Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana
သနတ်ကုမာရသည် အဆင့်ဆင့် စာဓနာလမ်းညွှန်ကို ဖော်ပြသည်။ ပထမဦးစွာ ဂုရုက သင်တန်းသားကို စိစစ်ပြီး mantraśodhana ကို ပြုလုပ်ကာ မန္တရာအက္ခရာများကို ဦးတည်ရာဇယား (nṛpa-koṣṭhaka) အတွင်း စီစဉ်၍ သရအက္ခရာအစဉ်ကို စစ်ဆေးသည်။ ထို့နောက် siddha, sādhya, su-siddha, ari နှင့် ရောနှောအခြေအနေများကို မန္တရာအာနိသင်နှင့် အတားအဆီး ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် ဖော်ပြသည်။ ထို့မှတစ်ဆင့် dīkṣā သို့ ကူးပြောင်းကာ svasti ပူဇော်ပွဲ၊ Sarvatobhadra maṇḍala၊ မဏ္ဍပဝင်ခြင်း၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားခြင်း၊ ဆေးပင်များဖြင့် kumbha ပြင်ဆင်ခြင်း၊ navaratna နှင့် pañcapallava ထည့်သွင်းခြင်း၊ သင်တန်းသား၏ သန့်စင်မှု (bhūtaśuddhi, nyāsa, ရေဖျန်း) ကို ဆောင်ရွက်သည်။ ဂုရုက မန္တရာကို ၁၀၈ ကြိမ် ရွတ်ဆို၍ နားထဲသို့ ၈ ကြိမ် တိုက်ရိုက်ပေးကာ ကောင်းချီးပေးပြီး guru-sevā နှင့် dakṣiṇā ကို ညွှန်ကြားသည်။ နေ့စဉ် pañcadevatā ပူဇော်မှုကို အလယ်/အပြင် တည်နေရာဖြင့် ချမှတ်ထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် Guru-pādukā မန္တရာနှင့် stotra၊ ထို့နောက် Kuṇḍalinī ကို cakra ခြောက်ခုဖြတ်၍ brahmarandhra သို့ တက်စေခြင်း၊ Ajapā/Haṃsa-Gāyatrī ကို အသက်ရှူသွင်းထုတ် japa အဖြစ် ṛṣi, chandas, devatā, ṣaḍaṅga နှင့် cakra အလိုက် ပူဇော်မှုများဖြင့် ဆောင်ရွက်ကာ အဒွိတ mokṣa-dharma အတည်ပြုချက်များဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । परीक्ष्य शिष्यं तु गुरुर्मंत्रशोधनमाचरेत् । प्राक्प्रत्यग्दक्षिणोदक्चपंचसूत्राणि पातयेत् ॥ १ ॥
သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ ရှေ့ဦးစွာ တပည့်ကို စိစစ်ပြီးနောက် ဂုရုသည် မန္တရသန့်စင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ကြိုးငါးချောင်းကို အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် တို့သို့ ညီညာစွာ ချထားစေရမည်။
Verse 2
चतुष्टयं चतुष्कानां स्यादेवं नृपकोष्ठके । तत्राद्यप्रथमे त्वाद्यं द्वितीयाद्ये द्वितीयकम् ॥ २ ॥
ဤသို့ပင် “နৃপ-ကိုဋ္ဌက” ဟုခေါ်သော မင်းရဲ့ကွက်ဇယားအတွင်း၌ လေးလုံးအုပ်စုများမှ လေးခုတစ်စုကို ဖွဲ့စည်းရသည်။ ထိုစနစ်တွင် ပထမအဓိကနေရာ၌ ပထမကို ထား၍ ဒုတိယအဓိကနေရာ၌ ဒုတိယကို ထားရမည်။
Verse 3
तृतीयाद्ये तृतीयं स्याञ्चतुर्थाद्ये तुरीयकम् । तत्तदाग्नेयकोष्ठेषु तत्तत्पंचममक्षरम् ॥ ३ ॥
တတိယဖြင့်စသောအုပ်စုတွင် တတိယကို ယူရမည်၊ စတုတ္ထဖြင့်စသောအုပ်စုတွင် စတုတ္ထကို ယူရမည်။ ထို့ပြင် သက်ဆိုင်ရာ “အဂ္နိယ” (အရှေ့တောင်) အကွက်တိုင်းတွင် ထိုအုပ်စု၏ ပဉ္စမအက္ခရာကို ထားရမည်။
Verse 4
विलिख्य क्रमतो धीमान्मनुं संशोधयेत्ततः । नामाद्यक्षरमारभ्य यावन्मन्त्रादि वर्णकम् ॥ ४ ॥
မန္တရကို အစဉ်လိုက် မှန်ကန်စွာ ရေးသားပြီးနောက် ပညာရှိသည် ထိုမန္တရကို စိစစ်၍ ပြင်ဆင်သင့်သည်။ နာမ၏ ပထမအက္ခရာမှ စ၍ မန္တရ၏ အစပိုင်းအပါအဝင် အက္ခရာ/သံလုံး အားလုံးအထိ ဆက်လက်စိစစ်ရမည်။
Verse 5
चतुष्के यत्र नामार्णस्तत्स्यात्सिद्धिचतुष्ककम् । प्रादक्षिण्यात्तद्द्वितीयं साध्याख्यं परिकीर्तितम् ॥ ५ ॥
နာမ၏ အက္ခရာ/သံလုံးများကို ထားရှိသည့် လေးခုတစ်စုကို “စိဒ္ဓိ လေးမျိုးအုပ်စု” ဟု ခေါ်သည်။ ထိုအုပ်စုများကို ညာဘက်သို့ လှည့်သည့် (နာရီလက်တံအတိုင်း) အစဉ်ဖြင့် ယူသော် ဒုတိယအုပ်စုကို “သာဓျ” ဟု ခေါ်ကြောင်း ကြေညာထားသည်။
Verse 6
तृतीयं पुंसि सिद्धाख्यं तुरीयमरिसंज्ञकम् । द्वयोर्वर्णावेककोष्ठे सिद्धसिद्धेति तन्मतम् ॥ ६ ॥
ပုလ္လင်၌ တတိယအမျိုးကို «သိဒ္ဓ» ဟု ခေါ်၍ စတုတ္ထကို «အရိ» ဟု အမည်ပေးသည်။ အက္ခရာနှစ်လုံးသည် ကောဋ္ဌတစ်ခုတည်း၌ တူညီစွာ နေရာယူလျှင် အတည်ပြုထားသော အမည်မှာ «သိဒ္ဓ–သိဒ္ဓ» ဖြစ်သည်။
Verse 7
तद्द्वितीये तु मंत्रार्णे सिद्धसाध्यः प्रकीर्तितः । तृतीये तत्सुसिद्धः स्यात्सिद्धारिस्तञ्चतुर्थके ॥ ७ ॥
သို့ရာတွင် ဒုတိယ မန္တရာဏ (မန်တရအက္ခရာ) တွင် ရှိလျှင် «သိဒ္ဓ–သာဓျ» (အောင်မြင်မှု ရနိုင်သော) ဟု ကြေညာသည်။ တတိယတွင် «စု–သိဒ္ဓ» (အလွန်အောင်မြင်) ဖြစ်လာပြီး စတုတ္ထတွင် «သိဒ္ဓာရိ» (အောင်မြင်မှုကို တားဆီးသော ရန်သူ) ဟု ခေါ်သည်။
Verse 8
नामार्णान्यचतुष्कात्तु द्वितीये मंत्रवर्णके । चतुष्के चेत्तदा पूर्वं यत्र नामाक्षरं स्थितम् ॥ ८ ॥
အမည်အက္ခရာများ (အမည်ကို ဖွဲ့သော အက္ခရာများ) သည် လေးလုံးတစ်စု မဖြစ်လျှင် မန္တရအက္ခရာများ၏ ဒုတိယ လေးစုတွင်—လေးစုစနစ်ကို အသုံးပြုရမည်ဆိုပါက—အမည်အက္ခရာ ရှိနေသော နေရာအတိုင်း အစောပိုင်းသို့ ထားရမည်။
Verse 9
तत्र तत्कोष्ठमारभ्य गणयेत्पूर्ववत्क्रमात् । साध्यसिद्धः साध्यसाध्यस्तत्सुसिद्धश्च तद्रिप्रुः ॥ ९ ॥
ထိုနေရာတွင် ထိုကောဋ္ဌမှ စ၍ ယခင်ကဲ့သို့ အစဉ်လိုက် ရေတွက်တွက်ချက်ရမည်။ ထိုရေတွက်မှုမှ «သာဓျ–သိဒ္ဓ»၊ «သာဓျ–သာဓျ»၊ «တတ်–စုသိဒ္ဓ» နှင့် «တတ်–ရိပရု» (တားဆီးသူ) ဟူသော အကျိုးရလဒ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
Verse 10
तृतीये चेञ्चतुष्के तु यदि स्यान्मंत्रवर्णकः । तदा पूर्वोक्तरीत्या तु क्रमाद्देयं मनीषिभिः ॥ १० ॥
မန္တရအက္ခရာတစ်ခု (မန်တရကို သယ်ဆောင်သော အက္ခရာယူနစ်) သည် တတိယ လေးစုအတွင်း ပေါ်လာလျှင် ပညာရှိတို့သည် ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော နည်းလမ်းအတိုင်း အစဉ်လိုက် ထည့်သွင်းပေးရမည်။
Verse 11
सुसिद्धसिद्धस्तत्साध्यस्तत्सुसिद्धश्च तदृषिः । तुरीये चेञ्चतुष्के तु तदैवं गणयेत्सुधीः ॥ ११ ॥
“သု-သိဒ္ဓ-သိဒ္ဓ”, “တတ်-သာဓျ”, “တတ်-သု-သိဒ္ဓ” ဟူ၍—ထိုရိရှီတော်တည်း; စတုတ္ထအပိုင်း၌ လေးမျိုးအုပ်စုအတွင်း ပညာရှိသည် ဤပုံစံအတိုင်း တိတိကျကျ ရေတွက်ရမည်။
Verse 12
अरिसिद्धोऽरिसाध्यश्च तत्सुसिद्धश्च तद्रिपुः । रिद्धसिद्धो यथोक्तेन द्विगुणात्सिद्धिसाध्यकः ॥ १२ ॥
တစ်ခုကို “အရိ-သိဒ္ဓ” ဟုခေါ်၍ အခြားတစ်ခုကို “အရိ-သာဓျ” ဟုခေါ်သည်; ထို့အတူ “တတ်-သု-သိဒ္ဓ” နှင့် ထို၏ သက်ဆိုင်ရာ ရန်သူလည်း ရှိသည်။ ထို့ပြင် အရင်ကဆိုသကဲ့သို့ “ရိဒ္ဓ-သိဒ္ဓ” သည် နှစ်ဆတိုးမြှင့်သည့် အတိုင်းအတာဖြင့် အောင်မြင်မှုကို ပြီးစီးစေသူ ဖြစ်သည်။
Verse 13
सिद्धः सुसिद्धोर्द्धतयात्सिद्धारिर्हंति गोत्रजान् । द्विगुणात्साध्यसिद्धस्तु साध्यसाध्यो विलंबतः ॥ १३ ॥
“သိဒ္ဓ” သည် “သု-သိဒ္ဓ” ဖြစ်ခြင်း၏ မြင့်တင်သော အင်အားကြောင့် “သိဒ္ဓ-အရိ” သည် မိမိဂိုထရအမျိုးအနွယ်ကိုပင် ဖျက်ဆီးတတ်သည်။ နှစ်ဆတိုးလျှင် “သာဓျ-သိဒ္ဓ” ဖြစ်လာသော်လည်း “သာဓျ-သာဓျ” သည် နှောင့်နှေးပြီးမှသာ အကျိုးရလဒ်ကို ရရှိသည်။
Verse 14
साध्यः सुसिद्धो द्विगुणात्साध्यारिर्हंति बांधवान् । सुसिद्धसिद्धोर्द्धतया तत्साध्यो द्विगुणाज्जपात् ॥ १४ ॥
“သာဓျ” သည် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို နှစ်ဆပြုလျှင် “သု-သိဒ္ဓ” ဖြစ်လာသည်; “သာဓျ” ၏ ရန်သူသည် ဆွေမျိုးသားချင်းကို ထိခိုက်စေသည်။ သို့သော် “သု-သိဒ္ဓ-သိဒ္ဓ” ဖြစ်သူ၏ မြင့်တင်သော အင်အားကြောင့် ထို “သာဓျ” ကိုပင် နှစ်ဆပြုသော ဂျပ (japa) ဖြင့် ထပ်မံရရှိနိုင်သည်။
Verse 15
तत्सुसिद्धप्राप्तिमात्रात्सुसिद्धारिः कुटुंबहृत् । अरिसिद्धस्तु पुत्रघ्नोऽरिसाध्यः कन्यकापहः ॥ १५ ॥
ထို “တတ်-သု-သိဒ္ဓ” ကို ရရှိသည့်အခါသာ “သု-သိဒ္ဓ-အရိ” သည် အိမ်ထောင်စုကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်လာသည်။ “အရိ-သိဒ္ဓ” သည် သားကို သတ်သူဟု ဆိုကြပြီး “အရိ-သာဓျ” သည် သမီးငယ် (မိန်းကလေး) ကို ခိုးယူသူ ဖြစ်လာသည်။
Verse 16
तत्सुसिद्धः कलत्रघ्नः साधकघ्नोरेऽप्यरिः स्मृतः । अन्येऽप्यत्र प्रकारा हि संति वै बहवो मुने ॥ १६ ॥
ဤအစီအစဉ်သည် အပြည့်အဝ အကျိုးသက်ရောက်သောအရာဟု ဆိုကြသည်။ ဇနီးကို ဖျက်ဆီးတတ်ပြီး၊ စာဓက (လေ့ကျင့်သူ) အပေါ်တောင် ရန်သူကဲ့သို့ ဖြစ်တတ်သည်။ အို မုနိ၊ ဤနေရာ၌ ထိုသို့သော အမျိုးအစားများ အများအပြားလည်း ရှိနေသည်။
Verse 17
सर्वेषु मुख्योऽयं तेऽत्र कथितो कथहाभिधः । एवं संशोध्य मंत्रं तु शुद्धे काले स्थले तथा ॥ १७ ॥
နည်းလမ်းအားလုံးအနက် ဤနည်းသည် အဓိကဆုံးဖြစ်၍ “ကထဟာ” ဟူသော အမည်ဖြင့် ဤနေရာ၌ သင်အား ရှင်းလင်းပြောကြားထားသည်။ ထို့ကြောင့် မန္တရကို စင်ကြယ်စေ၍ စိစစ်အတည်ပြုပြီးနောက် စင်ကြယ်သော အချိန်နှင့် စင်ကြယ်သော နေရာ၌ အသုံးပြုရမည်။
Verse 18
दीक्षयेञ्च गुरुः शिष्यं तद्विधानमुदीर्यते । नित्यकृत्यं विधायाथ प्रणम्य गुरुपादुकाम् ॥ १८ ॥
ဂုရုသည် တပည့်အား ဒီက္ခာပေးရမည်၊ ထိုဒီက္ခာ၏ သင့်တော်သော နည်းလမ်းကို အရင် ကြေညာရှင်းပြရသည်။ ထို့နောက် တပည့်အား နေ့စဉ်ပြုရမည့် ကိစ္စများကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်စေပြီး၊ ဂုရု၏ ပါဒုကာ (ခြေစွပ်) ကို ရိုသေစွာ ဦးချရမည်။
Verse 19
प्रार्थयेत्सद्गुरुं भक्त्याभीष्टार्थमादृतः । संपूज्य वस्त्रालंकारगोहिरण्यधरादिभिः ॥ १९ ॥
ဘက်တီဖြင့် ရိုသေစွာ၊ လိုလားသည့် အကျိုးရလဒ်အတွက် စဒ္ဂုရု (စစ်မှန်သော ဂုရု) ထံ တောင်းပန်ရမည်။ အရင်ဆုံး အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်း၊ နွား၊ ရွှေ၊ မြေယာ စသည့်အရာများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ကန်တော့ပြီးမှ ဖြစ်သည်။
Verse 20
कृत्वा स्वस्ति विधानं तु मंडलादि च तुष्टिमान् । गुरुः शिष्येण सहितः शुचिर्यागगृहं विशेत् ॥ २० ॥
မင်္ဂလာကောင်းချီးပေးသည့် စွဝစတိ-ဝိဓာန (svasti-vidhāna) ကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ မဏ္ဍလ (maṇḍala) နှင့် အစပြုအဆင့်များကို စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြီးစီးစေကာ၊ သန့်ရှင်း၍ စိတ်ကျေနပ်သော ဂုရုသည် တပည့်နှင့်အတူ ယာဂဂೃಹ (ယဇ်ခန်း) ထဲသို့ ဝင်ရမည်။
Verse 21
सामान्यार्घोदकेनाथ संप्रोक्ष्य द्वारमस्त्रतः । दिव्यानुत्सारयेद्विघ्नान्नभस्थानर्च्य वारिणा ॥ २१ ॥
အရှင်ဘုရား၊ ရိုးရိုး အာရ္ဃျ ရေဖြင့် တံခါးဝကို ပက်ဖျန်း၍ «အස්တြ» မန္တရဖြင့် ကာကွယ်ပြီးနောက်၊ ဒေဝီယ အတားအဆီးတို့ကို နှင်ထုတ်ရမည်။ ထို့ပြင် ရေဖြင့် ပူဇော်ကာ ကောင်းကင်၌ တည်နေသော သတ္တဝါ/ဒေဝတားတို့ကိုလည်း သာယာစေ ရမည်။
Verse 22
पार्ष्णिघातैस्त्रिभिर्भौमांस्ततः कर्म समाचरेत् । वर्णकैः सर्वतोभद्रे यथोक्तपरिकल्पिते ॥ २२ ॥
ထို့နောက် ခြေခလယ်ဖြင့် မြေပြင်ကို သုံးကြိမ် ထိုးနှက်ပြီး၊ သတ်မှတ်ထားသည့် အက္ခရာများ (ဝဏ္ဏ) ဖြင့် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း တိတိကျကျ ပြင်ဆင်ထားသော «ဆရ္ဝတောဘဒြ» (အလုံးစုံ မင်္ဂလာ) ယန္တရအတွင်း၌ ကర్మကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ရမည်။
Verse 23
वह्निमण्डलमभ्यर्च्य तत्कलाः परिपूज्य च । अस्त्रप्रक्षालितं कुंभं यथाशक्ति विनिर्मितम् ॥ २३ ॥
မီးမဏ္ဍလကို ပူဇော်၍ ထို၏ ကလာများကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ «အස්တြ» မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ကုಂಭ (ရေခွက်/ရေအိုး) ကို မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ပြင်ဆင်ရမည်။
Verse 24
तत्र संस्थाप्य विधिवत्तत्र भानोः कलां यजेत् । विलोममातृकामूलमुच्चरन् शुद्धवारिणा ॥ २४ ॥
ထိုကုಂಭကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ထိုနေရာ၌ တင်ထားပြီးနောက်၊ နေဘုရား၏ ကလာ (ရောင်ခြည်/အပိုင်း) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုအခါ သန့်ရေဖြင့် မာတೃကာ (အက္ခရာဗီဇ) ၏ မူလမန်တရကို ပြန်လှန်အစဉ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုရမည်။
Verse 25
आपूर्य कुंभं तत्रार्चेत्सोमस्य विधिवत्कलाः । धूम्रार्चिरूष्मा ज्वलिनी ज्वालिनी विस्फुलिंगिनी ॥ २५ ॥
ရေအိုးကို ရေဖြင့် ဖြည့်ပြီးနောက်၊ ထိုနေရာ၌ ထုံးတမ်းအတိုင်း စောမ (ဆိုမ) ၏ ကလာများကို ပူဇော်ရမည်—ဓူမ္ရားရ္စိ (မီးခိုးရောင် အလင်း), ဥဿမာ (အပူ), ဇ္ဝလိနီ (တောက်လောင်), ဇ္ဝာလိနီ (မီးလျှံ), နှင့် ဝိစ္ဖုလိင်္ဂိနီ (မီးစက်ပွင့် ထွက်စေသော) တို့ဖြစ်သည်။
Verse 26
सुश्रीः सुरूपा कपिला हव्यकव्यवहा तथा । वह्नेर्दश कलाः प्रोक्ताः प्रोच्यंतेऽथ रवेः कलाः ॥ २६ ॥
သုရှရီ၊ သုရူပါ၊ ကပီလာ နှင့် ဟဗျကဗျဝဟာ—ဤတို့သည် အဂ္နိ (မီး) ၏ ကလာ (အင်အား/ရောင်ခြည်) ဆယ်ပါးဟု ကြေညာထားသည်။ ယခုနောက်တွင် ရဝိ (နေမင်း) ၏ ကလာများကို ဖော်ပြမည်။
Verse 27
तपिनी तापिनी धूम्रा मरीचिज्वालिनी रुचिः । सुषुम्णा भोगदा विश्वा बोधिनी धारिणी क्षमा ॥ २७ ॥
သူမသည် တပိနီ၊ တာပိနီ၊ ဓူမ္ရာ၊ မရီစိ-ဇွာလိနီ နှင့် ရုစိ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူမသည် သုရှုမ္ဏာ၊ အပျော်အပါးပေးသူ၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သူ၊ ဗောဓိနီ (အသိဉာဏ်နိုးထစေသူ)၊ ဓာရိဏီ (ထောက်တည်သူ) နှင့် ခမာ (အတည်ခံခြင်း) ကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏။
Verse 28
अथेंदोश्च कला ज्ञेया ह्यमृता मानदा पुनः । पूषा तुष्टिश्च पुष्टिश्च रतिश्च धृतिसंज्ञिकाः ॥ २८ ॥
နောက်တစ်ဖန် လ၏ ကလာများကို သိမှတ်ရမည်—အမృతာ၊ မာနဒါ၊ ထို့ပြင် ပူရှာ၊ တုဋ္ဌိ၊ ပုဋ္ဌိ၊ ရတိ နှင့် ဓြတိ ဟု ခေါ်သော ကလာများ ဖြစ်၏။
Verse 29
शशिनी चंद्रिका कांतिर्ज्योत्स्ना श्रीः प्रीतिरंगदा । पूर्णापूर्णामृता चेति प्रोक्ताश्चंद्रमसः कलाः ॥ २९ ॥
ရှရှိနီ၊ စန္ဒြိကာ၊ ကာန္တိ၊ ဇျောတ္စ్నာ၊ သရီ၊ ပရိတိ၊ အင်္ဂဒါ၊ ပူර්ဏာ၊ အပူර්ဏာ နှင့် အမృతာ—ဤတို့သည် လ (စန္ဒ్రమာ) ၏ ကလာများဟု ကြေညာထားသည်။
Verse 30
वस्त्रयुग्मेन संवेष्ट्य तस्मिन्सर्वैषधीः क्षिपेत् । नवरत्नानि निक्षिप्य विन्यसेत्पञ्चपल्लवान् ॥ ३० ॥
အဝတ်နှစ်ထည်ဖြင့် ပတ်လည်ထုပ်ပြီး ထိုအတွင်းသို့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အနှံ့အပြားအားလုံးကို ထည့်ရမည်။ ထို့နောက် ရတနာကိုးပါးကို ထည့်ကာ သန့်ရှင်းသော လတ်ဆတ်သစ်ရွက်ခက် ငါးခက်ကို စီစဉ်ထားရမည်။
Verse 31
पनसाम्रवटाश्वत्थबकुलेति च तान् विदुः । मुक्तामाणिक्यवैडूर्यगोमेदान्वज्रविद्रुमौ ॥ ३१ ॥
၎င်းတို့ကို ပနသ (ဂျက်ဖရုတ်) အာမ္ရ (သရက်) ဝဋ (ဗန်ယန်) အရှဝတ္ထ (ပိပ္ပလ/သန့်ရှင်းသောသဖန်း) နှင့် ဘကူလ ဟုလည်း သိကြ၏။ ထို့ပြင် မုတ္တာ (ပုလဲ) မာဏိက్య (ရူဘီ) ဝိုင်ဒူရျယ (ကြောင်မျက်လုံး) ဂိုမေဒ (ဟက်ဆိုနိုက်) ဝဇ္ရ (ဒိုင်မန်) နှင့် ဝိဒ္ရုမ (ကော်ရယ်) ဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။
Verse 32
पद्मरागं मरकतं नीलं चेति यथाक्रम् । एवं रत्नानि निक्षिप्य तत्रावाह्येष्टदेवताम् ॥ ३२ ॥
အစဉ်အတိုင်း ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) မရကတ (အဲမရယ်) နှင့် နီလ (ဆာဖိုင်ယာ) ကို ထားရမည်။ ဤသို့ ရတနာတို့ကို ချထားပြီးနောက် မိမိနှစ်သက်ရာ အိෂ္ဋဒေဝတာကို ထိုနေရာ၌ အာဝါဟနာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ရမည်။
Verse 33
संपूज्य विधिवन्मंत्री ततः शिष्यं स्वलंकृतम् । वेद्यां संवेश्य संप्रोक्ष्य प्रोक्षणीस्थेन वारिणा ॥ ३३ ॥
နည်းလမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးနောက် မန္တရကို ဆောင်ရွက်သူ မန္တရီသည် အလှဆင်ကောင်းမွန်သော တပည့်ကို ဝေဒိ (ပူဇော်ပလ္လင်) ပေါ်တွင် ထိုင်စေ၍ ပရောက္ခဏီအိုး၌ ထားသော ရေဖြင့် သန့်စင်ရန် ပက်ဖျန်း၏။
Verse 34
भूतशुद्ध्यादिकं कृत्वा तच्छरीरे विधानतः । न्यासजालेन संशोध्य मूर्ध्नि विन्यस्य पल्लवान् ॥ ३४ ॥
ဗူတသုဒ္ဓိ (bhūtaśuddhi) စသည့် အစပြု သန့်စင်မှုများကို နည်းလမ်းတကျ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုကိုယ်ခန္ဓာကို နျာသ (nyāsa) ကွန်ယက်ဖြင့် စင်ကြယ်စေကာ ခေါင်းထိပ်၌ ပလ္လဝ (အရွက်ပင်ပေါက်သစ်) ကို တင်ရမည်။
Verse 35
अष्टोत्तरशतेनाथ मूलमंत्रेण मंत्रितैः । अभिषिंचेत्प्रियं शिष्यं जपन्मूलमनुं हृदि ॥ ३५ ॥
အို ဘုရားရှင်၊ မူလမန္တရကို ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ၍ မန္တရသက်ရောက်စေထားသော ရေဖြင့် ဆရာသည် ချစ်မြတ်နိုးသော တပည့်ကို အဘိသိက္က (အလိမ်းအကျွံ/ပက်ဖျန်း) ပြုရမည်။ ထိုအခါ မူလဗီဇ (root-syllable) ကို နှလုံးအတွင်း၌ အတွင်းစိတ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုနေစေ။
Verse 36
शिष्टोदकेन वाचम्य परिधायांबरं शिशुः । गुरुं प्रणम्य विधिवत्संविशेत्पुरतः शुचिः ॥ ३६ ॥
သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ပါးစပ်ဆေးကြော၍ အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သန့်စင်၍ စည်းကမ်းရှိသော တပည့်သည် စည်းကမ်းတော်အတိုင်း ဂုရုကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ထိုရှေ့တွင် ထိုင်ရမည်။
Verse 37
अथ शिष्यस्य शिरसि हस्तं दत्वा गुरुस्ततः । जपेदष्टोत्तरशतं देयमन्त्रं विधानतः ॥ ३७ ॥
ထို့နောက် ဂုရုသည် တပည့်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လက်တင်၍ သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်နည်းအတိုင်း ပေးအပ်မည့် မန္တရကို ၁၀၈ ကြိမ် တိတိကျကျ ရွတ်ဆိုရမည်။
Verse 38
समोऽस्त्वित्यक्षरान्दद्यात्ततः शिष्योऽर्चयेद्गुरुम् । ततः सचन्दनं हस्तं दत्वा शिष्यस्य मस्तके ॥ ३८ ॥
ထို့နောက် «samo’stu» (“ညီမျှငြိမ်းချမ်းပါစေ”) ဟူသော စကားလုံးအစဖြင့် အက္ခရာများကို ပေးအပ်ရမည်။ ထို့နောက် တပည့်သည် ဂုရုကို ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။ ထို့ပြင် စန္ဒန်လိမ်းထားသော လက်ကို တပည့်၏ ခေါင်းပေါ်တင်၍ အခမ်းအနားကို ပြီးစီးစေသည်။
Verse 39
तत्कर्णे प्रवदेद्विद्यामष्टवारं समाहितः । संप्राप्तविद्यः शिष्योऽपि निपतेद्गुरुपादयोः ॥ ३९ ॥
စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆရာသည် တပည့်၏ နားထဲသို့ သာသနာဗိညာဉ်ပညာကို ၈ ကြိမ် ပြောကြားရွတ်ဆိုရမည်။ ပညာကို ရရှိပြီးသော တပည့်လည်း ဂုရု၏ ခြေတော်တို့၌ လဲကျကန်တော့ရမည်။
Verse 40
उत्तिष्ठ वत्स मुक्तोऽसि सम्यगाचारवान्भव । कीर्तिश्रीकांतिपुत्रायुर्बलारोग्य सदास्तु ते ॥ ४० ॥
«ထပါ၊ ချစ်သောကလေးရေ—သင် လွတ်မြောက်ပြီးပြီ။ မှန်ကန်သော အကျင့်အကြံ၌ တည်မြဲသူ ဖြစ်ပါစေ။ ဂုဏ်သတင်း၊ စည်းစိမ်၊ တောက်ပမှု၊ သားသမီး၊ အသက်ရှည်မှု၊ အင်အားနှင့် ရောဂါကင်းစင်ခြင်းတို့ သင့်ထံ အမြဲရှိပါစေ»။
Verse 41
ततः शिष्यः समुत्थाय गन्धाद्यैर्गुरुमर्चयेत् । दद्याञ्च दक्षिणां तस्मै वित्तशाठ्यविवर्जितः ॥ ४१ ॥
ထို့နောက် တပည့်သည် ထ၍ စန္ဒန်လိမ်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဂုရုကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ငွေကြေးအပေါ် လိမ်လည်မှုမရှိဘဲ သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကိုလည်း ဂုရုထံ ဆက်ကပ်ရမည်။
Verse 42
संप्राप्यैवं गुरोर्मंत्रं तदारभ्य धनादिभिः । देहपुत्रकलत्रैश्च गुरुसेवापरो भवेत् ॥ ४२ ॥
ဤသို့ ဂုရုထံမှ မန္တရကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ ထိုအချိန်မှစ၍ ငွေကြေးနှင့် အရင်းအမြစ်များဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တိုင်နှင့် သားသမီး၊ ဇနီးမယားတို့ဖြင့်လည်းကောင်း ဂုရုဝန်ဆောင်မှု၌ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ရမည်။
Verse 43
स्वेष्टदेवं यजेन्मध्ये दत्वा पुष्पांजलिं ततः । अग्निनैर्ऋतिवागीशान् क्रमेण परिपूजयेत् ॥ ४३ ॥
အလယ်ဗဟို၌ မိမိရွေးချယ်ထားသော အိष्टဒေဝတাকে ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ပန်းတစ်လက်မောင်း (ပုෂ္ပအဉ္ဇလိ) ကို ဆက်ကပ်ပြီး၊ အဂ္နိ၊ နိုင်ရဋိ၊ နှင့် ဝါဂီရှ (စကား၏ အရှင်) ကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။
Verse 44
यदा मध्ये यजेद्विष्णुं बाह्यादिषु विनायकम् । रविं शिवां शिवं चैव यदा मध्ये तु शङ्करम् ॥ ४४ ॥
အလယ်၌ ဗိဿ္ဏုကို ပူဇော်သောအခါ အပြင်ဘက်များ၌ ဝိနာယက (ဂဏေရှ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့အတူ နေမင်းနှင့် ရှိဝါဒေဝီ (သီဝါ) နှင့် ရှိဝ (သီဝ) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ သို့သော် အလယ်၌ ရှင်ကရ (သီဝ) ကို ပူဇော်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ သင့်လျော်သော အဖော်ဒေဝတများကို ထုံးတမ်းအတိုင်း စီစဉ်ရမည်။
Verse 45
रविं गणेशमंबां च हरिं चाथ यदा शिवाम् । ईशं विघ्नार्कगोविंदान्मध्ये चेद्गणनायकम् ॥ ४५ ॥
နာမများကို ရွတ်ဆိုရာတွင်—ရဝိ (နေမင်း), ဂဏေရှ, အမ္ဘာ, ဟရိ၊ ထို့နောက် ရှိဝါ—ဟူ၍ ရွတ်ဆိုသော်၊ «ဝိဃ္န» (အတားအဆီးဖယ်ရှားသူ)၊ «အရ္က» (နေ) နှင့် «ဂోవိန္ဒ» (ဗိဿ္ဏု) တို့အကြားတွင် «ဣရှ» (ရှိဝ) ကို ထည့်၍ ဆိုလျှင်၊ အလယ်၌ ဂဏနာယက (ဂဏေရှ) ကို ထားရမည်။
Verse 46
शिवं शिवां रविं विष्णुं रवौ मध्यगते पुनः । गणेषं विष्णुमंबां च शिवं चेति यथाक्रमम् ॥ ४६ ॥
သီဝ၊ သီဝါ၊ နေမင်းနှင့် ဗိဿနုကို ပူဇော်ဖိတ်ခေါ်လော့။ ထို့နောက် နေမင်းကို အလယ်၌ထားသောအခါ ဂဏေရှ၊ ဗိဿနု၊ အမ္ဘာ နှင့် သီဝကို အစဉ်အတိုင်း ဖိတ်ခေါ်ပူဇော်လော့။
Verse 47
एवं नित्य समभ्यर्च्य देवपञ्चकमादृतः । ब्राह्मे मुहूर्त्ते ह्युत्थाय कृत्वाचावश्यकं बुधः ॥ ४७ ॥
ဤသို့ နေ့စဉ် တရားရိုသေစွာ ဒေဝပဉ္စက (ဘုရားငါးပါး) ကို ပူဇော်ပြီးနောက် ပညာရှိသည် ဘြာဟ္မမုဟူရ္တ၌ ထ၍ ထိုနောက် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် နေ့စဉ်ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်လော့။
Verse 48
अशंकितो वा शय्यायां स्वकीयशिरसि स्मरेत् । सहस्रदलशुक्लाब्जकणिकास्थेंदुमण्डले ॥ ४८ ॥
သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းနေစဉ် မိမိ၏ ခေါင်းအတွင်း၌ တည်ရှိသော လမင်းဝိုင်းကို သမဿာနာပြုလော့—အဖြူရောင် ပန်းကြာတစ်ထောင်ပွင့်၏ အလယ်ရှိ အမျှင်များပေါ်၌ တည်နေသကဲ့သို့။
Verse 49
अकथादित्रिकोणस्थं वराभयकरं गुरुम् । द्विनेत्रं द्विभुजं शुक्लगंधमाल्यानुलेपनम् ॥ ४९ ॥
«အက-သာ» ဟူသော မန္တရအစဖြင့် တည်သော တြိဂံယန္တရအတွင်း၌ နေထိုင်သည့် ဂုရုကို သမဿာနာပြုလော့—ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် အကြောက်ကင်းခြင်း မုဒြာကို ပြသ၍ မျက်စိနှစ်လုံး၊ လက်နှစ်ဖက်ရှိကာ အဖြူရနံ့၊ ပန်းကုံးနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။
Verse 50
वामे शक्त्या युतं ध्यात्वा मानसैरुपचारकैः । आराध्य पादुकामन्त्रं दशधा प्रजपेत्सुधीः ॥ ५० ॥
ဘယ်ဘက်၌ သက္တိနှင့် ယှဉ်တွဲတော်မူသော အရှင်ကို သမဿာနာပြု၍ စိတ်ဖြင့် ပူဇော်အပူဇာများကို ဆက်ကပ်ကာ ပညာရှိသည် ပာဒုကာမန္တရကို ဆယ်ကြိမ် ဂျပ်ရွတ်လော့။
Verse 51
वा माया श्रीर्भगेंद्वाढ्या वियद्धंसखकाग्नयः । हसक्षमलवार्यग्निवामकर्णेंदुयुग्मरुत् ॥ ५१ ॥
«ဤတို့သည် မန္တရဘီဇာအက္ခရာအစုများ ဖြစ်ကြသည်—“vā”, “māyā”, “śrīḥ”, နှင့် “bhaga” (လသံဖြင့် ပြည့်စုံသော)။ ထို့နောက် “viyat”, “haṃsa”, “kha”, “kā”, “agni” ဟူသော အစဉ်။ ထပ်မံ၍ “ha-sa”, “kṣa”, “mala”, “vāri”, “agni”, “ဘယ်နား” သံနှင့် လသံနှစ်လုံး၊ “marut” (အသက်ရှူလေ) တို့ ဖြစ်သည်။»
Verse 52
ततो भृग्वाकाशखाग्निभगेंद्वाढ्याः परंतिमः । सहक्षमलतोयाग्निचंद्रशांतियुतो मरुत् ॥ ५२ ॥
«ထို့နောက် Marut (လေဓာတ်) ကို Bhṛgu၊ ākāśa (အာကာသ)၊ kha (အလွတ်အာကာ)၊ agni (မီး)၊ Bhaga နှင့် indu (လ) တို့ဖြင့် ပြည့်ဝကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် သည်းခံခြင်း၊ သန့်ရှင်းမှု၊ ရေ၊ မီး၊ လကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် သက်သာပျောက်ကင်းခြင်းတို့ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သည်။»
Verse 53
ततः श्रीश्चामुकांते तु नन्दनाथामुकी पुनः । देव्यंबांते श्रीपांदुकां पूजयामि हृदंतिमे ॥ ५३ ॥
«ထို့နောက် Cāmukānta တွင် Śrī (Lakṣmī) ကို ငါ ပူဇော်ကန်တော့၏။ ထပ်မံ၍ Āmukī တွင် Nandanātha ကို ပူဇော်၏။ Devyambānta တွင် Śrīpāṇḍukā ကို ပူဇော်၏—ဤတို့သည် ငါ့နှလုံးအတွင်း အနီးကပ်ဆုံး၊ အချစ်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။»
Verse 54
अयं श्रीपादुकामंत्रः सर्वसिद्धिप्रदो नृणाम् । गुह्येति च समर्प्याथ मन्त्रैरेतैर्नमेत्सुधीः ॥ ५४ ॥
«ဤသည်မှာ Śrīpādukā မန္တရ ဖြစ်၍ လူတို့အား အောင်မြင်မှု (siddhi) အားလုံးကို ပေးတတ်သည်။ “guhya” (လျှို့ဝှက်အထူး) ဟူ၍ ဆိုကာ pādukā ကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက် ပညာရှိသည် ဤမန္တရများဖြင့် ဦးညွှတ်ကန်တော့ရမည်။»
Verse 55
अखण्डमंडलाकारं व्याप्तं येन चराचरम् । तत्पदं दर्शितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५५ ॥
«လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မပြတ်မတောက် အလုံးစုံပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော တစ်ပါးတည်းသော အတ္တသတ္တဝါက ပျံ့နှံ့ထားကြောင်း သိမြင်စေသူ၊ ထိုအမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (အမှန်တရား) ကို ထုတ်ဖော်ပြသသူ သီလရှင်မြတ် Śrī Guru ထံ နမಸ್ಕာရ ဖြစ်၏။»
Verse 56
अज्ञानतिमिरांधस्य ज्ञानाञ्जनशलाकया । चक्षुरुन्मीलितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५६ ॥
အဗိဇ္ဇာအမှောင်ကြောင့် မျက်စိကန်းနေသူ၏ မျက်စိကို ဉာဏ်အန်ဇနာတံတားဖြင့် ဖွင့်ပေးသော အမြတ်တန်ခိုးရှိ ဂုရုရှင်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။
Verse 57
नमोऽस्तु गुरवे तस्मा इष्टदेवस्वरूपिणे । यस्य वागमृतं हंति विषं संसारसंज्ञकम् ॥ ५७ ॥
မိမိ၏ အိဋ္ဌဒေဝတား၏ ရုပ်သဘောတရားဖြစ်သော ထိုဂုရုရှင်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ ထိုရှင်၏ အမృతတူသော ဝါဂ်သည် “သံသာရ” ဟူသော အဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။
Verse 58
इति नत्वा पठेत्स्तोत्रं सद्यः प्रत्ययकारकम् । ॐ नमस्ते नाथ भगवान् शिवाय गुरुरूपिणे ॥ ५८ ॥
ဤသို့ ဦးညွတ်ကန်တော့ပြီးနောက် ချက်ချင်း ယုံကြည်သေချာမှုကို ပေးသော ဤစတိုးတရကို ရွတ်ဖတ်ရမည်— “အိုṁ၊ နာထ ဘဂဝန်၊ ဂုရုရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော သီဝအား နမောနမတ်ပြုပါ၏။”
Verse 59
विद्यावतारसंसिद्ध्यै स्वीकृतानेकविग्रह । नवाय तनरूपाय परमार्थैकरूपिणे ॥ ५९ ॥
ဉာဏ်၏ အဝတား ပြည့်စုံစေရန် အရုပ်အလောင်း များစွာကို လက်ခံတော်မူသော အရှင်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ အမြဲအသစ်တော်မူသော၊ ကိုယ်ရုပ်သိမ်မွေ့သော၊ အမြင့်ဆုံး သတ္တိတရားတစ်ရပ်တည်းဖြစ်သော ပရမာර්ထ၏ အရုပ်တော်အားလည်း နမောနမတ်ပြုပါ၏။
Verse 60
सर्वाज्ञानतमोभेदभानवे चिद्धनाय ते । स्वतंत्राय दयाक्लृप्तविग्रहाय शिवात्मने ॥ ६० ॥
အဗိဇ္ဇာအမှောင် အားလုံးကို ခွဲဖျက်ပေးသော နေရောင်ကဲ့သို့သော သင့်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ ချစ်ဒ္ဓန—သတိဉာဏ်၏ ဓနဖြစ်သော၊ အပြည့်အဝ လွတ်လပ်သော အရှင်၊ ကရုဏာကြောင့် ရုပ်ကာယကို ခံယူတော်မူသော၊ သီဝ—မင်္ဂလာတရားကို အတ္တမဖြစ်သော သင့်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။
Verse 61
परत्र त्राय भक्तानां भव्यानां भावरूपिणे । विवेकिनां विवेकाय विमर्शाय विमर्शिनाम् ॥ ६१ ॥
နောက်ဘဝ၌ ဘက္တိရှိသော भक्त များကို ကာကွယ်တော်မူပါစေ။ မင်္ဂလာသဘောတရားကို ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အရှင်သည် သီလဝါဒကောင်းသူတို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါစေ။ ခွဲခြားသိမြင်သူတို့အား विवेक ကို ပေးတော်မူ၍ စူးစမ်းမေးမြန်းသူတို့အား နက်ရှိုင်းသော သုံးသပ်ဉာဏ်ကို ပေးတော်မူပါစေ။
Verse 62
प्रकाशानां प्रकाशाय ज्ञानिनां ज्ञानरूपिणे । पुरस्तात्पार्श्वयोः पृष्टे नमस्तुभ्यमुपर्यधः ॥ ६२ ॥
အလင်းတို့၏ အလင်းတော်၊ ပညာရှိတို့အတွက် ဉာဏ်၏ရုပ်သဘောတော်ဖြစ်သော သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ ရှေ့၌လည်း၊ ဘေးနှစ်ဖက်၌လည်း၊ နောက်၌လည်း၊ အပေါ်၌လည်း၊ အောက်၌လည်း တည်ရှိတော်မူသော သင့်အား ဦးညွှတ်ပါ၏။
Verse 63
सदा सञ्चित्स्वरूपेण विधेहि भवदासनम् । त्वत्प्रसादादहं देव कृताकृत्योऽस्मि सर्वतः ॥ ६३ ॥
စင်ကြယ်သော သတ္တ-চিত (Being–Consciousness) သဘောတော်ဖြင့် သင့်အာသနတော်၌ အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်ကို တည်စေတော်မူပါ။ သင့်ကရုဏာတော်ကြောင့်၊ အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်သည် အရာအားလုံး၌ ပြည့်စုံပြီး—လုပ်ရန်ကျန်သမျှ မရှိ၊ မလုပ်ပြီးသေးသမျှလည်း မရှိတော့ပါ။
Verse 64
मायामृत्युमहापाशाद्विमुक्तोऽस्मि शिवोऽस्मि वः । इति स्तुत्वा ततः सर्व गुरवे विनिवेदयेत् ॥ ६४ ॥
“မာယာနှင့် သေခြင်း၏ မဟာကြိုးပတ်မှ ကျွန်ုပ် လွတ်မြောက်ပြီ; သင်တို့အတွက် ကျွန်ုပ်သည် မင်္ဂလာ (Śiva) ဖြစ်၏” ဟု ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ အရာအားလုံးကို ဂုရုထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံရမည်။
Verse 65
प्रातः प्रभृति सायांतं सांयादिप्रातरंततः । यत्करोमि जगन्नाथ तदस्तु तव पूजनम् ॥ ६५ ॥
မနက်မှ ညနေထိ၊ ညနေမှ ပြန်၍ မနက်ထိ—ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်သမျှအားလုံးကို၊ အို जगन्नाथ (လောက၏အရှင်)၊ သင့်အား ပူဇော်ခြင်းဖြစ်ပါစေ။
Verse 66
ततश्च गुरुपादाब्जगलितामृतधारया । क्षालितं निजमात्मानं निर्मलं भावयेत्सुधीः ॥ ६६ ॥
ထို့နောက် ဂုရု၏ ကြာပန်းခြေတော်မှ စီးဆင်းလာသော အမృతရည်စီးကြောင်းဖြင့် မိမိအတ္တကို ဆေးကြောသန့်စင်၍ အပြည့်အဝ သန့်ရှင်းပကတိဖြစ်နေသည်ဟု ပညာရှိသည် စိတ်တွင် တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်စေ။
Verse 67
मूलादिब्रह्मरंध्रांतं मूलविद्यां विभावयेत् । मूलाधारादधो भागे वर्तुलं वायुमंडलम् ॥ ६७ ॥
မူလာဒီ (အမြစ်ဗဟို) မှ ဘြဟ္မရန္ဓရ (ခေါင်းထိပ်အပေါက်) အထိ မူလဗိဒ္ယာကို တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည်။ မူလာဓာရအောက်ပိုင်း၊ အနိမ့်ဒေသတွင် ဝိုင်းဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်—ဝါယု (လေဓာတ်) မဏ္ဍလကို မြင်ယောင်ရမည်။
Verse 68
तत्रस्थवायुबीजोत्थवायुना च तदूर्द्ध्वकम् । त्रिकोणं मंडलं वह्नेस्तत्रस्थवह्निबीजतः ॥ ६८ ॥
ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ တည်ထားသော ဝါယု၏ ဘီဇအက္ခရာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော လေဖြင့် ၎င်း (ပုံသဏ္ဌာန်/ဒေသ) ကို အထက်သို့ မြှောက်တင်သည်။ ထိုနေရာ၌ရှိသော အဂ္နိ၏ ဘီဇအက္ခရာမှ မီး၏ တြိကိုဏ် မဏ္ဍလ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
Verse 69
उत्पन्नेनाग्निना मूलाधारावस्थितविग्रहाम् । प्रसुप्तभुजगाकारां स्वयंभूलिंगवेष्टिनीम् ॥ ६९ ॥
ပေါ်ထွန်းလာသော မီးအားဖြင့် မူလာဓာရ၌ တည်နေသော သူမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆင်ခြင်ရမည်—အိပ်ပျော်နေသော မြွေပုံစံဖြစ်၍ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော လင်္ဂကို ပတ်လည်ကွေ့ဝိုင်းထားသည်။
Verse 70
विसतंतुनिभां कोटिविद्युदाभां तनीयसीम् । कुलकुंडलिनीं ध्यात्वा कूर्चेनोत्थापयेञ्च ताम् ॥ ७० ॥
ကြာပန်းမျှင်ကဲ့သို့ အလွန်သိမ်မွေ့၍ မိုးကြိုးအလင်း တစ်ကုဋေကဲ့သို့ တောက်ပကာ အလွန်ပါးလွှာသော ကုလ-ကுண္ဍလိနီကို ဓ్యာနပြု၍၊ kūrca (ယောဂလော့ခ်/တင်မြှောက်သည့် အားထုတ်မှု) ဖြင့် သူမကို အထက်သို့ မြှောက်တင်ရမည်။
Verse 71
सुषुम्णावर्त्मनातां च षट्चक्रक्रमभेदिनीम् । गुरुपदिष्टविधिना ब्रह्मरंध्रं नयेत्सुधीः ॥ ७१ ॥
သုသုမ္ဏာလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်၍ ချက္ကရ ၆ ခု၏ အဆင့်ဆင့်ကို ထိုးဖောက်ကာ၊ ဂုရုညွှန်ကြားသည့် နည်းလမ်းဖြင့် ပညာရှိသည် ဗြဟ္မရန္ဓရ (ခေါင်းထိပ်ရှိ ဗြဟ္မပေါက်) သို့ ဦးတည်စေရာ၏။
Verse 72
तत्रस्थामृतसंमग्नीकृत्यात्मानं विभावयेत् । तत्प्रभापटलव्याप्तैविमलं चिन्मयं परम् ॥ ७२ ॥
ထိုနေရာ၌ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေ၍ အတ္တကို အမృత (အာနန္ဒရည်) ထဲ၌ မြုပ်နှံနေသကဲ့သို့ ဆင်ခြင်ရမည်။ ထိုအမြင့်ဆုံး အလင်းရောင်၏ မိုးကာကွယ်လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အညစ်အကြေးကင်းသော၊ သိမြင်မှုသဘာဝဖြစ်သော၊ အလွန်မြင့်မြတ်သည့် တတ္တဝါကို သိမြင်ရ၏။
Verse 73
पुनस्तां स्वस्थलं नीत्वा हृदिदेवं विचिंतयन् । दृष्ट्वा च मानसैर्द्रव्यैः प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७३ ॥
ထို့နောက် သူမကို သင့်လျော်၍ တည်ငြိမ်သော နေရာသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ကာ၊ နှလုံးအတွင်းရှိ ဒေဝတাকে သတိပြုဆင်ခြင်၍၊ စိတ်ကူးဖြင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို တင်လှူကာ၊ ဤမန္တရဖြင့် ဆုတောင်းရမည်။
Verse 74
त्रैलोक्यचैत न्यमयादिदेव श्रीनाथ विष्णो भवदाज्ञयैव । प्रातः समुत्थाय तव प्रियार्थं संसारयात्रां त्वनुवर्तयिष्ये ॥ ७४ ॥
သုံးလောက၏ စိတ်သိမြင်မှုကို ကိုယ်စားပြုသော အာဒိဒေဝ၊ သြရီနာထ ဗိṣṇုဘုရားရှင်၊ သင်၏ အမိန့်တော်တစ်ပါးတည်းကြောင့်သာ မနက်တိုင်း အစောထ၍ သင်နှစ်သက်ရာအတွက် လောကီဘဝခရီးကို ဆက်လက်လိုက်နာသွားမည်။
Verse 75
विष्णोरिति स्थले विप्र कार्य ऊहोऽन्यदैवते । ततः कुर्यात्सर्वसिद्ध्यै त्वजपाया निवेदनम् ॥ ७५ ॥
ဗြာဟ္မဏာရေ၊ “ဗိṣṇု၏” ဟူသော စကားဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည့် နေရာ၌ အခြားဒေဝတအတွက် အသုံးချလိုပါက သင့်လျော်သည့် အစားထိုးစကားကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် အောင်မြင်မှုအားလုံးရရန် အဇပာ (အသံမထွက်သော ဂျပာ/သိမ်မွေ့မန္တရစီးကြောင်း) ထံသို့ နိဝေဒန ပူဇော်တင်လှူရမည်။
Verse 76
षट्शतानि दिवा रात्रौ सहस्राण्येकविंशतिः । अजपाख्यां तु गायत्रीं जीवो जपति सर्वदा ॥ ७६ ॥
နေ့အခါတွင် ခြောက်ရာ၊ ညအခါတွင် နှစ်သောင်းတစ်ထောင် (အသက်ရှူ) ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တည်ရှိသော ဇီဝသည် အကြံမလိုဘဲ အချိန်တိုင်း «အဇပာ» ဟုခေါ်သော ဂါယတြီကို အစဉ်မပြတ် ဂျပ်တော်မူ၏။
Verse 77
ऋषिर्हंसस्तथाव्यक्तगायत्रीछंद ईरितम् । देवता परमो हंसश्चाद्यंते बीजशक्तिकम् ॥ ७७ ॥
ရိရှီ (ṛṣi) သည် «ဟံသ» ဖြစ်၍၊ ချန္ဒ (chandas) ကို မဖော်ပြနိုင်သော (avyakta) ဂါယတြီဟု ကြေညာ၏။ အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ အမြင့်ဆုံး ဟံသ ဖြစ်ပြီး၊ ဘီဇ (bīja) နှင့် ရှက္တိ (śakti) ကို မန္တရ/ကိရိယာ၏ အစနှင့် အဆုံးတွင် တင်ထား၏။
Verse 78
ततः षडंगं कुर्वीत सूर्यः सोमोनिरंजनः । निराभासश्च धर्मश्च ज्ञानं चेति तथा पुनः ॥ ७८ ॥
ထို့နောက် ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍ-aṅga) ကို ချမှတ်ရမည်— စူရျ (Sūrya)၊ ဆိုမ (Soma)၊ နိရဉ္ဇန (Niranjana)၊ နိရာဘာသ (Nirābhāsa)၊ ဓမ္မ (Dharma) နှင့် ထပ်မံ၍ ဉာဏ (Jñāna) ဟူ၍။
Verse 79
क्रमादेतान्हंसपूर्वानात्मनेपदपश्चिमान् । जातयुक्तान्साधकेंद्र षडंगेषु नियोजयेत् ॥ ७९ ॥
အစဉ်လိုက်၊ အို သာဓကတို့အထွတ်အမြတ်၊ «ဟံသ» အစဉ်မှ စ၍ «အာတ်မနေပဒ» အစုဖြင့် အဆုံးသတ်သော ဤအရာတို့ကို၊ သက်ဆိုင်ရာ ဇာတိ (jāti) များနှင့်အတူ၊ ဝေဒ အကျင့်၏ ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍ-aṅga) များတွင် ချမှတ်အသုံးချရမည်။
Verse 80
हकारः सूर्यसंकाशतेजाः संगच्छते बहिः । सकारस्तादृशश्चैव प्रवेशे ध्यानमीरितम् ॥ ८० ॥
«ဟ» (ha) သံသည် နေရောင်ကဲ့သို့ တေဇောဖြာ၍ အပြင်သို့ ရွေ့လျား၏။ «စ» (sa) သံလည်း ထိုသဘောတူတူပင် ဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှူဝင်ချိန်၌ ပြုသော ဓျာနဟု ကြေညာ၏။
Verse 81
एवं ध्यात्वार्पयेद्धीमान्वह्न्यर्केषु विभागशः । मूलाधारे वादिसांतबीजयुक्ते चतुर्दले ॥ ८१ ॥
ဤသို့ သမาธိပြု၍ ပညာရှိသော সাধကသည် ခွဲခြားသင့်သလို အဂ္နိ (မီး) နှင့် နေမင်း၌ မန္တရ/ဓာတ်အားတို့ကို ထည့်အပ်ရမည်။ ထို့ပြင် «ဝ» မှ «သ» အထိ ဘီဇအက္ခရာများပါသော လေးပွင့်ပဒ్మ မူလာဓာရ၌လည်း ထည့်အပ်ရမည်။
Verse 82
बंधूकाभे स्वशक्त्या तु सहितापास्वगाय च । पाशांकुशसुधापात्रमोदकोल्लासपाणये ॥ ८२ ॥
ဗန္ဓူကပန်းကဲ့သို့ တောက်ပသော အရှင်အား နမස්ကာရ။ မိမိ၏ သက္တိ (Śakti) နှင့်အတူရှိ၍ ဘေးနားတော်ဝင်တို့က စောင့်ရှောက်ကြသည်။ လက်တော်များသည် ပာရှ (ကြိုး) နှင့် အင်ကူရှ (ချွန်တံ)၊ အမృతခွက်နှင့် မိုဒက အချိုတို့ကို ကိုင်ဆောင်၍ တောက်ပလျက်ရှိသည်။
Verse 83
षट्शतं तु गणेशाय वागधीशाय चार्पयेत् । स्वाधिष्ठाने विद्रुमाभे वादिलांतार्णसंयुते ॥ ८३ ॥
ဂဏေရှအား၊ ဝါဂဓီရှ (စကား၏ အရှင်) အဖြစ်၊ ခြောက်ရာ (၆၀၀) ပူဇော်/ရွတ်ဆို ပေးအပ်ရမည်။ ထို့နောက် စွာဓိဋ္ဌာန စင်တာ၌ သန္တာရောင်ကဲ့သို့ အနီရောင်ဖြစ်၍ «ဝ» မှ «လ» အထိ အတွင်းအက္ခရာအစဉ်နှင့် ဆက်စပ်သော အရှင်ကို သမาธိပြုရမည်။
Verse 84
वामांगशक्तियुक्ताय विद्याधिपतये तथा । स्रुवाक्षमालालसितबाहवे पद्मजन्मने ॥ ८४ ॥
ဘယ်ဘက်၌ သက္တိနှင့် ပေါင်းစည်းတော်မူသော၊ သာသနာဗိဒ္ယာ၏ အဓိပတိအား နမස්ကာရ။ လက်တော်များသည် စရုဝ (ပူဇော်ဇွန်း) နှင့် အက္ခမလာ (ပုတီး) ဖြင့် တင့်တယ်လှပပြီး၊ ပဒ్మမှ မွေးဖွားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်သည်။
Verse 85
ब्रह्मणे षट्सहस्रं तु हंसारूढाय चार्पयेत् । विद्युल्लसितमेघाभे डादिफांतार्णपत्रके ॥ ८५ ॥
ဟံသာပေါ်စီးတော်မူသော ဘြဟ္မာအား ခြောက်ထောင် (၆၀၀၀) ပူဇော်/ရွတ်ဆို ပေးအပ်ရမည်။ ၎င်းကို «ဍ» မှ «ဖ» အထိ အက္ခရာများ ရေးထိုးထားသော ရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်၊ မိုးတိမ်ပေါ် လျှပ်စီးတောက်သကဲ့သို့ ထင်ရှားလှသည်။
Verse 86
मणिपूरे शंखचक्रगदापंकजधारिणे । सश्रिये षट्सहस्रं च विष्णवे विनिवेदयेत् ॥ ८६ ॥
မဏိပူရ (နာဗယ်) စင်တာ၌ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မ ကိုင်ဆောင်သော သရီ(လက္ခ္မီ)နှင့်တကွ ဗိဿနုဘုရားထံ သုံးသပ်၍ ခြောက်ထောင် (ဂဏန်း) ပူဇော်/ဂျပ ပြုရမည်။
Verse 87
अनाहतेऽर्कपत्रे च कादिठांतार्णसंयुते । शुक्ले शूलाभयवरसधाकलशधारिणे ॥ ८७ ॥
အနာဟတ (နှလုံးပဒ္မ) တွင် နေရောင်ကဲ့သို့သော ပဒ္မရွက်ပေါ်၌ ‘က’ မှ ‘ဋ္ဌ’ အထိ စေ့သံများနှင့် ပေါင်းစည်းကာ၊ ဖြူဝင်းတောက်ပသော ဒေဝတားကို သမาธိပြုရမည်—သုံးချွန် (ตรีศूल) ကိုင်၍ အဘယမုဒြာနှင့် ဝရမုဒြာ ပြသကာ အမృతအိုး (ကလသ) ကိုင်ဆောင်သည်။
Verse 88
वामांगे शक्तियुक्ताय विद्याधिपतये सुधीः । वृषारूढाय रुद्राय षट्सहस्रं निवेदयेत् ॥ ८८ ॥
ပညာရှိသော साधक သည် ခြောက်ထောင် (သတ်မှတ်ဂဏန်း) ကို ရုဒြာဘုရားထံ ပူဇော်/ဂျပ ပြုရမည်—ဘယ်ဘက်၌ သက္တိနှင့် ယှဉ်တွဲ၍၊ သာသနာဗိဒ္ယာ၏ အရှင်ဖြစ်ကာ၊ နွား (ဝೃಷ) စီးနင်းသူ ဖြစ်သည်။
Verse 89
विशुद्धे षोडशदले स्वराढ्ये शुक्लवर्णके । महाज्योतिप्रकाशायेन्द्रियाधिपतये ततः ॥ ८९ ॥
ထို့နောက် သံသရာသံများဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ဖြူရောင်တောက်ပသော ပွင့်ချပ် ၁၆ ချပ်ရှိသည့် ဝိရှုဒ္ဓ (လည်ချောင်းပဒ္မ) တွင်၊ မဟာအလင်းရောင်ကို—အင်ဒြိယများ၏ အဓိပတိကို—သမาธိပြုရမည်။
Verse 90
सहस्रमर्पयेत्प्राणशक्त्या युक्तेश्चराय च । आज्ञाचक्रे हक्षयुक्ते द्विदिलेऽब्जे सहस्रकम् ॥ ९० ॥
ပရာဏ-သက္တိ (အသက်ရှူအား) နှင့် ယှဉ်၍ ယုက္တေရှ္ဝရ ထံ တစ်ထောင် (ဂျပ/ပူဇော်) ပြုရမည်။ ထို့အတူ ‘ဟ’ နှင့် ‘က္ଷ’ သံများနှင့် ပေါင်းစည်းသော အာဇ္ဉာချက္ကရ၊ ပွင့်ချပ်နှစ်ချပ် ပဒ္မ၌လည်း တစ်ထောင် ပြုရမည်။
Verse 91
सदाशिवाय गुरवे पराशक्तियुताय वै । सहस्रारे महापद्मे नादबिन्दुद्वयान्विते ॥ ९१ ॥
သဒာရှီဝဖြစ်သော ဂုရုတော်၊ အမြင့်ဆုံး ရှက္တိနှင့် ပေါင်းစည်းတော်မူသော အရှင်အား နမောကာရ။ ပန်းတစ်ထောင်ပွင့် မဟာပဒ္မ (သဟသ္ရား) တွင် တည်နေ၍ နာဒနှင့် ဘိန္ဒု အနှစ်သဘော နှစ်ပါးဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။
Verse 92
विलसन्मातृकावर्णे वराभयकराय च । प्ररमाद्ये च गुरवे सहस्रं विनिवेदयेत् ॥ ९२ ॥
မတ်ရိကာ အက္ခရာများဖြင့် တောက်ပ၍ ကောင်းချီးနှင့် အကြောက်ကင်းခြင်း ပေးသော လက်တော်ရှိသည့်၊ အဦးဆုံးနှင့် မူလဖြစ်သော ဂုရုတော်အား တစ်ထောင် (ပြန်ဆို/ပူဇော်) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။
Verse 93
चुलुकेंऽबु पुनर्द्धृत्वा स्वभावादेव सिध्यतः । एकविंशतिसाहस्रप्रमितस्य जपस्य च ॥ ९३ ॥
ရေကို လက်ဖဝါးတစ်ဖဝါး ထပ်မံယူကိုင်လျှင်၊ ပူဇော်ပွဲသည် မိမိသဘာဝအတိုင်းပင် ပြီးမြောက်စေသည်။ ထို့အတူ အကြိမ် ၂၁,၀၀၀ ဟု တိုင်းတာထားသော ဂျပ (japa) လည်း ပြည့်စုံစေသည်။
Verse 94
षट्शताधिकसंख्या स्यादजपाया विभागशः । संकल्पेन मोक्षदाता विष्णुर्मे प्रीयतामिति ॥ ९४ ॥
အဇပါ (အသံမထွက်သော သဘာဝဂျပ) သည် ခွဲခြားချက်အလိုက် အနည်းငယ် ၆၀၀ ကျော်ဟု ဆိုသည်။ “မောက္ခပေးတော်မူသော ဗိဿဏုသည် ကျွန်ုပ်အား နှစ်သက်ပါစေ” ဟူသော သံကల్పဖြင့် ထိုကို ကျင့်သုံးရမည်။
Verse 95
अस्याः संकल्पमात्रेण महापापैः प्रमुच्यते । ब्रह्मैवाहं न संसारी नित्यमुक्तो न शोकभाक् ॥ ९५ ॥
ဤသိမြင်မှု၏ သံကల్పတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်။ (ထိုသူသည် သိ၏) “ငါသည် ဘြဟ္မန်တော်တစ်ပါးတည်း; ငါသည် သံသရာလှည့်လည်သူ မဟုတ်; အမြဲလွတ်မြောက်ပြီး ဝမ်းနည်းခြင်း မခံစားသူ” ဟူ၍။
Verse 96
सञ्चिदानंदरूपोऽहमात्मानमिति भावयेत् । ततः समाचरेद्देहकृत्यं देवार्चनं तथा ॥ ९६ ॥
«ငါသည် သတ္တ–စိတ်–အာနန္ဒ သဘောရှိသော အတ္တမန်» ဟု စိတ်၌ သမาธိပြုစဉ်းစားရမည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ တာဝန်များကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်၍၊ ထို့အတူ ဒေဝတားပူဇော်ခြင်းကိုလည်း ပြုရမည်။
Verse 97
तद्धिधानं प्रवक्ष्यामि सदाचारस्य लक्षणम् ॥ ९७ ॥
ယခု ငါသည် ထိုအမိန့်တော်ကို ဟောကြားမည်၊ အကောင်းအကျင့် (သဒ္ဒာစာရ) ၏ လက္ခဏာသတ်မှတ်ချက်များကိုပင် ဖြစ်သည်။
Frequently Asked Questions
It functions as a formalized hermeneutic tool for mantra-letters—placing name-syllables and mantra-syllables into compartments to classify outcomes (siddha/sādhya/ari, etc.). In śāstric terms, it is a diagnostic overlay that links phonemic arrangement with predicted siddhi or obstruction, thereby guiding correction (śodhana) before dīkṣā and japa.
It anchors the ritual and yogic program in guru-tattva: the pādukā-mantra and hymns sacralize transmission, cultivate devotion and surrender (samarpana), and frame later inner practices (Ajapā and Kuṇḍalinī) as empowered by lineage rather than mere technique.
Ajapā interprets the natural breath current as continuous mantra-japa (Haṃsa/Gāyatrī), complete with ṛṣi-chandas-devatā and ṣaḍaṅga mapping. The practice culminates in nondual resolve—‘I am Brahman’—showing a bridge from counted ritual performance to internalized realization.