Adhyaya 30

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । अग्नितीर्थं ततो गच्छेत्पावनं परमं नृणाम् । तत्र वह्निः पुरा नष्टो लब्धश्च त्रिदशैरपि

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം മനുഷ്യരെ പരമപവിത്രമാക്കുന്ന അഗ്നിതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. പണ്ട് അവിടെ അഗ്നിദേവൻ അപ്രത്യക്ഷനാവുകയും ദേവന്മാരാൽ വീണ്ടെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

Verse 2

ययातिरुवाच । किमर्थं भगवन्वह्निः पुरा नष्टो द्विजोत्तम । कथं तत्रैव लब्धस्तु कौतुकं मे महामुने

യയാതി പറഞ്ഞു: ഹേ ഭഗവൻ! ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! പണ്ട് അഗ്നിദേവൻ എന്ത് കാരണത്താലാണ് അപ്രത്യക്ഷനായത്? അദ്ദേഹം അവിടെത്തന്നെ വീണ്ടും എങ്ങനെ ലഭിച്ചു? ഹേ മഹാമുനേ, എനിക്ക് ഇക്കാര്യത്തിൽ വലിയ കൗതുകമുണ്ട്.

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । पुरा वृष्टिनिरोधोऽभूद्यावद्द्वादशवत्सरान् । संशयं परमं प्राप्तः सर्वो लोकः क्षुधार्दितः

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: പണ്ട് പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തോളം മഴ പെയ്തില്ല. വിശപ്പുകൊണ്ട് വലഞ്ഞ ലോകം മുഴുവൻ കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലും സംശയത്തിലുമായി.

Verse 4

प्रायो मृतो मृतप्रायः शेषोऽभूद्धरणीतले । नष्टा अरण्यजा ग्राम्याः पशवः पक्षिणो मृगाः

ഭൂമിയിൽ അവശേഷിച്ചവർ മിക്കവാറും മരിച്ചവരോ മരിച്ചതിന് തുല്യരോ ആയിരുന്നു. കാട്ടിലെയും നാട്ടിലെയും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും എല്ലാം നശിച്ചുപോയി.

Verse 5

एवं कृच्छ्रमनुप्राप्ते मर्त्यलोके नराधिपः । विश्वामित्रो मुनिवरः संदेहं परमं गतः

ഹേ രാജാവേ! മർത്യലോകത്ത് ഇത്രയും വലിയ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഉണ്ടായപ്പോൾ, മുനിശ്രേഷ്ഠനായ വിശ്വാമിത്രൻ വലിയ സംശയത്തിലും വിഷമത്തിലുമായി.

Verse 6

अन्नौषधिरसाभावादस्थिशेषो व्यजायत । अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्तः क्षुत्क्षामः पर्यटन्दिशः

അന്നവും ഔഷധികളും പോഷകസാരവും ഇല്ലായ്മകൊണ്ട് അവൻ അസ്ഥിശേഷമായി. പിന്നെ മറ്റൊരു ദിവസം വിശപ്പാൽ ക്ഷീണിച്ച് ദിക്കുദിക്കായി അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു.

Verse 7

चंडालनिलयं प्राप्तः क्षुत्तृषापीडितो भृशम् । तत्रापश्यन्मृतं श्वानं शुष्कं पार्थिवसत्तम

വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് അത്യന്തം പീഡിതനായി അവൻ ചണ്ഡാലന്റെ വാസസ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ ഉണങ്ങി കിടന്ന ഒരു മരിച്ച നായയെ കണ്ടു—ഹേ രാജശ്രേഷ്ഠാ.

Verse 8

तमादाय गृहं प्राप्तः प्रक्षाल्य सलिलेन तु । क्षुत्क्षामः पाचयामास ततस्तं पावकेऽजुहोत्

അത് എടുത്തുകൊണ്ട് വീട്ടിലെത്തി വെള്ളത്തിൽ കഴുകി, വിശപ്പാൽ ക്ഷീണിച്ച് അത് പാചകം ചെയ്തു; പിന്നെ ആ മാംസം അഗ്നിയിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിച്ചു.

Verse 9

अभक्ष्यभक्षणं ज्ञात्वा हव्यवाहस्ततो नृप । शक्रस्योपरि मन्युं स्वं चक्रेऽतीव महीपते

അഭക്ഷ്യം ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് അറിഞ്ഞ ഹവ്യവാഹനായ അഗ്നി, ഹേ നൃപാ, ഹേ ഭൂമിപതേ, ശക്രനോടു അത്യന്തം ക്രോധം ധരിച്ചു.

Verse 10

नष्टौषधिरसे लोके युक्तमेतद्धि सांप्रतम् । यादृगाप्तं हविस्तादृगग्निभक्षो विशिष्यते

ലോകത്തിൽ ഔഷധിസാരം നശിച്ചിരിക്കുന്നപ്പോൾ ഇതാണ് ഇപ്പോൾ യുക്തം—എങ്ങനെയൊരു ഹവിസ് ലഭിക്കുമോ, അങ്ങനെയേ അഗ്നി ഭുജിക്കുന്നതും അതനുസരിച്ച് വിശിഷ്ടമാകുന്നു.

Verse 11

नाभक्ष्यं भक्षयिष्यामि त्यजिष्ये क्षितिमंडलम् । येन शक्रादयो देवा यांति कष्टतरां दशाम्

ഞാൻ ഒരിക്കലും അഭക്ഷ്യം ഭക്ഷിക്കുകയില്ല; ആവശ്യമെങ്കിൽ ഭൂമിമണ്ഡലം തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കും—അതുകൊണ്ട് ശക്രാദി ദേവന്മാർ കൂടുതൽ കഠിന ദുഃഖാവസ്ഥയിൽ പതിക്കും.

Verse 12

एवं संचिंत्य मनसा सकोपो हव्यवाहनः । प्रणष्टः सकलं हित्वा मर्त्यलोकं चराचरम्

ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് കോപം നിറഞ്ഞ ഹവ്യവാഹനൻ (അഗ്നി) സകല ചരാചരങ്ങളോടുകൂടിയ മർത്ത്യലോകം ഉപേക്ഷിച്ച് പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

Verse 13

प्रणष्टे सहसा वह्नावग्निष्टोमादिकाः क्रियाः । प्रणष्टास्तु जनाः सर्वे विशेषात्संशयं गताः

അഗ്നി പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ അഗ്നിഷ്ടോമാദി യാഗക്രിയകൾ നിലച്ചു; എല്ലാവരും, പ്രത്യേകിച്ച്, ഗാഢമായ സംശയത്തിലായി.

Verse 14

ततो देवगणाः सर्वे संदेहं परमं गताः । यज्ञभागविहीनत्वान्मंत्रं चक्रुस्ततो मिथः

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും പരമ സംശയത്തിലായി; യജ്ഞഭാഗം ലഭിക്കാതിരുന്നതിനാൽ അവർ തമ്മിൽ തമ്മിൽ ആലോചന നടത്തി.

Verse 15

त्यक्तस्तु वह्निना मर्त्यस्ततो नाशं गता नराः । शेषनाशाद्वयं सर्वे विनंक्ष्यामो न संशयः

അഗ്നി മർത്ത്യരെ ഉപേക്ഷിച്ചതോടെ മനുഷ്യർ നാശത്തിലേക്ക് പോയി. ശേഷിപ്പും നശിച്ചാൽ ഞങ്ങളും—എല്ലാവരും—നിശ്ചയം നശിക്കും; സംശയമില്ല.

Verse 16

तस्मादन्वेष्यतां वह्निर्यत्र तिष्ठति सांप्रतम् । यथा चरति मर्त्ये च तथा नीतिर्विधीयताम्

അതുകൊണ്ട് അഗ്നി ഇപ്പോൾ എവിടെ വസിക്കുന്നുവോ അവിടെ അവനെ അന്വേഷിക്കണം. മർത്ത്യലോകത്തിൽ അവൻ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവോ അതനുസരിച്ച് യോജിച്ച നയം നിശ്ചയിക്കണം.

Verse 17

पुलस्त्य उवाच । एवं ते निश्चयं कृत्वा सर्वे देवाः सवासवाः । अन्वैषयंस्तथाग्निं ते समंतात्क्षितिमंडले

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ നിശ്ചയം ചെയ്ത്, ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭൂമണ്ഡലത്തിന്റെ ചുറ്റുമെങ്ങും അഗ്നിയെ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 18

ततस्ते पुरतो दृष्ट्वा शुकं श्रांता दिवौकसः । पप्रच्छुः श्रद्धया वह्निर्यदि दृष्टः प्रकथ्यताम्

അപ്പോൾ ക്ഷീണിച്ച സ്വർഗ്ഗവാസികൾ മുന്നിൽ ശുകനെ കണ്ടു ഭക്തിയോടെ ചോദിച്ചു—“നീ അഗ്നിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി ഞങ്ങളോട് പറയുക.”

Verse 19

शुक उवाच । योऽयं वंशो महानग्रे प्रदग्धो वह्निसंगतः । प्रणष्टो हव्यवाहोत्र मया दृष्टो महाद्युतिः

ശുകൻ പറഞ്ഞു—“മുമ്പ് അഗ്നിസ്പർശത്താൽ ദഹിച്ച ആ മഹാ വംശം (മുളങ്കൊമ്പ്) അവിടെയേ; അവിടെയാണ് അപ്രത്യക്ഷനായ ഹവ്യവാഹനായ അഗ്നിദേവനെ ഞാൻ മഹാദ്യുതിയോടെ കണ്ടത്.”

Verse 20

शुकेनावेदितो वह्निः शप्त्वा तं मन्युना वृतः । गद्गदा भावि ते वाणी प्रोक्त्वेदं प्रस्थितो द्रुतम्

ശുകൻ കാണിച്ചുതന്നപ്പോൾ, കോപത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട വഹ്നി (അഗ്നി) അവനെ ശപിച്ചു—“നിന്റെ വാക്ക് ഗദ്ഗദമായി, അഥവാ തട്ടിത്തടഞ്ഞു വരും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.

Verse 21

प्रविवेश शमीगर्भमश्वत्थं तरुसत्तमम् । तत्रस्थो द्विपराज्ञा स कथितो विबुधान्प्रति

അവൻ ശമീ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഗർഭത്തിലേക്ക്—വൃക്ഷങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠമായ അശ്വത്ഥത്തിലേക്ക്—പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന അവനെ ഗജരാജൻ ദേവന്മാർക്ക് അറിയിച്ചു.

Verse 22

स तं प्रोवाच ते जिह्वा विपरीता भविष्यति । ततो जलाशयं गत्वा पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके

അവൻ അവനോട് പറഞ്ഞു—“നിന്റെ നാവ് വക്രമായിത്തീരും.” തുടർന്ന് ‘അർബുദ’ എന്ന പർവതത്തിലെ ജലാശയത്തിലേക്ക് ചെന്നു,

Verse 23

प्रविष्टो भगवान्वह्निर्यथा देवैर्न लक्ष्यते । तत्रोत्थेन दर्दुरेण तेषां प्रोक्तो हुताशनः

ഭഗവാൻ വഹ്നി ദേവന്മാർക്ക് തിരിച്ചറിയാനാകാതെ അങ്ങനെ പ്രവേശിച്ചു. എന്നാൽ അവിടെ മേലേക്ക് പൊങ്ങിയ ഒരു തവള ഹുതാശനനെ അവർക്കു വെളിപ്പെടുത്തി.

Verse 24

अत्राऽसौ तिष्ठते वह्निर्निर्झरे पर्वतस्य च । दग्धाश्च जलजाः सर्वे सुतप्तेनैव वारिणा

“ഇവിടെയാണ് വഹ്നി പർവതത്തിന്റെ നീർച്ചാട്ടത്തിനുള്ളിൽ നിലകൊള്ളുന്നത്; അത്യന്തം ചൂടേറ്റ ഈ വെള്ളം കൊണ്ടുതന്നെ ജലജ ജീവികൾ എല്ലാം ദഗ്ധമായി.”

Verse 25

कृच्छ्रादहं विनिष्क्रांतस्तस्मान्मृत्युमुखात्सुराः । तच्छ्रुत्वा यत्नमास्थाय प्रविष्टो हव्यवाहनः

“ഹേ സുരന്മാരേ! ആ മരണമുഖത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ മഹാകഷ്ടത്തോടെ രക്ഷപ്പെട്ടു പുറത്തുവന്നു.” ഇത് കേട്ട് ഹവ്യവാഹനൻ (അഗ്നി) പരിശ്രമിച്ച് അകത്ത് പ്രവേശിച്ചു.

Verse 26

भविष्यसि विजिह्वस्त्वं शप्त्वा तं दर्दुरं नृपः

“നീ ജിഹ്വാഹീനൻ (അഥവാ ജിഹ്വാവികൃതൻ) ആകും”—എന്ന് രാജാവായ അഗ്നി ആ തവളയെ ശപിച്ചു പറഞ്ഞു।

Verse 27

ततो देवगणाः सर्वे निष्क्रांताः सलिलाश्रयात् । संवेष्ट्य तुष्टुवुः सर्वे स्तवैर्वेदोद्भवैर्नृप

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും ജലാശ്രയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു; ഹേ രാജാവേ, എല്ലാടവും ചുറ്റിനിന്ന് വേദോദ്ഭവമായ സ്തവങ്ങളാൽ അവനെ സ്തുതിച്ചു।

Verse 28

देवा ऊचुः । त्वमग्ने सर्वभूतानामंतश्चरसि पावक । त्वया हीनं जगत्सर्वं नाशं यास्यति सत्वरम्

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—ഹേ അഗ്നേ, ഹേ പാവകാ! നീ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തർഹൃദയത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; നിന്നില്ലാതെ ഈ സമസ്ത ലോകം വേഗത്തിൽ നാശത്തിലേക്ക് പോകും।

Verse 29

त्वं मुखं सर्वदेवानां त्वयि लोकाः प्रतिष्ठिताः । भूलोके च त्वया त्यक्ते वयं सर्वे सवासवाः । विनाशमेव यास्यामस्तस्मात्त्वं त्रातुमर्हसि

നീ സർവ്വദേവന്മാരുടെയും ‘മുഖം’; നിന്മേലാണ് ലോകങ്ങൾ പ്രതിഷ്ഠിതം. നീ ഭൂലോകം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും—ഇന്ദ്രനോടുകൂടെ—വിനാശത്തിലേക്കേ പോകൂ; അതിനാൽ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം।

Verse 30

त्वं ब्रह्मा त्वं महादेवस्त्वं विष्णुस्त्वं दिवाकरः । त्वं चंद्रस्त्वं च धनदो मरुत्त्वं च सुरेश्वरः

നീ ബ്രഹ്മാ, നീ മഹാദേവൻ, നീ വിഷ്ണു, നീ ദിവാകരൻ (സൂര്യൻ)। നീ ചന്ദ്രൻ, നീ ധനദൻ (കുബേരൻ); നീ മരുത്, നീ സുരേശ്വരൻ।

Verse 31

इंद्राद्या विबुधाः सर्वे त्वदायत्ता हुताशन । किमर्थं भगवन्मर्त्त्यं त्यक्त्वा त्वमत्र संस्थितः । किमर्थं भगवन्नस्माननागांस्त्यक्तुमिच्छसि

ഹേ ഹുതാശന! ഇന്ദ്രാദികളായ സർവ്വ ദേവന്മാരും നിനക്കധീനരാണ്. ഭഗവൻ, മർത്ത്യലോകം ഉപേക്ഷിച്ച് നീ ഇവിടെ എന്തുകൊണ്ട് നിലകൊള്ളുന്നു? കുറ്റമില്ലാത്ത ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ എന്തുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിക്കുന്നു?

Verse 32

पुलस्त्य उवाच । वेष्टितो भगवान्वह्निर्देवैः स्तुतिपरायणैः । तस्यैव निर्झरस्याथ तटस्थो वाक्यमब्रवीत्

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു— സ്തുതിയിൽ നിരതരായ ദേവന്മാർ ചുറ്റിനിന്നപ്പോൾ ഭഗവാൻ അഗ്നിദേവൻ ആ പുണ്യനിർഝരത്തിന്റെ തീരത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് പിന്നെ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 33

वह्निरुवाच । अभक्ष्यभक्षणे शक्रो मामिच्छति नियोजितुम् । तेनैव न करोत्येष वृष्टिं मर्त्त्ये सुरेश्वरः

അഗ്നി പറഞ്ഞു— ശക്രൻ എന്നെ അഭക്ഷ്യം ഭക്ഷിപ്പിക്കാൻ നിയോഗിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ദേവേശ്വരൻ മർത്ത്യലോകത്തിൽ മഴ പെയ്യിക്കുന്നില്ല।

Verse 34

अतोऽहं भूतलं त्यक्त्वा प्रविष्टो निर्झरे त्विह । प्रणष्टान्नरसे लोके न चाहं स्थातुमुत्सहे

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭൂതലം ഉപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ ഈ നിർഝരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ലോകത്തിൽ മനുഷ്യധർമ്മത്തിന്റെ സാരവും സദാചാരവും നശിച്ചപ്പോൾ അവിടെ നിലകൊള്ളാൻ എനിക്ക് മനസ്സില്ല।

Verse 35

शक्र उवाच । शृणु यस्मान्मया रोधः कृतो वृष्टेर्हुताशन । देवापिर्नाम धर्मज्ञः क्षत्रियाणां यशस्करः

ശക്രൻ പറഞ്ഞു— ഹേ ഹുതാശന, ഞാൻ മഴ തടഞ്ഞതിന്റെ കാരണം കേൾക്കുക. ദേവാപി എന്നൊരു പുരുഷൻ ഉണ്ട്— ധർമ്മജ്ഞൻ, ക്ഷത്രിയരുടെ യശസ്സിനെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ।

Verse 36

प्रतीपस्तत्सुतः साधुः सर्वशीलवतां वरः । देवापौ च गते स्वर्गं ज्येष्ठभ्रातरमग्रजम् । संत्यक्त्वा जगृहे राज्यं शंतनुस्तत्सुतोऽवरः

അവന്റെ പുത്രൻ പ്രതീപൻ സദ്ഗുണസമ്പന്നനായ ധർമ്മാത്മാവ്; സദാചാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ. ജ്യേഷ്ഠഭ്രാതാവ് ദേവാപി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, പ്രതീപന്റെ ഇളയ പുത്രൻ ശന്തനു മൂത്തവനെ മാറ്റിവെച്ച് രാജ്യം ഏറ്റെടുത്തു.

Verse 37

एतस्मात्कारणाद्राज्ये तस्य वृष्टिर्निराकृता । तवादेशात्करिष्यामि निवर्तस्व हुताशन

ഈ കാരണത്താലാണ് അവന്റെ രാജ്യത്തിൽ മഴ തടഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഞാൻ അത് ശരിയാക്കാം; അതിനാൽ പിന്മാറുക, ഹുതാശനാ (അഗ്നി)!

Verse 38

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः पुष्करावर्तकान्घनान् । द्रुतमाज्ञापयामास वृष्ट्यर्थं जगतीतले

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു— ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം സഹസ്രാക്ഷൻ (ഇന്ദ്രൻ) ‘പുഷ്കരാവർത്തക’ എന്ന മഴവഹ മേഘങ്ങളെ ഭൂതലത്തിൽ വൃഷ്ടിക്കായി വേഗത്തിൽ ആജ്ഞാപിച്ചു.

Verse 39

अथ शक्रसमादिष्टा विद्युत्वन्तो बलाहकाः । गम्भीरराविणः सर्वं भूतलं प्रचुरैर्जलैः । पूरयामासुरत्युग्रा द्युतिमन्तो महीपते

അപ്പോൾ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) കല്പിച്ചതിനാൽ, മിന്നലോടുകൂടിയ, ഗംഭീര ഗർജ്ജനമുള്ള, അത്യന്തം ഉഗ്രവും ദ്യുതിമാനുമായ മേഘങ്ങൾ—ഹേ രാജാവേ—സകല ഭൂതലവും സമൃദ്ധമായ ജലത്തോടെ നിറച്ചു.

Verse 40

ततोऽगमत्परां तुष्टिं भगवान्हव्यवाहनः । रोचयामास भूपृष्ठे वसतिं देवकारणात्

അതിനുശേഷം ഭഗവാൻ ഹവ്യവാഹനൻ (അഗ്നി) പരമ തൃപ്തി പ്രാപിച്ചു; ദേവകാര്യാർത്ഥം ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ വാസം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനെ അദ്ദേഹം അനുമോദിച്ചു.

Verse 41

देवा ऊचुः । तवाऽदेशात्कृता वृष्टिरन्यत्कार्यं हुताशन । यत्ते प्रियं तदस्माकं सुशीघ्रं हि निवेदय

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—ഹേ ഹുതാശന! നിന്റെ ആജ്ഞയാൽ മഴ പെയ്തു. ഇനി എന്ത് കര്‍മ്മം ശേഷിക്കുന്നു? നിനക്കു പ്രിയമായതു ഞങ്ങളോടു വേഗം അറിയിക്കൂ.

Verse 42

अग्निरुवाच । एतज्जलाशयं पुण्यं मन्नाम्ना तीर्थमुत्तमम् । ख्यातिं यातु धरापृष्ठे युष्माकं हि प्रसादतः

അഗ്നി പറഞ്ഞു—ഈ പുണ്യ ജലാശയം എന്റെ നാമത്തിൽ ഉത്തമ തീർത്ഥമാകട്ടെ; നിങ്ങളുടെ പ്രസാദത്താൽ ഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധി പ്രാപിക്കട്ടെ.

Verse 43

देवा ऊचुः । अग्नितीर्थमिदं लोके प्रख्यातिं संप्रयास्यति । अत्र स्नातो नरः सम्यगग्निलोकं प्रयास्यति

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—ഇത് ലോകത്തിൽ ‘അഗ്നിതീർത്ഥം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമാകും. ഇവിടെ വിധിപൂർവ്വം സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ അഗ്നിലോകം പ്രാപിക്കും.

Verse 44

यस्तिलान्दास्यति नरस्तीर्थेऽस्मिन्सुसमाहितः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं तस्य भविष्यति

ഈ തീർത്ഥത്തിൽ ഏകാഗ്രഭക്തിയോടെ എള്ളുദാനം ചെയ്യുന്നവന് അഗ്നിഷ്ടോമ യാഗഫലം ലഭിക്കും.

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा सुराः सर्वे स्वस्वस्थानं ययुस्ततः । वह्निश्च भगवान्राजन्यथापूर्वमवर्तत

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് എല്ലാ ദേവന്മാരും തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ധാമങ്ങളിലേക്കു പോയി. ഹേ രാജൻ! ഭഗവാൻ വഹ്നി (അഗ്നി) മുൻപുപോലെ തന്നെ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

Verse 46

यश्चैत्पठते नित्यं प्रातरुत्थाय चोत्तमम् अग्नितीर्थस्य माहात्म्यं मुच्यते सर्वपातकैः

ആരെങ്കിലും പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് നിത്യമായി അഗ്നിതീർത്ഥത്തിന്റെ ഈ ഉത്തമ മഹാത്മ്യം പാരായണം ചെയ്‌താൽ, അവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനാകും।

Verse 47

अहोरात्रकृतात्पापात्स शृण्वन्नपि मुच्यते

അവൻ കേൾക്കുന്നതുമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ പകലും രാത്രിയും ചെയ്ത പാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനാകും।