Adhyaya 62

Verse 1

। सूत उवाच । एवं स निश्चयं कृत्वा पार्थिवो द्विजसत्तमाः । नात्यजत्तां तथोक्तोऽपि दैवज्ञैर्विषकन्यकाम् । दीयमानामपि प्रीत्या न च गृह्णाति भूभुजा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯಮಾಡಿ, ದೈವಜ್ಞರು ಹೇಳಿದರೂ ರಾಜನು ಆ ವಿಷಕನ್ಯೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಭೂಭುಜನು ಅವಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 2

शर्मणष्ठीवनं यस्मात्तया स्वपितुराहितम् । शर्मिष्ठेति सुविख्याता ततः सा ह्यभवद्भुवि

ಅವಳು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಶರ್ಮ (ಸುಖ-ಶಾಂತಿ) ಮೇಲೆ ಠೀವನ (ಉಗುಳು) ಇಟ್ಟ ಕಾರಣ, ಭುವಿಯಲ್ಲಿ “ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು।

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे तस्य शत्रवः पृथिवीपतेः । सर्वतः पीडयामास राष्ट्रं क्रोधसमन्विताः

ಇದರ ನಡುವೆ ಆ ಭೂಪತಿಯ ಶತ್ರುಗಳು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಅವನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪೀಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 4

अथा सौ पार्थिवः क्रुद्धः स्वसैन्यपरिवारितः । युद्धाय निर्ययौ स्थानान्मृत्युं कृत्वा निवर्तने

ಆಮೇಲೆ ಆ ರಾಜನು ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ, ತನ್ನ ಸೇನೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಹೊರಟನು; ಹಿಂತಿರುಗುವ ಬೆಲೆಯಾಗಿ ಮರಣವನ್ನೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು।

Verse 5

ततः संप्राप्य ताञ्छत्रूंश्चकार स महाहवम् । चतुरंगेन सैन्येन यमराष्ट्रविवर्धनम्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಆ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೇರಿ ಚತುರಂಗ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಹಾಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದನು; ಅದರಿಂದ ಯಮರಾಜ್ಯ (ಮೃತ್ಯುಲೋಕ) ವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು।

Verse 6

ततश्च दशमे प्राप्ते शत्रुभिः स महीपतिः । निहतो दिवसे सर्वैर्वेष्टयित्वा समन्ततः

ನಂತರ ಹತ್ತನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಶತ್ರುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಆ ರಾಜನನ್ನು ಹತ್ಯೆಮಾಡಿದರು।

Verse 7

ततस्तस्य नरेन्द्रस्य हतशेषाश्च ये नराः । भयार्तास्ते द्रुतं जग्मुः स्वपुरं प्रति दुःखिताः

ನಂತರ ಆ ನರೆಂದ್ರನ ಸಂಹಾರದ ಬಳಿಕ ಉಳಿದವರು ಭಯದಿಂದ ಆಕ್ರಾಂತರಾಗಿ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪಟ್ಟಣದತ್ತ ಓಡಿದರು।

Verse 8

तेपि शत्रुगणाः सर्वे संप्रहृष्टा जिगीषवः । तत्पुरं वेष्टयामासुस्तत्पुत्रोच्छेदनाय वै

ಆ ಶತ್ರುಗಣವೂ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ಜಯಕಾಂಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದರು—ನಿಜಕ್ಕೂ ರಾಜಪುತ್ರನ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗಾಗಿ।

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे पौराः सर्वे शोकपरायणाः । जगर्हुः परुषैर्वाक्यैर्दुष्टां तां विषकन्यकाम्

ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಎಲ್ಲ ಪಟ್ಟಣವಾಸಿಗಳು ಆ ದುಷ್ಟ ವಿಷಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕಠಿಣ ವಚನಗಳಿಂದ ಗರ್ಹಿಸಿದರು।

Verse 10

अस्या दोषेण पापाया मृतश्च स महीपतिः । तथा राष्ट्रस्य विध्वंसे भविष्यति पुरः क्षयः

ಈ ಪಾಪಿನಿಯ ದೋಷದಿಂದ ರಾಜನು ಮೃತನಾದನು; ರಾಜ್ಯವು ನಾಶವಾದರೆ ನಗರವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕ್ಷಯವಾಗುವುದು।

Verse 13

तस्मादद्यापि पापैषा वध्यतामाशु कन्यका । निर्यास्यतां पुरादस्माद्यावन्न स्यात्पुरक्षयः

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದೇ ಈ ಪಾಪಿನಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ವಧಿಸಿರಿ; ನಗರಕ್ಷಯವಾಗುವ ಮೊದಲು ಈ ನಗರದಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಹೊರಹಾಕಿರಿ।

Verse 14

सूत उवाच । सापि श्रुत्वा जनोक्तांस्तानपवादान्पृथग्विधान् । वैराग्यं परमं गत्वा निंदां चक्रे तथात्मनः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಜನರು ಹೇಳಿದ ನಾನಾವಿಧ ಅಪವಾದಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನನ್ನೇ ನಿಂದಿಸತೊಡಗಿದಳು।

Verse 16

अथ दृष्टं तया क्षेत्रं हाटकेश्वरजं महत् । तपस्विभिः समाकीर्णं चित्ताह्लादकरं परम्

ನಂತರ ಅವಳು ಹಾಟಕೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸೇರಿದ ಮಹತ್ತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕಂಡಳು; ಅದು ತಪಸ್ವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪರಮ ಆನಂದ ನೀಡುವಂತಿತ್ತು।

Verse 17

अथ तस्याः स्मृतिर्जाता पूर्वजन्मसमुद्भवा । चंडालत्वे मया पूर्वं गौरेका वितृषीकृता

ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸ್ಮೃತಿ ಉಂಟಾಯಿತು—“ಹಿಂದೆ ಚಂಡಾಲ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಗೌರವರ್ಣದ ಹಸುವಿನ ದಾಹವನ್ನು ತಣಿಸಿದ್ದೆ।”

Verse 18

तत्प्रभावादहं जाता सुपुण्ये नृपमंदिरे । क्षेत्रस्यास्य प्रभावेन तस्मादत्रैव मे स्थितिः

ಆ (ಪುಣ್ಯ) ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಮಹಾಪುಣ್ಯವಂತ ರಾಜನ ಅರಮನೆಗೆ ಜನ್ಮವಾಯಿತು. ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಹಿಮೆಯಿಂದಲೇ ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ನಿವಾಸ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ.

Verse 19

सूत उवाच । अन्यदेहांतरे ह्यासीच्चंडाली सा विगर्हिता । बहुप्रसूतिसंयुक्ता दरिद्रेण कदर्थिता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹಿಂದಿನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಿಂದಿತ ಚಾಂಡಾಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿದ್ದಳು; ಅನೇಕ ಪ್ರಸವಗಳಿಂದ ಬಾಧಿತಳಾಗಿ, ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಕದರ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 20

अथ सा भ्रममाणाऽत्र क्षेत्रे प्राप्ता तृषार्दिता । मध्यंदिनगतेसूर्ये ज्येष्ठमासे सुदारुणे

ನಂತರ ಅವಳು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಳು—ಭೀಕರ ಜ್ಯೇಷ್ಠಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ.

Verse 21

अथापश्यत्स्तोकजलां सा तत्र लघुकूपिकाम् । तृषार्तां कपिलां गां वर्तमानां तदां तिके

ಆಗ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರಿರುವ ಸಣ್ಣ ಕೂಪಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡಳು; ಅದರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ದಾಹದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಕಪಿಲ ಗೋವು ನಿಂತಿತ್ತು.

Verse 22

ततो दयां समाश्रित्य त्यक्त्वा स्नेहं सुतोद्भवम् । आत्मनश्च तथा प्राणान्गां वितृष्णामथाकरोत्

ನಂತರ ಅವಳು ಕರುಣೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಮತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಆ ಗೋವಿನ ದಾಹವನ್ನು ತೀರಿಸಿದಳು.

Verse 23

जलाभावे तथा सा च समस्तैर्बालकैः सह । वैवस्वतगृहं प्राप्ता गोभक्तिधृतमानसा

ಜಲಾಭಾವ ಉಂಟಾದಾಗ ಅವಳು ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ, ಗೋಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಧೃತಮನಸ್ಸಾಗಿ ವೈವಸ್ವತ (ಯಮ)ನ ಗೃಹವನ್ನು ಸೇರಿದಳು।

Verse 24

ततो नृपगृहे जाता तत्प्रभावाद्द्विजोत्तमाः । पूर्वकर्मविपाकेन संजाता विष कन्यका

ನಂತರ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಆ (ಪೂರ್ವಕರ್ಮ)ದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವಳು ರಾಜಗೃಹದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು; ಪೂರ್ವಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದ ‘ವಿಷಕನ್ಯೆ’ಯಾಗಿ ಸಂಜಾತಳಾದಳು।

Verse 25

ऋषय ऊचुः । केन कर्मविपाकेन संजाता विषकन्यका । स्वकुलोच्छेदनकरी सर्वं सूत ब्रवीहि नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ‘ಯಾವ ಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದ ಈ ವಿಷಕನ್ಯೆ ಸಂಜಾತಳಾದಳು, ತನ್ನದೇ ಕುಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವಳಾಗಿ? ಹೇ ಸೂತ, ನಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳು.’

Verse 26

सूत उवाच । चंडालत्वे तया विप्रा वर्तंत्या भ्रममाणया । देवतायतने दृष्टा गौरी हेममयी शुभा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ‘ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಚಂಡಾಲಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಅವಳು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ಹಿಮಮಯೀ ಗೌರಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು.’

Verse 27

ततस्तां विजने प्राप्य गत्वा देशांतरं मुदा । यावत्करोति खंडानि विक्रयार्थं सुनिंदिता । तावदन्वेषमाणास्तां संप्राप्ता नृपसेवकाः

ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ನಿರ್ಜನಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಆ ಬಹು ನಿಂದಿತ ಸ್ತ್ರೀ ಸಂತೋಷದಿಂದ ದೇಶಾಂತರಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಮಾರಾಟಾರ್ಥವಾಗಿ (ಆ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು) ತುಂಡು ತುಂಡು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಸೇವಕರು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರಿದರು।

Verse 28

अथ ते तां समालोक्य भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः । संताड्य लकुटाघातैर्लोष्टघातैश्च मुष्टिभिः

ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಮರುಮರು ಗದರಿಸಿ, ದಂಡದ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದಲೂ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಳ್ಳೆಗಳಿಂದಲೂ ಮುಷ್ಟಿಘಾತಗಳಿಂದಲೂ ಅವಳನ್ನು ಬಡಿದರು।

Verse 29

ततः सुवर्णमादाय त्यक्त्वा तां रुधिरप्लुताम् । अवध्यैषेति संचिंत्य स्वपुरं प्रति ते गताः

ನಂತರ ಅವರು ಬಂಗಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ನೆನೆದಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ‘ಇವಳು ಅವಧ್ಯಳು’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ತಮ್ಮ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋದರು।

Verse 30

यत्तया पार्वती स्पृष्टा ततो वै खण्डशः कृता । तेन कर्मविपाकेन संजाता विषकन्यका

ಅವಳು ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನಂತರ ಆ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿ ಮಾಡಿದಳು; ಆ ಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದಲೇ ಅವಳು ವಿಷಕನ್ಯೆಯಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು।

Verse 32

समुद्रप्रतिमं चारु पद्मिनीखंडमंडितम् । मत्स्यकच्छपसंकीर्णं शिशुमारविराजितम्

ಅದು ಸಮುದ್ರದಂತೆ ವೈಭವಯುತವೂ ಮನೋಹರವೂ ಆಗಿ, ಪದ್ಮಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ; ಮೀನು-ಆಮೆಗಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಶಿಶುಮಾರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 33

सेवितं बहुभिर्हंसैर्बकैश्चक्रैः समंततः । अगाधसलिलं पुण्यं सेवितं जलजंतुभिः

ಅದು ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಅನೇಕ ಹಂಸಗಳು, ಬಕಗಳು, ಚಕ್ರವಾಕ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ನೀರು ಅಗಾಧ, ಅದು ಪುಣ್ಯಮಯ, ಜಲಜಂತುಗಳಿಂದಲೂ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 34

प्रासादं तत्समीपस्थं साधु दृष्टिमनोहरम् । कारयित्वातिसंभक्त्या कैलासशिखरोपमम्

ಅದರ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ, ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಮನೋಹರವಾದ ಭವ್ಯ ಪ್ರಾಸಾದವನ್ನು ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು; ಅದು ಕೈಲಾಸಶಿಖರದಂತೆ ಇತ್ತು.

Verse 35

ततस्तत्र तपस्तेपे गौरीं संस्थाप्य भक्तितः । तदग्रे व्रतमास्थाय यथोक्तं शास्त्र संभवम्

ನಂತರ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅವಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೌರಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು; ಆ ದೇವಿಯ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು.

Verse 36

प्रातः स्नात्वा तु हेमंते गौरीं संपूज्य भक्तितः । बलिपूजोपहारैश्च विप्रदानादिभिस्तथा

ಹೇಮಂತ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಅವಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೌರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು; ಬಲಿ, ಪೂಜೋಪಹಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಾದಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ನೀಡಿದಳು.

Verse 37

ततश्च शिशिरे प्राप्ते सायं प्रातः समाहिता । एकांतरोपवासैः सा स्नानं चक्रे नृपात्मजा

ಶಿಶಿರ ಋತು ಬಂದಾಗ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಸಂಜೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದಳು; ಒಂದು ದಿನ ಬಿಡಿಸಿ ಒಂದು ದಿನ ಉಪವಾಸವನ್ನಾಚರಿಸಿದಳು.

Verse 38

वसंते नृत्यगीतैश्च तोषयामास पार्वतीम् । षष्ठकालाशना साध्वी सस्यदानपरा यणा

ವಸಂತ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು ನೃತ್ಯ-ಗೀತಗಳಿಂದ ಪಾರ್ವತಿಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದಳು. ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಷಷ್ಠಕಾಲದಲ್ಲೇ ಆಹಾರಮಾಡಿ, ಧಾನ್ಯदानದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 39

पञ्चाग्निसाधका ग्रीष्मे फलाहारं तपस्विनी । चकार श्रद्धयोपेता वृकभूमिपतेः सुता

ಗ್ರೀಷ್ಮಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿ-ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಫಲಾಹಾರಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಜೀವಿಸಿದಳು. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ವೃಕಭೂಮಿಪತಿಯ ಪುತ್ರಿ ಆ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು.

Verse 40

वर्षासु च जलाहारा भूत्वा सा विष कन्यका । आकाशे शयनं चक्रे परित्यक्तकुटीरका

ವರ್ಷಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ‘ವಿಷಕನ್ಯೆ’ ಜಲಾಹಾರಮಾತ್ರದಿಂದ ಇದ್ದಳು; ಕುಟೀರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ತೆರೆದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಶಯನ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 42

एवमाराधयंत्याश्च तस्या देवीं गिरेः सुताम् । जगाम सुमहान्कालो न लेभे फलमीहितम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗಿರಿಸುತೆಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬಹಳ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಳೆದಿತು; ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟಫಲ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ.

Verse 43

मुखं वलिभिराक्रान्तं पलितैरंकितं शिरः । कन्याभावेपि वर्तंत्या न च तुष्टा हरप्रिया

ಅವಳ ಮುಖವು ಮಡಚುಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಯಿತು, ತಲೆ ಬಿಳಿಕೇಶಗಳಿಂದ ಗುರುತಾಯಿತು; ಆದರೂ ಕನ್ಯಾಭಾವದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಹರಪ್ರಿಯೆ (ಪಾರ್ವತಿ) ತೃಪ್ತಳಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 44

कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्परीक्षार्थमेव सा । शक्राणीरूपमास्थाय ततः सन्दर्शनं गता

ನಂತರ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಶಕ್ರಾಣಿ (ಇಂದ್ರಾಣಿ) ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವಳಿಗೆ ದರ್ಶನ ನೀಡಲು ಹೋದಳು.

Verse 45

सुधावदातं सूर्याभं कैलासशिखरोपमम् । सुप्रलंबकरं मत्तं चतुर्दंतं महागजम्

ಸುಧೆಯಂತೆ ಧವಳ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಕೈಲಾಸಶಿಖರದಂತೆ—ಅತಿದೀರ್ಘ ಸೊಂಡಿಲುಳ್ಳ, ಮದೋನ್ಮತ್ತನಾಗಿ, ನಾಲ್ಕು ದಂತಗಳಿರುವ ಮಹಾಗಜನು ಇದ್ದನು।

Verse 46

समास्थाय वृता स्त्रीभिर्देवानां सर्वतो दिशम् । दधती मुकुटं मूर्ध्नि हारकेयूरभूषिता

ಅವಳು ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ದೇವಾಂಗನೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಕುಟ ಧರಿಸಿ, ಹಾರ ಹಾಗೂ ಕೇಯೂರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು।

Verse 47

पांडुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि । सेव्यमानाऽप्सरोभिश्च स्तूयमाना च किन्नरैः

ಅವಳ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪಾಂಡುರವರ್ಣದ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಸರೆಯರು ಅವಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಕಿನ್ನರರು ಗೀತಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 48

गन्धर्वैर्गीयमानासीत्ततः प्रोवाच सादरम् । वरं यच्छामि ते पुत्रि प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

ಗಂಧರ್ವರು ಗಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಆದರದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು—“ಪುತ್ರಿಯೇ, ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಬೇಡು।”

Verse 49

अनेन तपसा तुष्टा पुष्कलेन तवाधुना । अहं भार्या सुरेन्द्रस्य शचीति परिकीर्तिता । त्रैलोक्येऽपि स्वयं प्राप्ता दयां कृत्वा तवोपरि

“ನಿನ್ನ ಈ ಸಮೃದ್ಧ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಈಗ ತೃಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ದೇವೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನ ಪತ್ನಿ, ‘ಶಚೀ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ಮಾಡಿ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ದಾಟಿ ಸ್ವಯಂ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 50

त्वया महत्तपस्तप्तं ध्यायंत्या हरवल्लभाम् । तपसा तुष्टिमायाता भवानी न सुनिष्ठुरा

ನೀನು ಹರಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಮಹತ್ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದೀ. ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಭವಾನಿ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದಳು; ಅವಳು ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆ ಕಠೋರಳಲ್ಲ.

Verse 51

सूत उवाच । सा तस्या वचनं श्रुत्वा शक्राण्या विषकन्यका । नमस्कृत्वाऽथ तामूचे कृतांजलिपुटा स्थिता

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಶಕ್ರಾಣಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಷಕನ್ಯೆ ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತು, ನಂತರ ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು.

Verse 52

विषकन्योवाच । नाहं त्वत्तो वरं देवि प्रार्थयामि कथञ्चन । तथान्यासामपींद्राणि देवतानामसंशयम्

ವಿಷಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ದೇವಿ, ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಯಾವ ವರವನ್ನೂ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ, ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 53

अप्यहं नरकं रौद्रं प्रगच्छामींद्रवल्लभे । हरकांता समादेशान्न स्वर्गेऽपि तवाज्ञया

ಓ ಇಂದ್ರವಲ್ಲಭೆ, ಭಯಂಕರ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೂ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ; ಹರಕಾಂತೆಯ ಆದೇಶದಿಂದ, ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲೂ ತಂಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 54

अनादिमध्यपर्य्यन्ता ज्ञानैश्वर्यसम न्विता । या देवी पूज्यते देवैर्वरं तस्या वृणोम्यहम्

ಯಾವ ದೇವಿ ಆದಿ-ಮಧ್ಯ-ಅಂತ್ಯರಹಿತಳಾಗಿ, ಜ್ಞಾನೈಶ್ವರ್ಯಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ, ದೇವರಿಂದಲೂ ಪೂಜಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೋ—ನಾನು ಆ ದೇವಿಯಿಂದಲೇ ವರವನ್ನು ವೃಣಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 55

यामाराधयते विष्णुर्ब्रह्मा रुद्रश्च वासवः । वांछितार्थं सदा देवीं वरं तस्या वृणो म्यहम्

ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರು ಯಾರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಯಾರು ಸದಾ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೋ, ಆ ದೇವಿಯಿಂದ ನಾನು ವರವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 56

यया व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । स्त्रीरूपैर्विविधैर्देव्या वरं तस्या वृणोम्यहम्

ಯಾರು ವಿವಿಧ ಸ್ತ್ರೀ ರೂಪಗಳಿಂದ ಈ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾರೋ, ಆ ದೇವಿಯಿಂದ ನಾನು ವರವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 57

श्रीदेव्युवाच । अहं भार्या सुरेन्द्रस्य प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । ममाज्ञां पालयन्ति स्म देवदानवपन्नगाः

ಶ್ರೀದೇವಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ನಾನು ದೇವೇಂದ್ರನ ಪತ್ನಿ, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯಳು. ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು ಮತ್ತು ನಾಗರು ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 58

किंनरा गुह्का यक्षाः किं पुनर्मर्त्यधर्मिणः । तस्मात्त्वं किं न गृह्णासि वरं मत्तः कुतापसि

ಕಿನ್ನರರು, ಗುಹ್ಯಕರು ಮತ್ತು ಯಕ್ಷರೇ (ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ), ಇನ್ನು ಮನುಷ್ಯರ ಮಾತೇನು! ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲೈ ಕುತ್ಸಿತ ತಪಸ್ವಿಯೇ, ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಏಕೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?

Verse 59

तन्नूनं वज्रघातेन चूर्णयिष्यामि ते शिरः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा तापस्यथ ततो द्विजाः

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ವಜ್ರಾಯುಧದ ಹೊಡೆತದಿಂದ ನಿನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಪುಡಿಪುಡಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಎಲೈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ! ಅವಳ ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ತಪಸ್ವಿಯು ಆಗ...

Verse 60

धैर्यमालंब्य तां प्राह भूय एव सुरेश्वरीम् । स्वामिनी त्वं हि देवानां सत्यमेतदसंशयम्

ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಸುರೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ದೇವರ ಸ್ವಾಮಿನಿ ನೀನೇ; ಇದು ಸತ್ಯ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।”

Verse 61

यस्याः प्राप्तं त्वयैश्वर्यं परा तां तोषयाम्यहम् । स्वल्पमप्यपराधं ते न करोमि सुरेश्वरि

“ಯಾರಿಂದ ನಿನಗೆ ಈ ಐಶ್ವರ್ಯ ದೊರಕಿದೆಯೋ ಆ ಪರಮ ದೇವಿಯನ್ನು ನಾನು ಪೂಜಿಸಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವೆನು. ಓ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅಪರಾಧ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।”

Verse 62

तथापि वधयोग्यां मां मन्यसे विक्षिपायुधम् । अन्यच्चापि वचो मह्यं शक्राणि शृणु सादरम्

“ಆದರೂ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ವಧ್ಯನಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ ಆಯುಧವನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತೀಯೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ನನ್ನದು ಇದೆ—ಹೇ ಶಕ್ರಾಣಿ, ಅದನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಕೇಳು।”

Verse 63

तच्छुत्वा कुरु यच्छ्रेयो विचिन्त्य मनसा ततः । न त्वं न ते पतिः शक्रो न चान्येपि सुरासुराः । मां निषूदयितुं शक्ताः पार्वत्यां शरणं गताम्

“ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾದುದನ್ನು ಮಾಡು. ನೀನು ಅಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಪತಿ ಶಕ್ರನೂ ಅಲ್ಲ, ಇತರ ದೇವಾಸುರರೂ ಅಲ್ಲ—ಪಾರ್ವತಿಯ ಶರಣಾಗತಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಶಕ್ತರಲ್ಲ।”

Verse 64

तस्माद्द्रुतं दिवं गच्छ मा त्वं कोपं वृथा कुरु । सन्मार्गे वर्तमानायां मम सर्वसुरेश्वरि

“ಆದ್ದರಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕೋಪಿಸಬೇಡ. ಓ ಸರ್ವಸುರೇಶ್ವರಿ, ನಾನು ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 65

सूत उवाच । एवं सा तां शचीमुक्त्वा दुःखिता विषकन्यका । चिन्तयामास तदिदं मरणे कृतनिश्चया

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಶಚೀದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾದ ವಿಷಕನ್ಯೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಮರಣಕ್ಕೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 66

न प्रसीदति मे देवी यस्मात्पर्वतनंदिनी । तस्मान्मां यदि शक्राणी नैषा व्यापादयिष्यति

ಪರ್ವತನಂದಿನಿಯಾದ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿ ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶಕ್ರಾಣಿ (ಇಂದ್ರಾಣಿ) ವಿರೋಧಿಸಿದರೂ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲಾರಳು।

Verse 67

तन्नूनं ज्वलनं दीप्तं सेवयिष्यामि सत्वरम् । अथापश्यत्क्षणेनैव तं चैरावणवारणम्

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾನು ಆ ದೀಪ್ತ ಜ್ವಲಂತ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆಶ್ರಯಿಸುವೆನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಅವಳು ಐರಾವತ ಆನೆಯನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 68

दुग्धकुंदेन्दुसंकाशं संजातं सहसा वृषम् । तस्योपरि स्थितां देवीं शंभुना सह पार्वतीम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಾಲು, ಕುಂದಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನಂತೆ ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ವೃಷಭವು ಸಹಸಾ ಪ್ರकटವಾಯಿತು; ಅದರ ಮೇಲೆ ಶಂಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ದೇವಿ ಪಾರ್ವತಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು।

Verse 69

चतुर्भुजां प्रसन्नास्यां दिव्यरूपसमन्विताम् । शुक्लमाल्यांबरधरां चन्द्रार्धकृतमस्तकाम्

ಆ ದೇವಿ ಚತುರ್ಭುಜಳಾಗಿ, ಪ್ರಸನ್ನಮುಖಳಾಗಿ, ದಿವ್ಯರೂಪಸಮನ್ವಿತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಶ್ವೇತ ಮಾಲೆ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಚಂದ್ರನು ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 70

ततः सम्यक्समालोक्य ज्ञात्वा तां पर्वतात्मजाम् । विषकन्या स्तुतिं चक्रे प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ನೋಡಿ, ಅವಳು ಪರ್ವತಾತ್ಮಜೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ವಿಷಕನ್ಯೆ ಮರುಮರು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿತು।

Verse 71

नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते सर्ववासिनि । सर्वकामप्रदे सत्ये जरामरणवर्जिते

ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ್ವರಿ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಸರ್ವವಾಸಿನಿ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಸರ್ವಕಾಮಪ್ರದೆ, ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತ ದೇವಿ!

Verse 72

शक्रादयोऽपि देवास्ते परमार्थेन नो विदुः । स्वरूपवर्णनं कर्तुं किं पुनर्देवि मानुषी

ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವರೂ ಸಹ ನಿನ್ನ ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯರು; ಹಾಗಿರಲು ಹೇ ದೇವಿ, ಮಾನವಿಯೊಬ್ಬಳು ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಬಲ್ಲಳು?

Verse 73

यस्याः सर्वं महीव्योमजलाग्निपवनात्मकम् । ब्रह्मांडमंगसंभूतं सदेवासुरमानुषम्

ಯಾವಳ ದೇಹದಿಂದ ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ಪವನಸ್ವರೂಪವಾದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ—ದೇವ, ಅಸುರ, ಮಾನವರೊಡನೆ.

Verse 74

न तस्या जन्मनि ब्रह्मा न नाशाय महेश्वरः । पालनाय न गोविंदस्तां त्वां स्तोष्याम्यहं कथम्

ಅವಳ ಜನನಕ್ಕೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಲ್ಲ, ನಾಶಕ್ಕೆ ಮಹೇಶ್ವರನಿಲ್ಲ, ಪಾಲನೆಗೆ ಗೋವಿಂದನೂ ಇಲ್ಲ; ನೀನೇ ಆ ಪರಮಸತ್ತ್ವ—ಅಂತಹ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲಿ?

Verse 75

तथाष्टगुणमैश्वर्यं यस्याः स्वाभाविकं परम् । निरस्तातिशयं लोके स्पृहणीयतमं सदा

ಹಾಗೆಯೇ ಆಕೆಯ ಅಷ್ಟಗುಣಸಂಪನ್ನ ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯವು ಸ್ವಭಾವಸಿದ್ಧ; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯರಹಿತವಾಗಿ, ಆಕೆ ಸದಾ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪೃಹಣೀಯಳು.

Verse 76

यस्या रूपाण्यनेकानि सम्यग्ध्यानपरायणाः । ध्यायंति मुनयो भक्त्या प्राप्नुवंति च वांछितम्

ಆಕೆಯ ರೂಪಗಳು ಅನೇಕ; ಸಮ್ಯಕ್ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದ ಮುನಿಗಳು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 77

हृदि संकल्प्य यद्रूपं ध्यानेनार्चंति योगिनः । सम्यग्भावात्मकैः पुष्पैर्मोक्षाय कृत निश्चयाः

ಯೋಗಿಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೂಪವನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸಮ್ಯಕ್ ಭಾವರೂಪ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 78

तां देवीं मानुषी भूत्वा कथं स्तौमि महेश्वरीम्

ನಾನು ಮಾನವಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುವಾಗ, ಆ ದೇವಿ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲಿ?

Verse 79

देव्युवाच । परितुष्टास्मि ते पुत्रि वरं प्रार्थय सुव्रते । असंदिग्धं प्रदास्यामि यत्ते हृदि सदा स्थितम्

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಪುತ್ರಿ, ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಿತೃಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಹೇ ಸುವ್ರತೇ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನೀಡುವೆನು.

Verse 80

विषकन्योवाच । भर्तुरर्थे मया देवि कृतोऽयं तपौद्यमः । तत्किं तेन करिष्यामि सांप्रतं जरयावृता

ವಿಷಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ದೇವಿ! ಭರ್ತೃಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಈ ತಪೋದ್ಯಮವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡೆನು; ಈಗ ಜರೆಯಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ ಇದರಿಂದ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?

Verse 81

तस्मादत्राऽश्रमे साकं त्वया स्थेयं सदैव तु । हिताय सर्वनारीणां वचनान्मम पार्वति

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಪಾರ್ವತಿ! ಸರ್ವನಾರಿಯರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಈ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸು—ಇದು ನನ್ನ ವಚನ.

Verse 82

श्रीदेव्युवाच । अद्यप्रभृत्यहं भद्रे श्रेष्ठेऽस्मिन्नाश्रमे शुभे । स्वमाश्रमं करिष्यामि यत्ते हृदि समाश्रितम्

ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಪವಿತ್ರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನದೇ ನಿವಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆನು; ಇದು ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿದಂತೆಯೇ.

Verse 83

माघशुक्लतृतीयायां या ऽत्र स्नानं करिष्यति । नारी सा मत्प्रसादेन लप्स्यते वांछितं फलम्

ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಯಾವ ನಾರಿಯೂ, ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಬಯಸಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವಳು.

Verse 84

अपि कृत्वा महापापं नारी वा पुरुषोऽथवा । यत्र स्नात्वा प्रसादान्मे विपाप्मा संभविष्यति

ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಲಿ ಪುರುಷನಾಗಲಿ—ಮಹಾಪಾಪ ಮಾಡಿದವನಾದರೂ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪಾಪರಹಿತನಾಗುವನು.

Verse 85

अत्र ये फलदानं च प्रकरिष्यंति मानवाः । सफलाः सकलास्तेषामाशाः स्युर्नात्र संशयः

ಇಲ್ಲಿ ಫಲದಾನ ಮಾಡುವ ಮಾನವರ ಎಲ್ಲ ಆಶೆಗಳು ಸಫಲವಾಗುತ್ತವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 86

अपि हत्वा स्त्रियं मर्त्यो योऽत्र स्नानं करिष्यति । माघशुक्लतृतीयायां विपाप्मा स भविष्यति

ಸ್ತ್ರೀಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನಾದರೂ, ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಪಾಪಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 87

या तत्र कन्यका भद्रे स्नानं भक्त्या करि ष्यति । तस्मिन्दिने पतिश्रेष्ठं लप्स्यते नात्र संशयः

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ಕನ್ಯೆ, ಅದೇ ದಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 88

सूत उवाच । एवमुक्त्वा ततो गौरी तां च पस्पर्श पाणिना । ततश्च तत्क्षणाज्जाता दिव्यरूपवपुर्द्धरा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಗೌರಿಯು ಅವಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಳು; ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ದಿವ್ಯರೂಪ-ದೇಹಧಾರಿಣಿಯಾದಳು.

Verse 89

वृद्धत्वेन परित्यक्ता दिव्यमाल्यानुलेपना । पीनोन्नतकुचाभोगा प्रमत्तगजगामिनी

ವೃದ್ಧತ್ವದಿಂದ ಪರಿತ್ಯಕ್ತಳಾಗಿದ್ದ ಅವಳು ಈಗ ದಿವ್ಯ ಮಾಲ್ಯಗಳೂ ಅನುಲೇಪನಗಳೂ ಧರಿಸಿ; ಪೀನೋನ್ನತ ಕುಚಭಾರದಿಂದ, ಮದಿಸಿದ ಗಜದಂತೆ ಗಮಿಸುವವಳಾದಳು.

Verse 90

ततस्तां सा समादाय विधाय निजकिंकरीम् । कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम हरसंयुता

ಅನಂತರ ಅವಳು ಅವಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಸೇವಿಕೆಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಹರ (ಶಿವ)ನೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು।

Verse 91

ततःप्रभृति तत्तीर्थं शर्मिष्ठातीर्थमुच्यते । प्रख्यातं त्रिषु लोकेषु सर्वपातकनाशनम्

ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ‘ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಸರ್ವ ಪಾಪನಾಶಕ।

Verse 92

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । माघशुक्लतृतीयायां यथावद्द्विजसत्तमाः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೇ, ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಂದು ಅಲ್ಲಿ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 93

एतत्पवित्रमायुष्यं सर्व पातकनाशनम् । स्त्रीतीर्थसंभवं नॄणां माहात्म्यं यन्मयोदितम्

ನಾನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವು—ಪವಿತ್ರ, ಆಯುಷ್ಯವರ್ಧಕ, ಸರ್ವ ಪಾಪನಾಶಕ; ‘ಸ್ತ್ರೀತೀರ್ಥ’ದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದುದು—ನರರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 94

यश्चैतत्प्रातरुत्थाय सदा पठति मानवः । स सर्वांल्लभते कामान्मनसा वांछितान्सदा

ಯಾವ ಮಾನವನು ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ಇದನ್ನು ಸದಾ ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಯಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 95

तथा पर्वणि संप्राप्ते यश्चैतत्पठते नरः । शृणोति चाशु भक्त्या यः स याति शिवमंदिरम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪರ್ವದಿನ ಬಂದಾಗ, ಯಾರು ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಥವಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಶಿವಮಂದಿರಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.