Adhyaya 141

Verse 1

सूतौवाच । तथान्योऽपि हि तत्रास्ति देवो मिष्टान्नदायकः । यस्य संदर्शनादेव मिष्टान्नं लभते नरः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവിടെ മറ്റൊരു ദേവനും ഉണ്ട്; അദ്ദേഹം മിഷ്ടാന്നദായകൻ. അദ്ദേഹത്തെ വെറും ദർശനം ചെയ്താൽ മാത്രം മനുഷ്യന് മിഷ്ടാന്നപ്രസാദം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 2

आसीत्पूर्वं नृपो नाम्ना वसुसेन इति स्मृतः । आनर्त्ताधिपतिः ख्यातो बृहत्कल्पे द्विजोत्तमाः

പൂർവകാലത്ത് വസുസേന എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അദ്ദേഹം ആനർത്തദേശത്തിന്റെ അധിപതിയായി പ്രസിദ്ധനായിരുന്നു—ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ—ബൃഹത്കൽപത്തിൽ.

Verse 3

अत्यैश्वर्यसमायुक्तो गजवाजिरथान्वितः । जितारिपक्षस्तेजस्वी दाता भोगी जितेंद्रियः

അദ്ദേഹം അത്യധിക ഐശ്വര്യസമ്പന്നനും ഗജ-വാജി-രഥസമൃദ്ധനുമായിരുന്നു; ശത്രുപക്ഷത്തെ ജയിച്ചവൻ, തേജസ്വി, ദാനശീലൻ, ഭോഗസാമർത്ഥ്യമുള്ളവൻ, ജിതേന്ദ്രിയൻ ആയിരുന്നു.

Verse 4

स संक्रांतौ व्यतीपाते ग्रहणे रवि सोमयोः । पर्वकालेषु चान्येषु विविधेषु सुभक्तितः

അവൻ സംക്രാന്തി, വ്യതീപാതം, സൂര്യ‑ചന്ദ്രഗ്രഹണകാലങ്ങൾ എന്നിവയിലും മറ്റു നാനാവിധ പർവ്വകാലങ്ങളിലും അത്യന്തം ഭക്തിയോടെ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 5

प्रयच्छति द्विजातिभ्यो रत्नानि विविधानि च । इंद्रनीलमहानीलविद्रुमस्फटिकादि च

അവൻ ദ്വിജന്മാർക്ക് നാനാവിധ രത്നങ്ങൾ ദാനം ചെയ്തു—ഇന്ദ്രനീലം, മഹാനീലം, വിദ്രുമം (പവിഴം), സ്ഫടികം മുതലായവ।

Verse 6

माणिक्यमौक्तिकान्येव विद्रुमाणि विशेषतः । हस्त्यश्वरथयानानि वस्त्राणि विविधानि च

അവൻ മാണിക്യവും മുത്തും, പ്രത്യേകിച്ച് പവിഴവും; കൂടാതെ ആന‑കുതിര‑രഥം പോലുള്ള യാനങ്ങളും നാനാവിധ വസ്ത്രങ്ങളും ദാനം ചെയ്തു।

Verse 7

न कस्यचित्प्रदद्यात्स सस्यं ब्राह्मणसत्तमाः । अतीव सुलभं मत्वा तथा तोयं विशेषतः

എന്നാൽ, ഹേ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണരേ, അവൻ ആര്ക്കും ധാന്യം ദാനം ചെയ്തില്ല—അത് അത്യന്തം എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യമെന്ന് കരുതി; അതുപോലെ ജലവും, പ്രത്യേകിച്ച്।

Verse 8

ततो राज्यं चिरं कृत्वा दृष्ट्वा पुत्रोद्भवान्सुतान् । कालधर्ममनुप्राप्तः कस्मिंश्चित्कालपर्यये

പിന്നീട് അവൻ ദീർഘകാലം രാജ്യം നടത്തി, തന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ച പുത്രന്മാരെ കണ്ട ശേഷം, ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട കാലചക്രം വന്നപ്പോൾ കാലധർമ്മം (മരണം) പ്രാപിച്ചു।

Verse 9

ततश्च मंत्रिभिस्तस्य सत्यसेन इति स्मृतः । अभिषिक्तः सुतो राज्ये वीर्योदार्यसमन्वितः

അതിനുശേഷം മന്ത്രിമാർ ‘സത്യസേനൻ’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായ അവന്റെ പുത്രനെ രാജസ്ഥാനത്ത് അഭിഷേകം ചെയ്തു; അവൻ വീര്യവും ഔദാര്യവും സമന്വിതനായിരുന്നു।

Verse 10

वसुसेनोऽपि संप्राप्य स्वर्गं दानप्रभावतः । दिव्यांबरधरो भूत्वा दिव्यरत्नैर्विभूषितः

ദാനത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ വസുസേനനും സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ചു; ദിവ്യവസ്ത്രം ധരിച്ചു ദിവ്യരത്നങ്ങളാൽ വിഭൂഷിതനായി।

Verse 11

सेव्यमानोऽप्सरोभिश्च विमानवरमाश्रितः । बभ्राम सर्वलोकेषु स्वेच्छया क्षुत्समावृतः

അപ്സരസ്സുകൾ സേവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ശ്രേഷ്ഠ വിമാനം ആശ്രയിച്ച് അവൻ സ്വേച്ഛയായി സർവ്വലോകങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചു; എങ്കിലും ക്ഷുധയാൽ ആവൃതനായിരുന്നു।

Verse 12

पिपासाकुलचित्तश्च मुखेन परिशुष्यता । न कंचिद्ददृशे तत्र भुंजानमपरं दिवि

ദാഹത്താൽ വ്യാകുലമായ മനസ്സോടെയും വായ് വരണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ അവിടെ ആരെയും ഭക്ഷിക്കുകയോ കുടിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതായി അവൻ കണ്ടില്ല।

Verse 13

न च पानसमासक्तं न सस्यं सलिलं न च

അവിടെ പാനം ചെയ്യുന്നതിൽ ആസക്തനായ ആരുമില്ലായിരുന്നു; ധാന്യവും ഇല്ല, ജലവും ഇല്ലായിരുന്നു।

Verse 14

ततो गत्वा सहस्राक्षमुवाच द्विजसत्तमाः । क्षुत्तृषावृतदेहस्तु लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

അനന്തരം അവൻ സഹസ്രാക്ഷനായ (ഇന്ദ്രൻ) അടുക്കൽ ചെന്നു ഉത്തമദ്വിജനെപ്പോലെ സംസാരിച്ചു. ക്ഷുധയും തൃഷ്ണയും മൂടിയ ദേഹത്തോടെ ലജ്ജയാൽ മുഖം താഴ്ത്തി നിന്നു.

Verse 15

नैवात्र दृश्यते कश्चित्क्षुत्तृषापरिपीडितः । मां मुक्त्वा विबुधश्रेष्ठ तत्किमेतद्वदस्वमे

ഇവിടെ എന്നെ ഒഴികെ ക്ഷുധാ-തൃഷ്ണകളാൽ പീഡിതനായ ആരെയും കാണുന്നില്ല. ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ, ഇതിന്റെ അർത്ഥം എന്ത്? എനിക്കു പറയുക.

Verse 16

एष मे स्वर्गरूपेण नरकः समुपस्थितः । किमेतैर्भूषणैर्वस्त्रैर्विमानादिभिरेव च

എനിക്ക് ഇതു സ്വർഗ്ഗരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായ നരകമാണ്. ഈ ആഭരണങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, വിമാനാദികൾ എന്നിവകൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം?

Verse 17

क्षुधा संपीड्यमानस्य स्वर्गमेतच्छचीपते । अग्नितुल्यं समुद्दिष्टं मम चित्तेऽपि वर्तते

ഹേ ശചീപതേ, ക്ഷുധയാൽ ഞെരുക്കപ്പെടുന്നവന് ഈ സ്വർഗ്ഗവും അഗ്നിതുല്യമെന്നു പറയപ്പെടുന്നു; അതേ ദാഹം എന്റെ ചിത്തത്തിലും കത്തുന്നു.

Verse 18

तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा क्षुन्न प्रबाधते । नोचेत्क्षिप सुरश्रेष्ठ रौरवे नरके द्रुतम्

അതുകൊണ്ട് എനിക്കു പ്രസാദം ചെയ്യേണമേ, ക്ഷുധ എന്നെ പീഡിപ്പിക്കാതിരിക്കട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ, ഹേ സുരശ്രേഷ്ഠാ, എന്നെ വേഗം റൗരവ നരകത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകളയുക.

Verse 19

इंद्रौवाच । अनर्होसि महीपाल नरकस्य त्वमेव हि । त्वया दानानि दत्तानि संख्याहीनानि सर्वदा

ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹീപാലാ, നീ നരകത്തിന് അർഹനല്ല; സത്യത്തിൽ നീ അവിടെയുളളവൻ അല്ല. എങ്കിലും നീ നൽകിയ ദാനങ്ങൾ എപ്പോഴും എണ്ണം‑അളവിൽ അപൂർണ്ണമായിരുന്നു.

Verse 21

तोयं सान्नं सदा दद्यादन्नं चैव सदक्षिणम् । य इच्छेच्छाश्वतीं तृप्तिमिह लोके परत्र च

ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ശാശ്വത തൃപ്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും ജലം, പാകം ചെയ്ത അന്നം, കൂടാതെ യുക്തമായ ദക്ഷിണയോടുകൂടിയ അന്നദാനം ചെയ്യണം.

Verse 22

तस्मात्त्वं हि क्षुधाविष्टः स्वर्गे चैव महीपते । भूषितो भूषणैः श्रेष्ठैर्विमानवरमाश्रितः

അതുകൊണ്ട്, ഹേ മഹീപതേ, സ്വർഗ്ഗത്തിലും നീ ക്ഷുധയാൽ പിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—ശ്രേഷ്ഠാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും ഉത്തമ വിമാനം ആശ്രയിച്ചും ഇരുന്നിട്ടും.

Verse 23

राजोवाच । अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र देवौ वा मानुषोऽपि वा । क्षुत्पिपासेऽतितीव्रे मे विनाशं येन गच्छतः

രാജാവ് പറഞ്ഞു—ഇവിടെ ഏതെങ്കിലും ഉപായമുണ്ടോ? ദേവനാലോ മനുഷ്യനാലോ, എന്റെ അതിതീവ്രമായ വിശപ്പും ദാഹവും നശിക്കുവാൻ?

Verse 24

इन्द्र उवाच । यदि कश्चित्सुतस्तुभ्यं विप्रेभ्यः सततं जलम् । ददाति च सदा सस्यं तत्ते तृप्तिः प्रजायते

ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു—നിന്റെ പുത്രന്മാരിൽ ഒരാൾ ബ്രാഹ്മണർക്കു നിരന്തരം ജലം ദാനം ചെയ്യുകയും, എപ്പോഴും ധാന്യം/അന്നവും ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്താൽ, നിനക്കു തൃപ്തി ജനിക്കും.

Verse 25

नान्यथा पार्थिवश्रेष्ठ एकस्मिन्नपि वासरे । अदत्तस्य तव प्राप्तिः सत्यमेतन्मयोदितम्

ഹേ രാജശ്രേഷ്ഠാ, ഇതു മറ്റെങ്ങനെ ആകുകയില്ല; ഒരു ദിവസമെങ്കിലും ദാനം ചെയ്യാതിരുന്നാൽ നിനക്കു യാതൊരു പ്രാപ്തിയും ഉണ്ടാകില്ല. ഇതു ഞാൻ പറഞ്ഞ സത്യം.

Verse 26

सोऽपि भूमिपतेः पुत्रस्तव यच्छति नोदकम् । न च सस्यं द्विजातिभ्यस्त्वन्मार्गमनुसंचरन्

ഹേ ഭൂമിപതേ, നിന്റെ പുത്രനും വെള്ളം ദാനം ചെയ്യുന്നില്ല; നിന്റെ മാർഗം പിന്തുടർന്ന് ദ്വിജന്മാർക്ക് അന്നവും നൽകുന്നില്ല.

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः । ब्रह्मलोकात्स्थितौ यत्र तौ भूमिपसुरेश्वरौ

അതിനിടയിൽ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് മുനിശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ അവിടെ എത്തി; രാജാവും ദേവേശ്വരനും പാർത്തിരുന്ന സ്ഥലത്ത്.

Verse 28

ततः शक्रः समुत्थाय तस्मै तुष्टिसमन्वितः । अर्घं दत्त्वा विधानेन सादरं चेदमब्रवीत्

അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) എഴുന്നേറ്റ്, വിധിപ്രകാരം അർഘ്യം അർപ്പിച്ച്, ആദരത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 29

कुतः प्राप्तोऽसि विप्रेंद्र प्रस्थितः क्व च सांप्रतम् । केन कार्येण चेद्गुह्यं न तेऽस्ति वद सांप्रतम्

ഹേ വിപ്രശ്രേഷ്ഠാ, നീ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, ഇപ്പോൾ എവിടേക്കാണ് പുറപ്പെടുന്നത്? ഏത് കാര്യത്തിനായി? രഹസ്യമല്ലെങ്കിൽ ഉടൻ എനിക്കു പറയുക.

Verse 30

नारद उवाच । ब्रह्मलोकादहं प्राप्तः प्रस्थितस्तु धरातले । तीर्थयात्राकृते शक्र नान्यदस्तीह कारणम्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്നു വന്നിരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലേക്കു പുറപ്പെടുന്നു. ഹേ ശക്രാ, തീർത്ഥയാത്രയ്ക്കായിട്ടാണ് ഇത്; ഇതല്ലാതെ മറ്റൊരു കാരണമില്ല.

Verse 31

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स नृपो हृष्टस्तमुवाच मुनीश्वरम् । प्रसादः क्रियतां मह्यं दीनस्य मुनिपुंगव

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അതു കേട്ട് രാജാവ് ഹർഷിച്ചു മുനീശ്വരനോടു പറഞ്ഞു: ഹേ മുനിപുംഗവ, ഞാൻ ദീനൻ; എനിക്കു പ്രസാദം അരുളേണമേ.

Verse 32

त्वया भूमितले वाच्यो मम पुत्रो महीपतिः । आनर्त्ताधिपतिः ख्यातः सत्यसेन इति प्रभो

ഭൂമിയിൽ നീ എന്റെ പുത്രനായ രാജാവിനെ—ആനർത്തത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധ അധിപതിയെ—‘സത്യസേന’ എന്ന നാമത്തിൽ വിളിക്കണം, ഹേ പ്രഭോ.

Verse 33

तव तातो मया दृष्टः शक्रस्य सदनं प्रति । क्षुत्पिपासापरीतांगो दीनात्मा देवमध्यगः

ഞാൻ നിന്റെ പിതാവിനെ ശക്രന്റെ സദനത്തിലേക്കു പോകുന്നതായി കണ്ടു—ക്ഷുധയും ദാഹവും പീഡിപ്പിച്ച ശരീരം, ദീനചിത്തം, ദേവന്മാരുടെ മദ്ധ്യേ നിൽക്കുന്നവൻ.

Verse 34

तस्मात्पुत्रोऽसि चेन्मह्यं त्वं सत्यं परिरक्षसि । तन्मन्नाम्ना प्रयच्छोच्चैः सस्यानि सलिलानि च

അതുകൊണ്ട് നീ സത്യമായി എന്റെ പുത്രനായി സത്യത്തെ പരിരക്ഷിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ നാമത്തിൽ ഉദാരമായി ദാനം ചെയ്യുക—ധാന്യവും ജലവും കൂടി.

Verse 35

स तथेति प्रतिज्ञाय नारदो मुनिसत्तमः । अनुज्ञाप्य सहस्राक्षं प्रस्थितो भूतलं प्रति

മുനിശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ “തഥാസ്തു” എന്നു പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. സഹസ്രാക്ഷനായ ഇന്ദ്രനോട് അനുവാദം വാങ്ങി ഭൂതലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 36

ततः क्रमेण तीर्थानि भ्रममाणः स सद्द्विजः । आनर्त्तविषयं प्राप्य सत्यसेनमुपाद्रवत्

അതിനുശേഷം ആ സദ്ദ്വിജ മുനി ക്രമമായി തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു സഞ്ചരിച്ച് ആനർത്ത ദേശത്തെത്തി സത്യസേനനെ സമീപിച്ചു.

Verse 37

अथ संपूजितस्तेन सम्यग्भूपतिना मुनिः । पितुः संदेशमाचख्यौ विजने तस्य सादरम्

അപ്പോൾ ആ ഭൂപതി മുനിയെ യഥാവിധി പൂജിച്ച് സത്കരിച്ചു. മുനി ഏകാന്തത്തിൽ ആദരത്തോടെ അവനോട് പിതാവിന്റെ സന്ദേശം അറിയിച്ചു.

Verse 38

तच्छ्रुत्वा शोकसंतप्तः सत्यसेनो महीपतिः । तं विसृज्य मुनिश्रेष्ठं पूजयित्वा विधानतः

അത് കേട്ട് മഹീപതി സത്യസേനൻ ശോകത്തിൽ ദഹിച്ചു. പിന്നെ വിധിപൂർവം മുനിശ്രേഷ്ഠനെ പൂജിച്ച് ആദരത്തോടെ വിട നൽകി.

Verse 39

ततो जनकमुद्दिश्य मिष्टान्नेन सुभक्तितः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भोजयामास नित्यशः

പിന്നീട് പിതാവിനെ ഉദ്ദേശിച്ച്, ഉത്തമഭക്തിയോടെ, അവൻ നിത്യവും മിഷ്ടാന്നങ്ങളാൽ ആയിരം ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠരെ ഭോജനിപ്പിച്ചു.

Verse 40

प्रपादानं तथा चक्रे ग्रीष्मकाले विशेषतः । त्यक्त्वान्याः सकला याश्च क्रिया धर्मसमुद्भवाः

അവൻ പ്രത്യേകിച്ച് ഗ്രീഷ്മകാലത്ത് പ്രപകൾ (ജലവിശ്രമസ്ഥലങ്ങൾ/പാനീയജലകേന്ദ്രങ്ങൾ) സ്ഥാപിച്ചു. മറ്റു ധർമ്മജന്യ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ വിട്ടുവെച്ച് ഈ സേവയിൽ തന്നെ ലീനനായി.

Verse 41

एवं तस्य महीपस्य वर्तमानस्य च द्विजाः । अनावृष्टिरभूद्रौद्रा सर्वसस्यक्षयावहा

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ആ രാജാവിന്റെ ഭരണകാലത്ത് ഭയങ്കരമായ അനാവൃഷ്ടി സംഭവിച്ചു; അത് എല്ലാ വിളകളുടെയും നാശം വരുത്തി.

Verse 42

यावद्द्वादशवर्षाणि न जलं त्रिदशाधिपः । मुमोच धरणीपृष्ठे सर्वे लोकाः क्षुधार्दिताः

പന്ത്രണ്ടു വർഷം ദേവാധിപൻ ഭൂമിയുടെ മേൽ ജലം വിടുകയില്ലായിരുന്നു; എല്ലാവരും ക്ഷുധയാൽ പീഡിതരായി.

Verse 43

अत्राभावात्ततो भूयो न सस्यं संप्रयच्छति । ब्राह्मणेभ्यः समुद्दिश्य पितरं स्वं यथा पुरा

ഇവിടെ മഴയുടെ അഭാവം മൂലം ഭൂമി വീണ്ടും വിള നൽകുന്നില്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ മുൻപുപോലെ പിതൃഗണത്തിൽ തന്റെ പിതാവിനെ ഉദ്ദേശിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്കു ദാനാർപ്പണം ചെയ്തു.

Verse 44

ततः स क्षुत्परीतांगः पिता तस्य महीपतेः । स्वप्ने प्रोवाच तं पुत्रमतीव मलिनांबरः

അപ്പോൾ ആ രാജാവിന്റെ പിതാവ്—ക്ഷുധയാൽ പീഡിതമായ ശരീരത്തോടും അത്യന്തം മലിനവസ്ത്രങ്ങളോടും കൂടി—സ്വപ്നത്തിൽ മകനോട് സംസാരിച്ചു.

Verse 45

त्वया पुत्रेण पुत्राहं क्षुत्पिपासासमाकुलः । स्वर्गस्थोऽपि हि तिष्ठामि तस्मादन्नं प्रयच्छ वै । मन्नाम्ना तोयसंयुक्तं यदि त्वं मत्समुद्भवः

ഹേ പുത്രാ! നിന്റെ കാരണത്താൽ ഞാൻ പിതാവായിട്ടും ക്ഷുധാ-തൃഷ്ണകളാൽ പീഡിതനാണ്; സ്വർഗത്തിൽ വസിച്ചിട്ടും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. അതിനാൽ നീ സത്യത്തിൽ എന്റെ സന്തതിയാണെങ്കിൽ, എന്റെ നാമത്തിൽ ജലസഹിതം അന്നദാനം അർപ്പിക്കു.

Verse 46

ततः शोकसमायुक्तः स नृपः स्वप्नदर्शनात् । अन्नाभावात्समं मंत्रं मंत्रिभिः स तदाकरोत्

അതിനുശേഷം സ്വപ്നദർശനത്തെ തുടർന്ന് ശോകസമാകുലനായ ആ രാജാവ്, അന്നത്തിന്റെ അഭാവം കാരണം, മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം ആലോചിച്ച് തീരുമാനമെടുത്തു.

Verse 47

अहमाराधयिष्यामि सस्यार्थे वृषभध्वजम् । राज्ये रक्षा विधातव्या भवद्भिः सादरं सदा

വിളകളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ഞാൻ വൃഷഭധ്വജൻ (ഭഗവാൻ ശിവൻ)നെ ആരാധിക്കും; നിങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ആദരത്തോടെ രാജ്യരക്ഷ നിർവഹിക്കണം.

Verse 48

ततोऽत्रैव समागत्य स्थापयित्वा महेश्वरम् । सम्यगाराधयामास व्रतैश्च नियमैस्तथा

അതിനുശേഷം അവൻ ഇതേ സ്ഥലത്ത് എത്തി മഹേശ്വരൻ (ശിവൻ)നെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച്, വ്രതങ്ങളും നിയമങ്ങളും അനുസരിച്ച് യഥാവിധി ആരാധിച്ചു.

Verse 49

अथ तस्य गतस्तुष्टिं वर्षांते भगवाञ्छिवः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

വർഷാന്ത്യത്തിൽ ഭഗവാൻ ശിവൻ അവനിൽ പ്രസന്നനായി പറഞ്ഞു—‘ഞാൻ വരദാതാവാണ്; നിനക്കിഷ്ടമുള്ള വരം പ്രാർത്ഥിക്കു.’

Verse 51

तथा संजायता वृष्टिः समस्ते धरणीतले । येन सस्यानि जायंते सलिलानि च सांप्रतम्

അപ്പോൾ സമസ്ത ഭൂമണ്ഡലത്തിലും മഴ പെയ്തു; അതിനാൽ ഇപ്പൊഴ് വിളകൾ മുളച്ചു, ജലവും വീണ്ടും സമൃദ്ധമായി।

Verse 52

जायतां मम तातस्य स्वर्गस्थस्य महात्मनः । प्रसादात्तव संतृप्तिरक्षया सुरसत्तम

സ്വർഗസ്ഥനായ എന്റെ മഹാത്മ പിതാവിന് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ. ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിന്റെ തൃപ്തി അക്ഷയവും അവ്യയവും ആയിരിക്കട്ടെ।

Verse 53

श्रीभगवानुवाच । भविता न चिराद्वृष्टिः प्रभूता धरणीतले । भविष्यंति तथान्नानि यानि कानि महीतले

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അൽപകാലത്തിനകം ഭൂമിയിൽ ധാരാളം മഴ പെയ്യും. അതനുസരിച്ച് നിലത്തിൽ എല്ലാത്തരം അന്നധാന്യങ്ങളും ഉദ്ഭവിക്കും।

Verse 54

तस्मात्त्वं गच्छ राजेंद्र स्वगृहं प्रति सांप्रतम् । मम वाक्यादसंदिग्धमेतदेव भविष्यति

അതുകൊണ്ട്, ഹേ രാജേന്ദ്രാ, ഇപ്പോൾ നിന്റെ സ്വഗൃഹത്തിലേക്ക് പോകുക. എന്റെ വാക്കിന്റെ അധികാരത്താൽ സംശയമില്ലാതെ ഇതുതന്നെ സംഭവിക്കും।

Verse 55

तच्चैतन्मामकं लिंगं यत्त्वया स्थापितं नृप । प्रातरुत्थाय यः कश्चित्सम्यक्तद्वीक्षयिष्यति

ഇതും എന്റെ തന്നെയുള്ള ലിംഗം; നീ സ്ഥാപിച്ചതാണ്, ഹേ നൃപാ—ആരെങ്കിലും പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഭക്തിശ്രദ്ധയോടെ വിധിപൂർവ്വം ഇതിനെ ദർശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—

Verse 56

मिष्टान्नममृतस्वादु स हि नूनमवाप्स्यति । मम वाक्यान्नृपश्रेष्ठ सदा जन्मनिजन्मनि

അവൻ നിശ്ചയമായും അമൃതസമാനമായ മധുരസ്വാദമുള്ള മിഷ്ടാന്നം പ്രാപിക്കും. എന്റെ വചനപ്രകാരം, ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിലും ഇതു സദാ സംഭവിക്കും.

Verse 57

स एवं भगवानुक्त्वा ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा निजं स्थानं हर्षेण महतान्वितः । आजगाम चकाराथ राज्यं निहतकंटकम्

ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്ത ശേഷം ദർശനാതീതനായി. രാജാവും മഹാഹർഷത്തോടെ നിറഞ്ഞ് തന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങി, തുടർന്ന് കണ്ഠകരഹിതമായ (ക്ലേശരഹിതമായ) രാജ്യം ഭരിച്ചു.

Verse 58

सूत उवाच । अद्यापि कलिकालेऽत्र संप्राप्ते दारुणे युगे । यस्तं मिष्टान्नदं पश्येत्प्रातरुत्थाय भक्तितः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇന്നും ഈ ദാരുണമായ കലിയുഗം വന്നിരിക്കുന്നപ്പോൾ, ആരെങ്കിലും പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഭക്തിയോടെ ആ മിഷ്ടാന്നദനെ (മിഷ്ടാന്നദാതാവിനെ) ദർശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—

Verse 59

स मिष्टान्नमवाप्नोति यदि कामयते द्विजाः । निष्कामो वा समभ्येति स्थानं देवस्य शूलिनः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! അവൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ മിഷ്ടാന്നം പ്രാപിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ നിഷ്കാമനായാൽ ശൂലധാരിയായ ദേവൻ (ശിവൻ) വസിക്കുന്ന ധാമം പ്രാപിക്കും.

Verse 141

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मिष्टान्नदेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീ സ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട “മിഷ്ടാന്നദേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം” എന്ന 141-ാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.