Adhyaya 217: Eulogy of the Merits (Phalaśruti) of the Dharāṇī–Varāha Dialogue

Verse 1

अथ धरणीवराहसंवादफलश्रुतिवर्णनम् ॥ सनत्कुमार उवाच ॥ उक्तं भगवता सर्वं यथावत्परमेष्ठिना ॥ पृष्टेन संशयं सम्यक्परं कृत्वार्थनिश्चयम् ॥

ഇപ്പോൾ ധരണീ-വരാഹ സംവാദത്തിന്റെ ഫലശ്രുതി വർണ്ണനം. സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—പരമേഷ്ഠി ഭഗവാൻ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ എല്ലാം യഥാവിധി പ്രസ്താവിച്ചു; സംശയം പൂർണ്ണമായി നീക്കി വിഷയത്തിന്റെ ശരിയായ നിർണ്ണയം സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 2

भगवद्विश्वरूपस्य स्थाणोरप्रतिमौजसः ॥ क्रीडतो लोकनाथस्य कानने मृगरूपिणः ॥

ഭഗവാന്റെ വിശ്വരൂപം—അപ്രതിമ തേജസ്സുള്ള സ്ഥാണു—മറ്റും മൃഗരൂപം ധരിച്ചു വനത്തിൽ ക്രീഡിക്കുന്ന ലോകനാഥൻ എന്ന വിഷയമാണ്.

Verse 3

यथा शरीरं शृङ्गं च पुण्यक्षेत्रे प्रतिष्ठितम् ॥ हिताय जगतस्तत्र तीर्थानि च यथाभवन् ॥

ശരീരവും ശൃംഗവും പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ എങ്ങനെ പ്രതിഷ്ഠിതമായി, അവിടെ ലോകഹിതാർത്ഥം തീർത്ഥങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉദ്ഭവിച്ചു—അത് പറയുക.

Verse 4

तन्मे ब्रूहि महाभाग यथातत्त्वं जगत्पते ॥ ब्रह्मोवाच ॥ पुलस्त्यो वक्ष्यते शेषं यदतोऽन्यन्महामुने ॥

മഹാഭാഗാ, ജഗത്പതേ, അത് യഥാതത്ത്വമായി എനിക്ക് പറയുക. ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: മഹാമുനേ, ശേഷവും ഇതിന് അപ്പുറമുള്ളതും പുലസ്ത്യൻ വിശദീകരിക്കും.

Verse 5

सर्वेषामेव तीर्थानामेषां फलविनिश्चयम् ॥ कुरु राज्यं पुरस्कृत्य मुनीनां पुरतो वने ॥

ഈ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളുടെ ഫലം നിർണ്ണയിക്ക; വനത്തിൽ മുനിമാരുടെ സന്നിധിയിൽ, രാജധർമ്മത്തെ മുൻനിർത്തി അത് ചെയ്യുക.

Verse 6

पुत्रो मे मत्समः सम्यग्वेदवेदाङ्गतत्त्ववित् ॥ यच्छ्रुत्वा पुरुषस्तात विमुक्तः सर्वकिल्बिषैः

എന്റെ പുത്രൻ എനിക്കു തുല്യൻ; വേദവും വേദാംഗങ്ങളും സംബന്ധിച്ച തത്ത്വം സമ്യകായി അറിയുന്നവൻ. താതാ, ഇത് കേട്ടാൽ മനുഷ്യൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനാകും.

Verse 7

यशस्वी कीर्त्तिमान्भूत्वा वन्द्यते प्रेत्य चेह च ॥ श्रोतव्यमेतत्सततं चातुर्वर्ण्यैः सुसंयुतैः

യശസ്സും കീർത്തിയും പ്രാപിച്ച് മനുഷ്യൻ ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും വന്ദ്യനാകുന്നു. ചാതുർവർണ്യത്തിൽ സുസംയമമുള്ളവർ ഇത് സദാ ശ്രവിക്കേണ്ടതാണ്.

Verse 8

माङ्गल्यं च शिवं चैव धर्मकामार्थसाधकम् ॥ श्रीभूतिजननं पुण्यमायुष्यं विजयावहम्

ഇത് മാംഗല്യകരവും ശിവകരവും ആകുന്നു; ധർമ്മ‑കാമ‑അർത്ഥങ്ങളെ സാധിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ഇത് ശ്രീയും സമൃദ്ധിയും ജനിപ്പിക്കുന്നു, പുണ്യദായകമാണ്, ആയുസ്സ് വർധിപ്പിക്കുകയും വിജയം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 9

धन्यं यशस्यं पापघ्नं स्वस्तिकृच्छान्तिकारकम् ॥ श्रुत्वैवं पुरुषः सम्यङ्न दुर्गतिमवाप्नुयात्

ഇത് ധന്യവും യശസ്സുനൽകുന്നതും പാപനാശകവും സ്വസ്തിയും ശാന്തിയും വരുത്തുന്നതുമാണ്. ഇങ്ങനെ സമ്യകമായി ശ്രവിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ ദുര്‍ഗതി പ്രാപിക്കുകയില്ല.

Verse 10

सनत्कुमारं संदिश्य विरराम महायशाः ॥ एतद्वः कथितं सर्वं मया तत्त्वेन सत्तमाः

സനത്കുമാരനോട് ഉപദേശിച്ച് ആ മഹായശസ്വി വിരമിച്ചു. ‘ഹേ സത്തമരേ, തത്ത്വപ്രകാരം ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.’

Verse 11

वराहभूमिसंवादं सारमुद्धृत्य सत्तमाः ॥ यश्चैव कीर्त्तयेन्नित्यं श्रृणुयाद्वापि भक्तितः

ഹേ സത്തമരേ, വരാഹനും ഭൂമിയും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തിന്റെ സാരം എടുത്ത്—ഇത് നിത്യം കീർത്തനം ചെയ്യുന്നവനോ, അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തിയോടെ ശ്രവിക്കുന്നവനോ…

Verse 12

सर्वपापविनिर्मुक्तः स याति परमां गतिम् ॥ प्रभासे नैमिषारण्ये गङ्गाद्वारेऽथ पुष्करे

സകലപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായ ആ മനുഷ്യൻ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു—പ്രഭാസത്തിൽ, നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ, ഗംഗാദ്വാരത്തിൽ, പുഷ്കരത്തിലും.

Verse 13

प्रयागे ब्रह्मतीर्थे च तीर्थे चामरकण्टके ॥ यत्पुण्यफलमाप्नोति तत्कोटिगुणितं भवेत्

പ്രയാഗത്തിൽ, ബ്രഹ്മതീർത്ഥത്തിൽ, അമരകണ്ടകത്തിലെ തീർത്ഥത്തിൽ—അവിടെ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം കോടി മടങ്ങ് വർധിക്കുന്നു.

Verse 14

कपिलां द्विजमुख्याय सम्यग्दत्त्वा तु यत्फलम् ॥ प्राप्नोति सकलं श्रुत्वा चाध्यायं तु न संशयः

പ്രമുഖ ദ്വിജനു വിധിപൂർവം കപിലാ ഗാവിനെ ദാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഏതോ, ഈ അധ്യായം ശ്രവിച്ചാൽ അതെല്ലാം ലഭിക്കുന്നു—സംശയമില്ല.

Verse 15

श्रुत्वाऽस्यैव दशाध्यायं शुचिर्भूत्वा समाहितः ॥ अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां फलं प्राप्नोति मानवः

ഈ പത്ത് അധ്യായങ്ങൾ ശ്രവിച്ച്, ശുദ്ധനായി ഏകാഗ്രചിത്തനായി, മനുഷ്യൻ അഗ്നിഷ്ടോമവും അതിരാത്രവും എന്ന യാഗങ്ങളോടു തുല്യമായ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 16

यः पुनः सततं शृण्वन्नैरन्तर्येण बुद्धिमान् ॥ पारयेत्परया भक्त्या तस्यापि शृणु यत्फलम् ॥

വിവേകിയായ ഒരാൾ ഇടവിടാതെ നിരന്തരം ശ്രവിച്ചു പരമഭക്തിയോടെ (ഈ ഗ്രന്ഥം) സമാപിപ്പിച്ചാൽ—അവനു ലഭിക്കുന്ന ഫലവും കേൾക്കുക.

Verse 17

सर्वयज्ञेषु यत्पुण्यं सर्वदानेषु यत्फलम् ॥ सर्वतीर्थाभिषेकेन यत्फलं मुनिभिः स्मृतम् ॥

സകല യജ്ഞങ്ങളിലുമുള്ള പുണ്യം, സകല ദാനങ്ങളിലുമുള്ള ഫലം, കൂടാതെ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാന-അഭിഷേകത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലം എന്നു മുനിമാർ സ്മരിച്ചതെല്ലാം—

Verse 18

तत्प्राप्नोति न सन्देहो वराहवचनं यथा ॥ यदेतत्पारयेद्भक्त्या मम माहात्म्यमुत्तमम् ॥

അവൻ അതു പ്രാപിക്കുന്നു—സംശയമില്ല—വരാഹവചനപ്രകാരം, ഭക്തിയോടെ എന്റെ ഈ ഉത്തമ മാഹാത്മ്യം പാരായണം പൂർത്തിയാക്കുന്നവൻ.

Verse 19

तस्य नारायणो देवः सन्तुष्टः स्याद्धि सर्वदा ॥ यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या नैरन्तर्येण मानवः ॥

അവനോടു ദേവനായ നാരായണൻ എപ്പോഴും സന്തുഷ്ടനായിരിക്കും—അഥവാ, ഭക്തിയോടെ ഇടവിടാതെ ഇതു ശ്രവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.

Verse 20

श्रुत्वा तु पूजयेत्शास्त्रं यथा विष्णुं सनातनम् ॥ गन्धपुष्पैस्तथा वस्त्रैर्ब्राह्मणानां च तर्पणैः ॥

ശ്രവിച്ചതിന് ശേഷം ശാസ്ത്രത്തെ സനാതന വിഷ്ണുവിനെപ്പോലെ പൂജിക്കണം—സുഗന്ധവും പുഷ്പവും, വസ്ത്രവും, കൂടാതെ ബ്രാഹ്മണർക്കുള്ള തർപ്പണവുംകൊണ്ട്.

Verse 21

यथाशक्ति नृपो ग्रामैः पूजयेत्च वसुन्धरे ॥ श्रुत्वा तु पूजयेद्यः पौराणिकं नियतः शुचिः ॥

യഥാശക്തി രാജാവ് ഗ്രാമങ്ങൾ (ഭൂദാനം/വാസസ്ഥലങ്ങൾ) നൽകി വസുന്ധരയെയും ആദരിക്കണം. കൂടാതെ, നിയമനിഷ്ഠനും ശുചിയുമായിട്ട് ശ്രവിച്ച ശേഷം പൗരാണികനെ (വക്താവിനെ) പൂജിക്കുന്നവൻ—

Verse 22

कीर्तयित्वा व्रजेत्त्वर्गं कल्यमुत्थाय मानवः ॥ सूत उवाच ॥ इत्युक्त्वा भगवान्देवः परमेष्ठी प्रजापतिः ॥

ഇത് കീർത്തിച്ച് മനുഷ്യൻ ശുഭ മുഹൂർത്തത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ഭഗവാൻ ദേവൻ, പരമേഷ്ഠി പ്രജാപതി—

Verse 23

अपुत्रस्य भवेत्पुत्रः सपौत्रस्य सुपौत्रकः ॥ यस्येदं लिखितं गेहे तिष्ठेत्सम्पूज्यते सदा ॥

പുത്രനില്ലാത്തവന് പുത്രൻ ലഭിക്കും; പൗത്രന്മാർ ഉള്ളവന് സുപൗത്രൻ ലഭിക്കും—ആരുടെ വീട്ടിൽ ഈ എഴുതപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥം നിലനിൽക്കുകയും എപ്പോഴും വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവോ.