Adhyaya 52

Verse 1

शिवशर्मोवाच । मंगले श्रूयतां वाक्यं यदि पृच्छसि सांप्रतम् । यदर्थं हि त्वया पृष्टं तन्निबोध वरानने

Śivaśarman berkata: “Wahai Maṅgalā, dengarkanlah kata-kataku, kerana engkau kini bertanya. Apa yang engkau tanyakan itu—fahamilah, wahai yang berwajah indah.”

Verse 2

इयं हि सांप्रतं प्राप्ता वराकी भिक्षुरूपिणी । वसुदत्तस्य विप्रस्य सुतेयं चारुलोचने

Perempuan yang malang ini kini telah datang, menyamar dalam rupa seorang pengemis suci. Wahai yang bermata indah, dia ialah puteri brāhmaṇa Vasudatta.

Verse 3

सुदेवा नाम भद्रेयं मम जाया प्रिया सदा । केनापि कारणेनैव देशं त्यक्त्वा समागता

Wahai wanita mulia, isteriku yang tercinta bernama Sudewā; dia sentiasa dekat di hatiku. Namun atas suatu sebab, dia meninggalkan tanah asalnya lalu datang ke sini.

Verse 4

ममदुःखेन दग्धेयं वियोगेन वरानने । मां ज्ञात्वा तु समायाता भिक्षुरूपेण ते गृहम्

Wahai yang berwajah jelita, aku hangus oleh dukaku dan oleh perpisahan. Namun setelah mengenaliku, engkau datang ke rumahmu dalam rupa seorang pengemis suci.

Verse 5

एवं ज्ञात्वा त्वया भद्रे आतिथ्यं परिशोभितम् । कर्त्तव्यं न च संदेह इच्छंत्या मम सुप्रियम्

Dengan mengetahui hal ini, wahai wanita mulia, hendaklah engkau memuliakan serta memperindah dharma memuliakan tetamu dengan sepatutnya; tiada keraguan—jika engkau ingin melakukan yang paling menyenangkan hatiku.

Verse 6

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैव मंगला पतिदेवता । हर्षेण महताविष्टा स्वयमेव सुमंगला

Tatkala mendengar kata-kata suaminya, Maṅgalā—yang menganggap suaminya sebagai dewata—diliputi kegembiraan besar, lalu dirinya sendiri menjadi sungguh membawa keberkatan.

Verse 7

स्नानाच्छादन भोज्यं च मम चक्रे वरानने । रत्नकांचनयुक्तैश्चाभरणैश्च पतिव्रता

Wahai yang berwajah jelita, isteri yang setia itu menyediakan untukku mandi, pakaian dan makanan; serta perhiasan yang bertatah permata dan emas.

Verse 8

अहं हि भूषिता भद्रे तयैव पतिकाम्यया । तयाहं भूषिता देवि मानस्नानैश्च भोजनैः

Wahai yang lemah lembut, sesungguhnya aku telah dimuliakan olehnya—oleh wanita yang merindui suaminya itu. Wahai Dewi, dia memuliakanku dengan penyucian batin dan dengan persembahan makanan.

Verse 9

भर्त्राहं मानिता देवि जातं दुःखमनंतकम् । ममोरसि महातीव्रं सर्वप्राणविनाशनम्

Wahai Dewi, meskipun suamiku memuliakanku, dukacita yang tiada berpenghujung telah timbul. Di dadaku ada pedih yang amat dahsyat, seolah-olah memusnahkan seluruh nafas kehidupan.

Verse 10

तस्या मानो मया दृष्टो दुःखमात्मगतं तथा । चिंता मे दारुणा जाता यया प्राणा व्रजंति मे

Aku telah melihat maruahnya yang terluka, dan demikian juga dukacita yang masuk ke dalam hatiku sendiri. Keresahan yang dahsyat timbul dalam diriku—hingga terasa seolah-olah nafas hidupku sedang pergi.

Verse 11

कदापि वचनं दत्तं न मया पापया शुभम् । अस्यैव विप्रवर्यस्य आचरंत्या च दुष्कृतम्

Aku—wanita berdosa—tidak pernah mengucapkan walau sepatah kata yang baik dan membawa berkat. Bahkan, dalam perlakuanku terhadap brāhmaṇa yang mulia ini, aku telah melakukan kesalahan.

Verse 12

पादप्रक्षालनं नैव अंगसंवाहनं नहि । एकांतं न मया दत्तं तस्यैव हि महात्मनः

Aku tidak membasuh kakinya, dan tidak juga mengurut anggota tubuhnya. Sesungguhnya, kepada mahātmā itu pun aku tidak memberikan kesempatan untuk bertemu secara peribadi.

Verse 13

संभाषां कथमस्यैव करिष्ये पापनिश्चया । रात्रौ चैव तदा तत्र पतिता दुःखसागरे

Bagaimanakah aku dapat berbicara dengannya—sedangkan aku telah bertekad pada dosa? Dan pada malam itu juga, di sana aku terjatuh ke lautan dukacita.

Verse 14

एवं हि चिंतमानायाः स्फुटितं हृदयं मम । गताः प्राणास्तदा कायं परित्यज्य वरानने

Tatkala aku berfikir demikian, hatiku pun hancur berkeping; lalu nafas hayatku pergi, meninggalkan jasad ini, wahai yang berwajah jelita.

Verse 15

तत्र दूताः समायाता धर्मराजस्य वै तदा । वीराश्च दारुणाः क्रूरा गदाचक्रासिधारिणः

Kemudian para utusan Dharmarāja pun tiba di sana—perkasa, menggerunkan dan garang—membawa gada, cakra dan pedang.

Verse 16

तैस्तु बद्धा महाभागे शृंखलैर्दृढबंधनैः । नीता यमपुरं तैस्तु रुदमाना सुदुःखिता

Namun mereka, wahai wanita mulia, mengikatnya dengan rantai dan belenggu yang kukuh; lalu membawanya ke Yamapura, sedang dia menangis, ditimpa dukacita yang amat pedih.

Verse 17

मुद्गरैस्ताड्यमानाहं दुर्गमार्गेण पीडिता । भर्त्स्यमाना यमस्याग्रे तैस्तत्राहं प्रवेशिता

Aku dipukul dengan penukul besi dan diseksa melalui jalan yang mengerikan; di hadapan Yama aku dimarahi, dan oleh mereka aku dipaksa masuk ke tempat itu.

Verse 18

दृष्टाहं यमराजेन सक्रोधेन महात्मना । अंगारसंचये क्षिप्ता क्षिप्ता नरकसंचये

Aku dilihat oleh Yamarāja, sang mahatma, dalam kemurkaan; lalu aku dicampakkan ke timbunan bara menyala—ke himpunan kedahsyatan neraka.

Verse 19

लोहस्य पुरुषं कृत्वा अग्निना परितापितः । ममोरसि समुत्क्षिप्तो निजभर्तुश्च वंचनात्

Setelah dibentuk seorang lelaki daripada besi dan dipanaskan dalam api, ia dihumban ke dadaku—kerana penipuan yang dilakukan oleh suamiku sendiri.

Verse 20

नानापीडातिसंतप्ता नरकाग्निप्रतापिता । तैलद्रोण्यां परिक्षिप्ता करम्भवालुकोपरि

Hangus oleh pelbagai seksaan dan disambar bahang api neraka, mereka dicampakkan ke dalam palung minyak—di atas hamparan bubur pekat dan pasir panas.

Verse 21

असिपत्रैश्च संच्छिन्ना जलमंत्रेण वाहिता । कूटशाल्मलिवृक्षेषु क्षिप्ता तेन महात्मना

Dicarik oleh daun laksana pedang dan dihanyutkan arus yang diperkasa mantra air; lalu mahatma itu menghumban mereka ke pohon śālmalī yang memperdaya.

Verse 22

पूयशोणितविष्ठायां पतिता कृमिसंकुले । सर्वेषु नरकेष्वेवं क्षिप्ताहं नृपनंदिनि

“Aku terjatuh ke dalam nanah, darah dan najis, penuh dengan ulat; demikianlah, wahai puteri raja, aku dicampakkan ke semua neraka.”

Verse 23

पीडायुक्तेषु तीव्रेषु तेनैवापि महात्मना । करपत्रैः पाटिताहं शक्तिभिस्ताडिता भृशम्

Dalam seksaan yang amat dahsyat itu, aku juga dibuat menderita oleh Mahātmā itu sendiri—ditetak dengan bilah tajam laksana pisau dan dihentam dengan lembing berulang kali dengan keras.

Verse 24

अन्येष्वेव नरकेषु पातिता नृपनंदिनि । योनिगर्तेषु क्षिप्तास्मि पतिता दुःखसंकटे

Wahai puteri raja, aku juga telah dicampakkan ke neraka-neraka yang lain; dihumban ke lubang-lubang rahim (kelahiran semula), aku jatuh ke jurang penderitaan yang amat ngeri.

Verse 25

धर्मराजेन तेनाहं नरकेषु निपातिता । वल्गुनीयोनिमासाद्य भुक्तं दुःखं सुदारुणम्

Oleh Dharmarāja (Yama) itulah aku dicampakkan ke neraka-neraka; dan setelah memperoleh rahim Valgunī, aku menanggung penderitaan yang amat dahsyat.

Verse 26

गताहं क्रौष्टुकीं योनिं शुनीयोनिं पुनर्गता । सकुक्कुटीं च मार्जारीमाखुयोनिं गता ह्यहम्

Aku telah masuk ke rahim serigala hutan (jakal); kemudian kembali masuk ke rahim anjing betina. Aku juga menjadi ayam betina, kucing betina, dan sesungguhnya masuk pula ke rahim tikus.

Verse 27

एवं योनिविशेषेषु पापयोनिषु तेन च । क्षिप्तास्मि धर्मराजेन पीडिता सर्वयोनिषु

Demikianlah, dalam pelbagai jenis rahim—yakni kelahiran yang berdosa—aku dicampakkan oleh Dharmarāja, dan diseksa dalam setiap kelahiran.

Verse 28

तेनैवाहं कृता भूमौ शूकरी नृपनंदिनि । तवहस्ते महाभागे संति तीर्थान्यनेकशः

Oleh dia semata-mata aku dijadikan di bumi sebagai seekor babi betina, wahai puteri raja. Wahai yang amat beruntung, pada tanganmu terdapat banyak tīrtha, tempat ziarah suci.

Verse 29

तेनोदकेन सिक्तास्मि त्वयैव वरवर्णिनि । मम पापं गतं देवि प्रसादात्तव सुंदरि

Wahai wanita berkulit cerah lagi elok, engkaulah yang telah memercikkan aku dengan air itu. Wahai Dewi, dengan rahmatmu dosaku telah lenyap, wahai yang indah.

Verse 30

तवैव तेजःपुण्येन जातं ज्ञानं वरानने । इदानीं मामुद्धरस्व पतितां नरकसंकटे

Wahai yang berwajah indah, dengan jasa dan sinar rohanimu sendiri pengetahuan ini telah lahir. Kini selamatkanlah aku, yang terjatuh dalam bahaya neraka.

Verse 31

यदा नोद्धरसे देवि पुनर्यास्यामि दारुणम् । नरकं च महाभागे त्राहि मां दुःखभागिनीम्

Jika engkau tidak menyelamatkanku, wahai Dewi, aku akan kembali ke neraka yang mengerikan. Wahai yang amat beruntung, lindungilah aku, yang turut menanggung bahagian derita.

Verse 32

गताहं पापभावेन दीनाहं च निराश्रया । सुदेवोवाच । किं कृतं हि मया भद्रे सुकृतं पुण्यसंभवम्

“Aku telah jatuh kerana kecenderungan berdosa; aku hina dan tidak bersandar.” Sudeva berkata: “Wahai wanita yang mulia, apakah kebajikan yang telah aku lakukan—apakah pahala suci yang melahirkan pahala?”

Verse 33

येनाहमुद्धरे त्वां वै तन्मे त्वं वद सांप्रतम् । शूकर्युवाच । अयं राजा महाभाग इक्ष्वाकुर्मनुनंदनः

“Katakan kepadaku sekarang juga, dengan cara apakah aku benar-benar dapat menyelamatkanmu.” Śūkarī berkata: “Inilah raja yang amat bertuah—Ikṣvāku, kegembiraan keturunan Manu.”

Verse 34

विष्णुरेष महाप्राज्ञो भवती श्रीर्हि नान्यथा । पतिव्रता महाभागा पतिव्रतपरायणा

Dialah Viṣṇu yang maha bijaksana; dan engkau sesungguhnya Śrī (Lakṣmī)—tiada yang lain. Wahai wanita yang amat bertuah, engkau pativratā, sepenuhnya berpegang pada nazar kesetiaan kepada suami.

Verse 35

त्वं सती सर्वदा भद्रे सर्वतीर्थमयी प्रिया । देवि सर्वमयी नित्यं सर्वदेवमयी सदा

Wahai yang mulia, engkau sentiasa satī, sentiasa dikasihi—jelmaan segala tīrtha suci. Wahai Dewi, engkau nitya meresapi segalanya; selama-lamanya engkau perwujudan semua dewa.

Verse 36

महापतिव्रता लोक एका त्वं नृपतेः प्रिया । यया शुश्रूषितो भर्ता भवत्या हि अहर्निशम्

Wahai permaisuri, di dunia ini hanya engkau teladan mahā-pativratā, kekasih sang raja; kerana olehmu suamimu benar-benar dilayani siang dan malam.

Verse 37

एकस्य दिवसस्यापि पुण्यं देहि वरानने । पति शुश्रूषितस्यापि यदि मे कुरुषे प्रियम्

Wahai yang berwajah indah, kurniakan kepadaku pahala walau sehari—jika engkau mahu menyenangkan hatiku—pahala milik wanita yang setia berkhidmat kepada suaminya.

Verse 38

मम माता पिता त्वं वै त्वं मे गुरुः सनातनः । अहं पापा दुराचारा असत्या ज्ञानवर्जिता

Hanya Engkaulah ibu dan ayahku; Engkaulah guruku yang sanātana. Aku berdosa, berkelakuan buruk, berkata dusta, dan kosong daripada pengetahuan sejati.

Verse 39

मामुद्धर महाभागे भीताहं यमताडनैः । सुकलोवाच । एवं श्रुत्वा तया प्रोक्तं समालोक्य नृपं तदा

“Wahai yang amat mulia, selamatkanlah aku; aku gentar akan pukulan para duta Yama.” Sukala berkata: Setelah mendengar kata-katanya demikian, pada saat itu ia memandang ke arah raja.

Verse 40

किं करोमि महाराज एषा किं वदते पशुः । इक्ष्वाकुरुवाच । एनां दुःखां वराकीं वै पापयोनिं गतां शुभे

“Wahai Maharaja, apakah yang harus aku lakukan? Apakah yang dikatakan makhluk ini?” Ikṣvāku menjawab: “Wahai yang membawa keberkatan, ia benar-benar menderita dan malang, telah jatuh ke dalam kelahiran yang berdosa.”

Verse 41

समुद्धरस्व पुण्यैस्त्वं महच्छ्रेयो भविष्यति । एवमुक्ता वरा नारी सुदेवा चारुमंगला

“Angkatlah dirimu dengan amalan kebajikan; kesejahteraan besar dan kebaikan tertinggi akan datang kepadamu.” Setelah demikian diucapkan, wanita utama itu—Sudevā, yang indah lagi membawa keberkatan—pun hadir.

Verse 42

उवाचैकाब्दपुण्यं ते मया दत्तं वरानने । एवमुक्तेन वाक्येन तया देव्या हि तत्क्षणात्

Dia berkata, “Wahai yang berwajah jelita, aku telah mengurniakan kepadamu pahala kebajikan genap setahun.” Setelah mengucapkan kata-kata itu, Dewi itu pada saat itu juga…

Verse 43

रूपयौवनसंपन्ना दिव्यमालाविभूषिता । दिव्यदेहा च संभूता तेजोज्वालासमावृता

Dikurniai kecantikan dan keremajaan, dihiasi kalungan syurga, dia menampakkan diri dengan jasad ilahi—diselubungi nyala cahaya yang gemilang.

Verse 44

सर्वभूषणशोभाढ्या नानारत्नैश्च शोभिता । संजाता दिव्यरूपा सा दिव्यगंधानुलेपना

Berseri dengan keindahan segala perhiasan, dihiasi pelbagai permata, dia menjelma dalam rupa ilahi, disapukan dengan wangian syurga.

Verse 45

दिव्यं विमानमारूढा अंतरिक्षं गता सती । तामुवाच ततो राज्ञीं प्रणतानतकंधरा

Setelah menaiki vimāna syurga, wanita suci itu pergi ke angkasa. Kemudian, dengan leher tertunduk penuh hormat, dia berkata kepada permaisuri.

Verse 46

स्वस्त्यस्तु ते महाभागे प्रसादात्तव सुंदरि । व्रजामि पातकान्मुक्ता स्वर्गं पुण्यतमं शुभम्

Semoga sejahtera atasmu, wahai yang amat berbahagia. Wahai jelita, dengan kurnia rahmatmu aku berangkat—terlepas daripada dosa—menuju svarga yang suci, paling penuh pahala dan membawa berkat.

Verse 47

प्रणम्यैवं गता स्वर्गं सुदेवा शृणु सत्तम । एतत्ते सर्वमाख्यातं सुकलाया निवेदितम्

Setelah bersujud demikian, Sudevā pun pergi ke svarga. Wahai Sudevā, dengarlah, wahai yang terbaik antara orang saleh: semuanya ini telah diceritakan kepadamu dengan lengkap, sebagaimana yang disampaikan oleh Sukalā.

Verse 52

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सुदेवास्वर्गारोहणंनाम द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः

Demikianlah berakhir bab kelima puluh dua, bernama “Kenaikan Sudeva ke Syurga (Svarga),” dalam Bhūmi-khaṇḍa daripada Śrī Padma Purāṇa yang mulia, dalam kisah Vena serta riwayat Sukalā.