
Sukta 6.75
Bharadvāja (traditional for RV 6.75, the ‘armor/bow’ hymn)
Weapons/Armor (Varman), martial protection (often treated as addressed power rather than a personal god)
Triṣṭubh (common for this sukta; exact scan recommended)
ऋग्वेद ६.७५ हे युद्धातील संरक्षणाचे सूक्त आहे. यात योद्ध्याची साधने—कवच, धनुष्य, बाण, रथाची सामग्री—यांचे अभिषेक/पवित्रीकरण करून, योद्धा अजेय शक्तीच्या ढालीने आच्छादित होऊन रणांगणात प्रवेश करतो. सूक्त जिवंत रणभूमीच्या चित्रणापासून अनेक दैवी शक्तींनी आवाहिलेल्या स्तरित संरक्षणांपर्यंत जाते आणि शेवटी सर्वोच्च संरक्षण ब्रह्मन्च आहे—अंतःकवच म्हणून असलेले पवित्र वचन—अशी घोषणा करते.
Mantra 1
जीमूतस्येव भवति प्रतीकं यद्वर्मी याति समदामुपस्थे । अनाविद्धया तन्वा जय त्वं स त्वा वर्मणो महिमा पिपर्तु ॥
जसा मेघाचा मुखासारखा प्रतीक दिसतो, तसाच रूप असते जेव्हा कवचधारी योद्धा संग्रामाच्या कुशीत प्रवेश करतो. अविद्ध (अभेद्य) देहाने तू विजय मिळव; आणि कवचाचा महिमा तुला परिपूर्ण करो, तुला समग्र बनवो.
Mantra 2
धन्वना गा धन्वनाजिं जयेम धन्वना तीव्राः समदो जयेम । धनुः शत्रोरपकामं कृणोति धन्वना सर्वाः प्रदिशो जयेम ॥
धनुष्याने आम्ही गायी (प्रकाश-किरणे) जिंकू; धनुष्याने आम्ही युद्ध जिंकू; धनुष्याने आम्ही तीव्र समर-संघर्ष जिंकू. धनुष्य शत्रूची कामना/इच्छा निष्फळ करते; धनुष्याने आम्ही सर्व दिशा जिंकू.
Mantra 3
वक्ष्यन्तीवेदा गनीगन्ति कर्णं प्रियं सखायं परिषस्वजाना । योषेव शिङ्क्ते वितताधि धन्वञ्ज्या इयं समने पारयन्ती ॥
आकांक्षिणी स्त्रीसारखी ती पुन्हा पुन्हा कानाशी येते, प्रिय सख्याला आलिंगन देत. पत्नीप्रमाणे ती स्वतःला सजविते—धनुष्यावर ताणलेली ही धनुर्ज्या, समरात पार नेणारी.
Mantra 4
ते आचरन्ती समनेव योषा मातेव पुत्रं बिभृतामुपस्थे । अप शत्रून्विध्यतां संविदाने आर्त्नी इमे विष्फुरन्ती अमित्रान् ॥
समरात चालणाऱ्या स्त्रीसारखी, आणि माता जशी पुत्राला मांडीवर धरीते तशी—संविदा (एकमताने) कार्य करणारे धनुष्याचे हे दोन टोक शत्रूंना भेदून दूर करो. कंपित होणाऱ्या या दोन आर्त्नी (भुजा/टोक) अमित्रांना चुरडून टाको.
Mantra 5
बह्वीनां पिता बहुरस्य पुत्रश्चिश्चा कृणोति समनावगत्य । इषुधिः सङ्काः पृतनाश्च सर्वाः पृष्ठे निनद्धो जयति प्रसूतः ॥
अनेकांचा पिता, बहुसमृद्धीचा पुत्र—रणसमागमात प्रवेश करून तो सर्व काही घडवितो व सम्यक् क्रमाने मांडतो. इषुधी, कवच-उपकरणे आणि सर्व युद्धे पाठीवर बांधलेली—प्रेषित योद्धा विजय मिळवितो.
Mantra 6
रथे तिष्ठन्नयति वाजिनः पुरो यत्रयत्र कामयते सुषारथिः । अभीशूनां महिमानं पनायत मनः पश्चादनु यच्छन्ति रश्मयः ॥
रथावर उभा राहून सुषारथि वाजिनांना पुढे नेतो—जिथे जिथे तो इच्छितो तिथे. लगामांच्या (अभीशू) महिम्याचे स्तवन करा; रश्मी (शक्तीरेषा) मागोमाग मनाचा अनुकरण करीत त्याला धरून ठेवतात.
Mantra 7
तीव्रान्घोषान्कृण्वते वृषपाणयोऽश्वा रथेभिः सह वाजयन्तः । अवक्रामन्तः प्रपदैरमित्रान्क्षिणन्ति शत्रूँरनपव्ययन्तः ॥
तीव्र घोष करीत, वृष-पाणि अश्व—रथांशी युक्त होऊन—बलसमृद्धी पुढे आणतात. पुढे झेपावणाऱ्या पावलांनी ते अमित्रांना तुडवितात, शत्रूंना क्षीण करतात—मार्गक्रमणापासून कधीही न ढळता.
Mantra 8
रथवाहनं हविरस्य नाम यत्रायुधं निहितमस्य वर्म । तत्रा रथमुप शग्मं सदेम विश्वाहा वयं सुमनस्यमानाः ॥
‘रथवाहन’ हे या हवि-स्थळाचे नाव आहे; जिथे याचे आयुध आणि त्याचे वर्म (कवच) ठेवलेले आहे. तेथे आम्ही विजयी रथाजवळ जाऊन आसन घेऊ—सर्वदा, सुमन (शुभ-मन) धारण करून.
Mantra 9
स्वादुषंसदः पितरो वयोधाः कृच्छ्रेश्रितः शक्तीवन्तो गभीराः । चित्रसेना इषुबला अमृध्राः सतोवीरा उरवो व्रातसाहाः ॥
हे पितरांनो—मधुर-सभासीन, आमची आयु-धारा (जीवन-वृद्धी) धारण करणारे; संकटात आश्रय घेऊन उभे राहिलेले, गभीर व शक्तिमान। चित्रसेना, इषु-बलाने समर्थ, अमृध्र (अविश्वासघात न करणारे); सतोवीर, व्यापक, व्रातसाह (घेरणाऱ्या दलांना जिंकणारे).
Mantra 10
ब्राह्मणासः पितरः सोम्यासः शिवे नो द्यावापृथिवी अनेहसा । पूषा नः पातु दुरितादृतावृधो रक्षा माकिर्नो अघशंस ईशत ॥
ब्राह्मण-पितरांनो, सोम्य (सोम-समृद्ध) पितरांनो, आम्हांवर शिव (अनुग्रह) असो; द्यावा-पृथिवी आम्हांस अनिहस (अक्लेश) विस्तार देवो. ऋत-वर्धक पूषन् आम्हांस दुरितापासून वाचवो; रक्षा करो—अघशंस (दुष्ट-वक्ता) कोणीही आम्हांवर अधिकार गाजवू नये.
Mantra 11
सुपर्णं वस्ते मृगो अस्या दन्तो गोभिः संनद्धा पतति प्रसूता । यत्रा नरः सं च वि च द्रवन्ति तत्रास्मभ्यमिषवः शर्म यंसन् ॥
ती सु-पर्ण (सुंदर पंखांची) धारण करते; तिचा ‘दात’ मृग (वन्य पशू) आहे. गोभिः (गौ-रश्मी/किरण) यांनी बांधलेली, मुक्त होताच ती उडून जाते. जिथे नर (योद्धे) एकत्र धावतात आणि विखुरतात, तिथे आमच्यासाठी इषवः (बाण) आश्रय-रक्षण आणोत—नियोजित शक्ती आमच्यासाठी अपाय न होता कवच ठरोत.
Mantra 12
ऋजीते परि वृङ्धि नोऽश्मा भवतु नस्तनूः । सोमो अधि ब्रवीतु नोऽदितिः शर्म यच्छतु ॥
हे ऋजीते (सरळ करणाऱ्या), आम्हांला सर्व बाजूंनी वेढून वाढव—अश्मा (दगड) आमची तनू (देह) होवो. सोम आमच्या अंतरी वाणी बोलो; अदिती आम्हांला शांती व आश्रय देवो.
Mantra 13
आ जङ्घन्ति सान्वेषां जघनाँ उप जिघ्नते । अश्वाजनि प्रचेतसोऽश्वान्त्समत्सु चोदय ॥
ते सानु (कड्या/उतार) चढून उडी घेतात; त्यांच्या जघन (मागील भागा)वर प्रहार करतात. हे अश्वाजनि (अश्व-जनक), हे प्रचेतस (प्रखर-चेतन शक्ति), समत्सु (युद्धांत) अश्वांना पुढे हाक—शक्तींना निर्णायक अग्रगतीस प्रवृत्त कर.
Mantra 14
अहिरिव भोगैः पर्येति बाहुं ज्याया हेतिं परिबाधमानः । हस्तघ्नो विश्वा वयुनानि विद्वान्पुमान्पुमांसं परि पातु विश्वतः ॥
सर्प जसा आपल्या वळ्यांनी भुजेला सर्व बाजूंनी वेढतो, तसा तो भुजेला घेरून अधिक बलवान शस्त्रालाही परतावतो. सर्व उपाय-विधाने जाणणारा ‘हस्तघ्न’—तो पुरुष-शक्तीस्वरूप—त्या पुरुषाचे सर्व दिशांनी रक्षण करो.
Mantra 15
आलाक्ता या रुरुशीर्ष्ण्यथो यस्या अयो मुखम् । इदं पर्जन्यरेतस इष्वै देव्यै बृहन्नमः ॥
लालिमा धारण केलेली, तेजस्वी शिरोभाग असलेली, आणि ज्याचे मुख लोखंडाचे आहे—त्या देवी ‘इषु’ (बाण)ला हा महान नमस्कार। पर्जन्याच्या रेतस् (बीज) पासून उत्पन्न झालेली ती दिव्य—तिला ‘बृहन्नमः’; ती वर्षण-शक्तीचे वेगवान साधन आहे.
Mantra 16
अवसृष्टा परा पत शरव्ये ब्रह्मसंशिते । गच्छामित्रान्प्र पद्यस्व मामीषां कं चनोच्छिषः ॥
सोडली गेलीस तर दूर उडून जा, हे शरव्ये—ब्रह्माने तीक्ष्ण केलेली. शत्रूंकडे जा, त्यांच्यावर कोसळ; त्यांच्यातील कोणालाही उरू देऊ नकोस. पण तुझ्या उरलेल्या आघातापासून मला अलिप्त ठेव.
Mantra 17
यत्र बाणाः सम्पतन्ति कुमारा विशिखा इव । तत्रा नो ब्रह्मणस्पतिरदितिः शर्म यच्छतु विश्वाहा शर्म यच्छतु ॥
जिथे बाण एकत्र येऊन दाटपणे कोसळतात, जणू शिखाहीन कुमार एकदम धावून येतात—तिथे ब्रह्मणस्पती आणि अदिती आम्हांस शांती व आश्रय देवोत; सर्वदा, सर्वत्र, सर्व प्रकारे तेच रक्षण देवोत.
Mantra 18
मर्माणि ते वर्मणा छादयामि सोमस्त्वा राजामृतेनानु वस्ताम् । उरोर्वरीयो वरुणस्ते कृणोतु जयन्तं त्वानु देवा मदन्तु ॥
मी तुझे मर्मस्थान कवचाने झाकतो; सोम-राजा तुला अमृतत्वाने आवरो. वरुण तुझ्यासाठी अधिक विस्तीर्ण, अधिक सुरक्षित असा अवकाश घडवो; विजयाकडे पुढे जाणाऱ्या तुझ्यात देव आनंद मानोत.
Mantra 19
यो नः स्वो अरणो यश्च निष्ट्यो जिघांसति । देवास्तं सर्वे धूर्वन्तु ब्रह्म वर्म ममान्तरम् ॥
तो आपलाच असो वा परका, जो आम्हाला घायाळ करून पाडू पाहतो—त्याला सर्व देव दाबून टाकोत, मागे ढकलोत; कारण माझ्या अंतरी ब्रह्माचे कवच आहे—सत्य-वाणीची रक्षणशक्ती.
It is a protection hymn that empowers a warrior’s armor and weapons through mantra, asking for an unpierced body, safe space, and the turning back of hostility.
The main addressed power is Varman—armor/weaponry as protective force—while the hymn also calls on Ancestors, Heaven-and-Earth, Pūṣan, and All Gods to complete the protection.
Beyond physical armor, the hymn says the strongest shield is brahman—the sacred, truth-charged Word—described as “my inner armor” that guards against enemies and fear.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.