मन्त्रसिद्धिः, प्रतिबन्धनिरासः, श्रद्धा-नियमाः (Mantra Efficacy, Removal of Obstacles, and the Role of Faith/Discipline)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । एतत्ते कथितं कृष्ण कर्मेहामुत्र सिद्धिदम् । क्रियातपोजपध्यानसमुच्चयमयं परम्

ഉപമന്യു പറഞ്ഞു—ഹേ കൃഷ്ണാ, ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും സിദ്ധി നൽകുന്ന ആ പരമ ശാസനം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു; അത് ക്രിയ, തപസ്, ജപം, ധ്യാനം എന്നിവയുടെ സമുച്ചയമയമാണ്।

Verse 2

अथ वक्ष्यामि शैवानामिहैव फलदं नृणाम् । पूजाहोमजपध्यानतपोदानमयं महत्

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശൈവഭക്തർക്കായി പറയുന്നു—മനുഷ്യർക്കു ഇഹലോകത്തുതന്നെ ഫലം നൽകുന്ന ആ മഹത്തായ साधനം; അത് പൂജ, ഹോമം, ജപം, ധ്യാനം, തപസ്, ദാനം എന്നിവകൊണ്ടുള്ളതാണ്।

Verse 3

तत्र संसाधयेत्पूर्वं मन्त्रं मन्त्रार्थवित्तमः । दृष्टसिद्धिकरं कर्म नान्यथा फलदं यतः

അവിടെ ആദ്യം മന്ത്രാർത്ഥം അറിയുന്നവൻ മന്ത്രസാധനയെ സിദ്ധീകരിക്കണം; അതിനാലേ കർമ്മം ദൃശ്യസിദ്ധി നൽകുന്നവയാകൂ, അല്ലെങ്കിൽ ഫലം ലഭിക്കുകയില്ല।

Verse 4

सिद्धमन्त्रो ऽप्यदृष्टेन प्रबलेन तु केनचित् । प्रतिबन्धफलं कर्म न कुर्यात्सहसा बुधः

മന്ത്രം സിദ്ധവും ഫലപ്രദവുമായിരുന്നാലും, ഫലമായി പ്രതിബന്ധം വരുത്തുന്ന കർമ്മം ബുദ്ധിമാൻ പെട്ടെന്ന് ചെയ്യരുത്; കാരണം അദൃശ്യമായെങ്കിലും പ്രബലമായ ശക്തി പ്രവർത്തിച്ചേക്കാം।

Verse 5

तस्य तु प्रतिबन्धस्य कर्तुं शक्येह निष्कृतिः । परीक्ष्य शकुनाद्यैस्तदादौ निष्कृतिमाचरेत्

ആ പ്രതിബന്ധത്തിന് ഇവിടെ നിഷ്കൃതി (പ്രായശ്ചിത്തം) ചെയ്യാൻ കഴിയും. ആദ്യം ശകുനാദി ലക്ഷണങ്ങൾ പരിശോധിച്ച്, തുടക്കത്തിലേ നിശ്ചിത നിഷ്കൃതി-വിധി ആചരിക്കണം।

Verse 6

यो ऽन्यथा कुरुते मोहात्कर्मैहिकफलं नरः । न तेन फलभाक्स स्यात्प्राप्नुयाच्चोपहास्यताम्

മോഹം കൊണ്ടു ലൗകികഫലം തേടി കർമ്മം വിരുദ്ധമായി/അനുചിതമായി ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ, ആ ഫലത്തിന് അർഹനാകുന്നില്ല; മറിച്ച് പരിഹാസ്യനാകുന്നു।

Verse 7

अबिस्रब्धो न कुर्वीत कर्म दृष्टफलं क्वचित् । स खल्वश्रद्धधानः स्यान्नाश्रद्धः फलमृच्छति

ആകുലമായ തിടുക്കത്തോടെ, ഉടൻ കാണുന്ന ഫലം തേടി ഒരു കർമ്മവും ചെയ്യരുത്. അത്തരക്കാരൻ ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവൻ; ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവൻ ഫലം പ്രാപിക്കുകയില്ല।

Verse 8

नापराधोस्ति देवस्य कर्मण्यपि तु निष्फले । यथोक्तकारिणां पुंसामिहैव फलदर्शनात्

കർമ്മം ഫലമില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നിയാലും ദേവനിൽ (ശിവനിൽ) കുറ്റമില്ല; യഥോക്തമായി ആചരിക്കുന്നവർക്ക് ഈ ജീവിതത്തിലേ തന്നെ ഫലദർശനം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 9

साधकः सिद्धमंत्रश्च निरस्तप्रतिबंधकः । विश्वस्तः श्रद्धधानश्च कुर्वन्नाप्नोति तत्फलम्

സിദ്ധമന്ത്രസമ്പന്നനും തടസ്സങ്ങൾ നീങ്ങിയവനും സ്ഥിരവിശ്വാസവും ശ്രദ്ധയും ഉള്ളവനുമായ സാധകൻ সাধന നടത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ ഫലം നിർഭാഗ്യമായി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 10

अथवा तत्फलावाप्त्यै ब्रह्मचर्यरतो भवेत् । रात्रौ हविष्यमश्नीयात्पायसं वा फलानि वा

അല്ലെങ്കിൽ അതേ ഫലം പ്രാപിക്കാനായി ബ്രഹ്മചര്യനിഷ്ഠനാകണം. രാത്രിയിൽ ഹവിഷ്യം (ശുദ്ധ യജ്ഞാഹാരം) മാത്രം, അല്ലെങ്കിൽ പായസം, അല്ലെങ്കിൽ ഫലങ്ങൾ മാത്രം കഴിക്കണം।

Verse 11

हिंसादि यन्निषिद्धं स्यान्न कुर्यान्मनसापि तत् । सदा भस्मानुलिप्तां गस्सुवेषश्च शुचिर्भवेत्

ഹിംസ മുതലായ നിഷിദ്ധമായത് മനസ്സിലുപോലും ചെയ്യരുത്. എപ്പോഴും ഭസ്മം പുരട്ടിയ ശരീരത്തോടെ, ശൈവാനുഷ്ഠാനത്തിന് യോജിച്ച വേഷത്തോടെ, ശുചിയായി ഇരിക്കണം।

Verse 12

इत्थमाचारवान्भूत्वा स्वानुकूले शुभे ऽहनि । पूर्वोक्तलक्षणे देशे पुष्पदामाद्यलंकृते

ഇങ്ങനെ ആചാരനിഷ്ഠനായി, തനിക്കനുകൂലമായ ശുഭദിനത്തിൽ, മുൻപ് പറഞ്ഞ ലക്ഷണങ്ങളുള്ള സ്ഥലത്ത്, പുഷ്പമാലാദികളാൽ അലങ്കരിച്ചിടത്ത് വിധിപൂർവ്വം പൂജയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കണം।

Verse 13

आलिप्य शकृता १ भूमिं हस्तमानावरां यथा । विलिखेत्कमले भद्रे दीप्यमानं स्वतेजसा

ചാണകത്തോടെ നിലം ലേപിച്ച്, ഹേ ഭദ്രേ കമലേ, കൈഅളവുള്ള ഒരു താമര (അതിൽ) വരയ്ക്കണം; അത് സ്വന്തം തേജസ്സാൽ ദീപ്തമായി തെളിയണം।

Verse 14

तप्तजांबूनदमयमष्टपत्रं सकेसरम् । मध्ये कर्णिकया युक्तं सर्वरत्नैरलंकृतम्

അത് തപ്ത ജാംബൂനദ സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിതമായ, കേസരങ്ങളോടുകൂടിയ അഷ്ടദള പദ്മം; മദ്ധ്യത്തിൽ കർണികയോടെ യുക്തവും സർവരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കൃതവും ആയിരുന്നു।

Verse 15

स्वाकारसदृशेनैव नालेन च समन्वितम् । तादृशे स्वर्णनिर्माणे कंदे सम्यग्विधानतः

അതിനെ അതിന്റെ തന്നെ ആകൃതിയോട് സാമ്യമുള്ള നാളത്തോടെ യുക്തമാക്കണം; അതുപോലെ വിധിപ്രകാരം സ്വർണ്ണത്തിൽ നിർമ്മിച്ച കന്ദവും ശരിയായി ഒരുക്കണം।

Verse 16

तत्राणिमादिकं सर्वं संकल्प्य मनसा पुनः । रत्नजं वाथ सौवर्णं स्फटिकं वा सलक्षणम्

അവിടെ വീണ്ടും മനസ്സിൽ അണിമാ മുതലായ എല്ലാ സിദ്ധികളെയും സംकल्पിക്കണം; പിന്നെ ലക്ഷണസമ്പന്നമായ പ്രതീകം—രത്നനിർമ്മിതമോ, സ്വർണ്ണമോ, അല്ലെങ്കിൽ ശുദ്ധ സ്ഫടികമോ—(നിർമ്മിക്കുകയോ ധ്യാനിക്കുകയോ) വേണം।

Verse 17

तत्र माहेश्वरी कल्प्या मूर्तिर्मूर्तिमतः प्रभोः । चतुर्भुजा चतुर्वक्त्रा सर्वाभरणभूषिता

അവിടെ മൂർത്തിമാൻ പ്രഭുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷമൂർത്തിയായ മഹേശ്വരീ രൂപം ധ്യാനിക്കണം. അവൾ ചതുര്ഭുജയും ചതുര്മുഖിയും, സർവ്വാഭരണങ്ങളാൽ ഭൂഷിതയുമാണ്.

Verse 18

शार्दूलचर्मवसना किंचिद्विहसितानना । वरदाभयहस्ता च मृगटंकधरा तथा

അവൾ വ്യാഘ്രചർമ്മവസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നു; മുഖത്ത് മൃദുവായ, അല്പഹാസ്യം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു കൈയിൽ വരദാനം, മറ്റൊരുകൈയിൽ അഭയം നൽകി, മൃഗചിഹ്നവും ധരിച്ചു.

Verse 19

अथ वाष्टभुजा चिंत्या चिंतकस्य यथारुचि । तदा त्रिशूलपरशुखड्गवज्राणि दक्षिणे

അതിനുശേഷം ധ്യാനകന്റെ ഇഷ്ടവും മനോഭാവവും അനുസരിച്ച് ദേവിയെ അഷ്ടഭുജയായി ധ്യാനിക്കണം; അപ്പോൾ വലതുകൈകളിൽ ത്രിശൂലം, പരശു, ഖഡ്ഗം, വജ്രം എന്നിവ ധരിക്കുന്നു.

Verse 20

वामे पाशांकुशौ तद्वत्खेटं नागं च बिभ्रती । बालार्कसदृशप्रख्या प्रतिवक्त्रं त्रिलोचना

ഇടത്തുകൈകളിൽ അവൾ അതുപോലെ പാശവും അങ്കുശവും, കൂടാതെ ഖേടം (കവചം/ഢാൽ)യും നാഗവും ധരിക്കുന്നു. ഉദയസൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തയായി, അവൾ ത്രിനേത്രയും എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും മുഖമുള്ളവളുമാണ്.

Verse 21

तस्याः पूर्वमुखं सौम्यं स्वाकारसदृशप्रभम् । दक्षिणं नीलजीमूतसदृशं घोरदर्शनम्

അവളുടെ കിഴക്കുമുഖം സൗമ്യവും മംഗളകരവും ആയിരുന്നു; സ്വന്തം ദിവ്യസ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായ പ്രഭയോടെ ദീപ്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ തെക്കുമുഖം നീലമേഘത്തെപ്പോലെ, ദർശനത്തിൽ ഭയാനകമായിരുന്നു.

Verse 22

उत्तरं विद्रुमप्रख्यं नीलालकविभूषितम् । पश्चिमं पूर्णचंद्राभं सौम्यमिंदुकलाधरम्

അവളുടെ ഉത്തരമുഖം വിദ്രുമം (പവിഴം) പോലെ ദീപ്തമായി, നീല ചുരുള്മുടികളാൽ വിഭൂഷിതമായിരുന്നു; പടിഞ്ഞാറുമുഖം പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച്, സൗമ്യമായി, ചന്ദ്രകല ധരിച്ചു.

Verse 23

तदंकमंडलारूढा शक्तिर्माहेश्वरी परा । महालक्ष्मीरिति ख्याता श्यामा सर्वमनोहरा

അവന്റെ അങ്കമണ്ഡലത്തിൽ പരമ മാഹേശ്വരി ശക്തി ആസീനയായി. അവൾ ‘മഹാലക്ഷ്മി’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധ—ശ്യാമവർണ്ണ, സർവ്വമനോഹരി.

Verse 24

मूर्तिं कृत्वैवमाकारां सकलीकृत्य च क्रमात् । मूर्तिमंतमथावाह्य यजेत्परमकारणम्

അതു തന്നെയുള്ള രൂപത്തിൽ ഒരു മൂർത്തി നിർമ്മിച്ച്, പിന്നെ ക്രമമായി അതിനെ സകലീകൃതമാക്കി (പ്രാണപ്രതിഷ്ഠ നടത്തി), മൂർത്തിമാനായ പ്രഭുവിനെ ആവാഹനം ചെയ്ത് പരമകാരണമാകുന്ന ശിവനെ പൂജിക്കണം.

Verse 25

स्नानार्थे कल्पयेत्तत्र पञ्चगव्यं तु कापिलम् । पञ्चामृतं च पूर्णानि बीजानि च विशेषतः

സ്നാനാർത്ഥം അവിടെ കപിലാ പശുവിൽ നിന്നുള്ള പഞ്ചഗവ്യം ഒരുക്കണം; കൂടാതെ പഞ്ചാമൃതവും, പ്രത്യേകിച്ച് പൂർണ്ണമായ (അഖണ്ഡ) ധാന്യങ്ങളും വിത്തുകളും വയ്ക്കണം.

Verse 26

पुरस्तान्मण्डलं कृत्वा रत्नचूर्णाद्यलंकृतम् । कर्णिकायां प्रविन्यस्येदीशानकलशं पुनः

ആസനത്തിന്റെ മുൻവശത്ത് രത്നചൂർണ്ണാദികളാൽ അലങ്കരിച്ച മണ്ഡലം ഒരുക്കി, അതിന്റെ കർണികയിൽ (മദ്ധ്യത്തിൽ) വീണ്ടും ഈശാന കലശം സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 27

सद्यादिकलशान्पश्चात्परितस्तस्य कल्पयेत् । ततो विद्येशकलशानष्टौ पूर्वादिवत्क्रमात्

അതിനുശേഷം സദ്യാദി കലശങ്ങൾ അതിന്റെ ചുറ്റും ക്രമീകരിക്കണം. പിന്നെ കിഴക്കിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, മുൻപുപോലെ ക്രമമായി വിദ്യേശ്വര കലശങ്ങൾ എട്ടും സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 28

तीर्थाम्बुपूरितान्कृत्वा सूत्रेणावेष्ट्य पूर्ववत् । पुण्यद्रव्याणि निक्षिप्य समन्त्रं सविधानकम्

തീർത്ഥജലത്തോടെ നിറച്ച്, മുൻപറഞ്ഞവിധം നൂലാൽ ചുറ്റി കെട്ടി, മന്ത്രോച്ചാരണസഹിതം വിധിപൂർവ്വം അകത്ത് പുണ്യദ്രവ്യങ്ങൾ നിക്ഷേപിക്കണം।

Verse 29

दुकूलाद्येन वस्त्रेण समाच्छाद्य समंततः । सर्वत्र मंत्रं विन्यस्य तत्तन्मंत्रपुरस्सरम्

ദുകൂലാദി ഉത്തമവസ്ത്രംകൊണ്ട് എല്ലാടവും മൂടി, തുടർന്ന് സർവത്ര മന്ത്രവിന്യാസം ചെയ്യണം—ഓരോ സ്ഥാനത്തും അതത് മന്ത്രത്തെ മുൻനിർത്തി।

Verse 30

स्नानकाले तु संप्राप्ते सर्वमङ्गलनिस्वनैः । पञ्चगव्यादिभिश्चैव स्नापयेत्परमेश्वरम्

സ്നാനകാലം വന്നപ്പോൾ, സർവമംഗള നാദങ്ങളോടുകൂടെ, പഞ്ചഗവ്യാദി ശുദ്ധദ്രവ്യങ്ങളാൽ പരമേശ്വരൻ (ശിവൻ)നെ സ്നാപിപ്പിക്കണം।

Verse 31

ततः कुशोदकाद्यानि स्वर्णरत्नोदकान्यपि । गंधपुष्पादिसिद्धानि मन्त्रसिद्धानि च क्रमात्

തുടർന്ന് ക്രമമായി കുശോദകാദികൾ, സ്വർണ്ണ-രത്നസംസ്കൃത ജലവും, ഗന്ധ-പുഷ്പാദികളാൽ സിദ്ധമായതും മന്ത്രസിദ്ധമായതുമായ ജലങ്ങളും ഉപയോഗിക്കണം।

Verse 32

उद्धृत्योद्धृत्य मन्त्रेण तैस्तैस्स्नाप्य महेश्वरम् । गंधं पुष्पादिदीपांश्च पूजाकर्म समाचरेत्

നിർദ്ദിഷ്ട മന്ത്രത്തോടുകൂടെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയർത്തി, അതത് ദ്രവ്യങ്ങളാൽ മഹേശ്വരനെ സ്നാപിപ്പിക്കണം; തുടർന്ന് ഗന്ധം, പുഷ്പം, ദീപം മുതലായവ അർപ്പിച്ച് വിധിപൂർവ്വം പൂജാകർമ്മം ആചരിക്കണം।

Verse 33

पलावरः स्यादालेप एकादशपलोत्तरः । सुवर्णरत्नपुष्पाणि शुभानि सुरभीणि च

ലിംഗലേപനത്തിനായി ‘പലാവര’ അളവിലുള്ള ലേപദ്രവ്യം, അതിൽ പതിനൊന്ന് പല അധികമായി ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ; കൂടാതെ ശുഭവും സുഗന്ധവും ഉള്ള സ്വർണം, രത്നങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിക്കണം।

Verse 34

नीलोत्पलाद्युत्पलानि बिल्वपत्राण्यनेकशः । कमलानि च रक्तानि श्वेतान्यपि च शंभवे

നീലോത്പലാദി ഉത്പലങ്ങൾ, അനവധി ബിൽവപത്രങ്ങൾ, കൂടാതെ ചുവന്നതും വെള്ളതുമായ കമലങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ശംഭുവായ ശിവനു അർപ്പിക്കണം।

Verse 35

कृष्णागुरूद्भवो धूपः सकर्पूराज्यगुग्गुलः । कपिलाघृतसंसिद्धा दीपाः कर्पूरवर्तिजाः

കൃഷ്ണ അഗരു മരത്തിൽ നിന്നുള്ള ധൂപം, കർപ്പൂരം, നെയ്യ്, ഗുഗ്ഗുലു എന്നിവ ചേർത്ത് അർപ്പിക്കണം; കൂടാതെ കപിലാ പശുവിന്റെ നെയ്യിൽ തയ്യാറാക്കിയ കർപ്പൂരത്തിരിയുള്ള ദീപങ്ങൾ തെളിയിക്കണം।

Verse 36

पञ्चब्रह्मषडंगानि पूज्यान्यावरणानि च । नैवेद्यः पयसा सिद्धः स गुडाज्यो महाचरुः

പഞ്ചബ്രഹ്മത്തിന്റെ ഷഡംഗങ്ങളും ആവരണങ്ങളും പൂജിക്കണം. നൈവേദ്യമായി പാലിൽ പാകംചെയ്ത, ശർക്കരയും നെയ്യും ചേർന്ന മഹാചരു അർപ്പിക്കണം।

Verse 37

पाटलोत्पलपद्माद्यैः पानीयं च सुगन्धितम् । पञ्चसौगंधिकोपेतं तांबूलं च सुसंस्कृतम्

പാടല, നീലോത്പല, പദ്മാദി പുഷ്പങ്ങളാൽ സുഗന്ധിതമായ പാനീയജലം അർപ്പിക്കണം; കൂടാതെ പഞ്ചസൗഗന്ധികങ്ങളോടുകൂടിയ, നന്നായി ഒരുക്കിയ താംബൂലവും സമർപ്പിക്കണം।

Verse 38

सुवर्णरत्नसिद्धानि भूषणानि विशेषतः । वासांसि च विचित्राणि सूक्ष्माणि च नवानि च

അവർ പ്രത്യേകിച്ച് സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും ചേർത്ത് നിർമ്മിച്ച ആഭരണങ്ങളും, വിവിധ വർണ്ണ-രചനകളുള്ള, സൂക്ഷ്മവും പുതുതുമായ വസ്ത്രങ്ങളും അർപ്പിച്ചു.

Verse 39

दर्शनीयानि देयानि गानवाद्यादिभिस्सह । जपश्च मूलमंत्रस्य लक्षः परमसंख्यया

ഗാന-വാദ്യാദികളോടുകൂടി ദർശനീയമായ മംഗളാർപ്പണങ്ങൾ സമർപ്പിക്കണം. കൂടാതെ മൂലമന്ത്രജപം പരമസംഖ്യയായി—ഒരു ലക്ഷം—നിർവഹിക്കണം.

Verse 40

एकावरा त्र्युत्तरा च पूजा फलवशादिह । दशसंख्यावरो होमः प्रतिद्रव्यं शतोत्तरः

ഇവിടെ അഭിലഷിത ഫലപ്രകാരം പൂജ ഒരിക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം, കൂടാതെ ഒരു അധിക ആവർത്തനത്തോടെയും നടത്താം. ഹോമം പത്തുകളുടെ ഗുണിതമായി നിർദ്ദേശിതം; ഓരോ ദ്രവ്യത്തിനും നൂറൊന്ന് പ്രാവശ്യം ചെയ്യണം.

Verse 41

घोररूपश्शिवश्चिंत्यो मारणोच्चाटनादिषु । शिवलिंगे शिवाग्नौ च ह्यन्यासु प्रतिमासु च

മാരണ, ഉച്ചാടനാദി കർമ്മങ്ങളിൽ ശിവന്റെ ഘോരരൂപം ധ്യാനിക്കണം—ശിവലിംഗത്തിൽ, ശിവാഗ്നിയിൽ, അതുപോലെ മറ്റു പ്രതിഷ്ഠിത പ്രതിമകളിലും.

Verse 42

चिंत्यस्सौम्यतनुश्शंभुः कार्ये शांतिकपौष्टिके । आयसौ स्रुक्स्रुवौ कार्यौ मारणादिषु कर्मसु

ശാന്തികവും പൗഷ്ടികവും (വൃദ്ധിദായക) ആയ കർമ്മങ്ങളിൽ ശംഭുവിനെ സൗമ്യതനുവായി ധ്യാനിക്കണം. എന്നാൽ മാരണാദി ഉഗ്രകർമ്മങ്ങളിൽ ആഹുതിക്കുള്ള സ്രുക്ക്-സ്രുവങ്ങൾ ഇരുമ്പുകൊണ്ട് നിർമ്മിക്കണം.

Verse 43

तदन्यत्र तु सौवर्णौ शांतिकाद्येषु कृत्स्नशः । दूर्वया घृतगोक्षीरमिश्रया मधुना तथा

എന്നാൽ ശാന്തികാദി മറ്റ് കർമങ്ങളിൽ പൂർണ്ണമായി സ്വർണ്ണ (സാമഗ്രി/ഉപകരണങ്ങൾ) ഉപയോഗിക്കണം; കൂടാതെ ദൂർവയോടൊപ്പം നെയ്യ്, ഗോക്ഷീരമിശ്രിതം, തേൻ എന്നിവയും അർപ്പിക്കണം.

Verse 44

चरुणा सघृतेनैव केवलं पयसापि वा । जुहुयान्मृत्युविजये तिलै रोगोपशांतये

മൃത്യുവിജയാർത്ഥം ഘൃതമിശ്രിത ചരുവാലോ, അല്ലെങ്കിൽ പാൽ മാത്രം കൊണ്ടും അഗ്നിയിൽ ആഹുതി അർപ്പിക്കണം. രോഗശാന്തിക്കായി എള്ളുകൊണ്ട് ഹോമം ചെയ്യണം.

Verse 45

घृतेन पयसा चैव कमलैर्वाथ केवलैः । समृद्धिकामो जुहुयान्महादारिद्र्यशांतये

മഹാദാരിദ്ര്യശാന്തിക്കായി സമൃദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഘൃതവും പാലും കൊണ്ടു അഗ്നിയിൽ ആഹുതി അർപ്പിക്കണം; കൂടാതെ കമലപുഷ്പങ്ങൾ മാത്രം കൊണ്ടും ആഹുതി സമർപ്പിക്കാം.

Verse 46

जातीपुष्पेण वश्यार्थी जुहुयात्सघृतेन तु । घृतेन करवीरैश्च कुर्यादाकर्षणं द्विजः

വശ്യത ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഘൃതസഹിത ജാതീപുഷ്പം (മുല്ല) കൊണ്ടു അഗ്നിയിൽ ആഹുതി അർപ്പിക്കണം. ദ്വിജസാധകൻ ഘൃതത്തിൽ കരവീരപുഷ്പങ്ങൾ (അരളി) അർപ്പിച്ച് ആകർഷണകർമ്മം ചെയ്യണം.

Verse 47

तैलेनोच्चाटनं कुर्यात्स्तंभनं मधुना पुनः । स्तंभनं सर्षपेणापि लशुनेन तु पातनम्

എണ്ണകൊണ്ട് ഉച്ചാടനം ചെയ്യണം; തേൻകൊണ്ട് വീണ്ടും സ്തംഭനം. കടുകുകൊണ്ടും സ്തംഭനം ചെയ്യാം; വെളുത്തുള്ളിയാൽ പാതനകർമ്മം നടത്താം.

Verse 48

ताडनं रुधिरेण स्यात्खरस्योष्ट्रस्य चोभयोः । मारणोच्चाटने कुर्याद्रोहिबीजैस्तिलान्वितैः

താഡനകർമ്മത്തിൽ കഴുതയുടെയോ ഒട്ടകത്തിന്റെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഇരുവരുടെയും മിശ്രരക്തം പ്രയോഗിക്കണം. മാരണവും ഉച്ചാടനവും ചെയ്യാൻ റോഹീ വിത്തുകൾ എള്ളോടുകൂടെ ചേർത്ത് കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം.

Verse 49

विद्वेषणं च तैलेन कुर्याल्लांगलकस्य तु । बंधनं रोहिबीजेन सेनास्तंभनमेव च

വിദ്വേഷം ഉളവാക്കുന്ന കർമ്മം ആ തൈലംകൊണ്ട് ചെയ്യണം. ലാംഗലകവിധിയാൽ നിരോധം (തടയൽ) സിദ്ധിക്കും. റോഹീ വിത്തുകൊണ്ട് ബന്ധനം, അതുപോലെ സേനാസ്തംഭനവും സാധിക്കും.

Verse 50

रक्तसर्षपसंमिश्रैर्होमद्रव्यैरशेषतः । हस्तयंत्रोद्भवैस्तैलैर्जुहुयादाभिचारिके

ആഭിചാരിക കർമ്മത്തിൽ ചുവന്ന കടുക് ചേർത്ത എല്ലാ ഹോമദ്രവ്യങ്ങളാലും പൂർണ്ണമായി ആഹുതി അർപ്പിക്കണം; കൈയന്ത്രത്തിൽ പിഴിഞ്ഞെടുത്ത തൈലങ്ങളും അഗ്നിയിൽ ഹവിസ്സായി സമർപ്പിക്കണം.

Verse 51

कटुकीतुषसंयुक्तैः कार्पासास्थिभिरेव च । सर्षपैस्तैलसंमिश्रैर्जुहुयादाभिचारिके

ആഭിചാരിക കർമ്മത്തിൽ കടുകിയ തുഷം (തവിട്) ചേർന്ന ദ്രവ്യങ്ങളോടും പരുത്തിവിത്തുകളോടും കൂടി, തൈലം ചേർത്ത കടുകുകൊണ്ടും അഗ്നിയിൽ ആഹുതി അർപ്പിക്കണം.

Verse 52

ज्वरोपशांतिदं क्षीरं सौभाग्यफलदं तथा । सर्वसिद्धिकरो होमः क्षौद्राज्यदधिभिर्युतैः

ക്ഷീരം (പാൽ) ജ്വരം ശമിപ്പിക്കുകയും സൗഭാഗ്യഫലം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നതായി പറയുന്നു. തേൻ, നെയ്യ്, തൈര് എന്നിവ ചേർന്ന ആഹുതികളാൽ ചെയ്യുന്ന ഹോമം സർവ്വസിദ്ധി നൽകുന്നതാകുന്നു.

Verse 53

क्षीरेण तंदुलैश्चैव चरुणा केवलेन वा । शांतिकं पौष्टिकं वापि सप्तभिः समिदादिभिः

പാലും അരിയും കൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ലളിതമായ ചരു (ഹവി) മാത്രം കൊണ്ടോ, സമിധ മുതലായ ഏഴ് ഉപകരണങ്ങളോടെ ശാന്തികമോ പൗഷ്ടികമോ ആയ ഹോമം വിധിപൂർവ്വം ചെയ്യണം।

Verse 54

द्रव्यैर्विशेषतो होमे वश्यमाकर्षणं तथा । वश्यमाकर्षणं चैव श्रीपदं च विशेषतः

ഹോമത്തിൽ നിർദ്ദിഷ്ട പ്രത്യേക ദ്രവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്താൽ വശ്യവും ആകർഷണവും സിദ്ധിക്കുന്നു; ആ വശ്യ-ആകർഷണം പ്രത്യേകിച്ച് ശ്രീപദം—സമ്പത്തും മംഗളകരമായ ഉന്നതിയും—ലഭിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു।

Verse 55

बिल्वपत्रैस्तु हवनं शत्रोर्विजयदं तथा । समिधः शांतिकार्येषु पालाशखदिरादिकाः

ബില്വപത്രങ്ങളാൽ ചെയ്യുന്ന ഹവനം ശത്രുവിജയം നൽകുന്നു. ശാന്തികർമ്മങ്ങളിൽ പാലാശം, ഖദിരം മുതലായ സമിധുകളാണ് ഉചിതം.

Verse 56

करवीरार्कजाः क्रौर्ये कण्टकिन्यश्च विग्रहे । प्रशांतः शांतिकं कुर्यात्पौष्टिकं च विशेषतः

ക്രൂരത ഉയർന്നാൽ കരവീരവും അർക്കവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരിഹാരങ്ങൾ ചെയ്യണം; കലഹവും സംഘർഷവും വന്നാൽ മുള്ളുള്ള (രക്ഷാകര) നടപടികൾ വിധേയമാണ്. എന്നാൽ പ്രശാന്ത ഭക്തൻ പ്രത്യേകിച്ച് ശാന്തികർമവും പൗഷ്ടികർമവും ചെയ്യണം।

Verse 57

निर्घृणः क्रुद्धचित्तस्तु प्रकुर्यादाभिचारिकम् । अतीवदुरवस्थायां प्रतीकारांतरं न चेत्

കരുണയില്ലാത്ത ക്രുദ്ധചിത്തൻ പോലും ആഭിചാരിക (ശത്രുപ്രയോഗ) മാർഗം ആശ്രയിക്കാം—അത്യന്തം ദുരവസ്ഥയിൽ മറ്റൊരു പ്രതികാരം ഇല്ലെങ്കിൽ।

Verse 58

आततायिनमुद्दिश्य प्रकुर्यादाभिचारिकम् । स्वराष्ट्रपतिमुद्दिश्य न कुर्यादाभिचारिकम्

ആതതായിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി അഭിചാരകർമ്മം ചെയ്യാം; എന്നാൽ സ്വന്തം രാജ്യാധിപനെ ലക്ഷ്യമാക്കി അഭിചാരം ചെയ്യരുത്।

Verse 59

यद्यास्तिकस्सुधर्मिष्ठो मान्यो वा यो ऽपि कोपि वा । तमुद्दिश्यापि नो कुर्यादाततायिनमप्युत

ആരായാലും—ആസ്തികനും അത്യന്തം ധർമ്മനിഷ്ഠനും മാന്യനുമായാലും—അവനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പോലും ആത്മതായിയുടെ ക്രിയ ചെയ്യരുത്; അത്തരം പാപത്തിലേക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കയും അരുത്।

Verse 60

मनसा कर्मणा वाचा यो ऽपि कोपि शिवाश्रितः । स्वराष्ट्रपतिमुद्दिश्य शिवा श्रितमथापि वा

ആരായാലും മനസ്സാൽ, പ്രവൃത്തിയാൽ, വാക്കാൽ ശിവാശ്രയനായാൽ—സ്വരാജ്യാധിപനെ ലക്ഷ്യമാക്കിയാലും മറ്റൊരു ശിവഭക്തനെ ലക്ഷ്യമാക്കിയാലും—അവൻ ശിവന്റെ ശരണത്തിൽ ഉള്ളവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 61

कृत्वाभिचारिकं कर्म सद्यो विनिपतेन्नरः । स्वराष्ट्रपालकं तस्माच्छिवभक्तं च कञ्चन

അഭിചാരകർമ്മം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ ഉടൻ തന്നെ പതനത്തിലാകും; അതിനാൽ സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ രക്ഷകനെയും ഏതൊരു ശിവഭക്തനെയും അഭിചാരത്തിലൂടെ ഹാനിക്കരുത്।

Verse 62

न हिंस्यादभिचाराद्यैर्यदीच्छेत्सुखमात्मनः । अन्यं कमपि चोद्दिश्य कृत्वा वै मारणादिकम्

സ്വന്തം ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അഭിചാരം മുതലായവകൊണ്ട് ആരെയും ഹാനിക്കരുത്; മറ്റാരെയെങ്കിലും ലക്ഷ്യമാക്കി മാരണാദി കർമങ്ങൾ ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്।

Verse 63

पश्चात्तापेन संयुक्तः प्रायश्चित्तं समाचरेत् । बाणलिंगे ऽपि वा कुर्यान्निर्धनो धनवानपि

സത്യമായ പശ്ചാത്താപത്തോടെ യുക്തനായി വിധിപൂർവ്വം പ്രായശ്ചിത്തം ആചരിക്കണം. ദരിദ്രനായാലും ധനവാനായാലും ബാണലിംഗത്തിന്റെ മുമ്പിലും അത് ചെയ്യാം.

Verse 64

स्वयंभूते ऽथ वा लिंगे आर्षके वैदिके ऽपि वा । अभावे हेमरत्नानामशक्तौ च तदर्जने

ലിംഗം സ്വയംഭൂവായാലും, ഋഷിപരമ്പരപ്രകാരം സ്ഥാപിതമായാലും, വൈദികവിധിപ്രകാരമായാലും—സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ അല്ലെങ്കിൽ അവ സമ്പാദിക്കാൻ ശേഷിയില്ലെങ്കിൽ പോലും, കഴിയുന്നത്ര പൂജ ചെയ്യണം.

Verse 65

मनसैवाचरेदेतद्द्रव्यैर्वा प्रतिरूपकैः । क्वचिदंशे तु यः शक्तस्त्वशक्तः क्वचिदंशके

ഈ പൂജ മനസ്സുകൊണ്ടുമാത്രം ചെയ്യാം, അല്ലെങ്കിൽ ദ്രവ്യങ്ങളാൽ, അല്ലെങ്കിൽ യോജ്യമായ പകരങ്ങളാൽ ചെയ്യാം. ഒരാൾ ഒരു ഭാഗത്ത് ശേഷിയുള്ളവനും മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് അശേഷിയുള്ളവനും ആകാം; അതിനാൽ ഓരോ കാര്യവും കഴിയുന്നത്ര ചെയ്യണം.

Verse 66

सो ऽपि शक्त्यनुसारेण कुर्वंश्चेत्फलमृच्छति । कर्मण्यनुष्ठिते ऽप्यस्मिन्फलं यत्र न दृश्यते

അവനും തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ചെയ്താൽ നിശ്ചയമായും ഫലം പ്രാപിക്കും. എങ്കിലും ഈ കർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടും ചിലപ്പോൾ ഫലം ഉടൻ ദൃശ്യമാകാതിരിക്കും.

Verse 67

द्विस्त्रिर्वावर्तयेत्तत्र सर्वथा दृश्यते फलम् । पूजोपयुक्तं यद्द्रव्यं हेमरत्नाद्यनुत्तमम्

ആ അനുഷ്ഠാനം രണ്ടോ മൂന്നോ പ്രാവശ്യം ആവർത്തിച്ചാൽ ഫലം നിർബന്ധമായി ദൃശ്യമാകും. പൂജയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉത്തമ സ്വർണ്ണം, രത്നങ്ങൾ മുതലായ ദ്രവ്യങ്ങൾ ശിവപൂജയിൽ പരമഫലദായകമാണ്.

Verse 68

तत्सर्वं गुरवे दद्याद्दक्षिणां च ततः पृथक् । स चेन्नेच्छति तत्सर्वं शिवाय विनिवेदयेत्

അത് എല്ലാം ഗുരുവിന് അർപ്പിച്ച്, പിന്നെ വേർതിരിച്ച് ദക്ഷിണയും സമർപ്പിക്കണം. ഗുരു സ്വീകരിക്കാൻ ഇച്ഛിക്കാതിരുന്നാൽ, അതെല്ലാം ഭഗവാൻ ശിവനു സമർപ്പിക്കണം.

Verse 69

अथवा शिवभक्तेभ्यो नान्येभ्यस्तु प्रदीयते । यः स्वयं साधयेच्छक्त्या गुर्वादिनिरपेक्षया

അല്ലെങ്കിൽ ഇത് ശിവഭക്തർക്കു മാത്രമേ നൽകാവൂ; മറ്റുള്ളവർക്ക് അല്ല. സ്വന്തം ശേഷിയെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് ഗുരു മുതലായ മാർഗദർശകരെ അവഗണിച്ച് സ്വയം സാധന ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ അനുചിതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

Verse 70

सो ऽप्येवमाचरेदत्र न गृह्णीयात्स्वयं पुनः । स्वयं गृह्णाति यो लोभात्पूजांगद्रव्यमुत्तमम्

അവനും ഇവിടെ ഇതേവിധം ആചരിച്ച് പിന്നെ സ്വയം ഒന്നും സ്വീകരിക്കരുത്. പൂജയ്ക്കുള്ള ഉത്തമ ഉപകരണങ്ങളെ ലാഭത്താൽ സ്വയം എടുത്തെടുക്കുന്നവൻ ധർമ്മവിരുദ്ധനാകുന്നു.

Verse 71

कांक्षितं न लभेन्मूढो नात्र कार्या विचारणा । अर्चितं यत्तु तल्लिंगं गृह्णीयाद्वा नवा स्वयम्

മൂഢൻ ആഗ്രഹിച്ച ഫലം ലഭിക്കുകയില്ല—ഇതിൽ കൂടുതൽ വിചാരം വേണ്ട. അതിനാൽ വിധിപൂർവ്വം അർച്ചിക്കപ്പെട്ട അതേ ലിംഗം സ്വീകരിക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വയം പുതിയ ലിംഗം പൂജിക്കുകയോ വേണം.

Verse 72

गृह्णीयाद्यदि तन्नित्यं स्वयं वान्यो ऽपि वार्चयेत् । यथोक्तमेव कर्मैतदाचरेद्यो ऽनपायतः

അവൻ ആ അനുഷ്ഠാനം സ്വീകരിച്ച് നിത്യമായി പാലിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—സ്വയം പൂജ ചെയ്താലും മറ്റൊരാളെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിച്ചാലും—ഈ കർമ്മം യഥോക്തമായി, വഴിമാറാതെ ആചരിക്കണം.

Verse 73

फलं व्यभिचरेन्नैवमित्यतः किं प्ररोचकम् । तथाप्युद्देशतो वक्ष्ये कर्मणः सिद्धिमुत्तमम्

കർമ്മഫലം ഇങ്ങനെ ഒരിക്കലും വ്യതിചലിക്കാത്തതെങ്കിൽ, പിന്നെ അധിക പ്രേരണ എന്തിന്? എങ്കിലും, ശരിയായി ഗ്രഹിച്ച് അനുഷ്ഠിക്കാൻ, കർമ്മത്തിന്റെ പരമസിദ്ധി ഞാൻ സംക്ഷേപമായി പറയുന്നു.

Verse 74

अपि शत्रुभिराक्रांतो व्याधिभिर्वाप्यनेकशः । मृत्योरास्यगतश्चापि मुच्यते निरपायतः

ശത്രുക്കൾ ആക്രമിച്ചാലും, അനേകം രോഗങ്ങൾ പീഡിപ്പിച്ചാലും, മരണത്തിന്റെ വായിൽ പോലും എത്തിയാലും—ശിവനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവൻ നിർഭയമായി, നിർവിപത്തായി മോചിതനാകുന്നു.

Verse 75

पूजायते ऽतिकृपणो रिक्तो वैश्रवणायते । कामायते विरूपो ऽपि वृद्धो ऽपि तरुणायते

ശിവപൂജയുടെ കൃപയാൽ അതികൃപണനും പൂജ്യനാകുന്നു; ദരിദ്രനും വൈശ്രവണൻ (കുബേരൻ)പോലെ ആകുന്നു. വിരൂപനും ആഗ്രഹനീയനാകുന്നു; വൃദ്ധനും തരുണനെന്നപോലെ ആകുന്നു.

Verse 76

शत्रुर्मित्रायते सद्यो विरोधी किंकरायते । विषायते यदमृतं विषमप्यमृतायते

ശത്രുവും ഉടൻ മിത്രമാകുന്നു; വിരോധിയും ദാസനാകുന്നു. അമൃതമായതും വിഷമായി തോന്നാം; വിഷവും അമൃതമായി മാറാം—ഇത് ചിത്തത്തിന്റെ നിലയെ ആശ്രയിക്കുന്നു.

Verse 77

स्थलायते समुद्रो ऽपि स्थलमप्यर्णवायते । महीधरायते श्वभ्रं स च श्वभ्रायते गिरिः

സമുദ്രവും കരയായി തോന്നുന്നു; കരയും അർണവമായി തോന്നുന്നു. കുഴിയും പർവതമായി കാണപ്പെടുന്നു; അതേ പർവതവും കുഴിയായി—ബന്ധിതജീവനിൽ മായ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഇത്തരമൊരു വിപരീതഭ്രമം തന്നെയാണ് ഇത്.

Verse 78

पद्माकरायते वह्निः सरो वैश्वानरायते । वनायते यदुद्यानं तदुद्यानायते वनम्

ആ വിപരീതാവസ്ഥയിൽ അഗ്നി പദ്മസരോവരമായി തോന്നുന്നു; സരോവരം ദഹിക്കുന്ന വൈശ്വാനരാഗ്നിയായി പ്രതീതമാകുന്നു. ഉദ്യാനം വനമായി കാണപ്പെടുന്നു; വനമോ ഉദ്യാനമായി തോന്നുന്നു.

Verse 79

सिंहायते मृगः क्षुद्रः सिंहः क्रीडामृगायते । स्त्रियो ऽभिसारिकायन्ते लक्ष्मीः सुचरितायते

യുഗകലഹത്തിൽ ചെറുമൃഗം പോലും സിംഹമായി നടിക്കുന്നു; സിംഹം കളിപ്പാവ മൃഗമായി താഴുന്നു. സ്ത്രീകൾ അഭിസാരികകളെപ്പോലെ രഹസ്യകാമചാരത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ലക്ഷ്മി സുസ്വഭാവവും സദാചാരവും ഉള്ളിടത്തേ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 80

स्वैरप्रेष्यायते वाणी कीर्तिस्तु गणिकायते । स्वैराचारायते मेधा वज्रसूचीयते मनः

അനിയന്ത്രിതാചാരത്തിൽ വീണാൽ വാക്ക് കൂലിസേവകനെപ്പോലെ മാറുന്നു; കീർത്തി ഗണികയെപ്പോലെ വിൽപ്പനയാകുന്നു. ബുദ്ധി ഉച്ചൃംഖല വഴികളിലേക്കു ചായുന്നു; മനസ് വജ്രസൂചിപോലെ—കഠിനവും മൂർച്ചയുമുള്ള, കുത്തിപ്പൊളിക്കുന്നതുമായ—ആകുന്നു.

Verse 81

महावातायते शक्तिर्बलं मत्तगजायते । स्तम्भायते समुद्योगैः शत्रुपक्षे स्थिता क्रिया

ശക്തി മഹാകാറ്റുപോലെ ഉഗ്രമാകുകയും ബലം മത്തഗജംപോലെ പൊങ്ങുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രവർത്തി—ശത്രുപക്ഷത്ത് നിലകൊണ്ടാൽ—അതിശ്രമവും ഉന്മത്ത പരിശ്രമവും മൂലം സ്തംഭിച്ച് നിശ്ചലമാകുന്നു.

Verse 82

शत्रुपक्षायते ऽरीणां सर्व एव सुहृज्जनः । शत्रवः कुणपायन्ते जीवन्तोपि सबांधवाः

ദ്വേഷത്തിൽ പിടിയിലായവന് ഓരോ സുഹൃത്തും ശത്രുപക്ഷക്കാരനായി തോന്നുന്നു. ശത്രുക്കൾ—ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, ബന്ധുക്കളോടുകൂടി—കുണപംപോലെ നിസ്സാരമായി പ്രതീതമാകുന്നു. ഇങ്ങനെ വൈരബന്ധം വിവേകത്തെ വളച്ചുമറിച്ച് ജീവനെ ശിവകൃപയിൽ നിന്ന് അകറ്റി ബന്ധിക്കുന്നു.

Verse 83

आपन्नो ऽपि गतारिष्टः स्वयं खल्वमृतायते । रसाय नायते नित्यमपथ्यमपि सेवितम्

ആപത്തിൽപ്പെട്ടവനും അപകടത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു; അത് സ്വയം അമൃതമായി മാറുന്നു. എന്നാൽ അപഥ്യമായതു നിത്യവും സേവിച്ചാലും ഒരിക്കലും രസായനമായി, ജീവദായക അമൃതമായി മാറുകയില്ല.

Verse 84

अनिशं क्रियमाणापि रतिस्त्वभिनवायते । अनागतादिकं सर्वं करस्थामलकायते

നിരന്തരം ആചരിച്ചാലും ആ പ്രേമഭക്തി എപ്പോഴും പുതുമയോടെ നിലനിൽക്കും; ഭാവി മുതലായ എല്ലാം കൈയിൽ പിടിച്ച ആമലകഫലംപോലെ വ്യക്തമായി അറിയപ്പെടും.

Verse 85

यादृच्छिकफलायन्ते सिद्धयो ऽप्यणिमादयः । बहुनात्र किमुक्तेन सर्वकामार्थसिद्धिषु

അണിമാ മുതലായ യോഗസിദ്ധികളും വെറും യാദൃച്ഛികമായ ഉപഫലങ്ങളായി ലഭിക്കുന്നു. ഇവിടെ അധികം എന്തു പറയണം? എല്ലാ ഇഷ്ടലക്ഷ്യസിദ്ധികളിലും (ശിവകൃപയും ആരാധനയും) തന്നെയാണ് ഉറച്ച പരിപൂർത്തി നൽകുന്നത്.

Verse 86

अस्मिन्कर्मणि निर्वृत्ते त्वनवाप्यं न विद्यते

ഈ പുണ്യകർമ്മാനുഷ്ഠാനം വിധിപൂർവ്വം പൂർത്തിയായാൽ നിനക്കു അപ്രാപ്യമെന്നൊന്നും ശേഷിക്കുകയില്ല.