္ဇဋိ (ရှီဝ) ၏ ရာဇဌာန၌ အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 4

वाराणस्यां महाभागो वर्षाणामयुतं शतम् । स्थापयित्वा महालिंगं पावनं पवनेश्वरम्

ဝါရာဏသီ၌ ထိုမဟာဘဂါသည် တစ်သောင်းနှစ်နှင့် ထပ်မံ တစ်ရာနှစ် ပြည့်ပြီးနောက် သန့်စင်ပေးသော ပဝနေရှ္ဝရ ဟူသော မဟာလိင်္ဂကို တည်ထောင်하였다။

Verse 5

यस्य दर्शनमात्रेण पूतात्मा जायते नरः । पापकंचुकमुत्सृज्य स वसेत्पावने पुरे

သူ၏ ဒർശနသာဖြင့်ပင် လူသည် အတ္တစင်ကြယ်လာသည်။ အပြစ်၏ အဝတ်အလွှာကို ချွတ်ပယ်၍ သန့်စင်သူ ပာဝန၏ မြို့၌ နေထိုင်စေ။

Verse 6

पलायमानो निहतः क्षणात्पंचत्वमागतः । अभक्षयच्च नैवेद्यं भाविपुण्यबलान्न सः

ပြေးလွှားနေစဉ် သူသည် ထိုးနှက်ခံရ၍ ခဏချင်းပင် သေဆုံးသို့ ရောက်하였다။ သို့သော် နောင်တွင် ပေါ်ထွန်းမည့် ကုသိုလ်အင်အားကြောင့် သူသည် နైవေဒျ (ပူဇော်အစားအစာ) ကို မစားခဲ့။

Verse 7

उवाच च प्रसन्नात्मा करुणामृतसागरः । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ पूतात्मन्वरं वरय सुव्रत

ထို့နောက် သခင်ဘုရား—စိတ်နှလုံးကြည်နူး၍ ကရုဏာနှင့် အမရတရား၏ သမုဒ္ဒရာတော်—မိန့်တော်မူသည်– “ထလော့ ထလော့၊ ပူတာတ္မာ၊ စင်ကြယ်သောဝိညာဉ်ရေ။ သုဝရတ၊ ကောင်းမြတ်သောဝတ်ကိုင်သူရေ၊ ဆုတောင်းပေးမည့်အရာကို ရွေးချယ်လော့။”

Verse 8

अनेन तपसोग्रेण लिंगस्याराधनेन च । तवादेयं न पूतात्मंस्त्रैलोक्ये सचराचरे

“ဤပြင်းထန်သော တပဿာနှင့် လိင်္ဂတော်ကို အာရాధနာပြုခြင်းကြောင့်၊ ပူတာတ္မာရေ၊ သုံးလောက၌—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင်—သင့်အတွက် မပေးနိုင်သောအရာ မရှိတော့ပေ။”

Verse 9

पूतात्मोवाच । देवदेवमहादेव देवानामभयप्रद । ब्रह्मनारायणेंद्रादि सर्वदेवपदप्रद

ပူတာတ္မာက လျှောက်သည်– “ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟာဒေဝတော်၊ ဒေဝတော်တို့အား အဘယ (ကြောက်ရွံ့ကင်း) ကို ပေးသနားတော်မူသူ၊ ဘြဟ္မာ၊ နာရာယဏ၊ အိန္ဒြာ စသည့် ဒေဝအားလုံး၏ အဆင့်အတန်းကို ချီးမြှင့်တော်မူသူ။”

Verse 10

वेदास्त्वां न च विंदंति किमात्मक इति प्रभो । प्राप्ताः शतपथत्वं च नेतिनेतीतिवादिनः

“အရှင်ဘုရား၊ ဝေဒတော်များပင် သင်၏ အတ္တသဘော (စစ်မှန်သောသဘာဝ) ကို အပြည့်အဝ မသိမမြင်နိုင်ကြပါ။ ‘နေတာ နေတာ’ (ဤမဟုတ်၊ ထိုမဟုတ်) ဟုဆိုကာ လမ်းပေါင်းရာကို လျှောက်လှမ်းကြ၏။”

Verse 11

ब्रह्मविष्ण्वोपि गिरां गोचरो न च वाक्पतेः । प्रमथेशं कथं स्तोतुं मादृशः प्रभवेत्प्रभो

“ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုတော်တို့ပင် စကား၏အလှမ်းမမီ၊ ဝါကပတိ ဘృဟစပတိတော်ပင် မမီပါ။ အရှင်ဘုရား၊ ပရမထတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့သူက သင့်ကို မည်သို့ ချီးမွမ်းနိုင်ပါမည်နည်း။”

Verse 12

प्रसह्य प्रमिमीतेश भक्तिर्मांस्तुतिकर्मणि । करोमि किं जगन्नाथ न वश्यानींद्रियाणि मे

အို လောက၏အရှင်! ဘက္တိသည် ကျွန်ုပ်ကို အတင်းအကျပ် ချီးမွမ်းပူဇော်ခြင်းအလုပ်သို့ တွန်းပို့၏။ သို့သော် အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း? ကျွန်ုပ်၏ အင်ဒြိယများသည် ကျွန်ုပ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိ။

Verse 13

विश्वं त्वं नास्ति वै भेदस्त्वमेकः सर्वगो यतः । स्तुत्यं स्तोता स्तुतिस्त्वं च सगुणो निर्गुणो भवान्

သင်သည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် သင်နှင့် ခွဲခြားမှုမရှိ၊ သင်သည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ အရာရာ၌ ပြန့်နှံ့တော်မူသောကြောင့်။ သင်သည် ချီးမွမ်းခံရသူ၊ ချီးမွမ်းသူ၊ ချီးမွမ်းခြင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဖြစ်၏။ သင်သည် သဂုဏ်လည်း ဖြစ်၍ နိရဂုဏ်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 14

सर्गात्पुरा भवानेको रूपनाम विवर्जितः । योगिनोपि न ते तत्त्वं विंदंति परमार्थतः

ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ သင်တော်မူတစ်ပါးတည်းသာ ရှိ၍ ရုပ်နှင့် နာမမှ ကင်းလွတ်တော်မူ၏။ ယောဂီတို့ပင်လျှင် အမြင့်ဆုံးအဓိပ္ပါယ်၌ သင်၏ တတ္တဝကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်ကြ။

Verse 15

यदैकलो न शक्नोषि रंतुं स्वैरचर प्रभो । तदिच्छा तवयोत्पन्ना सेव्या शक्तिरभूत्तव

အို လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်တော်မူသော အရှင်! သင်တော်မူတစ်ပါးတည်းဖြင့် မပျော်ရွှင်နိုင်သော်၊ ထိုအခါ သင်၏ အလိုတော်မှ ပူဇော်ထိုက်သော သင်၏ ရှက္တိ (Śakti) ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 16

त्वमेको द्वित्वमापन्नः शिवशक्तिप्रभेदतः । त्वं ज्ञानरूपो भगवान्स्वेच्छा शक्तिस्वरूपिणी

သင်သည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း ရှိဝ (Śiva) နှင့် ရှက္တိ (Śakti) ဟူသော ခွဲခြားမှုကြောင့် နှစ်ပါးကဲ့သို့ ပေါ်လွင်တော်မူ၏။ အို ဘဂဝန်! သင်သည် ဉာဏ်/သိမြင်မှု၏ သဘောတရားဖြစ်ပြီး၊ သင်၏ ရှက္တိသည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်သော အလိုတော်၏ ရုပ်သဘောဖြစ်၏။

Verse 17

उभाभ्यां शिवशक्तिभ्या युवाभ्यां निजलीलया । उत्पादिता क्रियाशक्तिस्ततः सर्वमिदं जगत्

သင်တို့နှစ်ပါး—ရှီဝနှင့် ရှက္တိ—၏ သာသနာတော်လီလာအလိုတော်ဖြင့် ကရိယာ-ရှက္တိ (လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း) ကို ပေါ်ထွန်းစေခဲ့ပြီး၊ ထိုမှ ဤလောကအာကာသတစ်လုံးလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 18

ज्ञानशक्तिर्भवानीश इच्छाशक्तिरुमा स्मृता । क्रियाशक्तिरिदं विश्वमस्य त्वं कारणं ततः

အို ဘဝါနီ၏ အရှင်! ဘဝါနီကို ဉာဏ-ရှက္တိ (အသိပညာ၏ အင်အား) ဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ ဥမာကို အိစ္ဆာ-ရှက္တိ (ဆန္ဒ၏ အင်အား) ဟု ဆိုကြသည်။ ဤဗိသုကာလောကသည် ကရိယာ-ရှက္တိ ဖြစ်သဖြင့်၊ အဆုံးစွန်သော အကြောင်းရင်းမှာ သင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 19

दक्षिणांगं तव विधिर्वामांगं तव चाच्युतः । चंद्रसूर्याग्निनेत्रस्त्वं त्वन्निःश्वासः श्रुतित्रयम्

ဗြဟ္မာသည် သင်၏ ညာဘက်အင်္ဂါဖြစ်၍၊ အချျုတ (ဗိဿနု) သည် သင်၏ ဘယ်ဘက်အင်္ဂါဖြစ်သည်။ လ၊ နေ၊ မီးတို့သည် သင်၏ မျက်စိများဖြစ်ပြီး၊ ဝေဒသုံးပါးသည် သင်၏ အသက်ရှူသံပင် ဖြစ်သည်။

Verse 20

त्वत्स्वेदादंबुनिधयस्तव श्रोत्रं समीरणः । बाहवस्ते दशदिशो मुखं ते ब्राह्मणाः स्मृताः

သင်၏ ချွေးမှ သမုဒ္ဒရာများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လေသည် သင်၏ နားဖြစ်၍၊ ဒిశဆယ်ပါးသည် သင်၏ လက်မောင်းများဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏများကို သင်၏ ပါးစပ်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 21

राजन्यवर्यास्ते बाहु वैश्या ऊरुसमुद्भवाः । पद्भ्यां शूद्रस्तवेशान केशास्ते जलदाः प्रभो

အို ဣရှာန! ဂုဏ်မြင့် က္ෂတ္တရိယများသည် သင်၏ လက်မောင်းများဖြစ်၍၊ ဝိုင်ရှျယများသည် သင်၏ ပေါင်မှ ပေါ်ထွန်းကြသည်။ ရှူဒြသည် သင်၏ ခြေဖဝါးမှ ဖြစ်ပြီး၊ အို प्रभု၊ သင်၏ ဆံပင်များသည် မိုးတိမ်အစုအဝေး ဖြစ်သည်။

Verse 22

त्वं पुं प्रकृतिरूपेण ब्रह्मांडमसृजः पुरा । मध्ये ब्रह्मांडमखिलं विश्वमेतच्चराचरम्

အို ဘုရားသခင်၊ သင်သည် ပုရုෂနှင့် ပရကృతိ အဖြစ် အစကာလ၌ ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာဥ) ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထိုဘြဟ္မာဏ္ဍအတွင်း၌ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး ပါဝင်နေ၏။

Verse 23

अतस्त्वत्तो न मन्येऽहं किंचिद्भिन्नं जगन्मय । त्वयि सर्वाणि भूतानि सर्वभूतमयो भवान्

ထို့ကြောင့် အို လောကတစ်လုံးလုံးကို ပြန့်နှံ့စိမ့်ဝင်တော်မူသောအရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်နှင့် ကွဲပြားသည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိဟု ယုံကြည်၏။ သင်၌ သတ္တဝါအားလုံး တည်ရှိပြီး၊ သင်ကိုယ်တိုင်လည်း သတ္တဝါအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။

Verse 24

नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुऽभ्यं नमोनमः । अयमेव वरो नाथ त्वयि मेऽस्तु स्थिरा मतिः

သင့်အား နမස්ကာရ၊ သင့်အား နမස්ကာရ၊ သင့်အား နမස්ကာရ—ထပ်ခါထပ်ခါ နမိုနမဟ။ အို နာထာ၊ ဤပရိသတ်တော်တစ်ပါးတည်းသော ဆုတောင်းချက်မှာ—ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်သဘောသည် သင်၌ တည်ငြိမ်ခိုင်မြဲပါစေ။

Verse 25

इत्युक्तवति देवेश स्तस्मिन्पूतात्मनि प्रभुः । स्वमूर्तित्वं समारोप्य दिक्पालपदमादधे

ထိုသန့်ရှင်းသောစိတ်ဝိညာဉ်ရှိသူက ဒေဝေရှ (ဒေဝတားတို့၏ အရှင်) ထံသို့ ထိုသို့ လျှောက်တင်ပြီးနောက်၊ အရှင်သည် သူ့ကို မိမိ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်အတွင်းသို့ လက်ခံလျက် ဒိက္ပာလ (ဦးတည်ရာများ၏ ကာကွယ်သူ) အဆင့်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 26

सर्वगो मम रूपेण सर्वतत्त्वावबोधकः । सर्वेषामायुषोरूपं भवानेव भविष्यति

ကျွန်ုပ်၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် အလုံးစုံကို ပြန့်နှံ့စိမ့်ဝင်ကာ၊ သင်သည် တတ္တဝ (အခြေခံသဘောတရား) အားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်စေသော အနှိုးဆော်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သတ္တဝါအားလုံး၏ အသက်တာကာလ၏ ကိုယ်စားပြုရုပ်တည်လည်း သင်တစ်ဦးတည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 27

तव लिंगमिदं दिव्यं ये द्रक्ष्यंतीह मानवाः । सर्वभोगसमृद्धास्ते त्वल्लोकसुखभागिनः

ဤနေရာ၌ သင်၏ ဓမ္မတန်ခိုးပြည့်ဝသော လိင်္ဂကို မြင်တွေ့သူ မည်သူမဆို၊ အပျော်အပါးနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာ အလုံးစုံ ပြည့်စုံကာ သင်၏ လောက၏ သုခကိုလည်း ဝေမျှခံစားရ၏။

Verse 28

पवमानेश्वरं लिंगं मध्ये जन्मसकृन्नरः । यथोक्तविधिना पूज्य सुगंधस्नपनादिभिः

လူတစ်ဦးသည် ဘဝအလယ်၌ တစ်ကြိမ်တည်းဖြစ်စေ၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ပဝမာနေရှွရ၏ လိင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်—အနံ့သာရေဖြင့် သန့်စင်စွာ ရေချိုးပူဇော်ခြင်းနှင့် အခြားအပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့်။

Verse 29

सुगंधचंदनैः पुष्पैर्मम लोके महीयते । ज्येष्ठेशात्पश्चिमेभागे वायुकुंडोत्तरेण तु

အနံ့သာစန္ဒနနှင့် ပန်းများဖြင့် ပူဇော်လျှင် သူသည် ငါ၏ လောက၌ ဂုဏ်မြင့်မားစွာ ချီးမြှောက်ခံရ၏။ (ဤ ပဝမာနေရှွရ) သျေဋ္ဌေရှ၏ အနောက်ဘက်တွင်လည်းကောင်း၊ ဝါယု-ကුණ္ဍ၏ မြောက်ဘက်တွင်လည်းကောင်း တည်ရှိ၏။

Verse 30

पावमानं समाराध्य पूतो भवति तत्क्षणात् । इति दत्त्वा वरान्देवस्तस्मिंल्लिंगे लयं ययौ

ပဝမာနကို သင့်လျော်စွာ အာရာဓနာပြုလျှင် ချက်ချင်းပင် သန့်စင်လာ၏။ ထိုသို့ ကောင်းချီးများ ပေးအပ်ပြီးနောက် ဒေဝသည် ထိုလိင်္ဂထဲသို့ပင် လီနသွား၏။

Verse 31

गणावूचतुः । इति गंधवती पुर्याः स्वरूपं ते निरूपितम् । तस्याः प्राच्यां कुबेरस्य श्रीमत्येषालकापुरी

ဂဏာတို့က ပြောကြသည်– “ဤသို့ အနံ့သာမြို့ (ဂန္ဓဝတီ ပူရီ) ၏ သဘောသဏ္ဍာန်ကို သင်အား ရှင်းလင်းဖော်ပြပြီးပြီ။ ထိုမြို့၏ အရှေ့ဘက်တွင် ကုဗေရ၏ ဂုဏ်ရောင်တောက်ပသော မြို့—အလကာပူရီ—တည်ရှိ၏။”

Verse 32

शंभोः सखित्वमापेदे नाथोस्या भक्तियोगतः । निधीनां पद्ममुख्यानां दाता भोक्ता हरार्चनात्

ဘက္တိယောဂ၏ အားဖြင့် သူမ၏ နာထာသည် သမ္ဘူနှင့် မိတ်သဟာယဖြစ်လာ၏။ ဟရကို အာရ္ချနာပြုခြင်းကြောင့် နိဓိတန်ခိုးများ၏ ပေးသူလည်း ဖြစ်၍ ခံစားသူလည်း ဖြစ်ကာ—အထူးသဖြင့် ပဒ္မ နိဓိသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 33

शिवशर्मोवाच । कोसौ कस्य पुनः कीदृग्भक्तिरस्य सदाशिवे । यया सखित्वमापन्नो देवदेवस्यधूर्जटेः

ရှီဝရှာမန်က ဆို၏—“သူက ဘယ်သူနည်း၊ ဘယ်သူ၏ နာထာနည်း။ စဒါရှီဝအပေါ် သူ၏ ဘက္တိသည် မည်သို့သော ဘက္တိနည်း—ထိုဘက္တိကြောင့်ပင် ဒေဝဒေဝ သဓူရ္ဇဋိနှင့် မိတ်သဟာယဖြစ်လာခဲ့သနည်း?”

Verse 34

इति श्रोतुं मम मनः श्रुतिगोचरतां गतम् । युवयोर्वाक्सुधास्वाद मेदुरोदरमंथरम्

ဤသို့ကြောင့် ငါ၏စိတ်သည် ဤအကြောင်းကို နားထောင်လိုစိတ်ဖြင့် အပြည့်အဝ လှည့်သွား၏။ သင်တို့၏ စကားရည်သုဓာ၏ အရသာသည် လေးလံ၍ နှေးကွေးသော စိတ်ကိုပင် လှုပ်ရှားစေပြီး ရွေ့လျားစေ၏။

Verse 35

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाप्राज्ञ परिशुद्धेंद्रियेश्वर । सुतीर्थक्षालिताशेषजन्मजातमहामल

ဂဏာတို့က ဆိုကြ၏—“အို ရှီဝရှာမန်၊ မဟာပညာရှိ၊ သန့်ရှင်းပြီးသော အင်ဒြိယတို့၏ အရှင်။ အလွန်ကောင်းမြတ်သော တီရ္ထများက သင်၏ မရေတွက်နိုင်သော မွေးဖွားမှုများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မဟာအညစ်အကြေးကို အကုန်လုံး ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးပြီ။”

Verse 36

सुहृदि प्रेमसंपन्ने त्वय्यनुद्यं न किंचन । साधुभिः सह संवादः सर्वश्रेयोऽभिवृद्धये

သင်သည် မေတ္တာပြည့်ဝသော မိတ်သဟာယကောင်းဖြစ်၍ သင့်ထဲတွင် အပြစ်တင်စရာ မည်သည့်အရာမျှ မရှိ။ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့နှင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုးအားလုံး တိုးပွားစေရန် ဖြစ်၏။

Verse 37

आसीत्कांपिल्यनगरे सोमयाजिकुलोद्भवः । दीक्षितो यज्ञदत्ताख्यो यज्ञविद्याविशारदः

ကာံပိလျ နဂရ၌ ဆိုမယဇ္ဉ ပြုသူတို့၏ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွား၍ ဒိက္ခာခံပြီးသော ဗြာဟ္မဏ ယဇ္ဉဒတ္တ ဟူသောသူ ရှိ၍ ယဇ္ဉဗိဒ္ယာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်하였다။

Verse 38

वेदवेदांगवेदार्थान्वेदोक्ताचारचंचुरः । राजमान्यो बहुधनो वदान्यः कीर्तिभाजनम्

သူသည် ဝေဒ၊ ဝေဒာင်္ဂ နှင့် ဝေဒအဓိပ္ပါယ်တို့ကို သိရှိ၍ ဝေဒညွှန်ကြားသည့် အကျင့်အကြံကို စေတနာပြည့်ဝစွာ လိုက်နာသူ ဖြစ်သည်။ မင်းများက ချီးမြှောက်ကာ ငွေကြေးကြွယ်ဝ၊ လှူဒါန်းသဘောကောင်း၍ ကောင်းသတင်းကောင်းနာမည်၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်하였다။

Verse 39

अग्निशुश्रूषणरतो वेदाध्ययनतत्परः । तस्य पुत्रो गुणनिधिश्चंद्रबिंबसमाकृतिः

သူသည် သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္နိကို စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုရာ၌ ရတနာကဲ့သို့ စိတ်ပါဝင်စား၍ ဝေဒလေ့လာမှု၌လည်း တက်ကြွခဲ့သည်။ သူ၏သားမှာ ဂုဏနိဓိ ဟူ၍ မျက်နှာသည် လပြည့်ဝိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 40

कृतोपनयनः सोथ विद्यां जग्राह भूरिशः । अथ पित्रानभिज्ञातो द्यूतकर्मरतोऽभवत्

သူသည် ဥပနယန သင်္ကာရ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပညာများစွာကို သင်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အဖေမသိအောင် လောင်းကစားအလုပ်၌ စွဲလမ်းလာ하였다။

Verse 41

आदायादाय बहुशो धनं मातुः सकाशतः । ददाति द्यूतकारेभ्यो मैत्री तैश्च चकार सः

သူသည် မိခင်ထံမှ ငွေကြေးကို အကြိမ်ကြိမ် ယူကာ လောင်းကစားသမားများထံ ပေးလှူသကဲ့သို့ ပေးနေပြီး သူတို့နှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်အောင်လည်း ပြုလုပ်하였다။

Verse 42

संत्यक्त ब्राह्मणाचारः संध्यास्नानपराङ्मुखः । निंदको वेदशास्त्राणां देवब्राह्मणनिंदकः

သူသည် ဗြာဟ္မဏအကျင့်အကြံ့ကို စွန့်ပစ်၍ စန္ဓျာဝန္ဒနနှင့် သန့်ရှင်းရေချိုးပူဇော်မှုမှ မျက်နှာလွှဲကာ၊ ဝေဒနှင့် သာස්တရများကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သူ ဖြစ်လာပြီး၊ ဒေဝတားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကိုပါ အပြစ်ပြောနိန့်ချလေ၏။

Verse 43

स्मृत्याचारविहीनस्तु गीतवाद्यविनोदभाक् । नटपाखंडिभंडैश्च बद्धप्रेमपरंपरः

စမృతိက သင်ကြားသည့် အကျင့်အကြံ့မရှိတော့သဖြင့် သူသည် သီချင်းနှင့် တီးဝိုင်းအပျော်အပါးကို ခံစားလေ၏။ ထို့နောက် နတ်(ဇာတ်)သမားများ၊ ပာခဏ္ဍီလိမ်လည်သူများနှင့် ဟာသသမားများအပေါ် မောဟချည်ကြိုးတန်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံရလေ၏။

Verse 44

प्रेरितोपि जनन्या स न याति पितुरंतिकम् । गृहकार्यांतरव्यग्रो दीक्षितो दीक्षितायिनीम्

မိခင်က တိုက်တွန်းသော်လည်း သူသည် ဖခင်အနီးသို့ မသွားခဲ့။ အိမ်မှုကိစ္စအခြားများတွင် မောပန်းလှုပ်ရှားနေပြီး၊ အိမ်ရှင်မ ဒိက္ခာခံပြီးသူကိုလည်း မကြာခဏ အနှောင့်အယှက်ပေးလေ၏။

Verse 45

यदा यदैव तां पृच्छेदयेगुणनिधिः सुतः । न दृश्यते मया गेहे क्व याति विदधाति किम्

သားဖြစ်သူ ဂုဏနိဓိက မိခင်ကို မကြာခဏ မေးလေသည်—“အိမ်ထဲမှာ သူ့ကို မမြင်ရဘူး; သူ ဘယ်ကို သွားပြီး ဘာလုပ်နေသလဲ?”

Verse 46

तदा तदेति सा ब्रूयादिदानीं स बहिर्गतः । स्नात्वा समर्च्य वै देवानेतावंतमनेहसम्

ထို့ကြောင့် အကြိမ်တိုင်း သူမက ပြန်ဖြေလေသည်—“အခုလေးတင်ပဲ အပြင်ထွက်သွားတာပါ; သန့်ရှင်းရေချိုးပြီး ဒေဝတားတို့ကို နည်းလမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးပါပြီ။ ဒီလောက်ပဲ၊ အခြားမရှိပါဘူး။”

Verse 47

अधीत्याध्ययनार्थं स द्वित्रैर्मित्रैः समं ययौ । एकपुत्रेति तन्माता प्रतारयति दीक्षितम्

အရင်သင်ယူမှုကို ပြီးစီးပြီးနောက်၊ ပိုမိုသင်ကြားရန် မိတ်ဆွေ နှစ်ယောက် သုံးယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။ သို့ရာတွင် မိခင်က “သူက ငါ့တစ်ဦးတည်းသော သား” ဟုထင်ကာ ဒိက္ခိတကို လှည့်ဖြားလှုံ့ဆော်၍ အမှားများကို ဖုံးကွယ်ပေးနေ၏။

Verse 48

न तत्कर्म च तद्वृत्तं किंचिद्वेत्ति स दीक्षितः । स च केशांतकर्मास्य कृत्वा वर्षेऽथ षोडशे

ဒိက္ခိတသည် ထိုအမှုနှင့် ထိုမကောင်းသောအကျင့်အကြောင်းကို လုံးဝမသိခဲ့။ ထို့နောက် သူ၏ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် ကေရှာန္တ (keśānta) သံස්ကာရကို ပြုလုပ်ပေးပြီးနောက်…

Verse 49

गृह्योक्तेन विधानेन पाणिग्राहमकारयत् । प्रत्यहं तस्य जननी सुतं गुणनिधिं मृदु

ဂೃಹျ-သုတ္တရများတွင် ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း သူ၏ ပာဏိဂ္ရဟ (လက်ကိုင်မင်္ဂလာ—အိမ်ထောင်ရေး) ကို စီစဉ်ပြုလုပ်ပေးခဲ့၏။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မိခင်က သားကို နူးညံ့စွာ “အို၊ ဂုဏ်သတ္တိ၏ خزန်…” ဟု ခေါ်ဆိုလေ၏။

Verse 50

शास्ति स्नेहार्द्रहृदया क्रोधनस्ते पितेत्यलम् । यदि ज्ञास्यति ते वृत्तं त्वां च मां ताडयिष्यति

ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် နှလုံးသားပျော့နူးကာ မိခင်က သားကို သတိပေးလေ၏—“တော်ပြီ၊ မင်းအဖေက ဒေါသမြန်တယ်။ မင်းအကျင့်ကို သိသွားရင် မင်းကိုလည်း ငါ့ကိုလည်း ရိုက်လိမ့်မယ်။”

Verse 51

आच्छादयामि ते नित्यं पितुरग्रे कुचेष्टितम् । लोकमान्योस्ति ते तातः सदाचारैर्न वै धनैः

“မင်းရဲ့ မကောင်းသောအပြုအမူတွေကို အဖေ့ရှေ့မှာ ငါအမြဲ ဖုံးကွယ်ပေးနေတယ်။ မင်းအဖေက လူအများက လေးစားတာ ငွေကြေးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သဒ္ဒါစာရ (sadācāra) ဆိုတဲ့ ကောင်းမွန်သောအကျင့်ကြောင့်ပဲ။”

Verse 52

ब्राह्मणानां धनं पुत्र सद्विद्या साधुसंगमः । सच्छ्रोत्रियास्त्वनूचाना दीक्षिताः सोमयाजिनः

သားရေ၊ ဗြာဟ္မဏ၏ အမှန်တကယ်သော ဓနသည် သဒ္ဝိဒ္ယာ (မှန်ကန်သော ပညာ) နှင့် သာဓုတို့၏ ပေါင်းသင်းမှု ဖြစ်သည်—အလေးအမြတ်ခံရသော ရှရောတရိယ၊ ဝေဒသဒ္ဓာယပြုသူ၊ ဒိက္ခာခံသူနှင့် ဆိုမယဇ္ဉ ပြုသူတို့၏ အဖော်အပါးတည်း။

Verse 53

इति रूढिमिह प्राप्तास्तव पूर्वपितामहाः । त्यक्त्वा दुर्वृत्तसंसर्गं साधुसंगरतो भव

ဤသို့ပင် သင်၏ ရှေးဘိုးဘွားများက ဤနေရာ၌ ထုံးတမ်းအစဉ်အလာကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ အကျင့်ဆိုးသူတို့၏ ပေါင်းသင်းမှုကို စွန့်လွှတ်၍ သာဓု-သင်္ဂ (သူတော်ကောင်းတို့၏ အဖော်အပါး) တွင် ရတနာကဲ့သို့ စိတ်နှစ်ပါ။

Verse 54

सद्विद्या सुमनो धेहि ब्राह्मणाचारमाचर । तवानुरूपारूपेण वयसाकुलशीलतः

သဒ္ဝိဒ္ယာနှင့် စုမန—သန့်ရှင်း၍ သဘောကောင်းသော စိတ်—ကို တည်စေ၍ ဗြာဟ္မဏအာစာရကို လိုက်နာပါ။ အကြောင်းမှာ လူငယ်အရွယ်၏ လှုပ်ရှားမငြိမ်သဘောကြောင့် သင်သည် တခါတရံ သင့်တော်၍ တခါတရံ မသင့်တော် ဖြစ်တတ်သည်။

Verse 55

ऊनविंशतिकोऽसि त्वमेषा षोडशवार्षिकी । तव पत्नी गुणनिधे साध्वी मधुरभाषिणी

သင်သည် နှစ်ဆယ်မပြည့်သေး၊ သူမသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်သာ ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်ရည်၏ خزန်တော်ရေ၊ သင်၏ ဇနီးသည် သာဓွီဖြစ်၍ စကားချိုမြိန်စွာ ပြောတတ်သည်။

Verse 56

एतां संवृणु सद्वृत्तां पितृभक्तियुता भव । श्वशुरोपि हि ते मान्यः सर्वत्र गुणशीलतः

ဤအကျင့်ကောင်းသော ဇနီးကို လက်ခံ၍ မေတ္တာဖြင့် ထိန်းသိမ်းပါ၊ ထို့ပြင် ဖခင်အပေါ် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံပါ။ အကြောင်းမှာ သင်၏ ယောက္ခမိဘ (ယောက္ခ) သည်လည်း ဂုဏ်နှင့် သီလကြောင့် နေရာတိုင်း၌ အလေးအမြတ်ခံရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 57

ततोऽपत्रपसे किं न त्यज दुर्वृत्ततां शिशो । मातुलास्तेऽतुलाः पुत्र विद्याशीलकुलादिभिः

ငါ့သား၊ အဘယ်ကြောင့် အရှက်မရှိသနည်း။ သင်၏ ဆိုးသွမ်းသော အကျင့်ကို စွန့်လွှတ်လော့။ သင်၏ ဦးရီးတော်တို့သည် ပညာ၊ အကျင့်စာရိတ္တနှင့် မျိုးရိုးဂုဏ်အသရေ ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 58

तेभ्योपि न बिभेषि त्वं शुद्धोस्युभय वंशतः । पश्यैतान्प्रतिवेश्मस्थान्ब्राह्मणानां कुमारकान्

သင်သည် မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှ စင်ကြယ်သော မျိုးရိုးရှိသော်လည်း သူတို့ကို မကြောက်ရွံ့သလော။ အိမ်နီးချင်း ပုဏ္ဏားမျိုးရိုး ကလေးများကို ကြည့်ပါလော့။

Verse 59

गृहेपि शिष्यान्पश्यैतान्पितुस्ते विनयोचितान् । राजापि श्रोष्यति यदा तव दुश्चेष्टितं सुत

အိမ်၌ရှိသော သင်၏ဖခင် တပည့်များကို ကြည့်လော့၊ သူတို့သည် စည်းကမ်းရှိကြ၏။ ငါ့သား၊ မင်းကြီးသည် သင်၏ မကောင်းမှုများကို ကြားသိသောအခါ အကျိုးဆက်များ ခံစားရလိမ့်မည်။

Verse 60

श्रद्धां विहाय ते ताते वृत्तिलोपं करिष्यति । बालचेष्टितमेवैतद्वदंत्यद्यापि ते जनाः

သင်၏ဖခင်သည် သင့်အပေါ် ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့ပြီး ထောက်ပံ့မှုကို ဖြတ်တောက်လိမ့်မည်။ ယခုပင်လျှင် လူတို့က "ဒါဟာ ကလေးဆန်တဲ့ အပြုအမူပဲ" ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။

Verse 61

अनंतरं हसिष्यंति युक्तं दीक्षिततास्त्विति । सर्वेप्याक्षारयिष्यंति तव विप्रं च मां च वै

ထို့နောက် သူတို့က "ဒါက သင့်လျော်တဲ့ အစပျိုးခြင်းပဲ" ဟု ရယ်မောကြလိမ့်မည်။ သင်ကြောင့် လူတိုင်းသည် သင်၏ ပုဏ္ဏားဆရာနှင့် ငါ့ကိုပါ အပြစ်တင်ကြလိမ့်မည်။

Verse 62

मातुश्चरित्रं तनयो धत्ते दुर्भाषणैरिति । पिता पितेन पापीयाञ्च्छ्रुतिस्मृतिपथीनकिम्

လူတို့က “သား၏ ရိုင်းစိုင်းသောစကားကြောင့် မိခင်၏အကျင့်စရိုက် ပေါ်လွင်လာသည်” ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် “အဖေသည် မိမိအဖေကြောင့် ပို၍ပင် အပြစ်ကြီး—သူတို့သည် Śruti နှင့် Smṛti လမ်းစဉ်ကို မလိုက်နာကြသလော” ဟုလည်း ဆိုကြသည်။

Verse 63

तदंघ्रिलीनमनसो मम साक्षी महेश्वरः । न चर्तुस्नातयापीह मुखं दुष्टस्य वीक्षितम्

ကျွန်ုပ်အတွက်၊ စိတ်သည် သူ၏ခြေတော်၌ လိမ်းကပ်နေသူ၊ မဟေရှဝရသည် သက်သေဖြစ်တော်မူ၏။ ဤနေရာ၌ “လေးကြိမ်ရေချိုး” ဖြင့် သန့်စင်သူတောင် မကောင်းသူ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ကြ။

Verse 64

अहो बलीयान्सविधिर्येन जाता भवानिति । प्रतिक्षणं जनन्येति शिक्ष्यमाणोतिदुर्मदः

လူတို့က “အို၊ သင် မွေးဖွားလာစေသော ကံကြမ္မာသည် အလွန်တန်ခိုးကြီးပါ၏” ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် သင်ကြားပေးနေစဉ်တောင် သူသည် အချိန်တိုင်း မိခင်ထံသို့သာ သွားလျက် အလွန်မာနကြီးနေ၏။

Verse 65

न तत्याज च तद्धर्मं दुर्बोधो व्यसनी यतः । मृगया मद्य पैशुन्य वेश्याचौर्यदुरोदरैः

သူသည် ထိုအကျင့်ဓမ္မကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့၊ အကြောင်းမှာ ဉာဏ်မတောက်ပဘဲ စွဲလမ်းမှုများ၏ ကျွန်ဖြစ်နေ၍—အမဲလိုက်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ အပြစ်တင်စကား၊ ပြည့်တန်ဆာနှင့်ပေါင်းသင်းခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း၊ နှင့် ပျက်စီးစေသော လောင်းကစားတို့တွင် စွဲလမ်းနေ၏။

Verse 66

सपारदारैर्व्यसनैरेभिः कोत्र न खंडितः । यद्यन्मध्ये गृहे पश्येत्तत्तन्नीत्वा सुदुर्मतिः

ဤဒုစရိုက်များ—သူတစ်ပါး၏မယားနှင့် မတရားဆက်ဆံခြင်းပါဝင်၍—ဤလောက၌ မပျက်စီးသူ မည်သူရှိမည်နည်း။ အိမ်အတွင်း တွေ့သမျှကို သူသည် ဆွဲယူကာ သယ်ဆောင်သွားလေ၏၊ စိတ်ဓာတ်အလွန်ဆိုးယုတ်သောကြောင့်။

Verse 67

अर्पयेद्द्यूतकाराणां सकुप्यं वसनादिकम् । नवरत्नमयीं मातुः करतः पितुरूर्मिकाम

သူသည် လောင်းကစားသမားတို့ထံ အိမ်သုံးပစ္စည်းများ၊ အဝတ်အစားတို့နှင့် အိုးခွက်ကိရိယာများကိုပါ အပ်နှံပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မိခင်၏ နဝရတနာတပ် လက်စွပ်နှင့် ဖခင်၏ လက်ချောင်းလက်စွပ်ကိုပါ ပေးလှူသွားခဲ့သည်။

Verse 68

स्वपंत्यास्त्वेकदाऽदाय दुरोदरिकरेऽर्पयत् । एकदा गच्छता राजभवनान्निजमुद्रिका

တစ်ခါတုန်းက သူမအိပ်နေစဉ် လက်စွပ်ကိုယူပြီး လောင်းကစားသမား၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခါ ရာဇဝင်နန်းတော်သို့ သွားရာတွင်လည်း မိမိ၏ တံဆိပ်လက်စွပ်ကို ဆောင်ယူသွားခဲ့သည်။

Verse 69

दीक्षितेन परिज्ञाता दैवाद्द्यूतकृतः करे । उवाच दीक्षितस्तं च कुतो लब्धा त्वयोर्मिका । पृष्टस्तेनाथ निर्बंधादसकृत्प्रत्युवाच किम्

ကံကြမ္မာအလိုက် ဒိက္ခိတ ဘြာဟ္မဏသည် လောင်းကစားသမား၏ လက်ပေါ်တွင် ထိုလက်စွပ်ကို တွေ့မြင်သိရှိသွားသည်။ ဒိက္ခိတက “ဤလက်စွပ်ကို မင်းဘယ်ကရသနည်း” ဟု မေး၏။ ထပ်ခါထပ်ခါ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းသော် သူက ဘာပြန်ဖြေသနည်း။

Verse 70

ममाक्षिपसि विप्रोच्चैः किं मया चौर्य कर्मणा । लब्धा मुद्रा त्वदीयेन पुत्रेणैषा ममार्पिता

“အို ဘြာဟ္မဏ၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် စွပ်စွဲသနည်း။ ငါသည် ခိုးမှုနှင့် မည်သို့ပတ်သက်မည်နည်း။ ဤတံဆိပ်လက်စွပ်ကို သင်၏သားထံမှပင် ရခဲ့သည်—သူက ငါ့အား အပ်နှံပေးခဲ့သည်။”

Verse 71

मम मातुर्हि पूर्वे द्युर्जित्वानीतो हि शाटकः । न केवलं ममाप्येतदंगुलीयं समर्पितम्

“အရင်က လောင်းကစားတွင် အနိုင်ရပြီး မိခင်၏ ဝတ်စုံ (ရှာဋက) ကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုမျှမက—ငါ၏ ဤလက်စွပ်ကိုပါ အပ်နှံပေးခဲ့သည်။”

Verse 72

अन्येषां द्यूतकर्तृणां भूरि तेनार्पितं वसु । रत्नकुप्यदुकूलानि भृंगारुप्रभृतीनि च

အခြား လောင်းကစားသမားတို့ထံသို့လည်း သူသည် ဓနဥစ္စာကို များစွာ ပူဇော်ပေးခဲ့သည်—ရတနာများ၊ အိမ်သုံးတန်ဖိုးရှိပစ္စည်းများ၊ နူးညံ့သပ်ရပ်သောအဝတ်အစားများနှင့် လက်မောင်းကွင်းစသည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ။

Verse 73

भाजनानि विचित्राणि कांस्य ताम्रमयानि च । नग्नीकृत्यप्रति दिनं बद्ध्यंते द्यूतकारिभिः

ခေါင်းလောင်းသတ္တုနှင့် ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အမျိုးမျိုးသော ပန်းကန်အိုးများတောင် လုယူကာ အကုန်လုံး ချွတ်ယူသကဲ့သို့ ဖြစ်စေကြ၏; ထို့ပြင် လောင်းကစားသမားတို့က နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ချည်နှောင်၍ ဒုက္ခထဲသို့ ဆွဲခေါ်ကြသည်။

Verse 74

न तेन सदृशः कश्चिदाक्षिको भूमिमंडले । अद्य यावत्त्वया विप्र दुरोदरशिरोमणिः

မြေမဏ္ဍလပေါ်တွင် သူနှင့်တူသော အန်စာတုံးကစားသမား မည်သူမျှ မရှိ။ ယနေ့တိုင်၊ ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ သူသည် လောင်းကစားသမားတို့အနက် အမြတ်တန်ဆုံး ရတနာတော်ဖြစ်၏။

Verse 75

कथं नाज्ञायि तनयो ऽविनयानयकोविदः । इति श्रुत्वा त्रपाभार विनम्रतरकंधरः

“အကျင့်မကောင်းသို့ ဆွဲခေါ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော သားကို ဘယ်လို မသိမမြင် ဖြစ်ခဲ့သနည်း” ဟုကြားသော် အရှက်အကြောက်၏ အလေးချိန်ကြောင့် သူသည် လည်ပင်းကို ပို၍ နိမ့်စွာ ငုံ့ချလိုက်သည်။

Verse 76

प्रावृत्य वाससा मौलिं प्राविशन्निजमंदिरम् । महापतिव्रतामास्य पत्नीं प्रोवाच तामथ

အဝတ်ဖြင့် ခေါင်းကိုဖုံးကာ သူသည် မိမိအိမ်သို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထို့နောက် မဟာပတိဝရတာဖြစ်သော၊ သစ္စာနှင့် သီလဂုဏ်၏ နမူနာဖြစ်သည့် ဇနီးအား စကားဆို하였다။

Verse 77

दीक्षितायिनि कुत्रासि क्व ते गुणनिधिः सुतः । अथ तिष्ठतु किं तेन क्व सा मम शुभोर्मिका

“အို ဒိက္ခိတိုင်နီ၊ သင် ဘယ်မှာရှိသနည်း။ သီလဂုဏ်၏ خزန်ဖြစ်သော သင်၏သားသည် ဘယ်မှာနည်း။ သူကိုထားပါစေ—အရေးမကြီး; သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ မင်္ဂလာလက်စွပ်သည် ဘယ်မှာနည်း။”

Verse 78

अंगोद्वर्तन काले या त्वया मेंऽगुलितो हृता । नवरत्नमयीं शीघ्रं तामानीय प्रयच्छ मे

“ကိုယ်ခန္ဓာကို အုဗ္ဗတန်လိမ်းသုတ်နေချိန်၌ သင်က ကျွန်ုပ်လက်ချောင်းမှ ယူသွားသော—နဝရတနာတပ်ဆင်ထားသည့် လက်စွပ်ကို—အမြန်ပြန်ယူလာ၍ ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ။”

Verse 79

इति श्रुत्वाथ तद्वाक्यं भीता सा दीक्षितायिनी । प्रोवाच सा तु माध्याह्नीं क्रियां निष्पादयत्वथ

ထိုစကားကို ကြားသော် ဒိက္ခိတိုင်နီသည် ကြောက်ရွံ့သွား၏။ ထို့နောက် သူမက “အရင် မධ්ယာဟ్నီ ကိစ္စကို ပြီးစီးပါစေ” ဟု ပြော၏။

Verse 80

व्यग्रास्मि देवपूजार्थमुपहारादि कर्मणि । समयोयमतिक्रामेदतिथीनां प्रियातिथे

“ကျွန်ုပ်သည် ဒေဝပူဇာအတွက်နှင့် ပူဇာပစ္စည်း၊ အပူဟာရ စသည့် ကိစ္စများတွင် အလုပ်များနေသည်။ ယခုအချိန်ပင်—မလွန်ကဲစေပါနှင့်၊ ဧည့်သည်ချစ်သော ချစ်သူရေ।”

Verse 81

इदानीमेव पक्वान्नकरणव्यग्रया मया । स्थापिता भाजने क्वापि विस्मृतेति न वेद्म्यहम्

“ယခုတင်ပင် ချက်ပြီးသော အစားအစာ ပြင်ဆင်ရာတွင် အလုပ်များနေ၍ ၎င်းကို ပန်းကန်/အိုးတစ်ခုထဲတွင် တစ်နေရာရာ၌ ထားခဲ့သည်။ မေ့သွား၍—ဘယ်မှာထားခဲ့သည်ကို မသိပါ။”

Verse 82

दीक्षित उवाच । हंहो सत्पुत्रजननि नित्यं सत्यप्रभाषिणि । यदायदा त्वां संपृच्छे तनयः क्व गतस्त्विति

ဒိက္ခိတက ပြောသည်—“အို၊ သားကောင်း၏ မိခင်ရေ၊ အမြဲတမ်း သစ္စာစကားပြောသူရေ—ငါက မေးတိုင်း ‘သားက ဘယ်သို့ သွားသနည်း’ ဟု မေးလျှင်…”

Verse 83

तदातदेति त्वं ब्रूया नाथेदानीं स निर्गतः । अधीत्याध्ययनार्थं च द्वित्रैर्मित्रैः सयुग्बहिः

“နင်က ‘အဲဒီအချိန်၊ အဲဒီအချိန်’ လို့ပဲ ပြောနေတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အခု မဒမ်ရေ၊ သူက မိတ်ဆွေ နှစ်ယောက် သုံးယောက်နဲ့အတူ၊ သင်ယူပြီးနောက် ပိုမိုလေ့လာရန်အတွက် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီ။”

Verse 84

कुतस्त्वच्छाटकः पत्नि मांजिष्ठो यो मयाऽर्पितः । लंबते वस्त्रधान्यांयस्तथ्यं ब्रूहि भयं त्यज

“မယားရေ၊ ငါပေးထားတဲ့ အနီရောင်သွေးသွေး အဝတ်အစားက ဘယ်မှာလဲ။ အဝတ်သိုလှောင်ရာမှာ ချိတ်ထားတတ်ခဲ့တာပဲ။ အမှန်ကို ပြော၊ ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်လွှတ်ပါ။”

Verse 85

सांप्रतं नेक्ष्यते सोपि भृंगारुर्मणिमंडितः । पट्टसूत्रमयीसापि त्रिपटी क्व नृपार्पिता

“အခုတော့ ရတနာတန်ဆာဆင်ထားတဲ့ အိုးခွက်တောင် မမြင်ရတော့ဘူး။ မင်းကြီးက ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ သုံးထပ် ပိုးကြိုးပတ်လည်း ဘယ်မှာလဲ။”

Verse 86

क्व दाक्षिणात्यं तत्कांस्यं गौडी ताम्रघटी क्व सा । नागदंतमयी सा क्व सुखकौतुकमंचिका

“တောင်ပိုင်းဒေသက ကြေးဝါအိုးက ဘယ်မှာလဲ။ ဂေါဍဒေသက ကြေးနီအိုးက ဘယ်မှာလဲ။ သက်သာပျော်ရွှင်ရန်အတွက် လုပ်ထားတဲ့ ဆင်စွယ်နဲ့ 만든 အိပ်ရာလေးက ဘယ်မှာလဲ။”

Verse 87

क्व सा पर्वतदेशीया चंद्रकांतशिलोद्भवा । दीपिका व्यग्रहस्ताग्रा सालंकृच्छालभंजिका

တောင်ဒေသမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုမီးအိမ်သည် ဘယ်မှာနည်း—ချန္ဒရကာန္တ ကျောက်မှ မွေးဖွား၍ မငြိမ်မသက် လက်ဖျားပေါ်တွင် မီးလျှံတုန်ခါကာ အလှအပ အလင်္ကာဖြင့် တင့်တယ်၍ မဟာအိမ်တော်၏ တောက်ပမှုကိုတောင် ကျော်လွန်သကဲ့သို့?

Verse 88

किं बहूक्तेन कुलजे तुभ्यं कुप्याम्यहं वृथा । तदाभ्यवहरिष्येहमुपयंस्याम्यहं यदा

စကားများများပြော၍ အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ အမျိုးမြတ်သူရေ။ သင့်အပေါ် ငါ့အမျက်သည် အလဟသသာ ဖြစ်၏။ အချိန်ရောက်လာသော် ငါကိုယ်တိုင် လိုအပ်သမျှကို ဆောင်ရွက်မည်၊ ငါကိုယ်တိုင်ပင် စီမံပေးမည်။

Verse 89

अनपत्योस्मि तेनाहं दुष्टेन कुलदूषिणा । उत्तिष्ठानय दर्भांबु तस्मै दद्यां तिलांजलिम्

အမျိုးကို မဲညစ်စေသော ထိုမကောင်းသူကြောင့် ငါသည် သင့်တော်သော သားမရှိသူ ဖြစ်ရ၏။ ထလော့—ကူရှာမြက်နှင့် ရေကို ယူလာ; ငါသည် သူ့အား သေသူအတွက် ပိတೃတර්ပဏကဲ့သို့ နှမ်းရေ အঞ্জလီကို ပူဇော်မည်။

Verse 90

अपुत्रत्वं वरं नृणां कुपुत्रात्कुलपांसनात् । त्यजेदेकं कुलस्यार्थे नीतिरेषा सनातनी

လူတို့အတွက် ကုသား—အမျိုး၏ အညစ်အကြေး—ရှိခြင်းထက် သားမရှိခြင်းက ပိုကောင်း၏။ အမျိုးအကျိုးအတွက် တစ်ယောက်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်သည်; ဤသည်ကား စနာတန နီတိဓမ္မ၏ အမြဲတမ်း စည်းကမ်းဖြစ်၏။

Verse 91

स्नात्वा नित्यविधिं कृत्वा तस्मिन्नेवाह्निकस्यचित् । श्रोत्रियस्य सुतां प्राप्य पाणिं जग्राह दीक्षितः

ရေချိုးသန့်စင်၍ နေ့စဉ်ဝိဓိကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ထိုနေ့တည်းက ဒīkṣita သည် ဝေဒပညာရှင် သြရောတရိယ၏ သမီးကို ရရှိကာ မင်္ဂလာပွဲတွင် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ယူ၍ လက်ထပ်하였다။

Verse 92

श्रुत्वा तथा स वृत्तांतं प्राक्तनं स्वं विनिंद्य च । कांचिद्दिशं समालोच्य निर्ययौ दीक्षितांगजः

ထိုအကြောင်းအရာကို ကြားသိပြီး မိမိ၏ အတိတ်အပြုအမူကို အပြစ်တင်ကာ၊ ဒိက္ခိတ၏ သားသည် တစ်ဖက်ဦးတည်ရာကို စဉ်းစား၍ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 93

चिंतामवाप महतीं क्व यामि करवाणि किम् । नाहमभ्यस्तविद्योस्मि न चैवास्ति धनोस्म्यहम्

သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးထဲသို့ ကျရောက်ကာ—“ငါ ဘယ်ကို သွားရမလဲ၊ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါသည် ပညာကို မကျွမ်းကျင်သေး၊ ငါ့တွင် ငွေကြေးလည်း မရှိ” ဟု တွေးတော၏။

Verse 94

देशांतरे ह्यस्ति धनः सद्विद्यः सुखमेधते । भयमस्ति धने चौरात्सविद्यः सर्वतोऽभयः

အခြားပြည်တွင် ငွေကြေးရှိနိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သောပညာသည် သာယာစွာ ပွင့်လန်းတိုးတက်၏။ ငွေကြေး၌ ခိုးသူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုရှိသော်လည်း ပညာရှိသည် နေရာတိုင်း၌ မကြောက်မရွံ့။

Verse 95

यायजूके कुले जन्म क्वक्व मे व्यसनं तथा । अहो बलीयान्स विधिर्भाविकर्मानुसंधयेत्

ယာယဇူက ပုရောဟိတ်မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း—ဤဒုက္ခသည် ငါ့ထံ ဘယ်မှာ ဘယ်လို ရောက်လာသနည်း! အို၊ ဝိဓိ (ကံကြမ္မာ) သည် အလွန်အားကြီး၏; နောင်တွင် အကျိုးပေးမည့် ကမ္မ၏ ချည်မျှင်ကိုသာ လိုက်လံဆက်နွယ်၏။

Verse 96

भिक्षितुं नाधिगच्छामि न मे परिचितः क्वचित् । न च पार्श्वे धनं किंचित्किमत्र शरणं भवेत्

ငါသည် တောင်းစားရန်ပင် လမ်းမတွေ့နိုင်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ငါ့အကျွမ်းတဝင် မရှိ။ အနား၌ ငွေကြေးလည်း မရှိသဖြင့်—ဤနေရာ၌ ငါ့အတွက် အားကိုးရာ ဘာရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 97

सदाभ्युदिते भानौ प्रसूर्मे मृष्टभोजनम् । दद्यादद्यात्र कं याचे याचेह जननी न मे

သူသည် စိတ်တွင် တွေးမိသည်—“နေမင်းသည် အမြဲတမ်း ထွန်းလင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လျှင် ယနေ့ မိခင်က ငါ့အား အရသာကောင်းသော အစာကို ပေးမည်။ သို့သော် ယခု ဤနေရာ၌—ငါ ဘယ်သူ့ထံမှ တောင်းရမည်နည်း? ဤအရပ်၌ ငါ့အတွက် မိခင်မရှိ၊ တောင်းပန်ရန်လည်း မရှိ။”

Verse 98

इति चिंतयतस्तस्य भानुरस्ताचलं गतः । एतस्मिन्नेव समये कश्चिन्माहेश्वरो नरः

သူသည် ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ် နေမင်းသည် အနောက်တောင်တန်း (အဆ္တာချလ) သို့ ဝင်လျှောသွား၏။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ကို သဒ္ဓါပြုသော လူတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 99

महोपहारानादाय नगराद्बहिरभ्यगात् । समभ्यर्चितुमीशानं शिवरात्रावुपोषितः

သူသည် အလွန်မြတ်သော ပူဇော်သက္ကာများကို ယူဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်သွား၍၊ ရှီဝရာထရီညတွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုထားပြီးနောက် အီရှာန (ရှီဝ) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုရန် သွား하였다။

Verse 100

पक्वान्नगंधमाघ्राय क्षुधितः स तमन्वगात् । इदमन्नं मया ग्राह्यं शिवायोपस्कृतं निशि

ချက်ပြီးသော အစာ၏ အနံ့ကို ရှူမိ၍ ဆာလောင်နေသဖြင့် သူသည် ထိုသူနောက်သို့ လိုက်သွား၏။ စိတ်တွင်—“ဤအစာကို ငါယူသင့်သည်၊ ညအချိန်တွင် ရှီဝအတွက် ပူဇော်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း” ဟု တွေး하였다။

Verse 110

कुलाचारप्रतीपोयं पित्रोर्वाक्यपराङ्मुखः । सत्यशौचपरिभ्रष्टःसंध्यास्नानविवर्जितः

“ဤသူသည် မိမိအမျိုးအနွယ်၏ အာချာရကို ဆန့်ကျင်သူ၊ မိဘတို့၏ စကားကို မျက်နှာလွှဲသူ ဖြစ်၏။ သစ္စာနှင့် သန့်ရှင်းမှုမှ လွဲကျသွားပြီး၊ စန္ဓျာဝန္ဒနာနှင့် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း အကျင့်တို့ကို စွန့်ပစ်ထားသည်။”

Verse 120

कलिंगराजोभविताऽधुनाविधुतकल्मषः । एष द्विजवरो दूता यूयं यात यथागताः

ယခု သူသည် ကလိင်္ဂ၏ မင်းဖြစ်လာမည်၊ အပြစ်အနာဂါတ်တို့လည်း ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးပြီ။ ဤမြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် ငါ၏ သံတမန်—အို သံတမန်တို့၊ လာသကဲ့သို့ ပြန်သွားကြလော့။

Verse 130

स्वार्थदीपदशोद्योत लिंगमौलि तमोहरः । कलिंगविषये राज्यं प्राप्तो धर्मरतिः सदा

လိင်္ဂကို မော်လီ(မင်းခေါင်းပေါ်အလှ)အဖြစ်တင်၍ အမှောင်ကိုဖယ်ရှားသူ၊ ကိုယ်ပိုင်သဒ္ဓါရည်ရွယ်ချက်၏ မီးအိမ်ဆယ်လုံးကဲ့သို့ တောက်ပလျက်—သူသည် ကလိင်္ဂဒေသ၌ အာဏာရခဲ့ပြီး သာသနာဓမ္မ၌ အမြဲပျော်မြူးနေ၏။

Verse 140

तावत्तताप स तपस्त्वगस्थिपरिशेषितम् । यावद्बभूव तद्वर्ष्म वर्षाणामयुतं शतम्

သူသည် တပသကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်ရစ်သည့်အထိ ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက်လည်း သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ထိုသို့ပင် နှစ်သောင်းတစ်ရာ(အယုတံ শত)ကာလတိုင်အောင် ခံနိုင်သမျှ ဆက်လက်တည်တံ့ခဲ့၏။

Verse 150

क्रूरदृग्वीक्षते यावत्पुनःपुनरिदं वदन् । तावत्पुस्फोट तन्नेत्रं वामं वामा विलोकनात

သူသည် ကြမ်းတမ်းသော မျက်စိဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ဤစကားကို ထပ်ထပ်ပြောနေသမျှ၊ ထိုအချိန်တလျှောက်လုံး မဟာဒေဝီ၏ ဘယ်ဘက်လှည့်ကြည့်မှုကြောင့် သူ၏ ဘယ်မျက်လုံး ပေါက်ကွဲသွား၏။

Verse 160

देवेन दत्ता ये तुभ्यं वराः संतु तथैव ते । कुबेरो भव नाम्ना त्वं मम रूपेर्ष्यया सुत

နတ်ဘုရားက သင့်အား ပေးအပ်ထားသော အရှင့်အမိန့်(ဝရ)တို့သည် ထိုအတိုင်းပင် တည်မြဲပါစေ။ နာမအားဖြင့် သင်သည် ‘ကူဘေရ’ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ အို သားရေ—ငါ၏ ရုပ်ရည်အပေါ် မနာလိုမှုမှ မွေးဖွားလာသူ။

Verse 166

पुर्यां यक्षेश्वराणां ते स्वरूपमिति वर्णितम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो नरो मुच्येदसंशयम्

ဤသန့်ရှင်းသော မြို့တော်၌ ယက္ခေဣශ්ဝရတို့၏ အမှန်တကယ်သော သဘောသဏ္ဌာန်ကို သင်တို့အား ဖော်ပြပြီးပြီ။ ဤကို ကြားသော် လူသည် သံသယမရှိဘဲ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။