
The Glory of the Oṃkāra Pañcāyatana Liṅga and Kāśī’s Secret Five Liṅgas
അധ്യായത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നാരദൻ ശുദ്ധവും ദീപ്തിമാനുമായ ഓംകാര ലിംഗത്തെ സ്തുതിക്കുന്നു; അതിന്റെ സ്മരണ മാത്രം പാപക്ഷയം വരുത്തുന്നു. തുടർന്ന് സ്വർഗ്ഖണ്ഡത്തിലെ ഉപദേശവാണി കാശിയിലെ പഞ്ചായതന/പാശുപത ജ്ഞാനത്തിന്റെ പരമ മഹിമ വിവരിക്കുന്നു—അവിടെ മഹാദേവൻ പഞ്ചരൂപങ്ങളിൽ വസിച്ച് മോക്ഷം പ്രസാദിക്കുന്നു. മത്സ്യോദരീ തീരത്ത് ‘ഗോചർമ്മ-പര്യന്തം’ എന്ന പരിധിയുള്ള ഒരു സൂക്ഷ്മ തീർത്ഥം പരമ ഓംകാരേശ്വരമായി നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു. ശേഷം ശംഭുവിന്റെ കൃപയാൽ മാത്രമേ അറിയാൻ കഴിയുന്ന രഹസ്യ പഞ്ചലിംഗപരിക്രമ പറയപ്പെടുന്നു—കൃത്തിവാസേശ്വരൻ, മധ്യമേശ്വരൻ, വിശ്വേശ്വരൻ, ഓംകാരം, കന്ദർപേശ്വരൻ. തുടർന്ന് കൃത്തിവാസേശ്വരന്റെ മഹാത്മ്യം ദൈത്യ-ഗജ സംഭവത്തിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നു: നിത്യപൂജ ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണരെ രക്ഷിക്കാൻ ശിവൻ പ്രത്യക്ഷമായി ദൈത്യനെ വധിച്ച്, അവന്റെ ചർമ്മം ധരിച്ചതിനാൽ ‘കൃത്തിവാസ’ എന്ന നാമം പ്രാപിക്കുന്നു. അവസാനത്തിൽ വാരാണസിയിലെ തപസ്വികളും വൈദിക ബ്രാഹ്മണരും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു—ശതരുദ്രീയ പാരായണം, അന്തർമുഖ ധ്യാനം, ശിവനിഷ്ഠ. കൃത്തിവാസനെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവർക്ക് ശീഘ്ര മോക്ഷം ലഭിക്കും എന്ന് അധ്യായം ഉറപ്പിക്കുന്നു.
Verse 1
नारद उवाच । तत्रेदं विमलं लिगमोंकारंनाम शोभनम् । यस्य स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः
നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഇവിടെ ‘ഓംകാര’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായ നിർമലവും ശോഭനവുമായ ലിംഗം ഉണ്ട്; അതിന്റെ സ്മരണ മാത്രത്താൽ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചനം ലഭിക്കുന്നു।
Verse 2
एतत्परतरं ज्ञानं पंचायतनमुत्तमम् । सेवितं मुनिर्भिर्नित्यं वाराणस्यां विमोक्षणम्
ഇതുതന്നെ എല്ലാറ്റിലും മേലായ പരമജ്ഞാനം—ഉത്തമ പഞ്ചായതനം; വാരാണസിയിൽ മുനിമാർ നിത്യമായി സേവിക്കുന്നു; ഇതുതന്നെ വിമോക്ഷത്തിന്റെ പുണ്യാശ്രയമാണ്।
Verse 3
तत्र साक्षान्महादेवः पंचायतनविग्रहः । रमते भगवान्रुद्रो जंतूनामपवर्गदः
അവിടെ സാക്ഷാൽ മഹാദേവൻ പഞ്ചായതന-വിഗ്രഹമായി വിരാജിക്കുന്നു; ഭഗവാൻ രുദ്രൻ ആനന്ദത്തോടെ വസിച്ച് ജീവികൾക്ക് അപവർഗം (മോക്ഷം) നൽകുന്നു।
Verse 4
एतत्पाशुपतं ज्ञानं पंचायतनमुच्यते । तदेतद्विमलं लिगमोंकारं समुपस्थितम्
ഈ പാശുപത ജ്ഞാനത്തെ ‘പഞ്ചായതനം’ എന്നു പറയുന്നു; ഇതുതന്നെ നിർമല ലിംഗം—ഓംകാരസ്വരൂപമായി—ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷമായി നിലകൊള്ളുന്നു।
Verse 5
शांत्यतीता तथा शांतिर्विद्या चैवापरा वरा । प्रतिष्ठा च निवृत्तिश्च पंचात्मं लिंगमैश्वरम्
ശാന്തിയെ അതിക്രമിക്കുന്ന അവസ്ഥയും ശാന്തി തന്നെയും, പരവും ശ്രേഷ്ഠവുമായ വിദ്യ, പ്രതിഷ്ഠയും നിവൃത്തിയും—ഇവ അഞ്ചും ഐശ്വര ലിംഗത്തിന്റെ പഞ്ചാത്മ (അഞ്ചുസാരം) ആകുന്നു।
Verse 6
पंचानामपि लिंगानां ब्रह्मादीनां समाश्रयम् । ओंकारबोधकं लिंगं पंचायतनमुच्यते
ബ്രഹ്മാദി ദേവതകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അഞ്ചു ലിംഗങ്ങൾക്കും പൊതുവായ ആശ്രയമായും ഓംകാരബോധം നൽകുന്നതുമായ ലിംഗം ‘പഞ്ചായതനം’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
Verse 7
संस्मरेदीश्वरं लिंगं पंचायतनमव्ययम् । देहांते परमं ज्योतिरानंदं विशते बुधः
ബുദ്ധിമാൻ അവ്യയമായ പഞ്ചായതനസ്വരൂപമായ ഈശ്വരലിംഗത്തെ സ്മരിക്കണം; ദേഹാന്തത്തിൽ അവൻ പരമജ്യോതി എന്ന ആനന്ദത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
Verse 8
तत्र देवर्षयः पूर्वं सिद्धाब्रह्मर्षयस्तथा । उपास्य देवमीशानमापुरंतः परं पदम्
അവിടെ പൂർവകാലത്ത് ദേവർഷികളും സിദ്ധന്മാരും ബ്രഹ്മർഷികളും ഈശാന ദേവനെ ഉപാസിച്ചു; ആ ഭക്തിയാൽ അവർ പരമപദം പ്രാപിച്ചു.
Verse 9
मत्स्योदर्यास्तटे पुण्ये स्थानं गुह्यतमं शुभम् । गोचर्ममात्रं राजेंद्र ओंकारेश्वरमुत्तमम्
മത്സ്യോദരിയുടെ പുണ്യ തീരത്ത് അത്യന്തം ഗുഹ്യവും ശുഭവും ആയ ഒരു തീർത്ഥസ്ഥാനം ഉണ്ട്. ഹേ രാജേന്ദ്ര, അത് ഗോചർമ്മമാത്രം വ്യാപ്തിയുള്ളത്; അതുതന്നെ ഉത്തമ ഓംകാരേശ്വരമാണ്.
Verse 10
कृत्तिवासेश्वरं लिंगं मध्यमेश्वरमुत्तमम् । विश्वेश्वरं तथोंकारंकंदर्पेश्वरमेव च
കൃത്തിവാസേശ്വര ലിംഗം, ഉത്തമ മധ്യമേശ്വരം, വിശ്വേശ്വരം, അതുപോലെ ഓംകാരം, കന്ദർപേശ്വരം—ഇവയുടെ (ദർശനം/പൂജ) ചെയ്യണം.
Verse 11
एतानि गुह्यलिंगानि वाराणस्यां युधिष्ठिर । न कश्चिदिह जानाति विना शंभोरनुग्रहात्
ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ, വാരാണസിയിലെ ഈ ഗുഹ്യലിംഗങ്ങളെ ഇവിടെ ആരും അറിയുകയില്ല; ശംഭുവിന്റെ അനുഗ്രഹകൃപയാൽ മാത്രമേ അവ അറിയപ്പെടൂ.
Verse 12
कृत्तिवासेश्वरस्यैव माहात्म्यं शृणु पार्थिव । तस्मिन्स्थाने पुरा दैत्यो हस्ती भूत्वा शिवांतिकम्
ഹേ രാജാവേ, കൃത്തിവാസേശ്വരന്റെ മഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കൂ. പുരാതനകാലത്ത് അതേ സ്ഥലത്ത് ഒരു ദൈത്യൻ ആനയുടെ രൂപം ധരിച്ചു ശിവസന്നിധിയിലേക്കു വന്നു.
Verse 13
ब्राह्मणान्हंतुमायातो यत्र नित्यमुपासते । तेषां लिंगान्महादेवः प्रादुरासीत्त्रिलोचनः
ബ്രാഹ്മണർ നിത്യമായി ഉപാസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് അവരെ കൊല്ലുവാൻ അവൻ വന്നു; അപ്പോൾ അവരുടെ ലിംഗത്തിൽ നിന്ന് ത്രിനേത്രനായ മഹാദേവൻ പ്രത്യക്ഷനായി.
Verse 14
रक्षणार्थं महादेवो भक्तानां भक्तवत्सलः । हत्वा गजाकृतिं दैत्यं शूलेनावज्ञया हरः
ഭക്തരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ഭക്തവത്സലനായ മഹാദേവൻ—അവജ്ഞ സഹിക്കാത്ത ഹരൻ—ശൂലത്താൽ ഗജരൂപ ദൈത്യനെ വധിച്ചു.
Verse 15
वासस्तस्याकरोत्कृत्तिं कृत्तिवासेश्वरस्ततः । तत्र सिद्धिं परां प्राप्ता मुनयो हि युधिष्ठिर
അപ്പോൾ കൃത്തിവാസേശ്വരൻ അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ നിന്ന് വസ്ത്രം നിർമ്മിച്ചു. അവിടെയേ, ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ, മുനിമാർ പരമസിദ്ധി പ്രാപിച്ചു.
Verse 16
तेनैव च शरीरेण प्राप्तास्तत्परमं पदम् । विद्याविद्येश्वरा रुद्राः शिवा ये च प्रकीर्त्तिताः
അതേ ശരീരത്തോടെയേ അവർ പരമപദം പ്രാപിച്ചു—വിദ്യയുടെയും അവിദ്യയുടെയും അധീശ്വരന്മാരെന്നു പ്രസിദ്ധരായ രുദ്രന്മാരും ശിവന്മാരും അവർ തന്നേ.
Verse 17
कृत्तिवासेश्वरं लिंगं नित्यमाश्रित्य संस्थिताः । ज्ञात्वा कलियुगं घोरमधर्मबहुलं जनाः
കൃത്തിവാസേശ്വരന്റെ ലിംഗത്തെ നിത്യമായി ആശ്രയിച്ച് ജനങ്ങൾ ഭക്തിയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു; കലിയുഗം ഭീകരവും അധർമ്മം നിറഞ്ഞതുമെന്നു അറിഞ്ഞ് അവർ ആ ശരണം തേടുന്നു.
Verse 18
कृत्तिवासं न मुंचंति कृतार्थास्ते न संशयः । जन्मांतरसहस्रेण मोक्षो यत्राप्यते न वा
കൃതാർത്ഥരായവർ കൃത്തിവാസത്തെ വിട്ടുകളയുന്നില്ല—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ആ സ്ഥലത്ത് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു—ആയിരം ജന്മങ്ങളിലായാലും, അല്ലെങ്കിൽ ലഭിക്കാതെയായാലും.
Verse 19
एकेन जन्मना मोक्षः कृत्तिवासेऽत्र लभ्यते । आलयं सर्वसिद्धानामेतत्स्थानं वदंति हि
ഇവിടെ കൃത്തിവാസത്തിൽ ഒരേ ജന്മത്തിൽ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു. സത്യമായി, ഈ സ്ഥലം എല്ലാ സിദ്ധന്മാരുടെയും ആലയമാണെന്ന് അവർ പറയുന്നു.
Verse 20
गोपितं देवदेवेन महादेवेन शंभुना । युगेयुगे ह्यत्र दांता ब्राह्मणा वेदपारगाः
ഇത് ദേവദേവനായ മഹാദേവ ശംഭുവാൽ ഗോപ്യമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യുഗം യുഗമായി ഇവിടെ ദാന്തരായ, വേദപാരംഗതരായ ബ്രാഹ്മണർ നിലനിൽക്കുന്നു.
Verse 21
उपासंते महात्मानं जपंति शतरुद्रियम् । स्तुवंति सततं देवं त्र्यंबकं कृत्तिवाससम् । ध्यायंति हृदये देवं स्थाणुं सर्वांतरं शिवम्
അവർ മഹാത്മാവായ പ്രഭുവിനെ ഉപാസിക്കുന്നു; ശതരുദ്രീയം ജപിക്കുന്നു. അവർ നിരന്തരം ദേവൻ ത്ര്യമ്പകൻ—കൃത്തിവാസൻ—നെ സ്തുതിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിൽ അവർ സ്ഥാണു, സർവാന്തര്യാമിയായ ശിവനെ ധ്യാനിക്കുന്നു.
Verse 22
गायंति सिद्धाः किल गीतकानि वाराणसीं ये निवसंति विप्राः । तेषामथैकेन भवेद्विमुक्तिर्ये कृत्तिवासं शरणं प्रपन्नाः
സിദ്ധന്മാർ വാരാണസിയിൽ വസിക്കുന്ന വിപ്രന്മാരെക്കുറിച്ച് പവിത്രഗീതങ്ങൾ പാടുന്നു. അവരിൽ കൃത്തിവാസനെ ശരണം പ്രാപിച്ചവരിൽ ഒരാളെങ്കിലും വിമുക്തി (മോക്ഷം) പ്രാപിക്കുന്നു.
Verse 23
संप्राप्य लोके जगतामभीष्टं सुदुर्लभं विप्रकुलेषु जन्म । ध्याने समाधाय जपंति रुद्रं ध्यायंति चित्ते यतयो महेशम्
ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലാവർക്കും അഭീഷ്ടമായ—അത്യന്തം ദുർലഭമായ ബ്രാഹ്മണകുലജന്മം—ലഭിച്ച ശേഷം, യതികൾ ധ്യാനത്തിൽ സ്ഥിരപ്പെട്ടു രുദ്രനെ ജപിക്കുകയും ചിത്തത്തിൽ മഹേശനെ ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
Verse 24
आराधयंति प्रभुमीशितारं वाराणसीमध्यगता मुनींद्राः । यजंति यज्ञैरभिसंधिहीनाः स्तुवंति रुद्रं प्रणमंति शंभुम्
വാരാണസിയുടെ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് വസിക്കുന്ന മുനീന്ദ്രന്മാർ പ്രഭു—പരമാധീശ്വരൻ—നെ ആരാധിക്കുന്നു. അവർ നിഷ്കാമമായി യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നു, രുദ്രനെ സ്തുതിക്കുന്നു, ശംഭുവിനെ പ്രണാമിക്കുന്നു.
Verse 25
नमो भवायामलयोगधाम्ने स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् । स्मरामि रुद्रं हृदये निविष्टं जाने महादेवमनेकरूपम्
അമല യോഗധാമനായ ഭവനു നമസ്കാരം. ഞാൻ പുരാതന സ്ഥാണു, ഗിരീശനെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനായ രുദ്രനെ സ്മരിക്കുന്നു; അനേകരൂപനായ മഹാദേവനെ ഞാൻ അറിയുന്നു.
Verse 34
इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे चतुस्त्रिंशोऽध्यायः
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മ മഹാപുരാണത്തിലെ സ്വർഗ്ഖണ്ഡത്തിലെ മുപ്പത്തിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।