Adhyaya 62
अन्नदान-प्रशंसा (Praise of the Gift of Food) | Annadāna-Praśaṃsā
Upa-parva: Dāna-dharma Anuśāsana (Food-Gift Discourse Unit)
Yudhiṣṭhira asks which gifts a king intent on giving should offer to highly qualified brāhmaṇas, how such recipients are pleased, and what fruits arise in this world and beyond. Bhīṣma replies that Nārada had earlier addressed this question and relays Nārada’s doctrine: food (anna) is praised by devas and ṛṣis as the foundation of ritual (yajña), social order, and life itself. The chapter repeatedly asserts annadāna’s unsurpassed status—no gift equals it—because prāṇa and worldly functioning rest on nourishment. Norms of giving include honoring the weary traveler and the elderly guest, abandoning anger and envy, and not despising any petitioner; the merit of a gift does not perish even if given to socially marginal figures. The text recommends giving without interrogating a brāhmaṇa’s lineage or learning when he begs for food, and it frames annadāna as producing both immediate goodwill and long-range merit (including described heavenly abodes). A cosmological account links rain, crops, bodily vitality, and procreation to food, concluding that the wise should give food across the three worlds’ moral economy.
Chapter Arc: युधिष्ठिर का कौतूहल जाग उठता है—‘वह कौन-सा दान है जो दाता का अनुगमन करता है?’ और वे भीष्म से दान-धर्म का रहस्य स्पष्ट करने की प्रार्थना करते हैं। → भीष्म दान की सूक्ष्म कसौटियाँ रखते हैं: भय-निवारण, संकट में अनुग्रह, याचक की तृषा/आवश्यकता के अनुसार इच्छित वस्तु देना, और ऐसा दान जो देकर भी ‘मैंने दिया’ का अहं न जगाए। साथ ही वे ब्राह्मणों के सत्कार की अनिवार्यता बताते हैं—क्षत्रिय का तेज और तप भी ब्राह्मण-तपस्या के सामने शान्त हो जाता है; और क्रुद्ध ब्राह्मण ‘आशीविष’ समान हो सकते हैं। → भीष्म सत्य-प्रतिज्ञा के स्वर में घोषणा करते हैं कि ब्राह्मणों के प्रति किए गए उपकारों पर उन्हें कोई पश्चात्ताप नहीं—उसी सत्य के बल पर वे शान्तनु के लोकों की ओर गमन की कामना करते हैं; दान का सर्वोच्च रूप वही है जो दाता के साथ चलता है और दाता के भीतर ‘दत्तं मन्येत’—देकर भी न देने का भाव—उत्पन्न कर दे। → अध्याय दान-धर्म का निष्कर्ष देता है: श्रेष्ठ दान वह है जो अभय, करुणा, याचक-हित और अहं-शून्यता से युक्त हो; और समाज-धर्म की धुरी ब्राह्मण-सत्कार तथा उनके प्रति सावधानी/मर्यादा है। → भीष्म संकेत करते हैं कि आगे वे ‘सनातन धार्मिक व्यवहार’ और वर्ण-व्यवहार की परंपरागत मर्यादाओं का विस्तार से निरूपण करेंगे।
Shlokas
Verse 1
ऑपनआक्ाा बछ। आर: 2 एकोनषशष्टितमो< ध्याय: भीष्मद्वारा उत्तम दान तथा उत्तम ब्राह्मणोंकी प्रशंसा करते हुए उनके सत्कारका उपदेश युधिछिर उवाच यानीमानि बहिर्वेद्यां दानानि परिचक्षते | तेभ्यो विशिष्ट कि दानं मतं ते कुरुपुंगव
ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນຫມູ່ກຸຣຸ, ຜູ້ຄົນເວົ້າກັນເຖິງທານເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຖວາຍນອກເວທີບູຊາ. ໃນບັນດານັ້ນທັງໝົດ ທ່ານເຫັນວ່າທານໃດດີເລີດທີ່ສຸດ?”
Verse 2
कौतूहलं हि परम तत्र मे विद्यते प्रभो । दातारं दत्तमन्वेति यद् दान॑ तत् प्रचक्ष्व मे,प्रभो! इस विषयमें मुझे महान् कौतूहल हो रहा है; अतः जिस दानका पुण्य दाताका अनुसरण करता हो, वह मुझे बताइये
ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະອົງ, ຄວາມຢາກຮູ້ອັນໃຫຍ່ຫຼວງເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້າພະອົງໃນເລື່ອງນີ້. ຂໍພຣະອົງໂປດບອກ: ທານປະເພດໃດທີ່ບຸນກຸສົນຕາມຜູ້ໃຫ້ໄປ—ໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ມີຜົນແຫ່ງສິ່ງທີ່ໄດ້ຖວາຍຕິດຕາມໄປດ້ວຍ?”
Verse 3
भीष्म उवाच अभयं सर्वभूतेभ्यो व्यसने चाप्यनुग्रह: । यच्चाभिलषितं दद्यात् तृषितायाभियाचते
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ຄວນໃຫ້ “ອະພະຍະ”—ຄວາມປອດໄພຈາກຄວາມຢ້ານ—ແກ່ສັດທັງປວງ ແລະສະແດງຄວາມເມດຕາເກື້ອກູນ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທຸກຍາກ. ແລະເມື່ອຜູ້ຫິວນ້ຳມາຂໍ ກໍຄວນໃຫ້ສິ່ງທີ່ເຂົາປາຖະໜາຕາມກຳລັງ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຂາດແຄນຂອງຜູ້ຂໍໄດ້ຖືກບັນເທົາຢ່າງແທ້ຈິງ.
Verse 4
दत्तं मन्येत यद् दत्त्वा तद् दान श्रेष्ठमुच्यते । दत्तं दातारमन्वेति यद् दानं भरतर्षभ
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປານດັ່ງງົວຜູ້ໃນຫມູ່ພາຣະຕະ! ທານໃດທີ່ໃຫ້ແລ້ວ ຜູ້ໃຫ້ຮູ້ສຶກວ່າ ‘ໄດ້ໃຫ້ແທ້ແລ້ວ’ ທານນັ້ນເອີ້ນວ່າດີທີ່ສຸດ. ແລະທານໃດທີ່ໃຫ້ແລ້ວ ຍັງຕິດຕາມຜູ້ໃຫ້—ຄຸນຄ່າແລະຜົນຂອງມັນຍັງຄູ່ຄຽງເຂົາ».
Verse 5
भीष्मजीने कहा--युधिष्ठिर! सम्पूर्ण प्राणियोंकों अभयदान देना
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຢຸທິສຖິຣະ! ທານທີ່ດີທີ່ສຸດຄື ການໃຫ້ອະໄພແລະຄວາມປອດໄພແກ່ສັດທັງປວງ—ເມດຕາອຸປະຖຳໃນຍາມທຸກຍາກ, ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຂໍຕາມທີ່ເຂົາປາຖະໜາ, ແລະໃຫ້ນ້ຳແກ່ຜູ້ຖືກຄວາມຫິວນ້ຳບີບຄັ້ນແລ້ວຂໍນ້ຳ. ແລະທານໃດທີ່ໃຫ້ແລ້ວ ຖືວ່າ ‘ໃຫ້ສຳເລັດແທ້’ ບໍ່ເຫຼືອກິ່ນໄອແຫ່ງການຍຶດຕິດເລີຍ—ທານນັ້ນເອີ້ນວ່າສູງສຸດ. ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນຫມູ່ພາຣະຕະ! ທານແບບນັ້ນຍ່ອມຕິດຕາມຜູ້ໃຫ້. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ທານແຫ່ງຄຳ, ທານແຫ່ງງົວ, ແລະທານແຫ່ງດິນ—ທັງສາມນີ້ເປັນທານອັນບໍລິສຸດ ທີ່ອາດພາແມ່ນແຕ່ຜູ້ທຳຜິດໃຫ້ຂ້າມພົ້ນຜົນແຫ່ງກຳຊົ່ວໄດ້».
Verse 6
एतानि पुरुषव्याप्र साधुभ्यो देहि नित्यदा | दानानि हि नरं पापान्मोक्षयन्ति न संशय:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ! ຈົ່ງໃຫ້ທານອັນບໍລິສຸດເຫຼົ່ານີ້ແກ່ຜູ້ດີມີຄຸນທຳເປັນນິດ. ການໃຫ້ເຫຼົ່ານີ້ປົດປ່ອຍມະນຸດຈາກບາບ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ».
Verse 7
यद् यदिष्टतमं लोके यच्चास्य दयितं गृहे । तत् तद् गुणवते देयं तदेवाक्षयमिच्छता
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຖືກຮັກທີ່ສຸດໃນໂລກ ແລະສິ່ງໃດທີ່ຮັກໃນເຮືອນຂອງຕົນ—ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແຫຼະຄວນໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຄຸນຄ່າ. ຜູ້ໃດປາຖະໜາໃຫ້ຜົນແຫ່ງທານຂອງຕົນບໍ່ເສື່ອມສູນ ກໍຄວນໃຫ້ດັ່ງນີ້».
Verse 8
प्रियाणि लभते नित्यं प्रियद: प्रियकृत् तथा । प्रियो भवति भूतानामिह चैव परत्र च
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດໃຫ້ສິ່ງທີ່ຄົນອື່ນຮັກ ແລະກະທຳສິ່ງທີ່ເຂົາພໍໃຈຢູ່ເປັນນິດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ຮັກຢູ່ເປັນນິດເຊັ່ນກັນ. ແລະຜູ້ນັ້ນຈະເປັນທີ່ຮັກຂອງສັດທັງປວງ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ».
Verse 9
याचमानमभीमानादनासक्तमकिंचनम् । यो नार्चति यथाशक्ति स नृशंसो युधिष्ठिर,युधिष्ठि!! जो आसक्तिरहित अकिंचन याचकका अहंकारवश अपनी शक्तिके अनुसार सत्कार नहीं करता है, वह मनुष्य निर्दयी है
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ຖ້າຜູ້ໃດເພາະຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສ ບໍ່ໃຫ້ການນັບຖືແກ່ຜູ້ມາຂໍທີ່ບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະບໍ່ມີຊັບສິນ ຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຄົນໂຫດຮ້າຍ. ການເມີນເຉີຍຜູ້ຂໍທີ່ຖ່ອມຕົນ ໃນເວລາທີ່ຕົນສາມາດໃຫ້ການຄາລະວະທີ່ຄວນໄດ້ ແມ່ນການລະເມີດທັງມະນຸດທໍາ ແລະ ທັມມະ.»
Verse 10
अमित्रमपि चेद् दीनं शरणैषिणमागतम् | व्यसने यो<नुगृह्नाति स वै पुरुषसत्तम:,शत्रु भी यदि दीन होकर शरण पानेकी इच्छासे घरपर आ जाय तो संकटके समय जो उसपर दया करता है, वही मनुष्योंमें श्रेष्ठ है
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ແມ່ນແຕ່ສັດຕູ ຖ້າມາດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກ ແລະຂໍພຶ່ງພາ, ຜູ້ໃດທີ່ໃນຍາມວິກິດຍັງເມດຕາອະນຸເຄາະເຂົາ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນມະນຸດ. ທັມມະຖືກທົດສອບຢ່າງແຫຼມຄົມທີ່ສຸດ ເມື່ອເຮົາຂະຫຍາຍຄວາມເມດຕາເກີນກວ່າມິດຕະພາບ—ໄປຫາສັດຕູທີ່ຕົກຕໍ່າແລະຂໍການຄຸ້ມຄອງ.»
Verse 11
कृशाय कृतविद्याय वृत्तिक्षीणाय सीदते | अपहन्यात् क्षुधां यस्तु न तेन पुरुष: सम:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຜອມແຫ້ງ ແມ່ນແຕ່ມີວິຊາຄວາມຮູ້ ແຕ່ຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ຫຼຸດຖອຍ ແລະກໍາລັງຈົມຢູ່ໃນຄວາມທຸກ—ຜູ້ໃດທີ່ຂັບໄລ່ຄວາມຫິວໂຫຍຂອງເຂົາ ບໍ່ມີຜູ້ມີຄຸນທໍາໃດເທົ່າທຽມ. ບຸນອັນສູງສຸດຢູ່ທີ່ການຫຼ້ຽງຊີວິດຜູ້ຮູ້ ແລະຜູ້ຕົກຕໍ່າ ດ້ວຍອາຫານແລະການໜູນຊ່ວຍທັນເວລາ.»
Verse 12
क्रियानियमितान् साधुन् पुत्रदारैश्व॒ कर्शितान् अयाचमानान् कौन्तेय सर्वोपायैर्निमन्त्रयेत्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກແຫ່ງກຸນຕີ, ຄວນໃຊ້ທຸກວິທີທາງເພື່ອເຊີນແລະອຸປະຖໍາຜູ້ດີທີ່ມີວິໄນໃນການປະພຶດທັມມະ, ຜູ້ທີ່ຖືກກົດດັນໂດຍພາລະການລ້ຽງດູລູກແລະເມຍ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍຂໍຈາກຜູ້ອື່ນ. ຄົນຄອບຄົວຜູ້ຂົນຂວາຍແບບນີ້ ຄວນໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງລໍຖ້າໃຫ້ເຂົາຮ້ອງຂໍ.»
Verse 13
आशिषं ये न देवेषु न च मर्त्येषु कुर्वते । अर्लन्तो नित्यसंतुष्टास्तथा लब्धोपजीविन:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ຈົ່ງໃຫ້ທູດຂອງເຈົ້າອອກຊອກຫາບັນດາທະວິຊະຜູ້ຄວນບູຊາ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ປາດຖະໜາຂໍສິ່ງໃດຈາກເທວະດາ ຫຼືຈາກມະນຸດ, ປາດຖະໜານ້ອຍ, ພໍໃຈເປັນນິດ, ແລະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍສິ່ງທີ່ໄດ້ມາ. ໂອ ພາຣະຕະ, ເມື່ອຄົນເຊັ່ນນັ້ນຖືກກົດຂີ່ດ້ວຍຄວາມທຸກ ພວກເຂົາອາດນ່າຢ້ານດັ່ງງູພິດ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປົກປ້ອງຕົນໂດຍການນັບຖືບູຊາພວກເຂົາ. ໂອ ຜູ້ສືບສາຍກຸຣຸ, ຈົ່ງເຊີນພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ເຮືອນອັນຮື່ນຮົມ ທີ່ມີຄົນຮັບໃຊ້ ແລະເຄື່ອງຈໍາເປັນພ້ອມ, ແລະຈົ່ງຖວາຍການຕ້ອນຮັບຢ່າງຄົບຖ້ວນທຸກມື້; ເພາະຄວາມພໍໃຈຂອງພວກເຂົາແມ່ນບໍ່ແຫ່ງຄວາມສຸກສະຫວັດດີ ແລະການສໍາເລັດເປົ້າໝາຍ.»
Verse 14
आशीविषसमेभ्यश्ष तेभ्यो रक्षस्व भारत । तान् युक्तैरुपजिज्ञास्यस्तथा द्विजवरोत्तमान्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣະຕະ (ຢຸທິສຖິຣ) ຈົ່ງປົກປ້ອງຕົນເອງຈາກຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ຜູ້ດຸດດັ່ງງູມີພິດ. ໃຫ້ໃຊ້ທູດທີ່ສາມາດ ສືບສວນໃຫ້ລະອຽດ ເພື່ອຮູ້ຈັກບັນດາພຣາຫມັນລະດັບສູງ—ຜູ້ບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງໃດຈາກເທວະດາຫຼືມະນຸດ, ຜູ້ພໍໃຈຢູ່ເສມອ, ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍສິ່ງທີ່ມາໂດຍບໍ່ໄດ້ຂໍ. ເມື່ອພົບແລ້ວ ຈົ່ງເຊີນພວກເຂົາ ແລະຖວາຍການຕ້ອນຮັບຢ່າງຄົບຖ້ວນທຸກມື້; ເພາະເມື່ອນັກບວດຜູ້ນ່າເຄົາລົບເຫຼົ່ານີ້ຖືກທຸກຂ໌ ພວກເຂົາອາດກາຍເປັນຜູ້ນ່າຢ້ານດຸດດັ່ງງູມີພິດ.»
Verse 15
कृतैरावस थेैरननित्य॑ संप्रेष्यै: सपरिच्छदै: । निमन्त्रयेथा: कौरव्य सर्वकामसुखावहै:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ກົວຣະວະ (ຢຸທິສຖິຣ) ຈົ່ງໃຫ້ທູດໄປສືບຫາບັນດາພຣາຫມັນລະດັບສູງຜູ້ນ່າເຄົາລົບ—ຜູ້ບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງໃດຈາກເທວະດາຫຼືມະນຸດ, ຜູ້ພໍໃຈຢູ່ເສມອ, ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍສິ່ງທີ່ມາໂດຍບໍ່ໄດ້ຂໍ. ຈົ່ງເຊີນພວກເຂົາດ້ວຍທີ່ພັກທີ່ຈັດກຽມດີ, ມີຜູ້ຮັບໃຊ້ ແລະເຄື່ອງຈຳເປັນຄົບຖ້ວນ—ການຖວາຍທີ່ນຳຄວາມສະດວກສຸກອັນຄວນໄດ້ທັງປວງ. ເພາະເມື່ອຄົນເຊັ່ນນັ້ນຖືກທຸກຂ໌ ພວກເຂົາຈະນ່າຢ້ານດຸດດັ່ງງູມີພິດ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປົກປ້ອງຕົນເອງດ້ວຍການເຄົາລົບບູຊາພວກເຂົາ. ທຸກມື້ ຈົ່ງຕ້ອນຮັບໃນເຮືອນດ້ວຍກຽດຕິຍົດແລະການຮັບຮອງຢ່າງຄົບຖ້ວນ; ເພາະຄວາມເຄົາລົບເຊັ່ນນີ້ນຳມາຊຶ່ງສະຫວັດດີແລະຄວາມສຸກ.»
Verse 16
यदि ते प्रतिगृह्नीयु: श्रद्धापूतं युधिष्ठिर । कार्यमित्येव मन्वाना धार्मिका: पुण्यकर्मिण:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ຖ້າທານຂອງເຈົ້າບໍລິສຸດດ້ວຍສັດທາ ແລະເຮັດດ້ວຍໃຈວ່າ ‘ນີ້ແມ່ນໜ້າທີ່’ ບັນດາຜູ້ທຳດີ ແລະຜູ້ດຳເນີນກຸສົນກຳເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະຮັບໄວ້ໂດຍເຫັນວ່າເປັນທານອັນປະເສີດ.»
Verse 17
विद्यास्नाता व्रतस्नाता ये व्यपाश्रित्य जीविन: । गूढस्वाध्यायतपसो ब्राह्मणा: संशितव्रता:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດດ້ວຍວິຊາ ແລະດ້ວຍວຣະຕະ, ຜູ້ດຳລົງຊີວິດໂດຍບໍ່ພຶ່ງພາຄົນຮັ່ງມີ, ຜູ້ເກັບງຳການສຶກສາພຣະເວດ (ສະວາດຢາຍ) ແລະຕະປະສະຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງລັບ, ແລະຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນວິນັຍອັນເຂັ້ມງວດ—ການອຸປະຖຳ ແລະການເຄົາລົບທີ່ເຈົ້າມອບໃຫ້ແກ່ຄົນບໍລິສຸດ ຜູ້ຄວບຄຸມຕົນເອງ ແລະພໍໃຈກັບພັນລະຍາອັນຊອບທຳຂອງຕົນ ຈະກາຍເປັນຄວາມສະຫວັດດີແກ່ເຈົ້າໃນໂລກນີ້.»
Verse 18
तेषु शुद्धेषु दान्तेषु स्वदारपरितोषिषु । यत् करिष्यसि कल्याण तत् ते लोके युधाम्पते
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດ, ຜູ້ສຳລວມຕົນ, ແລະຜູ້ພໍໃຈກັບພັນລະຍາອັນຊອບທຳຂອງຕົນ—ການກະທຳອັນເປັນກຸສົນໃດໆທີ່ເຈົ້າເຮັດ, ໂອ ຈອມນາຍແຫ່ງນັກຮົບ, ຈະເປັນຄວາມສະຫວັດດີແກ່ເຈົ້າໃນໂລກນີ້.»
Verse 19
यथान्निहोत्रं सुहुतं सायंप्रातर्द्धिजातिना । तथा दत्तं द्विजातिभ्यो भवत्यथ यतात्मसु
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພິທີອັກນິໂຫຕຣະ (Agnihotra) ທີ່ຜູ້ເປັນທະວິຊະ (dvija) ບູຊາຢ່າງຖືກພິທີໃນຍາມແລງ ແລະ ຍາມອາລຸນ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນຕາມຄວນ; ດັ່ງນັ້ນ ການໃຫ້ທານແກ່ທະວິຊະ—ເມື່ອເຂົາເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຕົນ—ກໍໃຫ້ບຸນຜົນເທົ່າກັນ.
Verse 20
एष ते विततो यज्ञ: श्रद्धापूत: सदक्षिण: । विशिष्ट: सर्वयज्ञेभ्यो ददतस्तात वर्तताम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ຍັດຍະແຫ່ງທານຂອງເຈົ້ານີ້—ກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ—ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍສັດທາ ແລະ ມີດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ຄົບຖ້ວນແກ່ຜູ້ຄວນ. ມັນສູງສຸດເຫນືອຍັດຍະທັງປວງ. ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຂໍໃຫ້ຍັດຍະແຫ່ງການໃຫ້ຂອງເຈົ້ານີ້ ດຳເນີນຢູ່ເປັນນິດ.”
Verse 21
निवापदानसलिलस्तादृशेषु युधिष्ठिर । निवसन् पूजयंश्लैव तेष्वानृण्यं नियच्छति
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ຜູ້ໃດທີ່ໃຫ້ ‘ນ້ຳ’ ແຫ່ງທານແກ່ຄົນເຊັ່ນນັ້ນ—ດັ່ງການຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ເປັນລິບາຊັນ—ແລະໃຫ້ເຂົາພັກອາໄສຢູ່ດ້ວຍພ້ອມກັບການນັບຖືບູຊາ, ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຄວາມພົ້ນຈາກໜີ້ສິນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ພຣາຫມະນະທີ່ກ່າວໄວ້ກ່ອນນີ້ພໍໃຈ ເຫມືອນທີ່ເຮັດໃຫ້ປິຕຣະພໍໃຈດ້ວຍຕັຣປະນະ, ໂດຍນ້ຳແຫ່ງການໃຫ້; ໃຫ້ທີ່ພັກ ແລະ ຄວາມເຄົາລົບ. ເຮັດແບບນີ້ແລ້ວ ຄົນຈະພົ້ນຈາກໜີ້ທີ່ຕິດຄ້າງຕໍ່ເທວະ ແລະ ຜູ້ອື່ນ.”
Verse 22
य एवं नैव कुप्यन्ते न लुभ्यन्ति तृणेष्वपि । त एव नः पूज्यतमा ये चापि प्रियवादिन:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ບໍ່ໂກດເລີຍ, ບໍ່ຕົກໃນຄວາມໂລບແມ່ນແຕ່ສິ່ງນ້ອຍດັ່ງໃບຫຍ້າ, ແລະເວົ້າຄຳອ່ອນໂຍນນ່າຟັງ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນເທົ່ານັ້ນແຫຼະ ທີ່ເຮົາຄວນນັບຖືບູຊາສູງສຸດ.
Verse 23
एते न बहु मन्यन्ते न प्रवर्तन्ति चापरे । पुत्रवत् परिपाल्यास्ते नमस्तेभ्यस्तथाभयम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ (ພຣາຫມະນະ) ບໍ່ໃຫ້ຄ່າຫຼາຍແກ່ຜົນປະໂຫຍດໂລກີ, ແລະບາງຄົນໃນພວກເຂົາກໍບໍ່ເຂົ້າໄປພົວພັນກັບການສະສົມຊັບສິນເລີຍ. ພຣາຫມະນະເຊັ່ນນັ້ນຄວນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ ແລະ ລ້ຽງດູດັ່ງລູກຊາຍຂອງຕົນ. ຂໍນົບນ້ອມພວກເຂົາຊ້ຳໆ; ຈາກຝ່າຍພວກເຂົາ ຂໍໃຫ້ເຮົາບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວໃດໆ.”
Verse 24
ऋ्विक्पुरोहिताचार्या मृदुब्रह्म॒धरा हि ते । क्षात्रेणापि हि संसृष्टं तेज: शाम्यति वै द्विजे
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຣິດວິກ (ພຣະສົງຜູ້ປະກອບພິທີບູຊາ), ປຸໂຣຫິຕ (ປະໂລຫິດຫຼວງ) ແລະ ອາຈານ (ຄູ) ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນຜູ້ມີນິໄສອ່ອນໂຍນ ແລະ ເປັນຜູ້ຖືຄອງປັນຍາແຫ່ງເວດ. ແມ່ນແຕ່ພະລັງໄຟຮ້ອນຂອງກະສັດຊັ້ນກະສັດ (ກະສັດຕຣິຍະ) ເມື່ອສຳຜັດກັບພຣາຫມັນ ກໍສົງບົບລົງ».
Verse 25
अस्ति मे बलवानस्मि राजास्मीति युधिष्ठिर । ब्राह्मणान् मा च पर्यश्रीवसोभिरशनेन च
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸດທິສຖິຣະ, ຢ່າໃຫ້ຄວາມຄິດເກີດຂຶ້ນວ່າ ‘ຂ້ອຍມີຊັບ, ຂ້ອຍແຂງແຮງ, ຂ້ອຍເປັນກະສັດ’. ຢ່າໃຫ້ຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສນັ້ນເຮັດໃຫ້ເຈົ້າດູໝິ່ນພຣາຫມັນ ແລະ ກິນໃຊ້ອາຫານກັບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມເພື່ອຕົນເອງພຽງຜູ້ດຽວ. ການປົກຄອງຄວນດຳເນີນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຜູ້ຮູ້ ແລະ ດ້ວຍການສຳລວມໃນຄວາມເພີດເພີນສ່ວນຕົວ».
Verse 26
यच्छो भार्थ बलार्थ वा वित्तमस्ति तवानघ । तेन ते ब्राह्मणा: पूज्या: स्वधर्ममनुतिष्ठता
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ຊັບສິນໃດໆທີ່ເຈົ້າມີ—ຈະເພື່ອເພີ່ມສົງ່າລາສີແກ່ກາຍແລະເຮືອນເຮົາ ຫຼືເພື່ອເພີ່ມພະລັງ—ດ້ວຍຊັບນັ້ນ ເຈົ້າຄວນນັບຖື ແລະ ອຸປະຖຳພຣາຫມັນ ໃນຂະນະທີ່ຍຶດໝັ້ນປະຕິບັດທຳຂອງຕົນ».
Verse 27
नमस्कार्यास्तिथा विप्रा वर्तमाना यथातथम् । यथासुखं यथोत्साहं ललन्तु त्वयि पुत्रवत्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນຄວນໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຄາລະວະຈາກເຈົ້າເສມອ. ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຢູ່ອາໄສຕາມໃຈປາຖະໜາ ໃນແນວໃດກໍຕາມທີ່ເໝາະແກ່ເຂົາ. ຈົ່ງປະພຶດຕໍ່ເຂົາເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮັກເຫມືອນລູກ ເພື່ອໃຫ້ໃນການອຸປະຖຳຂອງເຈົ້າ ເຂົາເຈົ້າຈະຢູ່ຢ່າງຊື່ນບານ ສະບາຍ ແລະ ມີກຳລັງໃຈຟື້ນຄືນ».
Verse 28
को ह्ाक्षयप्रसादानां सुहृदामल्पतोषिणाम् । वृत्तिम् त्यवक्षेप्तुं त्ववन्य: कुरुसत्तम
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດແຫ່ງກຸຣຸ, ນອກຈາກເຈົ້າແລ້ວ ຈະມີໃຜອື່ນອີກທີ່ສາມາດຈັດຫາຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ ແລະ ການອຸປະຖຳໃຫ້ພຣາຫມັນເຊັ່ນນັ້ນ? ຜູ້ທີ່ພຣະຄຸນບໍ່ຮູ້ຈົບ, ເປັນມິດດີຕໍ່ທຸກຄົນໂດຍທຳມະຊາດ, ແລະ ພໍໃຈໄດ້ດ້ວຍຂອງນ້ອຍນິດ».
Verse 29
यथा पत्याश्रयो धर्म: स्त्रीणां लोके सनातन: । सदैव सा गतिर्नान्या तथास्माकं द्विजातय:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໃນໂລກນີ້ ໜ້າທີ່ອັນເກົ່າແກ່ອັນຖາວອນຂອງແມ່ຍິງ ຕ້ອງອາໄສຜົວເປັນທີ່ພຶ່ງ—ສໍາລັບພວກເຮົາກໍເຊັ່ນກັນ ພວກທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ແມ່ນທີ່ພຶ່ງພາອັນຖາວອນ. ນອກຈາກພວກເຂົາ ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງອື່ນ»។
Verse 30
यदि नो ब्राह्मणास्तात संत्यजेयुरपूजिता: । पश्यन्तो दारुणं कर्म सततं क्षत्रिये स्थितम्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ຖ້າພວກພຣາຫມັນຂອງພວກເຮົາ—ຖືກປະຖິ້ມໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການນັບຖື—ຈະລະທິ້ງພວກເຮົາ ເພາະເຫັນການກະທໍາອັນໂຫດຮ້າຍ ແລະບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເປັນນິດໃນວິຖີຂອງກະສັດຕະຣິຍະ, ແລ້ວ (ລະບຽບແລະຄວາມຜາສຸກຂອງພວກເຮົາຈະຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ)»។
Verse 31
अवेदानामयज्ञानामलोकानामवर्तिनाम् | कस्तेषां जीवितेनार्थस्त्वां विना ब्राह्मणाश्रयम्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ມີເວດ, ບໍ່ມີຍັດ, ແລະບໍ່ດໍາລົງຢູ່ໃນລະບຽບທາງທໍາອັນຖືກຕ້ອງ—ຊີວິດຂອງເຂົາຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ໂດຍສະເພາະເມື່ອເຂົາຂາດເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງພາຂອງພຣາຫມັນ»។
Verse 32
तात! यदि ब्राह्मण क्षत्रियोंके द्वारा सम्मानित न हों तथा क्षत्रियमें सदा रहनेवाले निष्ठर कर्मको देखकर ब्राह्मण भी उनका परित्याग कर दें तो वे क्षत्रिय वेद
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ຖ້າພຣາຫມັນບໍ່ໄດ້ຮັບການນັບຖືຈາກພວກກະສັດຕະຣິຍະ, ແລະພຣາຫມັນກໍລະທິ້ງພວກເຂົາເພາະເຫັນການກະທໍາອັນແຂງກະດ້າງທີ່ຢູ່ເປັນນິດໃນກະສັດຕະຣິຍະ, ພວກກະສັດຕະຣິຍະນັ້ນຈະເສື່ອມຈາກເວດ, ຈາກຍັດ, ຈາກໂລກອັນສູງສຸດ, ແລະແມ່ນກະທັ້ງຈາກຊີວິດປະຈໍາວັນຂອງຕົນ. ໃນສະພາບນັ້ນ, ຊີວິດຂອງກະສັດຕະຣິຍະອື່ນໆຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ—ນອກຈາກເຈົ້າ—ຜູ້ທີ່ເອົາພຣາຫມັນເປັນທີ່ພຶ່ງ? ຂ້າພະເຈົ້າຈະຫຼ້ຽງດູເຈົ້າດ້ວຍອາຫານ ຕາມທໍາອັນຖາວອນ; ເພາະໃນການເກົ່າກ່ອນ, ໂອ ພຣະຣາຊາ, ກະສັດຕະຣິຍະເຄີຍຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນ»។
Verse 33
दूराच्छूद्रेणोपचर्यो ब्राह्मणो5ग्निरिव ज्वलन्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ພຣາຫມັນຜູ້ລຸກໂຊດດັ່ງໄຟ ຄວນໃຫ້ຊູດຣະຮັບໃຊ້ແຕ່ຈາກໄກ»។
Verse 34
संस्पर्शपरिचर्यस्तु वैश्येन क्षत्रियेण च । ब्राह्मण अग्निके समान तेजस्वी हैं; अतः शूद्रको दूरसे ही उनकी सेवा करनी चाहिये। उनके शरीरके स्पर्शपूर्वक सेवा करनेका अधिकार केवल क्षत्रिय और वैश्यको ही है ।।
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ການຮັບໃຊ້ທີ່ຕ້ອງສຳຜັດຮ່າງກາຍ ອະນຸຍາດໃຫ້ແຕ່ກະສັດຕຣິຍ (Kṣatriya) ແລະ ໄວສະຍ (Vaiśya) ເທົ່ານັ້ນ. ເນື່ອງຈາກພຣາຫມັນ (Brāhmaṇa) ຖືກເຫັນວ່າມີລັດສະຫມີດັ່ງໄຟ ດັ່ງນັ້ນ ຊູດຣະ (Śūdra) ຄວນຮັບໃຊ້ພວກເຂົາຈາກໄກ. ສິດໃນການຮັບໃຊ້ທີ່ຕ້ອງແຕະຕ້ອງຮ່າງກາຍ ເປັນຂອງກະສັດຕຣິຍ ແລະ ໄວສະຍ ເທົ່ານັ້ນ. (ແລະພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ) ອ່ອນໂຍນໃນນິໄສ, ສັດຊື່ໃນການປະພຶດ, ແລະຫມັ້ນຄົງໃນການຮັກສາທຳແຫ່ງຄວາມຈິງ»។
Verse 35
अपरेषां परेषां च परेभ्यश्षापि ये परे,छोटे-बड़े और बड़ोंसे भी बड़े जो क्षत्रिय तेज और बलसे तप रहे हैं, उन सबके तेज और तप ब्राह्मणोंके पास जाते ही शान्त हो जाते हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜູ້ນ້ອຍ, ຜູ້ໃຫຍ່, ຫຼືໃຫຍ່ກວ່າຜູ້ໃຫຍ່—ກະສັດຕຣິຍທີ່ລຸກໂຊດດ້ວຍວິລະກຳແລະກຳລັງ ດັ່ງຖືກເຜົາຮ້ອນໂດຍອຳນາດຂອງຕົນ—ເມື່ອເຂົ້າສູ່ພຣະພັກ ແລະ ຂອບເຂດຂອງພຣາຫມັນ ໄຟແຫ່ງອຳນາດ ແລະ ຄວາມຮ້ອນແຫ່ງຕະປະຂອງພວກເຂົາ ກໍສົງບົບລົງ. ຄຳສອນຊີ້ວ່າ ອຳນາດທາງວິນຍານ ແລະ ຄວາມສຳລວມທີ່ພຣາຫມັນສະຖິດຢູ່ ສາມາດກົດກັ້ນຄວາມຮຸນແຮງອັນສະຫວ່າງຈ້າຂອງອຳນາດໂລກີ ໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການປົກຄອງຂອງທຳ»។
Verse 36
क्षत्रियाणां प्रतपतां तेजसा च बलेन च | ब्राह्मणेष्वेव शाम्यन्ति तेजांसि च तपांसि च
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ກະສັດຕຣິຍທີ່ລຸກໂຊດດ້ວຍຕະເຈະ ແລະ ກຳລັງ—ເຜົາຮ້ອນດ້ວຍສະຫງ່າລາສີແລະພະລັງ—ເມື່ອເຂົ້າສູ່ພຣະພັກ ແລະ ຂອບເຂດຂອງພຣາຫມັນ ຕະເຈະ ແລະ ຕະປະຂອງພວກເຂົາກໍສົງບົບລົງ. ຂໍ້ຄຳນີ້ຍ້ຳເນັ້ນລຳດັບຈັນຍາທີ່ອຳນາດທາງວິນຍານແລະຄວາມສຳລວມ ຊ່ວຍກົດກັ້ນອຳນາດໂລກີ ໃຫ້ຫັນໄປສູ່ທຳ ບໍ່ໃຊ້ເພື່ອການຂົ່ມເຫັງ»។
Verse 37
न मे पिता प्रियतरो न त्वं तात तथा प्रिय: । न मे पितु: पिता राजन् न चात्मा न च जीवितम्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ສຳລັບຂ້າ ບໍ່ມີໃຜທີ່ຮັກຍິ່ງກວ່າພໍ່; ແລະເຈົ້າດ້ວຍ ລູກທີ່ຮັກ, ກໍຮັກຍິ່ງບໍ່ຕ່າງກັນ. ແຕ່ໂອ ພຣະຣາຊາ, ທັງພໍ່ຂອງພໍ່ຂ້າ, ທັງຕົວຂ້າ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຊີວິດຂ້າ ກໍບໍ່ຮັກຍິ່ງເທົ່າໜ້າທີ່ທີ່ຂ້າຍຶດຖື—ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າຈຶ່ງບໍ່ລະທິ້ງຄວາມຖືກຕ້ອງເພາະຄວາມຮັກໃຄ່»។
Verse 38
तात! मुझे ब्राह्मण जितने प्रिय हैं, उतने मेरे पिता, तुम, पितामह, यह शरीर और जीवन भी प्रिय नहीं हैं ।।
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ລູກທີ່ຮັກ! ພຣາຫມັນເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພຽງໃດ ພໍ່, ເຈົ້າ, ປູ່ຕາ, ຮ່າງກາຍນີ້ ແລະ ຊີວິດນີ້ ກໍບໍ່ຮັກເທົ່ານັ້ນ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພັນບາຣະຕະ, ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ບໍ່ມີໃຜທີ່ຂ້າຮັກຍິ່ງກວ່າເຈົ້າ; ແຕ່ພຣາຫມັນ ກໍຍິ່ງຮັກກວ່າເຈົ້າອີກ»។
Verse 39
ब्रवीमि सत्यमेतच्च यथाहं पाण्डुनन्दन । तेन सत्येन गच्छेयं लोकान् यत्र च शान्तनु:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ບຸດແຫ່ງປານດຸ! ຂ້າພະເຈົ້າເວົ້າຄວາມຈິງນີ້ ຕາມທີ່ມັນເປັນ. ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງສັດຈະນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຮອດລົກທັງຫຼາຍ ທີ່ພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຊານຕະນຸ ໄດ້ໄປແລ້ວ».
Verse 40
पश्येयं च सतां लोकान् शुचीन् ब्रह्मपुरस्कृतान् | तत्र मे तात गन्तव्यमहद्बाय च चिराय च
«ແລະຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນລົກອັນບໍລິສຸດຂອງສັດດີທັງຫຼາຍ ທີ່ມີພຣະພຣົມເປັນປະທານ. ລູກເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງໄປຮອດທີ່ນັ້ນໃນໄວໆນີ້ ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນດົນນານ».
Verse 41
सो5हमेतादृशाल्लॉकान् दृष्टवा भरतसत्तम | यन्मे कृतं ब्राह्मणेषु न तप्ये तेन पार्थिव
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພັນບາຣະຕະ, ໂອ ກະສັດແຫ່ງພື້ນດິນ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນລົກແຫ່ງບຸນເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈກັບຜົນແຫ່ງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດເພື່ອພຣາຫມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໂສກເສົ້າ ແລະບໍ່ເຜົາໃຈດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈວ່າ ‘ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດບຸນອື່ນ?’»
Verse 58
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें बगीचा लगाने और तालाब बनानेका वर्णन नामक जअद्ठावनवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 58 ໃນອະນຸສາສະນະປະຣະວະ ແຫ່ງ ສຣີມະຫາພາຣະຕະ ພາຍໃນພາກວ່າດ້ວຍທານະທັມ ຊື່ວ່າ «ການພັນສວນ ແລະ ການສ້າງສະໜອງນ້ຳ/ສະລະນ້ຳ».
Verse 59
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि एकोनषष्टितमो5ध्याय:
ອິຕິ—ໃນ ສຣີມະຫາພາຣະຕະ ອະນຸສາສະນະປະຣະວະ ພາກທານະທັມ ບົດທີ 61 ຈົບລົງແລ້ວ.
Verse 346
आशीविषानिव क्रुद्धांस्तानुपाचरत द्विजान् | ब्राह्मण स्वभावत: कोमल
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ເຫມືອນກັບການປະພຶດຕົນຕໍ່ງູພິດເມື່ອມັນໂກດ. ໂດຍທໍາມະຊາດ ພຣາຫມັນອ່ອນໂຍນ ຮັກຄວາມຈິງ ແລະຍຶດໝັ້ນໃນທຳຂອງສັດຈະ; ແຕ່ເມື່ອຖືກຍຸໃຫ້ໂກດ ພວກເຂົາຈະນ່າຢ້ານດັ່ງງູພິດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງສືບຕໍ່ການຮັບໃຊ້ ແລະການເຄົາລົບພຣາຫມັນເສມອ».
Verse 3236
वैश्यो राजन्यमित्येव शूद्रो वैश्यमिति श्रुति: । राजन! अब मैं तुम्हें सनातन कालका धार्मिक व्यवहार कैसा है
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຄໍາສອນໃນສຣຸຕິກ່າວວ່າ: ‘ໄວສະຍະຮັບໃຊ້ກະສັດຕຣິຍະ ແລະ ຊູດຣະຮັບໃຊ້ໄວສະຍະ.’ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍໃຫ້ທ່ານຮູ້ວ່າ ຈັນຍາບັນອັນຊອບທໍາໃນລະບຽບສະນາຕະນະແຕ່ໂບຮານເປັນແນວໃດ. ພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ໃນການກ່ອນໆ ກະສັດຕຣິຍະຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນ, ໄວສະຍະຮັບໃຊ້ກະສັດຕຣິຍະ, ແລະ ຊູດຣະຮັບໃຊ້ໄວສະຍະ».
Frequently Asked Questions
Yudhiṣṭhira seeks a ranked guidance on giving: which dānas should be offered to qualified recipients and what measurable outcomes (immediate and posthumous) follow from such gifts.
Food-giving is presented as the most consequential form of charity because it sustains life, supports ritual and society, and should be practiced with humility—without contempt, anger, or invasive questioning of petitioners.
Yes: it repeatedly attributes concrete results to annadāna—prosperity, strength, reputation, and favorable posthumous states—culminating in descriptions of luminous heavenly abodes associated with food-givers.