Adhyaya 151

Verse 1

सूत उवाच । अन्धकोऽपि परां विद्यां ज्ञात्वा शुक्रार्जितां तदा । केलीश्वर्याः प्रसादं च भक्तिजं बलवृद्धिदम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ಅಂಧಕನೂ ಶುಕ್ರನಿಂದ ಪಡೆದ ಪರಾವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಭಕ್ತಿಜನಿತವಾದ ಬಲವೃದ್ಧಿಕರ ಕೇಲೀಶ್ವರಿಯ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದು ಶಕ್ತಿಮಾನನಾದನು.

Verse 2

अवध्यतामात्मनश्च पितामहवरोद्भवम् । महेश्वरं समुद्दिश्य कोपं चक्रे ततः परम्

ಅನಂತರ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ವರಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಅವಧ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕೋಪವನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಬಳಿಕ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರುದ್ಧನಾದನು।

Verse 3

दूतं च प्रेषयामास कैलासं पर्वतं प्रति । गच्छ दूत हरं ब्रूहि मम वाक्येन सांप्रतम्

ಅವನು ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ—“ಹೋಗು ದೂತನೇ! ಈಗ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಹರ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 4

शक्रमेनं परित्यज्य सुखं तिष्ठात्र पर्वते । नो चेद्द्रुतं समागत्य सकैलासं सभार्यकम्

“ಈ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಈ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಾ—ಕೈಲಾಸ ಸಹಿತ, ಪತ್ನಿ ಸಹಿತ।”

Verse 5

सगणं च रणे हत्वा सुखी स्थास्यामि नंदने । त्वामहं नाशयिष्यामि सत्येनात्मानमालभे

“ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಗಣಗಳೊಡನೆ ಸಂಹರಿಸಿ ನಾನು ನಂದನದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ನೆಲೆಸುವೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುವೆ—ಈ ಸತ್ಯದಿಂದ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।”

Verse 6

एवमुक्तः स दैत्येन दूतो गत्वा द्रुतं ततः । प्रोवाच शंकरं वाक्यैः परुषैः स विशेषतः

ದೈತ್ಯನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ದೂತನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಶಂಕರನಿಗೆ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು—ಅವು ಕಠೋರವಾಗಿದ್ದು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವಮಾನಕರವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 7

ततः कोपपरीतात्मा भगवान्वृषभध्वजः । गणान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

ಆಗ ಧರ್ಮೋಚಿತ ಕೋಪದಿಂದ ಆವೃತನಾದ ವೃಷಭಧ್ವಜ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಆ ದುರ್ಮತಿಯ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ತನ್ನ ಗಣಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 8

वीरभद्रं महाकालं नंदिं हस्तिमुखं तथा । अघोरं घोरनादं च घोरघंटं महाबलम्

ಅವನು ವೀರಭದ್ರ, ಮಹಾಕಾಲ, ನಂದಿ, ಹಸ್ತಿಮುಖ; ಹಾಗೆಯೇ ಅಘೋರ, ಘೋರನಾದ ಮತ್ತು ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಘೋರಘಂಟನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿದನು।

Verse 9

एतेषामनुगाश्चान्ये कोटिरेका पृथक्पृथक् । सर्वान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

ಇವರ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಇತರ ಅನುಗಾಮಿಗಳೂ ಇದ್ದರು—ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದಳಗಳಲ್ಲಿ ತಲಾ ಒಂದು ಕೋಟಿ—ಆ ದುರ್ಮತಿಯ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 10

अथ संप्रेषितास्तेन गणास्ते विकृताननाः । हर्षेण महताविष्टा गर्जमाना यथा घनाः

ನಂತರ ಅವನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ವಿಕೃತಮುಖ ಗಣಗಳು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವೃತರಾಗಿ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಮುನ್ನಡೆದವು।

Verse 11

धृतायुधा गताः सर्वे युद्धार्थं यत्र सा पुरी । शक्रस्यासादिता तेन दानवेन बलीयसा

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಯುದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಪುರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋದರು; ಆ ಪುರಿಯನ್ನು ಶಕ್ರನ ಶತ್ರುವಾದ ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ದಾನವನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದ್ದನು।

Verse 12

अथ प्राप्तान्गणान्दृष्ट्वा दानवास्ते धृतायुधाः । निश्चक्रमुर्वै सहसा युद्धार्थमतिगर्विताः

ಆಗ ಬಂದ ಗಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾದ ಆ ದಾನವರು ಅತಿಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ, ಸಹಸಾ ಯುದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೊರಟರು।

Verse 13

ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । परस्परं महारौद्रं मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ನಂತರ ಗಣಗಳಿಗೂ ದಾನವರಿಗೂ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು—ಪರಸ್ಪರ ಮಹಾರೌದ್ರ—ಹಿಂದಿರುಗುವುದು ಮರಣದ ಬೆಲೆ ಎನ್ನುವಂತೆ।

Verse 14

ततो हरगणाः सर्वे दानवैस्तै रणाजिरे । जिता जग्मुर्दिशो भीता हरवीक्षणतत्पराः

ಆಗ ರಣಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಆ ದಾನವರಿಂದ ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಹರನ ಎಲ್ಲಾ ಗಣಗಳು ಭಯದಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಓಡಿದರು; ಹರದರ್ಶನ-ಶರಣವನ್ನು ಬಯಸಿದರು।

Verse 15

हरोऽपि तान्गणान्भग्नान्दृष्ट्वा कोपाद्विनिर्ययौ । हरं दृष्ट्वा ततो दैत्या दुद्द्रुवुस्ते दिशो दश

ಹರನೂ ತನ್ನ ಭಂಗಗೊಂಡ ಗಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೋಪದಿಂದ ಹೊರಟನು; ಹರನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಆ ದೈತ್ಯರು ಭಯದಿಂದ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಓಡಿಹೋದರು।

Verse 16

अन्धकोऽपि हरं दृष्ट्वा युद्धार्थं संमुखो ययौ । ततो युद्धं समभवदंधकस्य हरेण तु । वृत्रवासवयोः पूर्वं यथा युद्धमभून्महत्

ಅಂಧಕನೂ ಹರನನ್ನು ನೋಡಿ ಯುದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದನು. ನಂತರ ಅಂಧಕ ಮತ್ತು ಹರನ ನಡುವೆ ಮಹಾಯುದ್ಧವು ಸಂಭವಿಸಿತು; ಹಿಂದೆ ವೃತ್ರ-ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಯುದ್ಧದಂತೆ ಭೀಕರವಾದುದು।

Verse 17

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । एवं न शक्यते हंतुं दानवो विविधायुधैः

ಚಕ್ರ, ಬಾಣ, ಲೋಹಶೂಲ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಮುದ್ಗರ ಮೊದಲಾದ ವಿವಿಧ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದರೂ ಆ ದಾನವನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ।

Verse 18

अस्त्रयुद्धं परित्यज्य बाहु युद्धमुपागतौ । करं करेण संगृह्य मुष्टिप्रहरणौ तदा

ಅಸ್ತ್ರಯುದ್ಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಬಾಹುಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಕೈಯನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಆಗ ಪರಸ್ಪರ ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದರು।

Verse 19

दानवेनाथ देवेशो बंधेनाक्रम्य पीडितः । निष्पंदभावमापन्नस्ततो मूर्च्छामुपागतः

ಆಗ ದಾನವನು ಬಂಧನದಿಂದ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ಪೀಡಿಸಿದನು. ಅವರು ನಿಷ್ಪಂದರಾಗಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮೂರ್ಚ್ಛೆಗೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 20

मूर्छागतं तु तज्ज्ञात्वा ह्यन्धको निर्ययौ गृहात् । तावत्स्थाणुः क्षणाल्लब्ध्वा चेतनामात्तकार्मुकः

ಅವರು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತರಾದರೆಂದು ತಿಳಿದು ಅಂಧಕನು ತನ್ನ ಗೃಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಣು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು।

Verse 21

आयसीं लकुटीं गृह्य प्रभुर्भारसहसि काम् । दानवेन्द्रं ततः प्राप्य ताडयामास मूर्धनि

ನಂತರ ಪ್ರಭುವು ಭಾರವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಲಕುಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ದಾನವೇಂದ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆದನು।

Verse 22

सोऽपि खड्गेन देवेशं ताडयामास वेगतः । अथ देवोऽपि सस्मार कौबेरास्त्रं महाहवे

ಅವನೂ ಕೂಡ ವೇಗವಾಗಿ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ದೇವೇಶನನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಆಗ ಆ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಕೌಬೇರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು.

Verse 23

अस्त्रेण तेन हृदये ताडयामास दानवम् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

ಆ ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅವನು ದಾನವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದನು. ಅದರಿಂದ ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದ ಅವನು ರಕ್ತವನ್ನು ಕಾರುತ್ತಾ ಕುಸಿದನು.

Verse 24

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । शूलाग्रसंस्थितः पापश्चक्रवद्भ्रमते ततः

ಅವನು ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ಬಿದ್ದನು ಮತ್ತು ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಭೇದಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ತ್ರಿಶೂಲದ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಪಾಪಿಯು ಚಕ್ರದಂತೆ ತಿರುಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 25

अन्धकोऽपि तदात्मानं तथावस्थमवेक्ष्य च । ततो वाग्भिः सुपुष्टाभिरस्तौद्देवं महेश्वरम्

ಅಂಧಕನೂ ಕೂಡ ತನ್ನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ಪುಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 26

अन्धक उवाच । नमस्ते जगतां धात्रे शर्वाय त्रिगुणात्मने । वृषभासनसंस्थाय शशांककृतभूषण

ಅಂಧಕನು ಹೇಳಿದನು - ಜಗತ್ತಿನ ಧಾರಕನೇ, ತ್ರಿಗುಣಾತ್ಮನೇ, ಶರ್ವನೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವೃಷಭ ವಾಹನನಾದವನೇ, ಚಂದ್ರನನ್ನೇ ಆಭರಣವಾಗಿ ಉಳ್ಳವನೇ!

Verse 27

नमः खट्वांगहस्ताय नमः शूलधराय च । नमो डमरुकोदण्डकपालानलधारिणे

ಖಟ್ವಾಂಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಶೂಲಧಾರಿಗೇ ನಮಸ್ಕಾರ। ಡಮರು, ದಂಡ, ಕಪಾಲ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಃ॥

Verse 28

स्मरदेहविनाशाय मूर्त्यष्टकमयात्मने । नमः स्वरूपदेहाय ह्यरूपबहुरू पिणे

ಸ್ಮರ (ಕಾಮ) ದೇಹವಿನಾಶಕನಿಗೆ ನಮಃ, ಅಷ್ಟಮೂರ್ತಿಮಯ ಆತ್ಮನಿಗೆ ನಮಃ। ಸ್ವರೂಪದೇಹನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಿರಾಕಾರನಾಗಿಯೂ ಬಹುರೂಪಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಃ॥

Verse 29

उत्तमांगविनाशाय विरिंचेः सृष्टिकारिणे । स्मशानवासिने नित्यं नमो भैरवरूपिणे

ಉತ್ತಮಾಂಗ (ಅಹಂಕಾರದ ಶಿಖರ) ವಿನಾಶಕನಿಗೆ ನಮಃ, ವಿರಿಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣಭೂತನಿಗೆ ನಮಃ। ಶ್ಮಶಾನವಾಸಿ ಭೈರವಸ್ವರೂಪ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಿತ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರ॥

Verse 30

सर्वगः सर्वकर्ता च त्वं हर्ता नान्य एव हि । त्वं भूमिस्त्वं रजश्चैव त्वं ज्योतिस्त्वं तमस्तथा

ನೀನು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಸರ್ವಕರ್ತ; ನೀನೇ ಸಂಹರ್ತ—ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನೀನೇ ಭೂಮಿ, ನೀನೇ ರಜಸ್ಸು; ನೀನೇ ಜ್ಯೋತಿ, ನೀನೇ ತಮಸ್ಸು ಸಹ॥

Verse 31

त्वं वपुः सर्वभूतानां जीवभूतो महेश्वर । अस्तौदेवं दानवेन्द्रो देवशूलाग्र संस्थितः

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರ, ನೀನು ಸರ್ವಭೂತಗಳ ದೇಹ; ಅವರ ಜೀವಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ. ಹೀಗೆ ದಾನವೇಂದ್ರನು ದೇವಶೂಲದ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು॥

Verse 32

सूत उवाच । एवं तस्य स्तुतिं श्रुत्वा परितुष्टो महेश्वरः । ततः प्रोवाच तं हर्षाच्छूलाग्रस्थं दनूत्तमम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪರಮ ತೃಪ್ತನಾದನು. ನಂತರ ಹರ್ಷದಿಂದ ತ್ರಿಶೂಲದ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದನುಸಂತಾನನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नेदं वीरव्रतं दैत्य यच्छत्रुकरपीडनात् । प्रोच्यन्ते सामवाक्यानि विशेषाद्दैत्यजन्मना

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೈತ್ಯಾ! ಶತ್ರುವಿನ ಕೈಪೀಡನೆಯಿಂದ ಸಾಮವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದು ವೀರವ್ರತವಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀನು ದೈತ್ಯಜನ್ಮನಾಗಿರುವೆ.

Verse 34

अन्धक उवाच । निर्विण्णोऽस्मि सुरश्रेष्ठ त्रिशूलाऽग्रं समाश्रितः । तस्मात्सूदय मां येन द्रुतं स्यान्मे व्यथाक्षयः

ಅಂಧಕನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ವಿಣ್ಣನಾಗಿ ತ್ರಿಶೂಲದ ಅಗ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು; ನನ್ನ ವ್ಯಥೆ ಶೀಘ್ರ ಕ್ಷಯವಾಗಲಿ.

Verse 35

श्रीभगवानुवाच । न तेऽस्ति मरणं दैत्य कथंचिच्चिंतितं मया । तेनेत्थं विधृतं व्योम्नि भित्त्वा शूलेन वक्षसि

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೈತ್ಯಾ! ನಿನಗೆ ಮರಣವಿಲ್ಲ; ಹೀಗೆ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶೂಲದಿಂದ ನಿನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

Verse 36

तस्मात्त्वं गणतां गच्छ सांप्रतं पापवर्जितः । त्यक्त्वा दानवजं भावं श्रद्धया परया युतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಪಾಪವರ್ಜಿತನಾಗಿ ನನ್ನ ಗಣತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯು. ದಾನವಭಾವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗು.

Verse 37

अन्धक उवाच । गतो मे दानवो भावः सांप्रतं तव किंकरः । भविष्यामि न सन्देहः सत्येनात्मानमालभे

ಅಂಧಕನು ಹೇಳಿದನು—ನನ್ನ ದಾನವಭಾವ ಈಗ ನಿವೃತ್ತವಾಗಿದೆ; ಇಷ್ಟಕ್ಷಣ ನಾನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕನು. ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 38

शंकर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स ब्रूहि यत्तेऽभिवांछितम् । प्रार्थयस्व प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದನು—ವತ್ಸ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಹೇಳು. ಬೇಡು; ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಳಭವಾದರೂ ನಾನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 39

अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण शृलाग्रस्थितमत्तनुम् । यो मर्त्योर्च्चां प्रकृत्वा ते स्थापयिष्यति भूतले

ಅಂಧಕನು ಹೇಳಿದನು—ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಶೂಲದ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿ—ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ನಿನ್ನ ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವನೋ…

Verse 40

तस्य मोक्षस्त्वया देयो मद्वाक्यात्सुरसत्तम । तथेत्युक्त्वा महेशस्तं शूलाग्रात्प्रमुमोच ह । अस्थिशेषं कृशांगं च चामुण्डासदृशं द्विजाः

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ ಮಹೇಶನು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನನ್ನು ಶೂಲಾಗ್ರದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು. ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವನು ಅಸ್ಥಿಶೇಷ ಮಾತ್ರ, ಕೃಶಾಂಗ, ಚಾಮುಂಡಾಸದೃಶನಾಗಿ ಉಳಿದನು.

Verse 41

ततः स गणतां प्राप्तो गीतं चक्रे मनोहरम् । पुरतो देवदेवस्य पार्वत्याश्च विशेषतः

ನಂತರ ಅವನು ಗಣತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು ಮತ್ತು ದೇವದೇವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾರ್ವತಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ—ಮನೋಹರವಾದ ಸ್ತುತಿಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿದನು.

Verse 42

भृंगवद्रटनं यस्मात्तस्य श्रोत्रसुखा वहम् । भृंगीरिटि इति प्रोक्तस्ततः स त्रिपुरारिणा

ಅವನ ಧ್ವನಿ ಜೇನುನೊಣದ ಗುಂಜನೆಯಂತೆ ಕಿವಿಗೆ ಸುಖಕರವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ತ್ರಿಪುರಾರಿ ಶಿವನು ಅವನನ್ನು “ಭೃಂಗೀರಿಟಿ” ಎಂದು ಕರೆಯಿದನು.

Verse 43

एवं स गणतां प्राप्तो देवदेवस्य शूलिनः । विश्वास्यः सर्वकृत्येषु तत्परं समपद्यत

ಹೀಗೆ ದೇವದೇವನಾದ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯ ಗಣತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹನಾಗಿ, ಆ ಸೇವೆಯಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತತ್ಪರನಾದನು.

Verse 44

ततःप्रभृति लोकेऽत्र देवदेवो महेश्वरः । तादृशेनैव रूपेण स्थाप्यते भूतले जनैः

ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಜನರಿಂದ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

प्राप्यतेऽत्र परा सिद्धिस्तत्प्रसादादलौ किकी । कस्यचित्त्वथ कालस्य राज्याद्भ्रष्टो महीपतिः

ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಕೆಲಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಚ್ಯುತನಾದನು.

Verse 46

सुरथाख्यः प्रसिद्धोऽत्र सूर्यवंशसमुद्भवः । ततो वसिष्ठमासाद्य स चात्मीयं पुरो हितम् । प्रोवाच प्रणतो भूत्वा बाष्पव्याकुललोचनः

ಇಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಸುರಥನೆಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಕುಲಪುರೋಹಿತ ವಸಿಷ್ಠನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 47

त्वया नाथेन मे ब्रह्मन्संस्थितेनाऽपि शत्रुभिः । बलाच्च यद्धृतं राज्यं मन्द भाग्यस्य सांप्रतम्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ನೀನು ನನ್ನ ನಾಥನಾಗಿ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಇದ್ದರೂ ಶತ್ರುಗಳು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡರು. ಈಗ ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ಮಂದವಾಗಿದೆ.

Verse 48

तस्मात्कुरु प्रसादं मे येन मे राज्यसंस्थितिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन नान्या मे विद्यते गतिः

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು; ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಲಿ. ಮರುಮರು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ—ನನಗೆ ಬೇರೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 49

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं ते महाराज मद्वाक्यात्सत्वरं व्रज । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम्

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗಿದ್ದರೆ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ತಕ್ಷಣ ಹೋಗು. ಹಾಟಕೇಶ್ವರದ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿ ಪ್ರದಾಯಕವಾಗಿದೆ.

Verse 50

तत्र भैरवरूपेण स्थापयित्वा महेश्वरम् । भुजोद्यतोग्रशूलाग्रविद्धान्धककलेवरम्

ಅಲ್ಲಿ ಭೈರವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸು—ಅವನ ಭುಜ ಎತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಉಗ್ರ ತ್ರಿಶೂಲದ ಅಗ್ರದಿಂದ ಅಂಧಕನ ದೇಹವು ವಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 51

नारसिंहेन मंत्रेण ततः पूजय तं नृप । रक्तपुष्पैस्तथा धूपै रक्तैश्चैवानुलेपनैः

ನಂತರ, ಓ ನೃಪನೇ, ನಾರಸಿಂಹ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸು—ಕೆಂಪು ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ, ಕೆಂಪು ಧೂಪದಿಂದ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ.

Verse 52

ततः सद्वीर्य मासाद्य तेजोवीर्यसमन्वितः । हनिष्यस्यखिलाञ्छत्रूंस्तत्प्रसादादसंशयम्

ಆಮೇಲೆ ನೀನು ಸತ್ಯ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಪಡೆದು, ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಲದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ, ಅವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆ।

Verse 53

परं शौचसमेतेन संपूज्यो भगवांस्त्वया । अन्यथा प्राप्स्यसे विघ्नान्सत्यमेतन्मयोदितम्

ಆದರೆ ನೀನು ಪರಮ ಶೌಚದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ ವಿಘ್ನಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ—ಇದು ನಾನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 54

अथ तस्य वचः श्रुत्वा स राजा सत्वरं ययौ । तत्र क्षेत्रे ततो देवं स्थापयामास भैरवम्

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ರಾಜನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟನು; ಮತ್ತು ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಂತರ ಭೈರವ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 55

ततः संपूजयामास नारसिंहेन भक्तितः । मन्त्रेण प्रयतो भूत्वा ब्रह्मचर्यपरायणः

ನಂತರ ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾರಸಿಂಹಮಂತ್ರದಿಂದ (ಭೈರವನನ್ನು) ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು; ನಿಯಮಪಾಲಕನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದನು।

Verse 56

ततो दशसहस्रांते तस्य मंत्रस्य संख्यया । भैरवस्तुष्टिमापन्नः प्रोवा च तदनन्तरम्

ಆ ಮಂತ್ರದ ಜಪಸಂಖ್ಯೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಭೈರವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ನಂತರ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 57

श्रीभैरव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते राजन्मंत्रेणानेन पूजितः । तस्मात्प्रार्थय यच्चेष्टं येन सर्वं ददाम्यहम्

ಶ್ರೀಭೈರವನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಬೇಡು; ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುವೆನು।

Verse 58

सुरथ उवाच । शत्रुभिर्मे हृतं राज्यं त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर । तन्मे भवतु भूयोऽपि शत्रुभिः परिवर्ज्जितम्

ಸುರಥನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಶತ್ರುಗಳು ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡರು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅದೇ ರಾಜ್ಯವು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ದೊರಕಲಿ; ಈ ಬಾರಿ ಶತ್ರುಗಳ ಕಿರುಕುಳವಿಲ್ಲದಿರಲಿ।

Verse 59

अन्योऽपि यः पुमानित्थं त्वामिहागत्य पूजयेत् । अनेनैव तु मंत्रेण तस्य सिद्धिस्त्वया विभो

ಇನ್ನೊಬ್ಬನಾದರೂ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇದೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಹೇ ವಿಭೋ, ಅವನಿಗೆ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುವುದು।

Verse 60

देया देव सहस्रांते यथा मम सुरेश्वर । तथेति तं प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं हरः

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಹೇ ದೇವ, ಸಹಸ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ದಯಪಾಲಿಸು. ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹರನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಅಂತರಧಾನನಾದನು।

Verse 61

सुरथोऽपि निजं राज्यं प्राप हत्वा रणे रिपून्

ಸುರಥನು ಸಹ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆದನು।