Adhyaya 35

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । जलमध्ये महादेवः केन तिष्ठति हेतुना । उत्तरं दक्षिणं कूलं वर्जयित्वा द्विजोत्तम

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! മഹാദേവൻ ജലത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഏതു ഹേതുവാൽ നിലകൊള്ളുന്നു? ഉത്തരവും ദക്ഷിണവും തീരങ്ങൾ വിട്ട് മദ്ധ്യത്തിൽ എന്തുകൊണ്ട് വസിക്കുന്നു?

Verse 2

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतदाख्यानमतुलं पुण्यं श्रुतिमुखावहम् । पुराणे यच्छ्रुतं तात तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഇത് അതുലമായ പുണ്യാഖ്യാനം, ശ്രവണയോഗ്യവും മഹാഫലപ്രദവും ആകുന്നു. ഹേ താത! പുരാണങ്ങളിൽ ഞാൻ കേട്ടതെല്ലാം ഒന്നും വിട്ടുപോകാതെ നിനക്കു പൂർണ്ണമായി പറയാം.

Verse 3

त्रेतायुगे महाभाग रावणो देवकण्टकः । त्रैलोक्यविजयी रौद्रः सुरासुरभयंकरः

ഹേ മഹാഭാഗാ! ത്രേതായുഗത്തിൽ രാവണൻ ദേവന്മാർക്കു കണ്ഠകമായിരുന്നു—രൗദ്രസ്വഭാവൻ, ത്രിലോകവിജയി, ദേവാസുരർക്കെല്ലാം ഭയങ്കരൻ.

Verse 4

देवदानवगन्धर्वैरृषिभिश्च तपोधनैः । अवध्योऽथ विमानेन यावत्पर्यटते महीम्

ദേവന്മാർ, ദാനവർ, ഗന്ധർവർ, തപോധനരായ ഋഷിമാർ എന്നിവരാലും അവൻ അവധ്യനെന്നു കരുതപ്പെട്ടു; പിന്നെ തന്റെ വിമാനത്തിൽ കയറി ഇഷ്ടപ്രകാരം ഭൂമിയിലുടനീളം സഞ്ചരിച്ചു.

Verse 5

तावद्धिन्ध्यगिरेर्मध्ये दानवो बलदर्पितः । मयो नामेति विख्यातो गुहावासी तपश्चरन्

അപ്പോൾ വിന്ധ്യപർവതങ്ങളുടെ നടുവിൽ ബലദർപ്പത്തിൽ മദിച്ച ‘മയ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായ ദാനവൻ ഗുഹാവാസിയായി തപസ്സു ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 6

तस्य पार्श्वगतो रक्षो विनयादवनिं गतः । पूजितो दानसन्मानैरिदं वचनमब्रवीत्

അവന്റെ സമീപത്തേക്ക് എത്തിയ രാക്ഷസൻ (രാവണൻ) വിനയത്തോടെ ഭൂമിയിലിറങ്ങി; ദാനവും സന്മാനവും ലഭിച്ച് പൂജിക്കപ്പെട്ട ശേഷം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।

Verse 7

कस्येयं पद्मपत्राक्षी पूर्णचन्द्रनिभानना । किंनामधेया तपति तप उग्रं कथं विभो

ഈ പദ്മപത്രാക്ഷി, പൂർണ്ണചന്ദ്രസമാന മുഖമുള്ള കന്യ ആരുടേതാണ്? അവളുടെ പേര് എന്ത്, എന്തുകൊണ്ട് അവൾ ഇങ്ങനെ ഉഗ്രതപസ്സു ചെയ്യുന്നു, ഹേ വിഭോ?

Verse 8

मय उवाच । दानवानां पतिः श्रेष्ठो मयोऽहं नाम नामतः । भार्या तेजोवती नाम तस्यास्तु तनया शुभा

മയൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ പേരിൽ ‘മയ’, ദാനവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അധിപൻ. എന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് തേജോവതി; അവൾക്ക് ഒരു ശുഭകുമാരി മകളുണ്ട്।

Verse 9

मन्दोदरीति विख्याता तपते भर्तृकारणात् । आराधयन्ती भर्तारमुमाया दयितं शुभम्

അവൾ ‘മന്ദോദരി’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധ; ഭർത്തൃലാഭത്തിനായി തപസ്സു ചെയ്യുന്നു; ഉമയുടെ പ്രിയനായ ശുഭപ്രഭു (ശിവൻ) തന്നെയാണ് വരനെന്ന് കരുതി ആരാധിക്കുന്നു।

Verse 10

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य रावणो मदमोहितः । प्रसृतः प्रणतो भूत्वा मयं वचनमब्रवीत्

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഗർവമോഹിതനായ രാവണൻ മുന്നോട്ട് ചെന്നു; നമസ്കരിച്ചു മയനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।

Verse 11

पौलस्त्यान्वयसंजातो देवदानवदर्पहा । प्रार्थयामि महाभाग सुतां त्वं दातुमर्हसि

ഞാൻ പൗലസ്ത്യ വംശജനായി, ദേവ-ദാനവരുടെ ദർപ്പം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ. ഹേ മഹാഭാഗാ! അപേക്ഷിക്കുന്നു—നിന്റെ പുത്രിയെ എനിക്കു ദാനം ചെയ്യുക।

Verse 12

ज्ञात्वा पैतामहं वृत्तं मयेनापि महात्मना । रावणाय सुता दत्ता पूजयित्वा विधानतः

പിതാമഹവൃത്താന്തം അറിഞ്ഞ മഹാത്മാവായ മയനും വിധിപൂർവ്വം (രാവണനെ) പൂജിച്ച് തന്റെ പുത്രിയെ രാവണനു നൽകി।

Verse 13

गृहीत्वा तां तदा रक्षोऽभ्यर्च्यमानो निशाचरैः । देवोद्याने विमानैश्च क्रीडते स तया सह

അവളെ സ്വീകരിച്ച ആ രാക്ഷസൻ, നിശാചരന്മാർ ആരാധിച്ചു നിൽക്കെ, വിമാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ദേവോദ്യാനത്തിൽ അവളോടൊപ്പം ക്രീഡിച്ചു।

Verse 14

केनचित्त्वथ कालेन रावणो लोकरावणः । पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठो जनयामास भारत

കുറച്ച് കാലത്തിനു ശേഷം, ഹേ ഭാരതാ! ലോകപ്രസിദ്ധനായ രാവണൻ ഒരു പുത്രനെ ജനിപ്പിച്ചു; പുത്രവാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി।

Verse 15

तेनैव जातमात्रेण रावो मुक्तो महात्मना । संवर्तकस्य मेघस्य तेन लोका जडीकृताः

ആ മഹാത്മാവ് ജനിച്ച നിമിഷം തന്നെ ഭയങ്കരമായൊരു ഗർജ്ജനം പുറപ്പെട്ടു; സംവർത്തക മേഘത്തിന്റെ നാദംപോലെ ആ ശബ്ദം ലോകങ്ങളെ ജഡമായി സ്തംഭിപ്പിച്ചു।

Verse 16

श्रुत्वा तन्नर्दितं घोरं ब्रह्मा लोकपितामहः । नाम चक्रे तदा तस्य मेघनादो भविष्यति

ആ ഭയങ്കര നാദം കേട്ട ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് അപ്പോൾ അവന് പേര് നല്കി—‘ഇവൻ മേഘനാദൻ ആകും’.

Verse 17

एवंनामा कृतः सोऽपि परमं व्रतमास्थितः । तोषयामास देवेशमुमया सह शङ्करम्

ഇങ്ങനെ നാമം ലഭിച്ച അവനും പരമവ്രതം സ്വീകരിച്ചു; വ്രതാചരണത്തിലൂടെ ഉമാസഹിതനായ ദേവേശ ശങ്കരനെ പ്രസന്നനാക്കി।

Verse 18

व्रतैर्नियमदानैश्च होमजाप्यविधानतः । कृच्छ्रचान्द्रायणैर्नित्यं कृशं कुर्वन्कलेवरम्

വ്രതങ്ങൾ, നിയമങ്ങൾ, ദാനങ്ങൾ, കൂടാതെ വിധിപൂർവ്വം ഹോമവും ജപവും ചെയ്ത്—നിത്യ കൃച്ഛ്ര-ചാന്ദ്രായണ തപസ്സുകളാൽ അവൻ ശരീരം ക്ഷീണിപ്പിച്ചു।

Verse 19

एवमन्यद्दिने तात कैलासं धरणीधरम् । गत्वा लिङ्गद्वयं गृह्य प्रस्थितो दक्षिणामुखः

ഇങ്ങനെ മറ്റൊരു ദിവസം, ഹേ താത, അവൻ ധരണീധരനായ കൈലാസത്തിലേക്ക് ചെന്നു; രണ്ട് ലിംഗങ്ങൾ എടുത്ത് ദക്ഷിണമുഖനായി പുറപ്പെട്ടു।

Verse 20

नर्मदातटमाश्रित्य स्नातुकामो महाबलः । निक्षिप्य पूजयन् देवं कृतजाप्यो नरेश्वर

നർമദാതീരത്തെ ആശ്രയിച്ച് സ്നാനാഭിലാഷത്തോടെ ആ മഹാബലൻ അതിനെ അവിടെ വെച്ച് ദേവനെ പൂജിച്ചു; ഹേ നരേശ്വരാ, ജപം പൂർത്തിയാക്കി।

Verse 21

तत्रायतनावासेन स्नातो हुतहुताशनः । कृतकृत्यमिवात्मानं मानयित्वा निशाचरः

അവിടെ ആ പുണ്യായതനത്തിൽ വസിച്ച് അവൻ സ്നാനം ചെയ്തു ഹുതാശനത്തിൽ ആഹുതികൾ അർപ്പിച്ചു; ആ നിശാചരൻ താനെ കൃതകൃത്യനെന്നു കരുതി തൃപ്തനായി।

Verse 22

गन्तुकामः परं मार्गं लङ्कायां नृपसत्तम । एकमुद्धरतो लिङ्गं प्रणतः सव्यपाणिना

ഹേ നൃപസത്തമാ, ലങ്കയിലേക്കു മുന്നോട്ട് പോകുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവൻ ഒരു ലിംഗം ഉയർത്തി; പ്രണമിച്ച് ഇടങ്കൈ നമസ്കാരാർത്ഥം ഉയർത്തി।

Verse 23

द्वितीयं तु द्वितीयेन भक्त्या पौलस्त्यनन्दनः । तावदेव महालिङ्गं पतितं नर्मदांभसि

പിന്നെ പൗലസ്ത്യനന്ദനൻ അതേ ഭക്തിയോടെ രണ്ടാമത്തേതും ഉയർത്തി; അതേ നിമിഷം മഹാലിംഗം നർമദാജലത്തിൽ വീണു।

Verse 24

याहि याहीति चेत्युक्त्वा जलमध्ये प्रतिष्ठितः । नमित्वा रावणिस्तस्य देवस्य परमेष्ठिनः

‘പോ, പോ’ എന്നു പറഞ്ഞ് അവൻ ജലത്തിന്റെ മദ്ധ്യേ തന്നെ സ്ഥാപിതനായി; രാവണി ദേവന്മാരിലെ പരമേഷ്ഠിയായ ആ ദേവനെ നമസ്കരിച്ചു।

Verse 25

जगामाकाशमाविश्य पूज्यमानो निशाचरैः । तदा प्रभृति तत्तीर्थं मेघनादेति विश्रुतम्

അവൻ ആകാശത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് പുറപ്പെട്ടു, നിശാചരന്മാർ പൂജിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ. അന്നുമുതൽ ആ തീർത്ഥം ‘മേഘനാദ തീർത്ഥം’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായി.

Verse 26

पूर्वं तु गर्जनं नाम सर्वपापक्षयंकरम् । तस्मिंस्तीर्थे तु राजेन्द्र यस्तु स्नानं समाचरेत्

മുമ്പ് അതിന് ‘ഗർജന’ എന്നായിരുന്നു പേര്; അത് സർവ്വപാപക്ഷയകരം. ഹേ രാജേന്ദ്രാ, ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും സ്നാനം ആചരിച്ചാൽ—

Verse 27

अहोरात्रोषितो भूत्वा अश्वमेधफलं लभेत् । पिण्डदानं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

അവിടെ ഒരു പകലും ഒരു രാത്രിയും വസിച്ചാൽ അശ്വമേധയാഗഫലം ലഭിക്കും. ഹേ നരാധിപാ, ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും പിണ്ഡദാനം ചെയ്താൽ—

Verse 28

यत्फलं सत्त्रयज्ञेन तद्भवेन्नात्र संशयः । तेन द्वादशवर्षाणि पितरः संप्रतर्पिताः

സത്രയജ്ഞത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം തന്നെയാണ് ഇവിടെ സംശയമില്ലാതെ ലഭിക്കുക. ആ കർമം മൂലം പിതൃകൾ പന്ത്രണ്ടു വർഷം തൃപ്തരാകുന്നു.

Verse 29

यस्तु भोजयते विप्रं षड्रसात्रेन भारत । अक्षयपुण्यमाप्नोति तत्र तीर्थे नरोत्तम

എന്നാൽ ഹേ ഭാരതാ, ആ തീർത്ഥത്തിൽ ബ്രാഹ്മണനു ഷഡ്രസസഹിതമായ ഭോജനം നൽകുന്നവൻ, ഹേ നരോത്തമാ, അക്ഷയപുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 30

प्राणत्यागं तु यः कुर्याद्भावितो भावितात्मना । स वसेच्छाङ्करे लोके यावदा भूतसम्प्लवम्

ശുദ്ധവും ധ്യാനഭാവത്തോടെ ഭാവിതവുമായ മനസ്സോടെ അവിടെ പ്രാണത്യാഗം ചെയ്യുന്നവൻ, ഭൂതസമ്പ്ലവം (പ്രളയം) വരെയും ശങ്കരലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നു।

Verse 31

एषा ते नरशार्दूल गर्जनोत्पत्तिरुत्तमा । कथिता स्नेहबन्धेन सर्वपापक्षयकरी

ഹേ നരശാർദൂലാ! സ്നേഹബന്ധത്താൽ ഞാൻ നിന്നോട് ഗർജനന്റെ ഈ ഉത്തമ ഉദ്ഭവകഥ പറഞ്ഞു; അത് സർവ്വപാപക്ഷയകരമാണ്।

Verse 35

। अध्याय

അധ്യായം. (അധ്യായ-ശീർഷകം)