Adhyaya 25

Verse 1

शौनक उवाच । श्रीपदं विष्णुचरितं सर्वोपद्रवनाशनम् । सर्वपापक्षयकरं दुष्टग्रहनिवारणम्

ശൗനകൻ പറഞ്ഞു— ‘ശ്രീപദം’ എന്ന വിഷ്ണുചരിതത്തിന്റെ ഈ പുണ്യമഹിമ സർവ്വ ഉപദ്രവങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു, എല്ലാ പാപങ്ങളും ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു, ദുഷ്ടഗ്രഹബാധയും നീക്കുന്നു.

Verse 2

विष्णुसान्निध्यदं चैव चतुर्वर्गफलप्रदम् । यः शृणोति नरो भक्त्या चांते याति हरेर्गृहम्

ഇത് വിഷ്ണുസാന്നിധ്യം നൽകുകയും ധർമ്മ-അർത്ഥ-കാമ-മോക്ഷം എന്ന ചതുര്വർഗ്ഗഫലം പ്രദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു; ഭക്തിയോടെ ഇത് കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യൻ അവസാനം ഹരിയുടെ ധാമത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

Verse 3

नामोच्चारणमाहात्म्यं श्रूयते महदद्भुतम् । यदुच्चारणमात्रेण नरो यायात्परं पदम्

ദിവ്യനാമോച്ചാരണത്തിന്റെ മഹത്തായ അത്ഭുതമാഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കപ്പെടുന്നു—അത് ഉച്ചരണമാത്രം കൊണ്ടും മനുഷ്യൻ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 4

तद्वदस्वाधुना सूत विधानं नामकीर्तने । सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि संवादं मोक्षसाधनम्

“അതുകൊണ്ട്, ഹേ സൂതാ! ഇപ്പോൾ നാമകീർത്തനത്തിന്റെ വിധാനം പറയുക.” സൂതൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ശൗനകാ, കേൾക്കുക; മോക്ഷസാധകമായ സംവാദം ഞാൻ പറയാം.”

Verse 5

नारदः पृष्टवान्पूर्वं कुमारं तद्वदामि ते । एकदा यमुनातीरे निविष्टं शांतमानसम्

മുമ്പ് നാരദൻ കുമാരനോട് ചോദിച്ചിരുന്നു; അതേ ഞാൻ നിനക്കു പറയുന്നു. ഒരിക്കൽ യമുനാതീരത്ത് അദ്ദേഹം ശാന്തമനസ്സോടെ ഉപവിഷ്ടനായിരുന്നു.

Verse 6

सनत्कुमारं पप्रच्छ नारदो रचिताञ्जलि । श्रुत्वा नानाविधान्धर्मान्धर्मव्यतिकरांस्तथा

നാനാവിധ ധർമ്മങ്ങളും ധർമ്മവ്യതികരങ്ങളും (കലക്കം/കുഴപ്പം) കേട്ട ശേഷം, നാരദൻ കരംകൂപ്പി സനത്കുമാരനോട് ചോദിച്ചു।

Verse 7

श्रीनारद उवाच । योऽसौ भगवता प्रोक्तो धर्मव्यतिकरो नृणाम् । कथं तस्य विनाशः स्यादुच्यतां भगवत्प्रिय

ശ്രീ നാരദൻ പറഞ്ഞു—“മനുഷ്യരിൽ ഭഗവാൻ പ്രസ്താവിച്ച ആ ധർമ്മവ്യതികരം എങ്ങനെ നശിക്കും? ഹേ ഭഗവത്പ്രിയ, ദയവായി പറയുക.”

Verse 8

श्रीसनत्कुमार उवाच । शृणु नारद गोविंद प्रिय गोविंदधर्मवित् । यत्पृष्टं लोकनिर्मुक्तिकारणं तमसः परम्

ശ്രീ സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നാരദാ, ഗോവിന്ദപ്രിയനേ, ഗോവിന്ദധർമ്മവിദേ! കേൾക്കുക. നീ ചോദിച്ചതുപോലെ—ലോകബന്ധനമുക്തിക്കാരണം, തമസ്സിന് അതീതമായ പരമതത്ത്വം—അത് ഞാൻ പറയുന്നു.

Verse 9

सर्वाचारविवर्जिताः शठधियो व्रात्या जगद्वञ्चकाः । दंभाहंकृतिपानपैशुनपराः पापाश्च ये निष्ठुराः

സകല സദാചാരവും വിട്ടവർ, മനസ്സിൽ ശഠർ—വ്രാത്യർ, ലോകത്തെ വഞ്ചിക്കുന്നവർ—ദംഭം, അഹങ്കാരം, മദ്യപാനം, പരനിന്ദ എന്നിവയിൽ ലീനരായി പാപികളും ക്രൂരരുമായവർ.

Verse 10

ये चान्ये धनदारपुत्रनिरताः सर्वेऽधमास्तेऽपि हि । श्रीगोविंदपदारविंदशरणाः शुद्धा भवंति द्विज

ധനം, ഭാര്യ, പുത്രൻ എന്നിവയിൽ ആസക്തരായ മറ്റുള്ളവരും—അവർ എല്ലാവരും നിസ്സംശയം അധമരെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും ഹേ ദ്വിജാ! ശ്രീ ഗോവിന്ദന്റെ പദാരവിന്ദത്തിൽ ശരണം ചേർന്നാൽ അവർ ശുദ്ധരാകുന്നു.

Verse 11

तमपि देवकरं करुणाकरस्थविरजंगममुक्तिकरं परम् । अतिचरंत्यपराधपरा जना य इह तान्वपति ध्रुवनाम हि

ആ പരമനെയും—ദേവന്മാർക്ക് ഉപകാരകൻ, കരുണാസാഗരം, സ്ഥാവര-ജംഗമങ്ങൾക്ക് മോക്ഷദാതാവ്—അപരാധത്തിൽ ആസക്തർ അത്യന്തം ലംഘിക്കുന്നു; ഇവിടെ ‘ധ്രുവ’ എന്ന നാമമുള്ളവൻ നിശ്ചയമായി അവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നു.

Verse 12

सर्वापराधकृदपि मुच्यते हरिसंश्रयः । हरेरप्यपराधान्यः कुर्याद्द्विपदपांसनः

എല്ലാ തരത്തിലുള്ള അപരാധങ്ങളും ചെയ്തവനും ഹരിയെ ആശ്രയിച്ചാൽ മോചിതനാകും; എന്നാൽ ആ ദ്വിപദപാംസനൻ ഹരിക്കെതിരേ തന്നെ അപരാധം ചെയ്താൽ—അവനു അത്തരം ശരണം ഇല്ല.

Verse 13

नामाश्रयः कदाचित्स्यात्तरत्येव स नामतः । नाम्नो हि सर्वसुहृदो ह्यपराधात्पतत्यधः

ആരെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും ഒരു നിമിഷം പോലും ദിവ്യനാമത്തെ ആശ്രയിച്ചാൽ, ആ നാമം കൊണ്ടുതന്നെ അവൻ നിശ്ചയമായി കടന്നുപോകുന്നു. എന്നാൽ സർവ്വസുഹൃത്തായ നാമത്തോടു അപരാധം ചെയ്യുന്നവൻ ആ അപരാധം മൂലം അധഃപതിക്കുന്നു.

Verse 14

श्रीनारद उवाच । के तेऽपराधा विप्रेंद्र नाम्नो भगवतः कृताः । विनिघ्नंति नृणां कृत्यं प्राकृतं ह्यानयंति च

ശ്രീ നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! ഭഗവാന്റെ നാമത്തോടു ചെയ്യപ്പെടുന്ന ആ അപരാധങ്ങൾ ഏവ? അവ മനുഷ്യരുടെ ധർമ്മകൃത്യങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്തി, അവരെ പ്രാകൃതമായ ലോകവഴിയിലേക്കു വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു.

Verse 15

श्रीसनत्कुमार उवाच । सतां निंदा नाम्नः परममपराधं वितनुते । यतः ख्यातिं यांतं कथमु सहते तद्विगर्हाम् । शुभस्य श्रीविष्णोर्य इह गुणनामादिसकलं । धियाभिन्नं पश्येत्स खलु हरिनामाहितकरः

ശ്രീ സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—സത്പുരുഷന്മാരെ നിന്ദിക്കുന്നത് നാമത്തോടുള്ള പരമ അപരാധമാണ്; കാരണം ആ നാമം കൊണ്ടുതന്നെ ഖ്യാതി നേടിയവരെ അപഹസിക്കുന്നത് ആരാണ് സഹിക്കുക? കൂടാതെ ഇവിടെ മംഗളമായ ശ്രീവിഷ്ണുവിനെയും അവന്റെ ഗുണങ്ങൾ, നാമങ്ങൾ മുതലായ എല്ലാം മനസ്സിൽ ഭേദമില്ലാതെ ഏകമായി കാണുന്നവൻ, ഹരിനാമംകൊണ്ട് സത്യമായി ഹിതകാരിയാകുന്നു.

Verse 16

गुरोरवज्ञा श्रुतिशास्त्रनिंदनं तथार्थवादो हरिनाम्नि कल्पनम् । नामापराधस्य हि पापबुद्धिर्न विद्यते तस्य यमैर्हि शुद्धिः

ഗുരുവിനെ അവമാനിക്കൽ, ശ്രുതി-ശാസ്ത്രങ്ങളെ നിന്ദിക്കൽ, ഹരിനാമത്തിൽ അർത്ഥവാദം/ലൗകിക തർക്കം ചാർത്തൽ, നാമത്തെക്കുറിച്ച് കൽപ്പിത അർത്ഥങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കൽ—ഇവ നാമാപരാധങ്ങളാണ്. ഇങ്ങനെ അപരാധം ചെയ്തവനിൽ പാപബോധം ഉണരുകയില്ല; അതിനാൽ യമാദികളാൽ ശുദ്ധി അവനു ലഭ്യമല്ല.

Verse 17

धर्मव्रतत्याग हुतादि सर्वशुभक्रिया साम्यमपि प्रमादः । अश्रद्दधानो विमुखोऽप्यशृण्वन्यश्चोपदेशः शिवनामापराधः

ധർമ്മവും വ്രതവും ഉപേക്ഷിക്കൽ, ഹോമാദി മംഗളകർമ്മങ്ങളെ അവഗണിക്കൽ, കൂടാതെ അശ്രദ്ധയാൽ അവയെ (ഭക്തിയോട്) സമമെന്ന് കരുതൽ; അതുപോലെ വിശ്വാസമില്ലാത്ത, വിമുഖനായ അല്ലെങ്കിൽ കേൾക്കാത്തവനോട് ശിവനാമോപദേശം നൽകൽ—ഇവ ശിവനാമാപരാധങ്ങളാണ്.

Verse 18

श्रुत्वापि नाममाहात्म्यं यः प्रीतिरहितोऽधमः । अहं ममादि परमो नाम्नि सोऽप्यपराधकृत्

ദിവ്യനാമത്തിന്റെ മഹിമ കേട്ടിട്ടും പ്രീതിയാനന്ദമില്ലാതെ നില്ക്കുന്ന അധമൻ, നാമത്തെക്കുറിച്ച് ‘ഞാൻ’ ‘എന്റെ’ എന്ന അഹങ്കാരത്തോടെ താനേ പരമനെന്ന് കരുതുന്നവൻ—അവനും നാമാപരാധം ചെയ്യുന്നു।

Verse 19

एवं नारद शंकरेण कृपया मह्यं मुनीनां परं । प्रोक्तं नामसुखावहं भगवतो वर्ज्यं सदा यत्नतः । ये ज्ञात्वापि न वर्जयंति सहसा नाम्नोऽपराधान्दश । क्रुद्धा मातरमप्यभोजनपराः खिद्यंति ते बालवत्

ഹേ നാരദാ, ഇങ്ങനെ കരുണയാൽ ശങ്കരൻ എനിക്ക് മുനികളുടെ പരമോപദേശം പറഞ്ഞു—ഭഗവന്നാമം സുഖപ്രദമാണ്; നാമത്തോടുള്ള പത്ത് അപരാധങ്ങൾ എന്നും പരിശ്രമത്തോടെ വെടിയണം. അറിഞ്ഞിട്ടും ആ പത്ത് നാമാപരാധങ്ങൾ ഉടൻ വിട്ടുകളയാത്തവർ, കോപത്തിൽ അമ്മയെയുമെല്ലാം തള്ളിപ്പറഞ്ഞ് ഭക്ഷിക്കാതിരിക്കാൻ പിടിവാശി കാണിക്കുന്ന കുട്ടികളെപ്പോലെ ദുഃഖിക്കുന്നു।

Verse 20

अपराधविमुक्तो हि नाम्नि जप्तं सदा चर । नाम्नैव तव देवर्षे सर्वं सेत्स्यति नान्यतः

അതുകൊണ്ട് അപരാധമുക്തനായി എപ്പോഴും നാമജപം ആചരിക്കൂ. ഹേ ദേവർഷേ, നാമം കൊണ്ടുതന്നെ നിനക്കുള്ള എല്ലാം സിദ്ധിക്കും—മറ്റൊരു മാർഗ്ഗത്തിലല്ല।

Verse 21

श्रीनारद उवाच । सनत्कुमार प्रिय साहसानां विवेकवैराग्यविवर्जितानाम् । देहप्रियार्थात्मपरायणानां मुक्तापराधाः प्रभवंति नः कथम्

ശ്രീ നാരദൻ പറഞ്ഞു—പ്രിയ സനത്കുമാരാ, ഞങ്ങൾ ധൃതികൃത്യങ്ങളിൽ പതിവുള്ളവരും, വിവേകവും വൈരാഗ്യവും ഇല്ലാത്തവരും, ദേഹം, പ്രിയവസ്തുക്കൾ, സമ്പത്ത്, സ്വകേന്ദ്രിത ലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പരായണരുമായിരിക്കുമ്പോൾ—ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അപരാധമുക്തരാകും?

Verse 22

श्रीसनत्कुमार उवाच । जाते नामापराधे तु प्रमादे तु कथंचन । सदा संकीर्तयन्नाम तदेकशरणो भवेत्

ശ്രീ സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—നാമാപരാധം സംഭവിച്ചാലും, അത് അശ്രദ്ധയാലോ മറ്റെന്തെങ്കിലും രീതിയാലോ ആയാലും, എപ്പോഴും നാമസങ്കീർത്തനം ചെയ്തു ആ നാമത്തെയേ ഏകശരണമായി ആശ്രയിക്കണം।

Verse 23

नामापराधयुक्तानां नामान्येव हरंत्यघम् । अविश्रांति प्रयुक्तानि तान्येवार्थ कराणि यत्

നാമാപരാധം ഉള്ളവരുടേയും പാപം ദിവ്യനാമങ്ങൾ മാത്രം ഹരിക്കുന്നു. അവിശ്രാന്തമായി ജപിക്കുമ്പോൾ ആ നാമങ്ങൾ തന്നെ അഭീഷ്ടഫലം നൽകുന്നു.

Verse 24

नामैकं यस्य चिह्नं स्मरणपथगतं श्रोत्रमूलं गतं वा । शुद्धं वाऽशुद्धवर्णं व्यवहितरहितं तारयत्येव सत्यम् । तच्चेद्देहद्रविणजनितालोभपाखण्ड मध्ये । निक्षिप्तं स्यान्न फलजनकं शीघ्रमेवात्र विप्र

ഒരു നാമം—അതിന്റെ ചിഹ്നം മാത്രം—സ്മരണപഥത്തിൽ വന്നാലും ചെവിയിൽ എത്തിയാലും, ശുദ്ധമോ അശുദ്ധമോ അക്ഷരങ്ങളാൽ ഉച്ചരിച്ചാലും, ഇടവേളയില്ലാതെ പറഞ്ഞാൽ അത് സത്യമായി തരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ദേഹം-ധനം ജനിപ്പിക്കുന്ന ലോഭവും പാഖണ്ഡവും നിറഞ്ഞ ഇടയിൽ അതിനെ നിക്ഷേപിച്ചാൽ, ഹേ വിപ്ര, ഇവിടെ അത് വേഗം ഫലഹീനമാകും.

Verse 25

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे । पंचविंशतितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മ മഹാപുരാണത്തിലെ ബ്രഹ്മഖണ്ഡത്തിൽ സൂത-ശൗനക സംവാദത്തിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 26

विदुर्विष्ण्वभिधानं ये ह्यपराधपरा नराः । तेषामपि भवेन्मुक्तिः पठनादेव नारद

വിഷ്ണുനാമം അറിയുകയും എങ്കിലും അപരാധങ്ങളിൽ ആസക്തരായവർക്കും—ഹേ നാരദ—ഇത് പാരായണം ചെയ്യുന്നതുമാത്രം കൊണ്ടു മോക്ഷം ലഭിക്കാം.

Verse 27

नाम्नो माहात्म्यमखिलं पुराणे परिगीयते । ततः पुराणमखिलं श्रोतुमर्हसि मानद

പുരാണത്തിൽ നാമത്തിന്റെ സമഗ്ര മഹിമ പാടിപ്പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഹേ മാനദ, നീ സമ്പൂർണ്ണ പുരാണം ശ്രവിക്കേണ്ടതാകുന്നു.

Verse 28

पुराणश्रवणे श्रद्धा यस्य स्याद्भ्रातरन्वहम् । तस्य साक्षात्प्रसन्नः स्याच्छिवो विष्णुश्च सानुगः

ഹേ ഭ്രാതാ! പ്രതിദിനം പുരാണശ്രവണത്തിൽ ശ്രദ്ധയുള്ളവനോടു ശിവനും വിഷ്ണുവും തങ്ങളുടെ അനുചരഗണങ്ങളോടുകൂടെ സാക്ഷാത് പ്രസന്നരാകുന്നു।

Verse 29

यत्स्नात्वा पुष्करे तीर्थे प्रयागे सिंधुसंगमे । तत्फलं द्विगुणं तस्य श्रद्धया वै शृणोति यः

പുഷ്കരതീർത്ഥം, പ്രയാഗം, സിന്ധു-സംഗമം എന്നിവിടങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം, ശ്രദ്ധയോടെ ഇത് ശ്രവിക്കുന്നവന് അതിന്റെ ഇരട്ടിയായി ലഭിക്കുന്നു।

Verse 30

ये पठंति पुराणानि शृण्वंति च समाहिताः । प्रत्यक्षरं लभंत्येते कपिलादानजं फलम्

ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ പുരാണങ്ങൾ പാരായണം ചെയ്യുന്നവരും ശ്രവിക്കുന്നവരും, ഓരോ അക്ഷരത്തിനും കപിലാദാനത്തിൽ നിന്നുള്ള പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 31

अपुत्रो लभते पुत्रं धनार्थी लभते धनम् । विद्यार्थी लभते विद्यां मोक्षार्थी मोक्षमाप्नुयात्

സന്താനമില്ലാത്തവന് പുത്രൻ ലഭിക്കുന്നു, ധനാർത്ഥിക്ക് ധനം ലഭിക്കുന്നു; വിദ്യാർത്ഥിക്ക് വിദ്യ ലഭിക്കുന്നു, മോക്ഷാർത്ഥിക്ക് മോക്ഷം പ്രാപിക്കാം।

Verse 32

ये शृण्वंति पुराणानि कोटिजन्मार्जितं खलु । पापजालं तु ते हत्वा गच्छंति हरिमंदिरम्

പുരാണങ്ങൾ ശ്രവിക്കുന്നവർ കോടി ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപജാലം നശിപ്പിച്ച് ഹരിയുടെ മന്ദിരത്തിലേക്ക് (ധാമത്തിലേക്ക്) ഗമിക്കുന്നു।

Verse 33

पुराणवाचकं विप्रं पूजयेद्भक्तिभावतः । गोभूहिरण्यवस्त्रैश्च गंधपुष्पादिभिर्मुने

ഹേ മുനേ, പുരാണം വായിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനെ ഭക്തിഭാവത്തോടെ പൂജിക്കണം—ഗോ, ഭൂമി, സ്വർണം, വസ്ത്രങ്ങൾ കൂടാതെ ഗന്ധം, പുഷ്പം മുതലായവ അർപ്പിച്ച്।

Verse 34

कांस्यैर्विनिर्मितं पात्रं जलपात्रं मुदान्वितः । कर्णकुंडलकं चैव मुद्रिकां स्वर्णनिर्मिताम्

ആനന്ദത്തോടെ അവൻ കാംസ്യത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ജലപാത്രം ദാനം ചെയ്തു; കൂടാതെ കർണകുണ്ഡലവും സ്വർണ്ണനിർമ്മിത മോതിരവും അർപ്പിച്ചു।

Verse 35

आसनं तु तथा दद्यात्पुष्पमाल्यं तपोधन । वित्तशाठ्यं न कुर्वीत दानं हीनफलं यतः

ഹേ തപോധന, അതുപോലെ ആസനവും പുഷ്പമാല്യവും ദാനം ചെയ്യണം. ധനകാര്യത്തിൽ വഞ്ചന ചെയ്യരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ദാനഫലം ക്ഷീണമാകും।

Verse 36

पुराणं वाचयेद्विप्र सर्वकामार्थसिद्धये । सुवर्णं रजतं वस्त्रं पुष्पमाल्यं तु चंदनम्

ഹേ വിപ്ര, സർവകാമാർത്ഥസിദ്ധിക്കായി പുരാണം വായിപ്പിക്കണം. (കൂടാതെ) സ്വർണം, വെള്ളി, വസ്ത്രങ്ങൾ, പുഷ്പമാല്യം, ചന്ദനം എന്നിവ അർപ്പിക്കണം।

Verse 37

दद्याद्यो पुस्तकं भक्त्या सगच्छेद्धरिमंदिरम् । कुर्वंति विधिनानेन संपूर्णं पुस्तकं च ये । तेषां नामानि लिंपेत चित्रगुप्तोऽर्चनाद्द्विज

ഭക്തിയോടെ പുസ്തകം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ ഹരിമന്ദിരത്തിലേക്ക് (ഹരിധാമത്തിലേക്ക്) എത്തും. ഈ വിധിപ്രകാരം സമ്പൂർണ്ണ പുസ്തകം ഒരുക്കി അർപ്പിക്കുന്നവരുടെ നാമങ്ങൾ, ഹേ ദ്വിജ, ആ അർച്ചനയുടെ ഫലമായി ചിത്രഗുപ്തൻ രേഖപ്പെടുത്തും।