Adhyaya 347

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वै हाटकेश्वरम् । नलेश्वरात्पूर्वभागे शतधन्वंतरद्वये

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാദേവി, നലേശ്വരത്തിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്ത് ഇരുനൂറ് ധനുസ്സിന്റെ ദൂരത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ‘ഹാടകേശ്വര’ ലിംഗത്തിലേക്ക് പോകണം।

Verse 2

अगस्त्याम्रवनंनाम तत्र स्थाने तु संस्थितम् । चिंतामणेस्तु पूर्वेण ईशाने त्रिशतंधनुः । तत्र पूर्वं तपस्तप्तमगस्त्येन महात्मना

അവിടെ ‘അഗസ്ത്യാമ്രവനം’ എന്നൊരു സ്ഥലം നിലകൊള്ളുന്നു. ചിന്താമണിയുടെ ഈശാന (വടക്കുകിഴക്ക്) ദിശയിൽ മൂന്നു നൂറ് ധനുസ്സിന്റെ ദൂരത്തിൽ, മഹാത്മാവായ അഗസ്ത്യൻ പൂർവ്വം തപസ്സു ചെയ്ത സ്ഥലം അതുതന്നെ।

Verse 3

देव्युवाच । कस्मिन्काले महादेव सर्वं विस्तरतो वद

ദേവി അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവ, ഇത് ഏത് കാലത്താണ് സംഭവിച്ചത്? എല്ലാം വിശദമായി പറയുക।

Verse 4

ईश्वर उवाच । पुरा दैत्यगणा रौद्रा बभूवुर्वरवर्णिनि । कालकेया इति ख्यातास्त्रैलोक्योच्छेदकारकाः

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ വരവർണിനി, പൂർവ്വകാലത്ത് ഭീകരമായ ദൈത്യഗണങ്ങൾ ഉദിച്ചു; അവർ ‘കാലകേയർ’ എന്നു പ്രസിദ്ധർ, ത്രിലോക നാശത്തിന് കാരണമായവർ।

Verse 5

अथ ते निहताः सर्वे विष्णुना प्रभविष्णुना । दैत्यसूदननाम्ना तु प्रभासक्षेत्रवासिना

അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും പ്രഭാവശാലിയായ വിഷ്ണുവാൽ വധിക്കപ്പെട്ടു; പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിൽ വസിക്കുന്ന ആ ഭഗവാൻ അവിടെ ‘ദൈത്യസൂദനൻ’—ദൈത്യനാശകൻ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായിരുന്നു।

Verse 6

कृत्वा व्याघ्रस्य रूपं तु नाम्ना चक्रमुखीति च । हता वै तेन रूपेण ततोऽभूद्दैत्यसूदनः

അവൻ വ്യാഘ്രരൂപം ധരിച്ചു, ‘ചക്രമുഖീ’ എന്ന നാമത്താലും പ്രസിദ്ധനായി. അതേ രൂപത്തിൽ അവരെ വധിച്ചു; ആ കർമം മൂലം ‘ദൈത്യസൂദനൻ’ എന്നു ഖ്യാതി നേടി.

Verse 7

हतशेषाः समुद्रांते प्रविष्टा भयविह्वलाः । ततस्ते मंत्रयामासुः पीड्यंते देवताः कथम्

വധത്തിൽ നിന്ന് ശേഷിച്ചവർ ഭയവിഹ്വലരായി സമുദ്രതീരത്തിലേക്ക് കയറി. പിന്നെ അവർ ആലോചിച്ചു—“ദേവന്മാരെ വീണ്ടും എങ്ങനെ പീഡിപ്പിക്കാം?”

Verse 9

अथ ते समयं कृत्वा रात्रौ निष्क्रम्य सागरात् । निर्जघ्नुस्तापसांस्तत्र यज्ञदानरतान्प्रिये

പിന്നീട് അവർ കരാർ ഉറപ്പാക്കി, രാത്രിയിൽ സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. അവിടെ യജ്ഞദാനങ്ങളിൽ നിരതരായ തപസ്വികളെ, ഹേ പ്രിയേ, അവർ വധിച്ചു.

Verse 10

प्रभासे तु महादेवि तत्र द्वादशयोजने । वसिष्ठस्याश्रमे तत्र महर्षीणां महात्मनाम्

ഹേ മഹാദേവീ! പ്രഭാസത്തിൽ ദ്വാദശ യോജന പരിധിക്കുള്ളിൽ അവിടെ വസിഷ്ഠന്റെ ആശ്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു—മഹാത്മ മഹർഷിമാരുടെ നിവാസസ്ഥലം.

Verse 11

भक्षितानि सहस्राणि पंच सप्त च तापसान् । शतानि पंच रैभ्यस्य विश्वामित्रस्य षोडश

അവർ തപസ്വികളിൽ ആയിരങ്ങളെ ഭക്ഷിച്ചു—അഞ്ചായിരവും പിന്നെ ഏഴും. കൂടാതെ റൈഭ്യന്റെ അഞ്ചുനൂറും വിശ്വാമിത്രന്റെ പതിനാറും അവർ ഗ്രസിച്ചു.

Verse 12

च्यवनस्य च सप्तैव जाबालेर्द्विशतं मुनेः । वालखिल्याश्रमे पुण्ये षट्छतानि दुरात्मभिः

ആ ദുരാത്മാക്കൾ ച്യവന മഹർഷിയുടെ ഏഴുപേരെയും ജാബാലി മുനിയുടെ ഇരുന്നൂറുപേരെയും ഭക്ഷിച്ചു. പവിത്രമായ വാലഖില്യ ആശ്രമത്തിൽ അറുനൂറുപേരെയും അവർ കൊന്നുതിന്നു.

Verse 13

यत्र क्वचिद्भवेद्यज्ञस्तत्र गत्वा निशागमे । यज्ञदानसमायुक्तानृत्विजो भक्षयंति च

എവിടെയൊക്കെ യാഗം നടക്കുന്നുവോ, അവിടെയെല്ലാം രാത്രിയിൽ ചെന്ന് യാഗദാനകർമ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഋത്വിക്കുകളെ (പുരോഹിതന്മാരെ) അവർ ഭക്ഷിക്കുമായിരുന്നു.

Verse 14

ततो भयाकुलाः सर्वे बभूवुर्जगती तले । न च कश्चिद्विजानाति दैत्यानां तु विचेष्टितम्

പിന്നീട് ഭൂമിയിലുള്ളവരെല്ലാം ഭയവിഹ്വലരായി. എന്നാൽ ദൈത്യന്മാരുടെ ആ രഹസ്യപ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ച് ആർക്കും ഒന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

Verse 15

रात्रौ स्वपंति मुनयः सुखशय्यागताश्च ते । प्रभाते त्वध्वरे तेषामस्थिसंघाश्च केवलम्

രാത്രിയിൽ മുനിമാർ സുഖമായി കിടക്കയിൽ ഉറങ്ങുമായിരുന്നു; എന്നാൽ പ്രഭാതത്തിൽ യാഗഭൂമിയിൽ അവരുടെ എല്ലിൻകൂട്ടങ്ങൾ മാത്രമേ അവശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.

Verse 16

ततो धर्मक्रियास्त्यक्ता भूतले सर्वमानवैः । निःस्वाध्यायवषट्कारं भूतलं समपद्यत

പിന്നീട് ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരെല്ലാം ധർമ്മക്രിയകൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. ലോകം വേദാധ്യയനവും വഷട്കാരധ്വനികളും ഇല്ലാത്തതായിത്തീർന്നു.

Verse 17

अथान्ये तापसा रात्रौ संयुताश्च च धृतायुधाः । अथोच्छेदं गते धर्मे पीडितास्त्रिदिवौकसः

അപ്പോൾ മറ്റു തപസ്വികൾ രാത്രിയിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടി ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ചു എഴുന്നേറ്റു; ധർമ്മം നശിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ത്രിദിവവാസികൾ അത്യന്തം പീഡിതരായി।

Verse 18

किमेतदिति जल्पंतो ब्रह्माणं शरणं गताः । भगवंस्तापसाः सर्वे तथा ये ज्ञानशीलिनः

“ഇതെന്ത്?” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, എല്ലാ തപസ്വികളും ജ്ഞാനനിഷ്ഠരും ‘ഹേ ഭഗവൻ’ എന്നു വിളിച്ച് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചു।

Verse 19

भक्ष्यन्ते केनचिद्रात्रौ मृत्युमेव प्रयान्ति च । नष्टधर्मक्रियाः सर्वे भूतले प्रपितामह

“രാത്രിയിൽ ആരോ അജ്ഞാതൻ അവരെ ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവർ മരണത്തെയേ പ്രാപിക്കുന്നു. ഹേ പ്രപിതാമഹാ! ഭൂതലത്തിൽ എല്ലാ ധർമ്മകർമ്മങ്ങളും നശിച്ചിരിക്കുന്നു।”

Verse 20

यो धर्ममाचरेदह्नि स रात्रौ मृत्युमेति च । न स्वाध्यायवषट्कारं समस्ते भूतले विभो

“പകൽ ധർമ്മം ആചരിക്കുന്നവൻ രാത്രിയിൽ മരണത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഹേ വിഭോ! സമസ്ത ഭൂതലത്തിൽ സ്വാധ്യായവും ഇല്ല, വഷട്കാരവും ഇല്ല।”

Verse 21

धर्माभावाद्वयं सर्वे संदेहं परमं गताः । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ध्यात्वा देवः पितामहः । अब्रवीत्त्रिदशान्सर्वान्सन्देहं परमं गतान्

“ധർമ്മാഭാവം മൂലം ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പരമ സംശയത്തിലായി.” അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ധ്യാനിച്ച ദേവപിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവ്, പരമ സംശയത്തിലായിരുന്ന എല്ലാ ദേവന്മാരോടും അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 22

कालेया इति विख्याता दानवा रौद्रकारिणः । ते समुद्रं समासाद्य तापसान्भक्षयंति च

'കാലേയർ' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തരായ ആ ദാനവർ ഭയങ്കരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവരാണ്. അവർ സമുദ്രത്തെ ആശ്രയിച്ച് താപസന്മാരെ ഭക്ഷിക്കുന്നു.

Verse 23

युष्माकं च विनाशाय ते न शक्या निषूदितुम् । यतध्वमेषां नाशाय नो चेन्नाशो भविष्यति

അവർ നിങ്ങളുടെ നാശത്തിന് കാരണമാകും, അവരെ കൊല്ലുക പ്രയാസമാണ്. അവരുടെ നാശത്തിനായി പ്രയത്നിക്കുക, അല്ലാത്തപക്ഷം നിങ്ങളുടെ നാശം സംഭവിക്കും.

Verse 24

व्रजध्वं भूतले शीघ्रमगस्त्यो यत्र तिष्ठति । व्रतचर्यारतो नित्यं प्रभासे क्षेत्र उत्तमे

അഗസ്ത്യ മുനി വസിക്കുന്ന ഭൂമിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പോകൂ. അദ്ദേഹം ഉത്തമമായ പ്രഭാസ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിത്യവും വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു.

Verse 25

स शक्तः सागरं पातुं मित्रावरुणसंभवः । प्रसाद्यश्च स युष्माभिः समुद्रं पिब सत्तम

മിത്രാവരുണന്മാരുടെ പുത്രനായ അദ്ദേഹത്തിന് സമുദ്രത്തെ കുടിക്കാൻ കഴിയും. നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ പ്രസാദിപ്പിച്ച്, 'ഹേ സത്തമ! സമുദ്രത്തെ പാനം ചെയ്താലും' എന്ന് അപേക്ഷിക്കുക.

Verse 26

ततस्तथा कृते तेन ते सर्वे दानवाधमाः । वध्या युष्माकं भविष्यंति एवं च त्रिदिवेश्वराः

അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചെയ്തുകഴിയുമ്പോൾ, ആ നീചരായ ദാനവന്മാരെല്ലാം നിങ്ങൾക്ക് വധിക്കാൻ കഴിയുന്നവരായിത്തീരും. ഹേ ദേവന്മാരേ! ഇത് ഇപ്രകാരം സംഭവിക്കും.

Verse 27

ईश्वर उवाच । एवमुक्ताः सुराः सर्वे ब्रह्मणा लोककारिणा । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य अगस्त्यं शरणं गताः

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ലോകഹിതകാരിയായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സർവ്വദേവന്മാരും പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിലെത്തി അഗസ്ത്യമുനിയുടെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.

Verse 28

देवा ऊचुः । रक्षरक्ष द्विजश्रेष्ठ त्रैलोक्यं संशयं गतम् । कालकेयैः प्रतिध्वस्तं समुद्रं समुपाश्रितैः

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—രക്ഷിക്കണമേ, രക്ഷിക്കണമേ, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ത്രിലോകവും ഭീതിസംശയത്തിൽ ആകുന്നു; സമുദ്രത്തെ ആശ്രയിച്ച കാലകേയർ ആക്രമിച്ച് നാശം വിതച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 29

तं शोषय द्विजश्रेष्ठ हितार्थं त्रिदिवौकसाम् । नान्यः शक्तः पुमान्कश्चित्कर्तुमीदृक्क्रिया विभो

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ത്രിദിവവാസികളുടെ ഹിതത്തിനായി ആ സമുദ്രത്തെ ശോഷിപ്പിക്കണമേ. ഹേ വിഭോ, ഇത്തരമൊരു കർമ്മം ചെയ്യാൻ നിങ്ങളൊഴികെ മറ്റാരും ശേഷിയുള്ളവരല്ല.

Verse 30

ईश्वर उवाच । एवमुक्तः सुरगणैरगस्त्यो मुनिपुङ्गवः । जगाम त्रिदशैः सार्धं समुद्रं प्रति हर्षितः

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ദേവഗണങ്ങൾ ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചതോടെ മുനിപുങ്ഗവനായ അഗസ്ത്യൻ സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം സമുദ്രത്തേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 31

गीयमानस्तु गंधर्वैः स्तूयमानस्तु किन्नरैः । श्लाघ्यमानस्तु विबुधैर्वाक्यमेतदुवाच ह

ഗന്ധർവന്മാർ പാടുകയും കിന്നരന്മാർ സ്തുതിക്കുകയും ദേവന്മാർ പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കെ, അദ്ദേഹം അപ്പോൾ ഈ വാക്കുകൾ അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 32

एष त्रैलोक्यरक्षार्थं शोषयामि महार्णवम् । द्रक्ष्यध्वं कौतुकं देवाः समीनमकरैर्महत्

ത്രിലോകരക്ഷാർത്ഥം ഞാൻ ഈ മഹാസമുദ്രത്തെ ശോഷിപ്പിക്കും. ഹേ ദേവന്മാരേ, മത്സ്യ-മകരാദികളാൽ നിറഞ്ഞ ഈ മഹാദ്ഭുത ദൃശ്യം കാണുവിൻ।

Verse 33

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठो ह्यगस्त्यो भगवान्मुनिः । गंडूषमकरोत्सर्वं सागरं सरितांपतिम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ മുനി അഗസ്ത്യൻ, നദികളുടെ അധിപനായ സമസ്ത സാഗരത്തെയും ഗണ്ഡൂഷമാത്രമാക്കി കുടിച്ചുതീർത്തു।

Verse 34

पीते तत्र महासिन्धावगत्स्ये न महात्मना । दानवा भयसंत्रस्ता इतश्चेतश्च बभ्रमुः

അവിടെ മഹാത്മാവായ അഗസ്ത്യൻ മഹാസിന്ധുവിനെ കുടിച്ചുതീർത്തപ്പോൾ ദാനവർ ഭയസന്ത്രസ്തരായി ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഓടിത്തിരിഞ്ഞു।

Verse 35

वध्यमानाः सुरैस्तत्र शस्त्रैः सुनिशितैस्तथा । कांतारमन्ये गच्छंतः पलायनपरायणा

അവിടെ ദേവന്മാരുടെ അത്യന്തം മൂർച്ചയുള്ള ആയുധങ്ങളാൽ വധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ചിലർ രക്ഷപ്പെടലേ ലക്ഷ്യമാക്കി കാന്താര വനത്തിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി।

Verse 36

हतभूयेषु दैत्येषु विदार्य धरणीतलम् । पातालं विविशुस्तूर्णं रुधिरेण परिप्लुताः

മിക്ക ദൈത്യരും ഹതരായപ്പോൾ, ശേഷിച്ചവർ രക്തത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ടവരായി ഭൂതലം പിളർത്തി വേഗത്തിൽ പാതാളത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 37

अथोचुस्त्रिदशा हृष्टा अगस्त्यं मुनिसत्तमम् । सिद्धं नो वांछितं सर्वं पूर्यतां सागरः पुनः

അപ്പോൾ ഹർഷിതരായ ദേവന്മാർ മുനിശ്രേഷ്ഠനായ അഗസ്ത്യനോട് പറഞ്ഞു— “ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം സിദ്ധമായി; ഇനി സമുദ്രം വീണ്ടും നിറയട്ടെ.”

Verse 38

अगस्त्य उवाच । जीर्णं तोयं मया देवास्तथैवामेध्यतां गतम् । उत्पत्स्यति रघूणां हि कुले नृपतिसत्तमः

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു— “ഹേ ദേവന്മാരേ, ഞാൻ ആ ജലം കുടിച്ച് ജീർണ്ണമാക്കി; അതു അമേധ്യതയിലേക്കു പോയതിനാൽ തിരികെ നൽകാൻ യോഗ്യമല്ല. എന്നാൽ രഘുവംശത്തിൽ ഒരു ശ്രേഷ്ഠ രാജാവ് ഉദിക്കും।”

Verse 39

भगीरथेति विख्यातः सर्वशस्त्रभृतां वरः । स ज्ञातिकारणादेव गंगां तत्रानयिष्यति

അവൻ ‘ഭഗീരഥൻ’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായി, എല്ലാ ആയുധധാരികളിലും ശ്രേഷ്ഠനായിരിക്കും; പിതൃകാര്യത്തിനായി അവൻ അവിടെ ഗംഗയെ കൊണ്ടുവരും।

Verse 40

ब्रह्मलोकात्सरिच्छ्रेष्ठां तया पूर्णो भविष्यति । एवमुक्त्वा सुरैः सार्द्धं स्वस्थानं चागमन्मुनिः

ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് നദികളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ അവൾ (ഗംഗ) വരും; അവളാൽ സമുദ്രം വീണ്ടും പൂർണ്ണമാകും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മുനി ദേവന്മാരോടൊപ്പം തന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് പോയി।

Verse 41

ततः स्वमाश्रमं प्राप्तं देवा वाक्यमथाबुवन् । अनेन कर्मणा ब्रह्मन्परितुष्टा वयं मुने

പിന്നീട് മുനി തന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു— “ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ഹേ മുനേ, ഈ കർമ്മം കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ അത്യന്തം പ്രസന്നരാണ്.”

Verse 42

किं कुर्मो ब्रूहि तेऽभीष्टं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യണം? നിന്റെ അഭീഷ്ടം പറയുക—അത് അത്യന്തം ദുർലഭമായാലും ശരി।

Verse 43

अगस्त्य उवाच । यावद्ब्रह्मसहस्राणि पंचविंशतिकोटयः । वैमानिको भविष्यामि दक्षिणांबरमूर्द्धनि

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഇരുപത്തിയഞ്ച് കോടി ബ്രഹ്മസഹസ്രങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത്ര കാലം, ഞാൻ ദക്ഷിണാകാശശിഖരത്തിൽ വൈമാനികനായി (ദിവ്യവിമാനചരനായി) ഇരിക്കും।

Verse 44

अत्रागत्य नरो यस्तु ममाश्रमपदे शुभे । हाटकेश्वरसांनिध्ये प्रभासक्षेत्र उत्तमे

ഏതൊരു മനുഷ്യൻ ഇവിടെ വന്ന്—എന്റെ ശുഭ ആശ്രമസ്ഥാനത്ത്, ഹാടകേശ്വരന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഉത്തമ പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിൽ—

Verse 45

स्नानमाचरते सम्यक्स यातु परमां गतिम् । पातालादवतीर्णं तं लिंगरूपं महेश्वरम्

വിധിപൂർവ്വം സ്നാനം ആചരിക്കുന്നവൻ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കും. പാതാളത്തിൽ നിന്ന് അവതീർണ്ണനായ ആ മഹേശ്വരൻ ഇവിടെ ലിംഗരൂപത്തിൽ വിരാജിക്കുന്നു।

Verse 46

मया तपः प्रभावेन स्थापितं यः प्रपूजयेत् । दिनेदिने भवेत्तस्य गोशतस्य फलं ध्रुवम्

എന്റെ തപഃപ്രഭാവം കൊണ്ട് സ്ഥാപിതമായ അതിനെ ആരെങ്കിലും ദിനംപ്രതി ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ, അവന് നിശ്ചയമായി നൂറു ഗോദാനഫലം ലഭിക്കും।

Verse 47

लोपामुद्रासहायं मां यो मर्त्यः संप्रपूजयेत् । अर्घ्यं दद्याद्विधानेन काश पुष्पैः समाहितः

ലോപാമുദ്രയെ സഹചാരിയായി കരുതി എന്നെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ച്, ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ കാശപ്പൂക്കളാൽ അർഘ്യം അർപ്പിക്കുന്ന മർത്ത്യൻ,

Verse 48

प्राप्ते शरदि काले च स यातु परमां गतिम् । लोपामुद्रासहायं मां हाटकेश्वरसंयुतम्

ശരദ്കാലം വന്നാൽ അവൻ പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു; ലോപാമുദ്രാസഹിതവും ഹാടകേശ്വരസംയുക്തനുമായ എന്നെ ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കുന്നതിനാൽ।

Verse 49

अयने चोत्तरे पूज्य गोलक्ष फलमाप्नुयात् । यः श्राद्धं कुरुते चात्र अयने चोत्तरे द्विजः । भूयात्तस्य फलं कृत्स्नं गयाश्राद्धस्य सत्तमाः

ഉത്തരായണത്തിൽ പൂജ ചെയ്താൽ അവൻ ലക്ഷ ഗോദാനഫലം പ്രാപിക്കുന്നു. കൂടാതെ ഇവിടെ ഉത്തരായണത്തിൽ ദ്വിജൻ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, ഹേ സത്തമന്മാരേ, ഗയാശ്രാദ്ധത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 50

ईश्वर उवाच । बाढमित्ये व ते चोक्त्वा सर्वे देवाः सवासवाः । स्वस्थानं तु गताः सर्वे संहृष्टमनसस्तदा

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—“തഥാസ്തു.” എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ എല്ലാ ദേവന്മാരും അന്നേരം ഹർഷിതചിത്തത്തോടെ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ധാമങ്ങളിലേക്കു പോയി.

Verse 51

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्राप्ते शरदि मानवः । अगस्त्यस्याश्रमं गत्वा हाटकेशं प्रपूजयेत्

അതുകൊണ്ട് ശരദ്കാലം വന്നാൽ മനുഷ്യൻ സർവ്വശ്രമത്തോടെയും അഗസ്ത്യാശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു ഹാടകേശനെ പൂജിക്കണം.

Verse 52

अगस्त्येश्वरनामानं कल्पलिंगं सुरप्रियम् । यश्चैतच्छुणुयाद्भक्त्या ऋषेस्तस्य विचेष्टितम् । अहोरात्रकृतात्पापात्तत्क्षणा देव मुच्यते

ഇത് അഗസ്ത്യേശ്വരനാമകമായ കൽപലിംഗം, ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയം. ഭക്തിയോടെ ആ ഋഷിയുടെ ചരിതം ശ്രവിക്കുന്നവൻ, ഹേ ദേവാ, പകലും രാത്രിയും ചെയ്ത പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് തത്സമയത്തിൽ തന്നെ മോചിതനാകുന്നു.

Verse 346

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये हाटकेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम षट्चत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീ സ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ സപ്തമ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ പ്രഥമ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘ഹാടകേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള മൂന്നുനൂറ്റി നാല്പത്തേഴാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.