Adhyaya 37

Verse 2

। सूत उवाच । अथापश्यत्स विप्राणां वृन्दं वृन्दारकोपमम् । संनिविष्टं धरापृष्ठे लीलाभाजि द्विजोत्तमाः । एके वेदविदस्तत्र वेदव्याख्यानतत्पराः । परस्परं सुसंक्रुद्धा विवदंति जिगीषवः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ദേവഗണങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള വിപ്രന്മാരുടെ വലിയൊരു കൂട്ടം കണ്ടു; ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, അവർ ആ ലീലാസ്ഥലത്തിൽ ഭൂമിയുടെ മേൽ ഇരുന്നിരുന്നു. അവിടെ ചിലർ വേദവിദർ, വേദവ്യാഖ്യാനത്തിൽ തത്പരർ; എന്നാൽ പരസ്പരം അത്യന്തം ക്രുദ്ധരായി വാദിച്ചു, ഓരോരുത്തനും ജയിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച്.

Verse 3

यज्ञविद्याविदोऽन्येऽपि यज्ञाख्यानपरायणाः । तत्र विप्राः प्रदृश्यंते शतशो ब्रह्मवादिनः

മറ്റുള്ളവരും യജ്ഞവിദ്യ അറിയുന്നവർ, യജ്ഞാഖ്യാനങ്ങളിൽ പരായണരായിരുന്നു. അവിടെ ബ്രഹ്മവാദികളായ നൂറുകണക്കിന് വിപ്രന്മാർ ദൃശ്യമായി.

Verse 4

अन्ये ब्राह्मणशार्दूला वेदांगेषु विचक्षणाः । प्रवदंति च संदेहान्वृन्दानामग्रतः स्थिताः

മറ്റുള്ളവർ ബ്രാഹ്മണശാർദൂലന്മാർ, വേദാംഗങ്ങളിൽ നിപുണർ; അവർ വൃന്ദങ്ങളുടെ മുൻപിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സംശയങ്ങൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു ചർച്ച ചെയ്തു.

Verse 5

वेदाभ्यासपराश्चान्ये तारनादेन सर्वशः । नादयंतो दिशां चक्रं तत्र सम्यग्द्विजोत्तमाः

മറ്റു ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ വേദാഭ്യാസത്തിൽ ലീനരായി, ‘താര’ നാദം എല്ലാടവും മുഴക്കി അവിടെ ദിക്കുചക്രം മുഴുവൻ പ്രതിധ്വനിപ്പിച്ചു.

Verse 6

अन्ये कौतूहलाविष्टाः संचरान्विषमान्मिथः । पप्रच्छुर्जहसुश्चान्ये ज्ञात्वा मार्गप्रवर्तिनम्

മറ്റുള്ളവർ കൗതുകത്തിൽ ആകുലരായി, അസമമായ വഴികളിലൂടെ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും സഞ്ചരിച്ചു; ചിലർ ചോദിച്ചു, ചിലർ വഴിപ്രവർത്തകനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ചിരിച്ചു.

Verse 7

स्मृतिवादपराश्चान्ये तथान्ये श्रुतिपाठकाः । संदेहान्स्मृतिजानन्ये पृच्छंति च परस्परम्

ചിലർ സ്മൃതിവാദപ്രവചനത്തിൽ തൽപരരായിരുന്നു, ചിലർ ശ്രുതിപാഠകർ; സ്മൃതിജ്ഞർ തങ്ങളുടെ സംശയങ്ങളെക്കുറിച്ച് പരസ്പരം ചോദിച്ചു.

Verse 8

कीर्तयंति तथा चान्ये पुराणं ब्राह्मणोत्तमाः । वृद्धानां पुरतस्तत्र सभामध्ये व्यवस्थिताः

അതുപോലെ മറ്റുള്ള ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്മാരും അവിടെ മൂപ്പന്മാരുടെ മുമ്പിൽ സഭാമദ്ധ്യേ ഇരുന്ന് ആ പുരാണം പാരായണം ചെയ്ത് കീർത്തിച്ചു।

Verse 9

अथ तान्स मुनिर्दृष्ट्वा ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । अभिवाद्य ततः प्राह सादरं विनयान्वितः

അപ്പോൾ മുനി വ്രതത്തിൽ ദൃഢരായ ആ ബ്രാഹ്മണരെ കണ്ടു ആദരത്തോടെ വന്ദിച്ച് വിനയത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।

Verse 10

मम बुद्धिः समुत्पन्ना शम्भोरायतनं प्रति । कर्तुं ब्राह्मणशार्दूलास्तस्मात्स्थानं प्रदर्श्यताम्

എനിക്ക് ശംഭുവിന്റെ ആലയം പണിയണമെന്ന നിശ്ചയം ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഹേ ബ്രാഹ്മണശാർദൂലന്മാരേ, യോജ്യമായ സ്ഥലം കാണിച്ചുതരുക।

Verse 11

तवाहं देवदेवस्य शम्भोः प्रासादमुत्तमम् । विधायाराधयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम्

നിനക്കായി ഞാൻ ദേവദേവനായ ശംഭുവിന്റെ ഉത്തമ പ്രാസാദം (ക്ഷേത്രം) പണിതു, വൃഷഭധ്വജനായ ആ प्रभുവിനെ തന്നേ ആരാധിക്കും।

Verse 12

स एवं जल्पमानोऽपि मुहुर्मुहुरतंद्रितः । न तेषामुत्तरं लेभे शुभं वा यदि वाशुभम्

അവൻ ക്ഷീണമില്ലാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, അവരിൽ നിന്ന് ശുഭമോ അശുഭമോ യാതൊരു മറുപടിയും ലഭിച്ചില്ല।

Verse 13

ततः कोपपरीतात्मा समुनिस्तान्द्विजोत्तमान् । शशाप तारशब्देन यथा शृण्वंति कृत्स्नशः

അപ്പോൾ കോപം മൂടിയ മനസ്സോടെ ആ മുനി, കഠിനമായ ‘താര’ ധ്വനി ഉച്ചരിച്ച് ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരെ ശപിച്ചു; അത് എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായി കേൾക്കപ്പെട്ടു.

Verse 14

दुर्वासा उवाच । विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनोद्भवः । एते मदावलिप्तानामेत एव सतां दमाः

ദുർവാസാ പറഞ്ഞു—വിദ്യാമദം, ധനമദം, മൂന്നാമതായി ഉന്നതകുലജന്യമായ മദം—ഇവയാണ് അഹങ്കാരികളെ മലിനമാക്കുന്ന മത്തതകൾ; എന്നാൽ സജ്ജന്മാർക്ക് ഇവ തന്നെയാണ് സംയമത്തിന്റെ ഉപായങ്ങൾ.

Verse 15

तत्र येऽपि हि युष्माकं मदा एव व्यवस्थिताः । यतस्ततोऽन्वयेऽप्येवं भविष्यति मदान्विताः

നിങ്ങളിൽ ഇത്തരമദങ്ങളിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നവർ എവിടെയെല്ലാം പോയാലും, അവരുടെ വംശപരമ്പരയിലും ഇതേ അവസ്ഥ തന്നെ ഉണ്ടാകും; അവർ മദസഹിതരായിരിക്കും.

Verse 16

सदा सौहृदनिर्मुक्ताः पितरोऽपि सुतैः सह । भविष्यंति पुरे ह्यस्मिन्किं पुनर्बांधवादयः

ഈ നഗരത്തിൽ പിതാക്കന്മാരും പുത്രന്മാരോടുകൂടി എപ്പോഴും സൗഹൃദരഹിതരായിരിക്കും; പിന്നെ മറ്റു ബന്ധുക്കളെക്കുറിച്ച് എന്തുപറയണം?

Verse 17

एवमुक्त्वा स विप्रेन्द्रो निवृत्तस्तदनन्तरम् । अपमानं परं प्राप्य ब्राह्मणानां द्विजोत्तमाः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ വിപ്രേന്ദ്രൻ ഉടൻ തന്നെ പിന്മാറി. ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ പരമ അപമാനം പ്രാപിച്ച് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 18

अथ तन्मध्यगो विप्र आसीद्वृद्धतमः सुधीः । सुशील इति विख्यातो वेदवेदांगपारगः

അപ്പോൾ അവരുടെ മദ്ധ്യേ അതിവൃദ്ധനും സുമേധാവുമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ‘സുശീലൻ’ എന്നു പ്രസിദ്ധൻ, വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പാരംഗതൻ.

Verse 19

स दृष्ट्वा तं मुनिं क्रुद्धं गच्छंतमपमानितम् । सत्वरं प्रययौ पृष्ठे तिष्ठ तिष्ठेति च ब्रुवन्

അപമാനിതനായി ക്രുദ്ധനായി പോകുന്ന ആ മുനിയെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ വേഗത്തിൽ പിന്നാലെ ചെന്നു, “നിൽക്കൂ, നിൽക്കൂ” എന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

Verse 20

अथासाद्य गतं दूरं प्रणिपत्य मुनिं च सः । प्रोवाच क्षम्यतां विप्र विप्राणां वचनान्मम

പിന്നീട് ദൂരെയെത്തിയ മുനിയെ സമീപിച്ച് സാഷ്ടാംഗ നമസ്കാരം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു—“ഹേ വിപ്ര, ഞങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കാരണം ദയവായി ക്ഷമിക്കണം.”

Verse 21

एतैः स्वाध्यायसंपन्नैर्न श्रुतं वचनं तव । नोत्तरं तेन संदत्तं सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

സ്വാധ്യായസമ്പന്നരായ ഇവരും നിങ്ങളുടെ വാക്ക് കേട്ടില്ല; നിങ്ങള്ക്ക് മറുപടിയും നൽകിയില്ല; ഇതു സത്യമെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു.

Verse 22

तस्माद्भूमिर्मया दत्ता शंभुहर्म्यकृते तव । अस्मिन्स्थाने द्विजश्रेष्ठ प्रासादं कर्तुमर्हसि

അതുകൊണ്ട് ശംഭുവിന്റെ ക്ഷേത്ര-പ്രാസാദ നിർമ്മാണത്തിനായി ഞാൻ നിങ്ങള്ക്ക് ഭൂമി നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, ഈ സ്ഥലത്തുതന്നെ പ്രാസാദം പണിയുവാൻ നിങ്ങൾ അർഹൻ.

Verse 23

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दुर्वासा हर्षसंयुतः । क्षितिदानोद्भवां चक्रे स्वस्ति ब्राह्मणसत्तमाः । प्रासादं निर्ममे पश्चात्तस्य वाक्ये व्यवस्थितः

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹർഷഭരിതനായ ദുര്വാസാവ് ഭൂദാനത്തിൽ നിന്നുയർന്ന മംഗളാശീർവാദം പ്രസ്താവിച്ചു. പിന്നെ തന്റെ വാക്കിൽ സ്ഥിരനായി ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ പിന്നീട് ദേവാലയപ്രാസാദം നിർമ്മിച്ചു.

Verse 24

अथ ते ब्राह्मणा ज्ञात्वा सुशीलेन वसुन्धरा । देवतायतनार्थाय दत्ता तस्मै तपस्विने

അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണർ, ദേവതയുടെ ആലയം പണിയുന്നതിനായി സുശീലൻ ആ തപസ്വിക്ക് ഭൂമി ദാനമായി നൽകിയതായി അറിഞ്ഞു.

Verse 25

सर्वे कोपसमायुक्ताः सुशीलं प्रति ते द्विजाः

ആ എല്ലാ ദ്വിജബ്രാഹ്മണരും കോപം നിറഞ്ഞ് സുശീലനോടു വിരോധമായി തിരിഞ്ഞു.

Verse 26

ततः प्रोचुः समासाद्य येन शप्ता दुरात्मना । वयं तस्मै त्वया दत्ता प्रासादार्थं वसुन्धरा

പിന്നീട് അവർ അവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു പറഞ്ഞു—“ആ ദുഷ്ടാത്മാവ് ഞങ്ങളെ ശപിച്ചു; നീ അവനേയ്ക്ക് പ്രാസാദനിർമ്മാണാർത്ഥം ഈ ഭൂമി ദാനമായി നൽകി.”

Verse 27

तस्मात्त्वमपि चास्माकं बाह्य एव भविष्यसि । सुशीलोऽपि हि दुःशीलो नाम्ना संकीर्त्यसे बुधैः

“അതുകൊണ്ട് നീയും ഞങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടും. പേരിൽ സുശീലനായാലും, ബുദ്ധിമാന്മാർ നിന്നെ ‘ദുശീലൻ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കും.”

Verse 28

एषोऽपि तापसो दुष्टो यः करोति शिवालयम् । नैव तस्य भवेत्सिद्धिश्चापि वर्षशतैरपि

ശിവാലയം പണിയുന്ന ആ തപസ്വിയും ദുഷ്ടനാണ്. നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും അവന് സിദ്ധി ലഭിക്കയില്ല.

Verse 29

तथा कीर्तिकृतां लोके कीर्तनं क्रियते नरैः । ततः संपश्यतां चास्य कीर्तिर्नास्य तु दुर्मतेः

ലോകത്തിൽ യഥാർത്ഥ കീർത്തി നേടിയവരെ ജനങ്ങൾ കീർത്തിക്കുന്നു; എന്നാൽ എല്ലാവരും കാണുമ്പോഴും ഈ ദുർമതിക്ക് നിലനിൽക്കുന്ന കീർത്തി ഉണ്ടാകില്ല.

Verse 30

एष दुःशीलसंज्ञो वै तव नाम्ना भविष्यति । प्रासादो नाममात्रेण न संपूर्णः कदाचन

നിന്റെ പേരിനാലേ ഇത് ‘ദുഃശീല’ എന്നറിയപ്പെടും. ഈ പ്രാസാദം പേരിനുള്ള പ്രാസാദം മാത്രം; ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമാകില്ല.

Verse 31

यस्मात्सौहृदनिर्मुक्ताः कृतास्तेन वयं द्विजाः । मदैस्त्रिभिः समायुक्ताः सर्वान्वयसमन्विताः

കാരണം അവൻ ഞങ്ങളെ ദ്വിജന്മാരെ സൗഹൃദത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി—ഞങ്ങൾ ഉത്തമ വംശപരമ്പരയോടും ത്രിവിധ മദങ്ങളോടും സമന്വിതരായിരുന്നിട്ടും—അതുകൊണ്ട് (ഈ ഫലം സംഭവിക്കും).

Verse 32

तस्मादेषोऽपि पापात्मा भविष्यति स कोपभाक् । तप्तं तप्तं तपो येन संप्रयास्यति संक्षयम्

അതുകൊണ്ട് ഈ പാപാത്മാവും കോപത്തിന്റെ പങ്കാളിയാകും; അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്ത തപസ്സ് അവസാനം നശിച്ചുപോകും.

Verse 33

एवमुक्त्वाथ ते विप्राः कोपसंरक्तलोचनाः । दुःशीलं संपरित्यज्य प्रविष्टाः स्वपुरे ततः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, കോപത്താൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളുള്ള ആ ബ്രാഹ്മണർ ദുഃശീലനെ ഉപേക്ഷിച്ച് പിന്നെ തങ്ങളുടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 34

दुःशीलोऽपि बहिश्चक्रे गृहं तस्य पुरस्य च । देवशर्मा यथापूर्वं संत्यक्तः पुरवासिभिः

ദുഃശീലനും ആ നഗരത്തിന് പുറത്തായി അവന്റെ വീട് വെച്ചു; ദേവശർമൻ മുൻപുപോലെ തന്നെ നഗരവാസികൾ ഉപേക്ഷിച്ചവനായി തുടരന്നു.

Verse 35

तस्यान्वयेऽपि ये जातास्ते बाह्याः संप्रकीर्तिताः । बाह्याः क्रियासु सर्वासु सर्वेषां पुरवासिनाम्

അവന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ചവരും ‘ബാഹ്യർ’ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു; നഗരവാസികളുടെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളിലും ആചാരങ്ങളിലും അവർ എല്ലാവർക്കും സമൂഹത്തിന് പുറത്തുള്ളവരായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു.

Verse 36

सूत उवाच । एवं तेषु द्विजेंद्रेषु शापं दत्त्वा गतेषु च । दुर्वासाः प्राह दुःशीलं कोपसंरक्तलो चनः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ആ ദ്വിജേന്ദ്രർ ശാപം നൽകി പോയശേഷം, കോപത്താൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളുള്ള ദുർവാസാവ് ദുഃശീലനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 37

मम सिद्धिं गता मंत्राः समर्थाः शत्रुसंक्षये । आथर्वणास्तथा चान्ये वेदत्रयसमुद्भवाः

എന്നാൽ മന്ത്രങ്ങൾ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവ ശത്രുനാശത്തിന് സമർത്ഥമാണ്—ആഥർവണ മന്ത്രങ്ങളും, ത്രിവേദത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച മറ്റ് മന്ത്രങ്ങളും.

Verse 38

तस्मादेतत्पुरं कृत्स्नं पशुपक्षि समन्वितम् । नाशमद्य नयिष्यामि यथा शत्रोर्हि दुष्टकः

അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഞാൻ ഈ മുഴുവൻ നഗരത്തെയും—മൃഗപക്ഷികളോടുകൂടി—ദുഷ്ടശത്രുവിനെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ നാശത്തിലേക്കു നയിക്കും।

Verse 39

दुःशील उवाच । नैतद्युक्तं नरश्रेष्ठ तव कर्तुं कथंचन । ब्राह्मणानां कृते कर्म ब्राह्मणस्य विशेषतः

ദുഃശീലൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നരശ്രേഷ്ഠാ! നീ ഏതുവിധേനയും ഇത് ചെയ്യുന്നത് യുക്തമല്ല; ഇത് ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ നിമിത്തം ചെയ്യപ്പെടുന്ന കര്‍മ്മമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ സംബന്ധിച്ച്।

Verse 40

निघ्नंतो वा शपंतो वा वदंतो वापि निष्ठुरम् । पूजनीयाः सदा विप्रा दिव्यांल्लोकानभीप्सुभिः

അവർ അടിച്ചാലും, ശപിച്ചാലും, കഠിനവാക്കുകൾ പറഞ്ഞാലും—ദിവ്യലോകങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ബ്രാഹ്മണരെ എപ്പോഴും പൂജ്യരായി ആദരിക്കണം।

Verse 41

ब्राह्मणैर्निर्जितैर्मेने य आत्मानं जयान्वितम् । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

ബ്രാഹ്മണന്മാർ ജയിച്ചിട്ടും താൻ ജയവാനാണെന്ന് കരുതുന്നവൻ താമിസ്രാദി ഭീകര നരകങ്ങളിൽ ദഹിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 42

आत्मनश्च पराभूतिं तस्माद्विप्रात्सहेत वै । य इच्छेद्वसतिं स्वर्गे शाश्वतीं द्विजसत्तम

അതുകൊണ്ട്, ഹേ ദ്വിജസത്തമാ! സ്വർഗത്തിൽ ശാശ്വത വാസം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ കൈകളാൽ സംഭവിക്കുന്ന സ്വന്തം അപമാന-പരാഭവവും സഹിക്കണം।

Verse 43

एतेषां ब्राह्मणेंद्राणां क्षेत्रे सिद्धिं समागताः । मंत्रास्ते तत्कथं नाशं त्वमेतेषां करिष्यसि

ഈ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണേന്ദ്രന്മാരുടെ പരമപുണ്യമായ ക്ഷേത്രത്തിൽ ആ മന്ത്രങ്ങൾ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അപ്പോൾ നീ ഇവരെയോ ഈ സ്ഥലത്തെയോ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കും?

Verse 44

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नवते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

ബ്രഹ്മഹന്താവിനും സുരാപാനിക്കും കള്ളനും വിശ്വാസഭംഗം ചെയ്യുന്നവനും സദ്ജനങ്ങൾ പ്രായശ്ചിത്തം വിധിച്ചിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ കൃതഘ്നനു പ്രായശ്ചിത്തമില്ല.

Verse 45

तस्मात्कोपो न कर्तव्यः क्षेत्रे चात्र व्यवस्थितैः । क्षमां कुरु मुनिश्रेष्ठ कृपां कृत्वा ममोपरि

അതുകൊണ്ട് ഈ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ വസിക്കുന്നവർ കോപിക്കരുത്. ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ, എന്നോടു കരുണ കാണിച്ച് ക്ഷമിക്കണമേ.

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय तत्र कृत्वावसत्तपः । प्राप्तश्च परमां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവൻ ‘തഥാസ്തു’ എന്നു സമ്മതിച്ച് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു; അവിടെ താമസിച്ച് തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു. ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭമായ പരമസിദ്ധി അവൻ പ്രാപിച്ചു.

Verse 47

दुःशीलाख्यः क्षितौ सोऽपि प्रासादः ख्याति मागतः । यस्य संदर्शनादेव नरः पापात्प्रमुच्यते

ഭൂമിയിൽ ‘ദുഃശീല’ എന്ന പേരിലുള്ള ആ പ്രസാദവും പ്രസിദ്ധി നേടി; അതിന്റെ ദർശനം മാത്രത്താൽ മനുഷ്യൻ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു.

Verse 48

तस्य मध्यगतं लिंगं शुक्लाष्टम्यां सदा नरः । यः पश्यति क्षणं ध्यात्वा नरकं स न पश्यति

അതിന്റെ മദ്ധ്യത്തിലുള്ള ലിംഗത്തെ ശുക്ലാഷ്ടമി നാളിൽ ആരെങ്കിലും ക്ഷണമാത്രം ധ്യാനിച്ച് ദർശിച്ചാൽ, അവൻ നരകം കാണുകയില്ല.