Adhyaya 163

Verse 1

सूत उवाच । अथ ते नागराः सर्वे दृष्ट्वा तद्वित्तभाजनम् । न केनापि ग्रहीतव्यं सर्वान्कामान्निरस्य च

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ആ എല്ലാ നാഗരരും ആ ധനപാത്രം കണ്ടിട്ട് “ഇത് ആരും എടുക്കരുത്” എന്നു നിശ്ചയിച്ചു; എല്ലാ വ്യക്തിഗത ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ സംയമം പാലിച്ചു।

Verse 2

ततस्ते समयं कृत्वा समानीय च मध्यगम् । तस्यास्येन ततः प्रोचुर्ब्रह्मस्थाने व्यवस्थि ताः

അതിനുശേഷം അവർ തമ്മിൽ ധാരണ ചെയ്ത് അവനെ നടുവിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന്, ബ്രഹ്മസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।

Verse 3

अनेन लोभयुक्तेन तिरस्कृत्य द्विजोत्तमान् । पुष्पवित्तमुपादाय प्रायश्चित्तं प्रकीर्तितम्

“ലോഭത്തിൽ ആകപ്പെട്ട ഈ മനുഷ്യൻ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരെ അപമാനിച്ചു. പുഷ്പന്റെ ധനകാര്യത്തിൽ പ്രായശ്ചിത്തം ഇവിടെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.”

Verse 4

तथा चैव तु षड्भागो गृहीतो विभवस्य च । तस्मादेष समस्तानां बाह्यभूतो भविष्यति

“കൂടാതെ സമ്പത്തിന്റെ ആറിലൊരുഭാഗവും എടുത്തിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ അവൻ സമസ്ത സമൂഹത്തിനും പുറത്താക്കപ്പെട്ടവനായി—എല്ലാവരിൽ നിന്നും വേർപെട്ടവനായി—തീരും.”

Verse 5

नागराणां द्विजेद्राणां यथान्यः प्राकृतस्तथा

“നാഗരന്മാരുടെയും ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരുടെയും ഇടയിൽ അവനെ മറ്റൊരു സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ തന്നെയായി കണക്കാക്കണം—വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല.”

Verse 6

अद्यप्रभृति चानेन यः संबंधं करिष्यति । सोऽपि बाह्यस्तु सर्वेषां नागराणां भविष्यति

ഇന്നുമുതൽ അവനുമായി ആരെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചാൽ, അവനും എല്ലാ നാഗരന്മാരാലും ബഹിഷ്കൃതനാകും।

Verse 7

भोजनं वाथ पानीयं योऽस्य सद्मनि कर्हिचित् । करिष्यति स चाऽप्येवं पतितः संभविष्यति

അവന്റെ വീട്ടിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും ആഹാരമോ കുടിവെള്ളമോ നൽകുന്നവനും അതുപോലെ തന്നെ പതിതനാകും।

Verse 8

एवमुक्त्वा ततस्तेन दत्तं तालत्रयं द्विजाः । ब्रह्मस्थाने द्विजश्रेष्ठाः कृत्वा पुष्पसमं च तम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, അവൻ നൽകിയ മൂന്ന് താളമാപങ്ങൾ ദ്വിജന്മാർ സ്വീകരിച്ചു; ബ്രഹ്മസ്ഥാനത്തിൽ ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠർ അവനെ ‘പുഷ്പസമം’ എന്നു നിശ്ചയിച്ച് (പുഷ്പയുടെ പക്ഷത്തിൽ കാര്യം തീർത്തു)।

Verse 9

अथ ते ब्राह्मणाः सर्वे जग्मुः स्वंस्वं निवेशनम् । चंडशर्मा स चोद्विग्नः पुष्पपार्श्वं तदा गतः

അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ വസതികളിലേക്കു പോയി; ചണ്ഡശർമാ വ്യാകുലചിത്തനായി അന്നേരം പുഷ്പയുടെ അടുക്കലേക്കു ചെന്നു।

Verse 10

एतेषामेव सर्वेषां संमतेन मया तव । प्रायश्चित्तं तदा दत्तं तथा पि पतितः कृतः

ഇവരൊക്കെയുടെയും സമ്മതത്തോടെ ഞാൻ അന്ന് നിനക്കായി പ്രായശ്ചിത്തം നിശ്ചയിച്ചു; എന്നിട്ടും നിന്നെ ‘പതിതൻ’ എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു।

Verse 11

तस्मादहं पतिष्यामि सुसमिद्धे हुताशने । नैव जीवितुमिच्छामि स्वजनैः परिवर्जितः

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നന്നായി ജ്വലിക്കുന്ന ഹുതാശനത്തിൽ തന്നെത്തന്നെ അർപ്പിക്കും; സ്വജനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച ഞാൻ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല।

Verse 12

पुष्प उवाच । न विषादस्त्वया कार्यः कार्येऽस्मिद्विजसत्तम । वित्तार्थं दूषितस्त्वंहि यतो ब्राह्मणसत्तमैः

പുഷ്പൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഈ കാര്യത്തിൽ നീ വിഷാദിക്കരുത്; ധനാർത്ഥം മാത്രമാണ് ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠർ നിന്നെ മലിനമാക്കിയതു।

Verse 13

नागरांस्तोषयिष्यामि तानहं विविधैर्धनैः । याचयिष्यंति यन्मात्रं तव गात्रविशुद्धये

ഞാൻ ആ നഗരവാസികളെ വിവിധ ധനങ്ങളാൽ തൃപ്തിപ്പെടുത്തും; അവർ എത്രമാത്രം ചോദിക്കുമോ അത്രമാത്രം നിന്റെ ദേഹശുദ്ധിക്കായി നൽകും।

Verse 14

तावन्मात्रं प्रदास्यामि तेभ्यो हि तव कारणात् । एवमुक्त्वा समागत्य ब्रह्मस्थानं त्वरान्वितः

നിന്റെ കാരണത്താൽ അവർക്കു അത്രമാത്രം തന്നേ ഞാൻ നൽകും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ വേഗത്തിൽ വന്ന് ബ്രഹ്മസ്ഥാനത്തെത്തി।

Verse 15

चातुश्चरणमानीय मध्यगास्येन सोऽब्रवीत् । चंडशर्मा द्विजो यश्च मदर्थे पतितः कृतः

നാലുപേരെയും കൂട്ടിച്ചേർത്ത് സഭാമദ്ധ്യേ എല്ലാവരെയും അഭിസംബോധന ചെയ്ത് അവൻ പറഞ്ഞു—‘എന്റെ കാരണത്താൽ പതിതനാക്കപ്പെട്ട ആ ദ്വിജൻ ചണ്ഡശർമാ…’

Verse 16

युष्माभिर्वित्तलोभेन तद्वित्तं वो ददाम्यहम् । समस्तं मद्गृहे यच्च क्रियतां वचनं द्विजैः

നിങ്ങൾ ധനത്തിൽ അത്യാഗ്രഹമുള്ളവരായതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ആ ധനം നിങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നു. എന്റെ വീട്ടിലുള്ളതെല്ലാം ബ്രാഹ്മണരുടെ വാക്കുപോലെ ചെയ്യട്ടെ.

Verse 17

अथ ते कुपिताः प्रोचुः सर्व एव द्विजोत्तमाः । सीत्कारान्विविधान्कृत्वा क्रोध संरक्तलोचनाः

അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠരെല്ലാം കോപിച്ച് സംസാരിച്ചു; കോപത്താൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന അവർ പലവിധത്തിലുള്ള ചീറ്റൽ ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി.

Verse 18

धिग्धिक्पापसमाचार जिह्वा ते शतधा ततः । किं न याति यदेवं त्वं प्रजल्पसि विगर्हितम्

കഷ്ടം, പാപം ചെയ്യുന്നവനേ, നിനക്ക് ധിക്കാരം! നിന്റെ നാവ് നൂറു കഷ്ണങ്ങളായി ചിതറാത്തതെന്താണ്? നീ ഇത്രയും നിന്ദ്യമായ കാര്യങ്ങൾ പുലമ്പുമ്പോൾ അത് എന്തുകൊണ്ട് വീണുപോകുന്നില്ല?

Verse 19

पतितोऽयं कृतो ऽस्माभिर्नैव वित्तस्य कारणात् । प्रायश्चित्तं यतो दत्तमेकेनापि दुरात्मना

ഞങ്ങൾ ഇവനെ 'പതിതനാ'ക്കിയത് ധനത്തിന് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് ഒരു ദുരാത്മാവ് തനിയെ പ്രായശ്ചിത്തം നൽകിയതുകൊണ്ടാണ്.

Verse 20

स्मृतयो दूषितास्तेन पुराणानि विशेषतः । स्थानं चैवास्म दीयं च कर्म चैतत्प्रकुर्वता

ഇപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന അവൻ സ്മൃതികളെയും, വിശേഷിച്ച് പുരാണങ്ങളെയും മലിനമാക്കിയിരിക്കുന്നു; അവൻ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തെയും ഈ കർമ്മത്തെയും ദുഷിപ്പിച്ചു.

Verse 21

प्रायश्चित्तं प्रदातव्यं चतुर्भिरपरैः सह । संमन्त्र्य मनुना प्रोक्तमेतदेव द्विजोत्तमाः

പ്രായശ്ചിത്തം മറ്റുനാലുപേരോടുകൂടെ ചേർന്ന് നടത്തേണ്ടതാണ്. ആലോചിച്ച് മനു ഇതേ തന്നെയെന്ന് പ്രസ്താവിച്ചു, ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ.

Verse 22

त्वदीयं पातकं चास्य शरीरेऽद्य व्यवस्थितम् । एकाकिना यतो दत्तं तेनायं पतितः स्थितः

നിന്റെ പാപം ഇന്ന് അവന്റെ ശരീരത്തിലും ഉറച്ചിരിക്കുന്നു; നീ ഒറ്റയ്ക്കാണ് അത് ചെയ്തതുകൊണ്ട് അവൻ പതിതാവസ്ഥയിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 23

सूत उवाच । एवमुक्त्वा द्विजाः सर्वे जग्मुः स्वंस्वं निकेतनम् । पुष्पोपि च समुद्विग्नो वैलक्ष्यं परमं गतः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് എല്ലാ ബ്രാഹ്മണരും തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കു പോയി; പുഷ്പനും അത്യന്തം വ്യാകുലനായി പരമ ലജ്ജയും വിഷാദവും പ്രാപിച്ചു.

Verse 24

जगामाथ निजावासं निःश्वसन्नुरगो यथा

അതിനുശേഷം അവൻ തന്റെ വാസസ്ഥാനത്തേക്ക് പോയി, സർപ്പത്തെപ്പോലെ നിശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്.

Verse 25

ततः स चिन्तयामास यावन्नो साहसं कृतम् । तावत्सिद्धिर्मनुष्याणां न कथंचित्प्रजायते

അപ്പോൾ അവൻ ചിന്തിച്ചു—നമ്മുടെ ഈ ദുസ്സാഹസിക അപരാധം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ മനുഷ്യർക്കു യാതൊരു വിധത്തിലും സിദ്ധി ഉദിക്കുകയില്ല.

Verse 26

तस्मादहं करिष्यामि चण्डशर्मकृते महत् । कृतघ्नता यथा न स्यात्प्रोक्तं चैव यतो बुधैः

അതുകൊണ്ട് ചണ്ഡശർമനുവേണ്ടി ഞാൻ മഹത്തായ ഒരു കര്‍മ്മം ചെയ്യും; എനിക്കു കൃതഘ്നതയുടെ ദോഷം വരാതിരിക്കട്ടെ—ജ്ഞാനികൾ പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ।

Verse 27

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नव्रते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

ബ്രാഹ്മണഹന്താവിനും സുരാപാനിക്കും കള്ളനും വ്രതഭംഗം ചെയ്തവനും സജ്ജനർ പ്രായശ്ചിത്തം വിധിച്ചിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ കൃതഘ്നനു പ്രായശ്ചിത്തമില്ല।

Verse 28

एवं निश्चित्य मनसा सूर्यवारेण सप्तमी । यदाऽयाता द्विजश्रेष्ठास्तदा चाष्टोत्तरं शतम्

ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ നിശ്ചയിച്ച്, ഞായറാഴ്ചയോടുകൂടിയ സപ്തമി വന്നപ്പോൾ, ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ എത്തിയതോടെ (കർമ്മം) അഷ്ടോത്തരശതസംഖ്യ പ്രകാരം നടന്നു।

Verse 29

प्रदक्षिणाः कृतास्तेन पुष्पादित्यस्य धीमता । तीक्ष्णं शस्त्रं समादाय पूर्वोक्तविधिना ततः । छित्त्वाछित्त्वा निजांगानि जुहुयाज्जातवेदसि

ആ ധീമാൻ പുഷ്പാദിത്യനെ പ്രദക്ഷിണ ചെയ്തു. തുടർന്ന് മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം എടുത്ത്, മുൻപറഞ്ഞ വിധിപ്രകാരം, തന്റെ അവയവങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഛേദിച്ച് ജാതവേദസായ അഗ്നിയിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിച്ചു।

Verse 30

ततः पूर्णाहुतिं यावत्कायशेषेण यच्छति । तावत्प्रत्यक्षतां गत्वा स प्रोक्तो भास्वता स्वयम्

പിന്നീട് അവൻ പൂർണ്ണാഹുതി വരെ, ശരീരത്തിൽ ശേഷിച്ചതുകൊണ്ട് ആഹുതികൾ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അത്രകാലം ഭാസ്വാൻ (സൂര്യൻ) പ്രത്യക്ഷനായി സ്വയം അവനോട് സംസാരിച്ചു।

Verse 31

पुष्प मा साहसं कार्षीः परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । भूय एव महाभाग ब्रूहि किं ते ददाम्यहम्

പുഷ്പാ, ഇങ്ങനെ അതിവേഗ ധൈര്യപ്രവർത്തി ചെയ്യരുത്; ഹേ നിർമലേ, ഞാൻ നിന്നിൽ പ്രസന്നനാണ്. ഇനി വീണ്ടും, ഹേ ഭാഗ്യവതീ, പറയുക—ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് വരം നൽകണം?

Verse 32

पुष्प उवाच । चण्डशर्मा द्विजेन्द्रोऽयं मदर्थे पतितः कृतः । समस्तैर्नागरैर्देव तं तैर्नय समानताम्

പുഷ്പ പറഞ്ഞു—ഈ ദ്വിജേന്ദ്രനായ ചണ്ഡശർമൻ എന്റെ കാരണത്താൽ പതിതനാക്കപ്പെട്ടു. ഹേ ദേവാ, ആ എല്ലാ നാഗരന്മാരാൽ തന്നേ അവനെ വീണ്ടും സമസ്ഥാനത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുക.

Verse 33

शास्त्रं दृष्ट्वा प्रदत्तं मे प्रायश्चित्तं महात्मना । तथापि दूषितः क्षुद्रैः समस्तैरसहिष्णुभिः

മഹാത്മാവ് ശാസ്ത്രം നോക്കി എനിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം നിശ്ചയിച്ചു; എങ്കിലും ആ ചെറുതും അസഹിഷ്ണുവുമായവർ എല്ലാവരും എന്നെ അപവാദപ്പെടുത്തി.

Verse 34

भगवानुवाच । एकस्यापि वचो नैव शक्यते कर्तुमन्यथा । नागरस्य द्विजश्रेष्ठ समस्तानां च किं पुनः

ഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഒരൊറ്റ നാഗരന്റെ വാക്കുപോലും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല; പിന്നെ എല്ലാവരുടെയും ഏകവാക്യം എങ്ങനെ മാറ്റാം?

Verse 35

परमेष द्विजः पूतश्चंडशर्मा भविष्यति । ब्राह्मोऽयं नागरः ख्यातः समस्ते धरणीतले

ഹേ പരമേശ്വരാ, ചണ്ഡശർമ എന്ന ദ്വിജൻ നിശ്ചയമായും ശുദ്ധനാകും. ഈ നാഗരൻ ‘ബ്രാഹ്മ’ എന്ന നാമത്തിൽ സമസ്ത ഭൂമിയിലും പ്രസിദ്ധനാകും.

Verse 36

एतस्य ये सुताश्चैव भविष्यंति धरातले । विख्यातिं तेऽपि यास्यंति मान्याः पूज्या महीभृताम्

ഇവനു ഭൂമിയിൽ ജനിക്കുന്ന പുത്രന്മാരും പ്രശസ്തി പ്രാപിക്കും; രാജാക്കന്മാരാൽ പോലും മാന്യരും പൂജ്യരുമാകും।

Verse 37

ये चापि बांधवा श्चास्य सुहृदश्च समागमम् । करिष्यंति समं तेऽपि भविष्यंति सुशोभनाः

ഇവന്റെ ബന്ധുക്കളും ഹിതൈഷികളായ സുഹൃത്തുക്കളും ഒരുപോലെ കൂടിച്ചേരുന്നുവെങ്കിൽ, അവരും സുന്ദരരും ദീപ്തിമാന്മാരും ആകും।

Verse 38

त्वं चापि मत्प्रसादेन संपूर्णांगो भविष्यसि

നീയും എന്റെ പ്രസാദത്താൽ സമ്പൂർണ്ണ അവയവങ്ങളോടെ, പൂർണ്ണ ദേഹധാരിയായിത്തീരും।

Verse 39

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । पुष्पोऽपि चाक्षतांगत्वं तत्क्षणात्समपद्यत

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സഹസ്രാംശു (സൂര്യൻ) പിന്നെ ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി. പുഷ്പനും അതേ ക്ഷണത്തിൽ അക്ഷതാവയവങ്ങളോടെ പൂർണ്ണദേഹസ്ഥിതി പ്രാപിച്ചു।

Verse 163

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागररखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्राह्मनागरोत्पत्तिवृत्तांतवर्णनंनाम त्रिषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീ സ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിലെ ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘ബ്രാഹ്മണ-നാഗരോത്പത്തി വൃത്താന്ത-വർണ്ണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള നൂറ്റി അറുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।