Adhyaya 7

Verse 1

अर्जुन उवाच । महीसागरमाहात्म्यमद्भुतं कीर्तितं त्वया । विस्मयः परमो मह्यं प्रहर्षश्चोपजायते

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ಮಹೀಸಾಗರದ ಅದ್ಭುತ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಿದ್ದೀ; ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯವೂ ಹರ್ಷವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿವೆ।

Verse 2

तदहं विस्तराच्छ्रोतुमिदमिच्छामि नारद । कस्य यज्ञे मही ग्लाना वह्नितापाभितापिता

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ನಾರದ, ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾರ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಕ್ಲಾಂತವಾಗಿ, ಅಗ್ನಿಯ ದಹನತಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಯಿತು?

Verse 3

नारद उवाच । महादाख्यानमाख्यास्ये यथा जाता महीनदी । श्रृण्वन्नेतां कथां पुण्यां पुण्यमाप्स्यसि पांडव

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—‘ಮಹೀ’ ಎಂಬ ನದಿ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು ಎಂಬ ಮಹಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಪಾಂಡವ, ಈ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ನೀನು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 4

पुराभूद्भूपतिर्भूमाविन्द्रद्युम्न इति श्रुतः । वदान्यः सर्वधर्मज्ञो मान्यो मानयिता प्रभुः

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನೆಂಬ ಭೂಪತಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ದಾನಶೀಲ, ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞ, ತಾನೇ ಮಾನ್ಯ, ಇತರರನ್ನು ಮಾನಿಸುವ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಭು.

Verse 5

उचितज्ञो विवेकस्य निवासो गुणसागरः । न तदस्ति धरापृष्ठे नगरं ग्रामपत्तनम्

ಅವನು ಯುಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದವನು, ವಿವೇಕದ ನಿವಾಸ, ಗುಣಸಾಗರ. ಧರೆಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ನಗರ, ಗ್ರಾಮ ಅಥವಾ ಪಟ್ಟಣ ಯಾವುದೂ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ…

Verse 6

तदीयपूर्तधर्मस्य चिह्नेन न यदंकितम् । कन्यादानानि बहुधा ब्राह्मेण विधिना व्यधात्

ಅವನ ಪೂರ್ಥಧರ್ಮದ (ಲೋಕಹಿತ ಕಾರ್ಯಗಳ) ಚಿಹ್ನೆಯಿಂದ ಅಂಕಿತವಾಗದ ಸ್ಥಳ ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ಯಾದಾನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 7

भूपालोऽसौ ददौ दानमासहस्राद्धनार्थिनाम् । दशमीदिवसे रात्रौ गजपृष्ठेन दुन्दुभिः

ಆ ಭೂಪಾಲನು ಧನಾರ್ಥಿಗಳಾದ ಯಾಚಕರಿಗೆ—ಸಾವಿರವರೆಗೆ—ದಾನ ನೀಡಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು. ದಶಮೀ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆನೆಯ ಮೇಲಿಂದ ದುಂದುಭಿ ಮೊಳಗಿಸಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಿಸಿದನು.

Verse 8

ताड्यते तत्पुरे प्रातः कार्यमेकादशीव्रतम् । यज्वना तेन भूपेन विच्छिन्नं सोमपायिनाम्

ಆ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ದುಂದುಭಿ ಹೊಡೆದು—“ಏಕಾದಶೀ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ಯಜ್ಞಕರ್ತನಾದ ಆ ರಾಜನು ಸೋಮಪಾನಿಗಳ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಆಗ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದನು (ವಿಚ್ಛಿನ್ನಗೊಳಿಸಿದನು).

Verse 9

स्वरणैरास्तृता दर्भैर्द्व्यंगुलोत्सेधिता मही । गंगायां सिकता धारा वर्षतो दिवि तारकाः

ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಣವರ್ಣದ ದರ್ಭಗಳಿಂದ ಹಾಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಎರಡು ಅಂಗುಲ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದಂತಿತ್ತು. ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಮರಳಿನ ಧಾರೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮಳೆಯಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 10

शक्या गणयितुं प्राज्ञैस्तदीयं सुकृतं न तु । ईदृशैः सुकृतैरेष तेनैव वपुषा नृपः

ಪ್ರಾಜ್ಞರು ಅನೇಕವನ್ನು ಗಣಿಸಬಲ್ಲರು; ಆದರೆ ಅವನ ಪುಣ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಅಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಅಸಾಧಾರಣ ಪುಣ್ಯಗಳಿಂದ ಆ ರಾಜನು ಅದೇ ದೇಹದಲ್ಲೇ ದಿವ್ಯಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 11

धाम प्रजापतेः प्राप्तो विमानेन कुरूद्वह । बुभुजे स तदा भोगान्दुर्लभानमरैरपि

ಓ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಧಾಮವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಆಗ ಅವನು ಅಮರರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

Verse 12

अथ कल्पशतस्यांते व्यतीते तं महीपतिम् । प्राह प्रजापतिः सेवावसरायातमात्मनः

ಆಮೇಲೆ ನೂರು ಕಲ್ಪಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲವು ಕಳೆದಾಗ, ಸೇವೆಯ ನಿಯತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इंद्रद्युम्न द्रुतं गच्छ धरापृष्ठं नृपोत्तम । न स्तातव्यं मदीयेद्य लोके क्षणमपि त्वया

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನೇ, ನೃಪೋತ್ತಮನೇ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಭೂಮಿಪೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ಇಂದು ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ನಿಲ್ಲಬಾರದು।

Verse 14

इंद्रद्युम्न उवाच । कस्माद्ब्रह्मन्नितो भूमौ मां प्रेषयसि सम्प्रति । सति पुण्ये मदीये तु बहुले वद कारणम्

ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಈಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಏಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೀಯ? ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಇನ್ನೂ ಬಹಳವಾಗಿರುವಾಗ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 15

ब्रह्मोवाच । न पुण्यं केवलं राजन्गुप्तं स्वर्गस्य साधकम् । विना निष्कल्मषां कीर्ति त्रिलोकीतलविस्तृताम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ಕೇವಲ ಪುಣ್ಯ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿರುವುದು—ಸ್ವರ್ಗಸಾಧಕವಲ್ಲ; ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ನಿರ್ಮಲ ಕೀರ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ।

Verse 16

तव कीर्तिसमुच्छेदः सांप्रतं वसुधातले । संजातश्चिरकालेन गत्वा तां कुरु नूतनाम्

ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕಳೆದ ಕಾರಣ ಈಗ ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿಗೆ ಕಡಿತ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೂತನವಾಗಿಸು।

Verse 17

यदि वांछा महीपाल मम धामनि संस्थितौ

ಓ ಮಹೀಪಾಲಾ! ನೀನು ನನ್ನ ಧಾಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ…

Verse 18

इन्द्रद्युम्न उवाच । मदीयं सुकृतं ब्रह्मन्कथं भूमौ भवेदिति । किं कर्तव्यं मया नैतन्मम चेतसि तिष्ठति

ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ನನ್ನ ಸುಕೃತವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ (ಕ್ಷಯ ಅಥವಾ ಪರಿವರ್ತನೆ) ಹೊಂದಬಹುದು? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಇದು ನನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 19

ब्रह्मोवाच । बलवानेष भूपाल कालः कलयति स्वयम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ಭೂಪಾಲಾ! ಈ ಕಾಲವು ಮಹಾಬಲವಂತ; ಅದು ತಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಯಮಿಸಿ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ।

Verse 20

ब्रह्मांडान्यपि मां चैव गणना का भवादृशाम् । तदेतदेव मन्येऽहं तव भूपाल सांप्रतम्

ಅಸಂಖ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳ—ಮತ್ತು ನನ್ನದೂ—ಎಣಿಕೆ ನಿನ್ನಂತಹವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಓ ಭೂಪಾಲಾ! ಈಗ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕುರಿತು ನಾನು ಇದೇ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ।

Verse 21

यत्कीर्तिमात्मनो व्यक्तिं नीत्वाभ्येहि पुनर्दिवम् । शुश्रुवानिति वाचं स ब्रह्मणः पृथिवीपतिः

ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೂ ಸ್ವಪರಿಚಯವನ್ನೂ ಜೊತೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಾ— ಎಂದು ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೂಪತಿ ರಾಜನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮೌನನಾದನು।

Verse 22

पश्यतिस्म तथात्मानं महीतलमुपागतम् । कांपिल्यनगरे भूयः पप्रच्छात्मानमात्मना

ಆಗ ಅವನು ತನ್ನನ್ನೇ ಭೂಮಿತಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದವನಾಗಿ ಕಂಡನು. ಮತ್ತೆ ಕಾಂಪಿಲ್ಯ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ತನ್ನ ವಿಷಯವನ್ನು ತಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 23

नगरं स तदा देशमप्राक्षीदिति विस्मितः । जना ऊचुः । न जानीमो वयं भूपमिंद्रद्युम्नं न तत्पुरम्

ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡು ಅವನು ಆ ನಗರವನ್ನೂ ಆ ದೇಶವನ್ನೂ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದನು. ಜನರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ರಾಜನೇ, ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನೆಂಬ ರಾಜನನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ಆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 24

यत्त्वं पृच्छसि भो भद्र कञ्चित्पृच्छ चिरायुषम् । इन्द्रद्युम्न उवाच । कः संप्रति धरापृष्ठे चिरायुः प्रथितो जनाः

“ಹೇ ಭದ್ರ, ನೀನು ಇದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ದೀರ್ಘಾಯು ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೇಳು.” ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಹೇಳಿದನು—“ಈಗ ಧರಾಪೃಷ್ಟದ ಮೇಲೆ ‘ಚಿರಾಯು’ ಎಂದು ಜನರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪ್ರಸಿದ್ಧ?”

Verse 25

पृथिवीजयराज्येस्मिन्यत्र प्रबूत मा चिरम् । जना ऊचुः । श्रूयते नैमिषारण्ये सप्तकल्पस्मरो मुनिः

ಈ ಭೂವಿಜಯ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ನೀನು (ನಿನ್ನ ಭಾವನೆಯಂತೆ) ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಾಜ್ಯ ಮಾಡಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಜನರು ಹೇಳಿದರು—“ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಏಳು ಕಲ್ಪಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಮುನಿ ಇದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ.”

Verse 26

मार्कंडेय इति ख्यातस्तं गत्वा पृच्छ संशयम् । तथोपदिष्टस्तैर्गत्वा तत्र तं मुनिपुंगवम्

ಅವನು ‘ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕೇಳು. ಅವರ ಉಪದೇಶದಂತೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 27

निशम्य प्रणिपत्याह नृपः स्वहृदयस्थितम् । इंद्रद्युम्न उवाच । चिरायुर्भगवान्भूमौ विश्रुतः सांप्रतं ततः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಮಾತನ್ನೇ ಹೇಳಿದನು. ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಹೇಳಿದನು—“ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಚಿರಾಯು’ ಭಗವಾನ್ ಈಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 28

पृच्छाम्यहं भवान्वेत्ति इंद्रद्युम्नं नृपं न वा

ನಾನು ನಿಮಗೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ನೀವು ರಾಜ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಾ, ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದಿರಾ?

Verse 29

श्रीमार्कंडेय उवाच । सप्तकल्पान्तरे नाभूत्कोपींद्रद्युम्नसंज्ञितः । भूपाल किमहं वच्मि तवान्यत्पृच्छ संशयम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಏಳು ಕಲ್ಪಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವನು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಓ ಭೂಪಾಲ, ನಾನು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ? ನಿನಗೆ ಇರುವ ಬೇರೆ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕೇಳು।”

Verse 30

स निराशस्तदाकर्ण्य वचो भूपोग्निसाधने । समुद्योगं तदा चक्रे तं दृष्ट्वाह तदा मुनिः

ರಾಜನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ನಿಶ್ಚಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ನಿರಾಶನಾದನು; ಆದರೂ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದನು. ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮುನಿಯು ಕೂಡಲೇ ಹೇಳಿದರು।

Verse 31

मार्कंडेय उवाच । मा साहसमिदं कार्षीर्भद्र वाचं श्रृणुष्व मे । एति जीवंतमानंदो नरं वर्षशतादपि

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಭದ್ರ, ಈ ದುರಾಸಾಹಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಡ; ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ಮನುಷ್ಯನು ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದರೂ ಆನಂದ ಸಿಗದೆ, ದುಃಖವೇ ಎದುರಾಗಬಹುದು।”

Verse 32

तत्करोमि प्रतीकारं तव दुःखोपशांतये । श्रृणु भद्र ममास्तीह बको मित्रं चिरंतनः

ನಿನ್ನ ದುಃಖಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಮಾಡುವೆನು. ಕೇಳು, ಹೇ ಭದ್ರನೇ! ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಚಿರಂತನ ಮಿತ್ರನು ಬಕನು ಇದ್ದಾನೆ.

Verse 33

नाडीजंघ इति ख्यातः स त्वा ज्ञास्यत्यसंशयम् । तस्मादेहि द्रुतं यावदावां तत्र व्रजावहे

ಅವನು ‘ನಾಡೀಜಂಘ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನು; ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬೇಗ ಬಾ, ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ.

Verse 34

परोपकारैकफलं जीवितं हि महात्मनाम् । यदि ज्ञास्यत्यसंदिग्धमिंद्रद्युम्नं स वक्ष्यति

ಮಹಾತ್ಮರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಫಲ—ಪರೋಪಕಾರ. ಅವನು ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಹೇಳುವನು.

Verse 35

तौ प्रस्थिताविति तदा विप्रेंद्रनृपपुंगवौ । हिमाचलं प्रति प्रीतौ नाडीजंघालयं प्रति

ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರು—ವಿಪ್ರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ರಾಜರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರನೂ—ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಿಮಾಚಲದತ್ತ, ನಾಡೀಜಂಘನ ಆಲಯದತ್ತ ಹೊರಟರು.

Verse 36

बकोऽथ मित्रं स्वं वीक्ष्य चिरकालादुपागतम् । मार्कंडेयं ययौ प्रीत्युत्कंठितः सम्मुखं द्विजैः

ನಂತರ ಬಕನು ತನ್ನ ಮಿತ್ರನು ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ, ದ್ವಿಜರೊಂದಿಗೆ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನ ಎದುರಿಗೆ ಹೋಗಿದನು.

Verse 37

कृतसंविदभूत्पूर्वं कुशलस्वागतादिना । पप्रच्छानंतरं कार्यं वदागमनकारणम्

ಮೊದಲು ಕುಶಲಸ್ವಾಗತಾದಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡಿದನು; ನಂತರ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿದನು— “ನಿನ್ನ ಆಗಮನದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು.”

Verse 38

मार्कंडेयोथ तं प्राह बकं प्रस्तुतमीप्सितम् । इंद्रद्युम्नं भवान्वेत्ति भूपालं पृथिवीतले

ಆಮೇಲೆ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಬಕನಿಗೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿರುವ ರಾಜ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ನೀನು ತಿಳಿದಿರುವೆಯೇ?”

Verse 39

एतस्य मम मित्रस्य तेन ज्ञातेन कारणम् । नो वायं त्यजति प्राणान्पुरा वह्निप्रवेशनात्

ಇದು ನನ್ನ ಮಿತ್ರನ ವಿಷಯ; ಕಾರಣವು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಇವನು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ— ಪೂರ್ವನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 40

एतस्य प्राणरक्षार्थं ब्रूहि जानासि चेन्नृपम्

ಹೇ ನೃಪ, ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು— ಇವನ ಪ್ರಾಣರಕ್ಷಣೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 41

नडीजंघ उवाच । चतुर्दश स्मराम्यस्मि कल्पान्विप्रेंद्र सांप्रतम् । आस्तां तद्दर्शनं वार्तामपि वा न स्मराम्यहम्

ನಾಡೀಜಂಘನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಈಗ ನಾನು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಕಲ್ಪಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಅದರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ— ದರ್ಶನವಂತೂ ಬಿಡು— ವಾರ್ತೆಯೂ ನನಗೆ ಸ್ಮರಣೆ ಇಲ್ಲ.”

Verse 42

इंद्रद्युम्नो महीपालः कोऽपि नासीन्महीतले । एतावन्मात्रमेवाहं जानामि द्विजपुंगव

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನೆಂಬ ರಾಜನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಇಷ್ಟೇ।

Verse 43

नारद उवाच । ततः स विस्मयाविष्टस्तस्यायुरिति शुश्रुवान् । पप्रच्छ राजा को हेतुर्दानस्य तपसोऽथ वा । यदायुरीदृशं दीर्घं संजातमिति विस्मितः

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಅವನ ಆಯುಷ್ಯದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ, “ಇಂತಹ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು—ದಾನವೋ, ತಪಸ್ಸೋ, ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೋ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

Verse 44

नाडीजंघ उवाच । घृतकंबलमाहात्म्यान्मम देवस्य शूलिनः । दीर्घमायुरिदं विप्र शापाद्बकवपुः श्रृणु

ನಾಡೀಜಂಘನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ನನ್ನ ಶೂಲಧಾರಿ ದೇವ ಮಹಾದೇವನ ಘೃತಕಂಬಲದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ನನಗೆ ಈ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ದೊರಕಿದೆ; ಶಾಪದಿಂದ ನನಗೆ ಬಕ (ಕೊಕ್ಕರೆ) ರೂಪ ಬಂದಿದೆ—ಕೇಳು.

Verse 45

पुरा जन्मन्यहं बालो ब्राह्मणस्याभवं भुवि । पाराशर्यसगोत्रस्य विश्वरूपस्य सन्मुनेः

ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದೆ—ಪಾರಾಶರ್ಯ ಗೋತ್ರದ, ವಿಶ್ವರೂಪನೆಂಬ ಸನ್ಮುನಿಯವನಾಗಿ.

Verse 46

बालको बक इत्येवं प्रतीतोऽतिप्रियः पितुः । चपलोऽतीव बालत्वे निसर्गादेव भद्रक

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ‘ಬಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ತಂದೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ಹೇ ಭದ್ರನೇ! ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ತುಂಬ ಚಂಚಲನಾಗಿದ್ದೆ.

Verse 47

अथ मारकतं लिंगं देवतावसरात्पितुः । चापल्याद्वालभावाच्चापहृत्य निहितं मया

ಆಮೇಲೆ ಪೂಜಾಕಾಲದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಪಡೆದು, ಬಾಲಸಹಜ ಚಾಪಲ್ಯದಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮರಕತಸಮಾನ ಸ್ಫಟಿಕ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಕದ್ದು ಅಡಗಿಟ್ಟೆನು।

Verse 48

घृतस्य कुंभे संक्रांतौ मकरस्योत्तरायणे । अथ प्रातर्व्यतीतायां निशि यावत्पिता मम

ಮಕರಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರಾಯಣದಲ್ಲಿ, ತುಪ್ಪದ ಕುಂಭ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾಗ; ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆಗುವವರೆಗೆ—ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ…

Verse 49

निर्माल्यापनयं चक्रे तावच्छून्यं शिवालयम् । निशम्य कांदिशीको मां पप्रच्छ मधुरस्वरम्

ಅವರು ನಿರ್ಮಾಲ್ಯವನ್ನು (ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಅರ್ಪಣಾವಶೇಷ) ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು; ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಶಿವಾಲಯ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೇಳಿ ಕಾಂದಿಶೀಕನು ಮಧುರಸ್ವರದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 50

वत्स क्व नु त्वया लिंगं नूनं विनिहितं वद । दास्यामि वांछितं यत्ते भक्ष्यमन्यत्तवेप्सितम्

“ಮಗನೇ, ನೀನು ಲಿಂಗವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯೋ ಹೇಳು. ಮಾತಾಡು. ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ—ತಿನ್ನಲು ಭಕ್ಷ್ಯವೂ, ಇನ್ನೇನು ಇಷ್ಟವೋ ಅದೂ।”

Verse 51

ततो मया बालभावाद्भक्ष्यलुब्धेन तत्पितुः । घृतकुंभांतराकृष्य भद्रलिंगं समर्पितम्

ನಂತರ ನಾನು—ಬಾಲಭಾವದಿಂದಲೂ ಭಕ್ಷ್ಯದ ಲೋಭದಿಂದಲೂ—ಅವನ ತಂದೆಯ ತುಪ್ಪದ ಕುಂಭದ ಒಳಗಿಂದ ಎಳೆದು ತೆಗೆದು ಆ ಭದ್ರ (ಮಂಗಳಕರ) ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದೆನು।

Verse 52

अथ काले तु संप्राप्ते प्रमीतोऽहं नृपालये । जातो जातिस्मारस्तावदानर्ताधिपतेः सुतः

ಕಾಲವು ಬಂದಾಗ ನಾನು ರಾಜಭವನದಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದೆನು; ನಂತರ ಆನರ್ತಾಧಿಪತಿಯ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿ, ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮೃತಿಯುಳ್ಳವನಾದೆನು।

Verse 53

घृतकंबलमाहात्म्यान्मकरस्थे दिवाकरे । अपि बाल्यादवज्ञानात्संयोगाद्घृतलिंगयोः

‘ಘೃತಕಂಬಲ’ ಪೂಜೆಯ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ—ಸೂರ್ಯನು ಮಕರಸ್ಥನಾಗಿದ್ದಾಗ—ಬಾಲ್ಯದ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಲೂ, ಕೇವಲ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಲಿಂಗದ ಸ್ಪರ್ಶಸಂಯೋಗದಿಂದ…

Verse 54

ततः संस्थापितं लिंगं प्राग्जन्म स्मरता मया । ततः प्रभृति लिंगानि घृतेनाच्छादयाम्यहम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಪೂರ್ವಜನ್ಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದೆನು; ಆ ದಿನದಿಂದ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಆವರಿಸಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 55

पितृपैतामहं प्राप्य राज्यं शक्त्यनुरूपतः । ततः प्रसन्नो भगवान्पार्वतीपतिराह माम्

ಪಿತೃ-ಪೈತಾಮಹಿಕ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಡೆದು, ನಂತರ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಭಗವಾನ್ ಪಾರ್ವತೀಪತಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 56

पूर्वजन्मनि तुष्टोऽहं घृतकंबलपूजया । प्रयच्छाम्यस्मि त राज्यमधुनाभिमतं वृणु

ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ‘ಘೃತಕಂಬಲ’ ಪೂಜೆಯಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೆನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ—ಈಗ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆರಿಸು।

Verse 57

ततो मया वृतः प्रादाद्गाणपत्यं मदीप्सितम् । कैलासे मां शिवो नित्यं संतुष्टः प्राह चेति च

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ವರಣ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಗಣಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು. ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಶಿವನು ನನಗೆ ಈ ರೀತಿಯೂ ಹೇಳಿದನು.

Verse 58

तेनैव हि शरिरेण प्रणतं पुरतः स्थितम् । अद्यप्रभृति संक्रांतौ मकरस्यापरोपि यः

ಅದೇ ದೇಹದಿಂದ (ಭಕ್ತನು) ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇಂದಿನಿಂದ ಮಕರಸಂಕ್ರಾಂತಿಯಂದು ಇನ್ನಾರಾದರೂ ಹೀಗೇ ಮಾಡಿದರೆ…

Verse 59

घृतेन पूजां कर्तासौ भावी मम गणः स्फुटम् । इत्युक्त्वा मां शिवो भद्र गणकोटीश्वरं व्यधात्

‘ಅವನು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವನು; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅವನು ನನ್ನ ಗಣನಾಗುವನು.’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಭದ್ರ ಶಿವನು ನನಗೆ ಗಣಕೋಟೀಶ್ವರ ಪದವಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 60

प्रतीपपालकंनाम संस्थितं शिवशासनम् । ततः कामादिभिः षड्भिः पदैश्चंक्रमणात्मिकाम्

‘ಪ್ರತೀಪಪಾಲಕ’ ಎಂಬ ಶಿವಶಾಸನ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ನಂತರ ಕಾಮಾದಿ ಆರು ವೇಗಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ನನ್ನ ಜೀವನವು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಅಶಾಂತ ಸಂಚರಣೆಯಾಯಿತು.

Verse 61

निसर्गचपलां प्राप्य भ्रमरीमिव तां श्रियम् । नैवालमभवं तस्या धारणे दैवयोगतः

ಸ್ವಭಾವತಃ ಚಪಲವಾದ, ಭ್ರಮರಿಯಂತಿರುವ ಆ ಶ್ರೀಯನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ದೈವಯೋಗದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಮರ್ಥನಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 62

विचचार तदा मत्तः किलाहं वारणो यथा । कृत्याकृत्यविचारेण विमुक्तोऽतीव गर्वितः

ಆಗ ನಾನು ಮತ್ತಗಜದಂತೆ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ; ಕರ್ತವ್ಯ–ಅಕರ್ತವ್ಯ ವಿವೇಕದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿದ್ದೆ.

Verse 63

विद्यामभिजनं लक्ष्मीं प्राप्य नीचनरो यथा । आपदां पात्रतामेति सिंधूनामिव सागरः

ವಿದ್ಯೆ, ಅಭಿಜನ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ನೀಚನು ಹೇಗೆ ಆಪತ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನದಿಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಾಗರವು ಅವುಗಳ ಆಧಾರಪಾತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 64

अथ काले व्यतिक्रांते कियन्मात्रे यदृच्छया । विचरन्नगमं शैलं हिमानीरुद्धकंदरम्

ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ, ಹಿಮಪಟಗಳಿಂದ ಗುಹೆಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದೆನು.

Verse 65

तपस्यति मुनिस्तत्र गालवो भार्यया सह । सदैव तीव्रतपसा कृशो धमनिसंततः

ಅಲ್ಲಿ ಗಾಲವ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ; ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸದಾ ಕೃಶನಾಗಿ, ಧಮನಿಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 66

ब्राह्मणस्य हि देहोयं नैवैहिकफलप्रियः । कृच्छ्राय तपसे चेह प्रेत्यानंतसुखाय च

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಈ ದೇಹವು ಐಹಿಕ ಫಲಗಳನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಇದು ಇಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ, ಮರಣಾನಂತರ ಅನಂತ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಡ ಇದೆ.

Verse 67

तस्य भार्याऽतिरूपेण विजिग्ये विश्ववर्णिनी । तन्वी श्यामा मृगाक्षी सा पीनोन्नतपयोधरा

ಅವನ ಪತ್ನಿ ಅತಿರೂಪವತಿಯಾಗಿ, ಲೋಕದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ವರ್ಣವನ್ನೂ ಮೀರಿದವಳಂತೆ ತೋಚಿದಳು. ಅವಳು ತನ್ವಂಗಿ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣೆ, ಮೃಗಾಕ್ಷಿ, ಪೀನೋನ್ನತಸ್ತನಯುತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 68

हंसगद्गदसंभाषा मत्तमातंगगामिनी । विस्तीर्णजघना मध्ये क्षामा दीर्घशिरोरुहा

ಅವಳ ಮಾತು ಹಂಸದಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಗದ್ಗದವಾಗಿತ್ತು; ಅವಳ ನಡೆ ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಆನೆಹೆಣ್ಣಿನಂತಿತ್ತು. ಅವಳ ಜಘನ ವಿಶಾಲ, ಮಧ್ಯಭಾಗ ಕ್ಷೀಣ, ಕೇಶಗಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.

Verse 69

निम्ननाभिर्विधात्रैषा निर्मिता संदिदृक्षुणा । विकीर्णमिव सौंदर्यमेकपात्रमिव स्थितम्

ಆಳವಾದ ನಾಭಿಯುಳ್ಳ ಆ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ವಿಧಾತನು ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತಾನೇ ನೋಡುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದನಂತೆ ತೋಚಿತು. ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚದರಿದಂತಿದ್ದರೂ, ಒಂದೇ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾದಂತಿತ್ತು.

Verse 70

ततोऽविनीतस्तां वीक्ष्य भद्र गालववल्लभाम् । अहमासं शरव्रातैस्ताडितः पुष्पधन्विना । विवेकिनोऽपि मुनयस्तावदेव विवेकिनः

ಆಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಿನೀತನಾದ ನಾನು, ಗಾಲವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾದ ಆ ಭದ್ರ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಪುಷ್ಪಧನ್ವಿ ಕಾಮದೇವನ ಶರವ್ರಾತಗಳಿಂದ ತಾಡಿತನಾದೆ. ವಿವೇಕಿಗಳಾದ ಮುನಿಗಳೂ ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ವಿವೇಕಿಗಳು.

Verse 71

यावन्न हरिणाक्षीणामपांगविवरेक्षिताः । मया व्यवसितं चित्ते तदानीं तां जिहीर्षुणा

ಹರಿಣಾಕ್ಷಿಯರ ಅಪಾಂಗದ ಕಟಾಕ್ಷಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಭೇದಿಸದವರೆಗೆ ನನ್ನ ಚಿತ್ತದ ನಿಶ್ಚಯ ದೃಢವಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಉದಯಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದು ಅಲುಗಿತು.

Verse 72

इति चेति हरिष्यामि तपसा रक्षितां मुनेः । अस्याः कृते यदि शपेन्मुनिस्तत्र पराभवः

‘ಹಾಗಾದರೆ, ಮುನಿಯ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತೇನೆ.’ ಆದರೆ ಅವಳ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮುನಿ ನನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದರೆ, ನನಗೆ ಪರಾಭವ-ವಿನಾಶವೇ ಆಗುವುದು.

Verse 73

मम भावी भवेदेषा भार्या मृत्युरुतापि मे । तस्माच्छिष्यो भवाम्यस्य शुश्रूषानिरतो मुनेः

ಅವಳು ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಪತ್ನಿಯಾಗಬಹುದು—ಅಥವಾ ನನಗೆ ಮರಣವೂ ಆಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಈ ಮುನಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ, ಅವರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವೆನು.

Verse 74

प्राप्यांतरं हरिष्यामि नास्य योग्येयमंगना । इति व्यवस्य विद्यार्थिमूर्तिमास्थाय गालवम्

‘ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಈ ಸ್ತ್ರೀ ಅವನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯಳಲ್ಲ.’ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ಗಾಲವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 75

नमस्कृत्य वचोऽवोचमिति भाव्यर्थनोदितः । तथा मतिस्तथा मित्रं व्यवसायस्तथा नृणाम्

ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಾನು ಮಾತಾಡಿದೆನು, ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರೇತಾರ್ಥದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯರ ಮತಿ ಹೇಗಿದೆಯೋ, ಸ್ನೇಹವೂ ಹಾಗೆಯೇ, ಉದ್ಯಮವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 76

भवेदवश्यं तद्भावि यथा पुंभिः पुरा कृतम् । विवेकवैराग्ययुतो भगवंस्त्वासमुपस्थितः

ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಭವ್ಯವಾದುದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪುರುಷರು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮ ಫಲಿಸುವಂತೆ. ಹೇ ಭಗವನ್, ವಿವೇಕ-ವೈರಾಗ್ಯಯುತನಾಗಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 77

शिष्योऽहं भवता पाठ्यं कर्णधारं महामुनिम् । अपारपारदं विष्णुं विप्रमूर्तिमुपाश्रितम्

ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯನು, ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ; ನನಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ. ನೀವು ಈ ಅಪಾರ ಸಂಸಾರಸಾಗರದ ಕರ್ಣಧಾರ—ಪಾರಮಾಡುವ ವಿಷ್ಣು, ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಉಪಾಸ್ಯನಾಗಿದ್ದೀರಿ.

Verse 78

नमस्ये चेतनं ब्रह्मा प्रत्यक्षं गालवाख्यया । अविद्याकृष्णसर्पेण दष्टं तद्विषपीडितम्

ಗಾಲವ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದ ಚೈತನ್ಯ ಪರಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವಿದ್ಯೆಯೆಂಬ ಕಪ್ಪು ಸರ್ಪವು ನನ್ನನ್ನು ಕಚ್ಚಿದೆ; ಅದರ ವಿಷದಿಂದ ನಾನು ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 79

उपदेशमहामंत्रैर्मां जांगुलिक जीवय । महामोहमहा वृक्षो हृद्यावापसमुत्थितः

ಓ ಜಾಂಗೂಲಿಕ (ಸರ್ಪವಿಷ ನಿವಾರಕ), ಉಪದೇಶ ಮಹಾಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸು. ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಬೀಜತೋಟದಿಂದ ಮಹಾಮೋಹ ಎಂಬ ಮಹಾವೃಕ್ಷ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಿದೆ.

Verse 80

त्वद्वाक्यतीक्ष्णधारेण कुठारेण क्षयं व्रजेत् । अपवर्गपथव्यापी मूढसंसर्गसेचनः

ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯದ ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರೆಯ ಕುಠಾರದಿಂದ, ಮೂಢರ ಸಂಗದಿಂದ ಬೆಳೆದ ನನ್ನ ಮೂಢತನದ ‘ಸೇಚನ’ ನಾಶವಾಗಲಿ. ಆಗ ಅಪವರ್ಗ (ಮೋಕ್ಷ) ಮಾರ್ಗವು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಲಿ.

Verse 81

छिद्यतां सूत्रधारेण विद्यापरशुनाधुना । भजामि तव शिष्योऽहं वरिवस्यापरश्चिरम्

ಈಗ ಸೂತ್ರಧಾರ (ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ)ನ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆಯೆಂಬ ಪರಶುವಿನಿಂದ ಈ ಬಂಧನ ಕತ್ತರಿಸಲಿ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಶರಣು ಹೊಂದುತ್ತೇನೆ; ಬಹುಕಾಲ ನಾನು ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ವರಿವಸ್ಯೆ (ಪೂಜೆ-ಸೇವೆ)ಯಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿದ್ದೆ, ಉನ್ನತ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

Verse 82

समिद्दर्भान्मूलफलं दारूणि जलमेव च । आहरिष्येऽनुगृह्णीष्व विनीतं मामुपस्थितम्

ನಾನು ಸಮಿಧೆ, ದರ್ಭ, ಮೂಲ-ಫಲಗಳು, ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಹಾಗೂ ನೀರನ್ನೂ ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ವಿನಯದಿಂದ ಸೇವೆಗೆ ನಿಂತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ.

Verse 83

इत्थं पुरा बकाभिख्यं बकवृत्तिमुपाश्रितम् । तदाऽर्जवे कृतमतिरनुजग्राह मां मुनिः

ಹೀಗೆ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ‘ಬಕ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ಕೊಕ್ಕಿನಂತ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ಸರಳ ಸತ್ಯಧರ್ಮದ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದಾಗ ಮುನಿಯು ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದನು.

Verse 84

ततोऽतीव विनीतोऽहं भूत्वा तं ब्राह्मणीयुतम् । विश्वासनाय सुदृढं तोषयामि दिनेदिने

ನಂತರ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ವಿನೀತನಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ದೃಢ ವಿಶ್ವಾಸ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ದಿನೇದಿನೇ ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

Verse 85

स च जानन्मुनिः पत्नीं पात्रभूतामविश्वसन् । स्त्रीचरित्रविदंके तां विधाय स्वपिति द्विजः

ಆ ಮುನಿಯು ಪತ್ನಿ ಯೋಗ್ಯಳೇ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಂಬಲಿಲ್ಲ. ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಅರಿತ ಆ ದ್ವಿಜನು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ನಿದ್ರಿಸಿದನು.

Verse 86

अथान्यस्मिन्दिने साभूद्ब्राह्मण्यथ रजस्वला । तद्दूरशायिनी रात्रौ विश्वासान्मे तपस्विनी

ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ ರಜಸ್ವಲೆಯಾದಳು. ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ರಾತ್ರಿ ದೂರವಾಗಿ (ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ) ಮಲಗಿದಳು.

Verse 87

इदमन्तरमित्यंतर्विचिंत्याहं प्रहर्षितः । मलिम्लुचाकृतिर्भूत्वा निशीथे तामथाहरम्

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ “ಇದೇ ಅವಕಾಶ” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ನಾನು ಪರಮ ಹರ್ಷಿತನಾದೆ. ಮಲಿಮ್ಲುಚ (ನೀಚ ದರೋಡೆಗಾರ) ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದೆ.

Verse 88

विललाप तदा बाला ह्रियमाणा मयोच्चकैः । मैवं मैवमिति ज्ञात्वा मां स्वरेणाब्रवीन्मुनिम्

ಆಗ ನನ್ನ ಬಲಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬಾಲೆ ಅಳಲುತೊಡಗಿದಳು. ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಭೀತಸ್ವರದಲ್ಲಿ “ಬೇಡ, ಬೇಡ” ಎಂದು ಮುನಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಕೂಗಿದಳು.

Verse 89

बकवृत्तिरयं दुष्टो धर्मकंचुकमाश्रितः । हरते मां दुराचारस्तस्मात्त्वं त्राहि गालव

ಈ ದುಷ್ಟನು ಬಕವೃತ್ತಿಯವನು—ಧರ್ಮದ ಕಂಚುಕವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಕಪಟಿ. ಈ ದುರಾಚಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಗಾಲವ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 90

तव शिष्यः पुरा भूत्वा कोप्वेषोद्य मलिम्लुचः । मां जिहीर्षति तद्रक्ष शरण्य शरणं भव

ಇವನು ಹಿಂದೆ ನಿನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ; ಇಂದು ಕ್ರೋಧವೇಷಧಾರಿ ಈ ಮಲಿಮ್ಲುಚನು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಶರಣ್ಯ, ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡು; ನನಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗು.

Verse 91

तद्वाक्यसमकालं स प्रबुद्धो गालवो मुनिः । तिष्ठतिष्ठेति मामुक्त्वा गतिस्तम्भं व्यधान्मम

ಆ ಮಾತಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮುನಿ ಗಾಲವನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡನು. “ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು” ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ನನ್ನ ಗತಿಯನ್ನು ತಡೆದು ನನ್ನ ಚಲನಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಂಭಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 92

ततश्चित्राकृतिरहं स्तम्भितो मुनिनाऽभवम् । व्रीडितं प्रविशामीव स्वांगानि किल लज्जया

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ವಿಚಿತ್ರ ವಿಕೃತಾಕಾರನಾಗಿ, ಮುನಿಯಿಂದ ಸ್ಥಂಭಿತನಾದೆ. ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಾನು ಸಂಕುಚಿತನಾಗಿ, ಸ್ವದೇಹಾಂಗಗಳಲ್ಲೇ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದಂತೆ ಆಯಿತು.

Verse 93

ततः प्रकुपितः प्राह मामभ्येत्याथ गालवः । तद्वज्रदुःसहं वाक्यं येनाहमभवं बकः

ನಂತರ ಕೋಪಗೊಂಡ ಗಾಲವನು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ವಜ್ರದಂತೆ ದುಃಸಹವಾದ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು; ಆ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ನಾನು ಬಕನಾದೆ.

Verse 94

गालव उवाच । बकवृत्तिमुपाश्रित्य वंचितोऽहं यतस्त्वया । तस्माद्बकस्त्वं भविता चिरकालं नराधम

ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದನು—‘ಬಕವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ವಂಚಿಸಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ನರಾಧಮ, ನೀನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಕನಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು.’

Verse 95

इति शप्तोऽहमभवं मुनिनाऽधर्ममाश्रितः । परदारोपसेवार्थमनर्थमिममागतः

ಈ ರೀತಿ ಮುನಿಯಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ನಾನು ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನಾದೆ. ಪರದಾರೋಪಸೇವೆಯ ಆಸೆಯಿಂದ ಈ ಅನರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದೆ.

Verse 96

न हीदृशमनायुष्यं लोके किंचन विद्यते । यादृशं पुरुषस्येह परदारोपसेवनम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುರುಷನಿಗೆ ಪರದಾರೋಪಸೇವನೆಯಷ್ಟು ಆಯುಷ್ಯ-ಕ್ಷಯಕರವೂ ಕ್ಷೇಮ-ನಾಶಕರವೂ ಮತ್ತೇನೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 97

ततः सती सा मत्स्पर्शदूषितांगी तपस्विनी । मया विमुक्ता स्नात्वा मां तथैवानुशशाप ह

ಅನಂತರ ಆ ಸತೀ ತಪಸ್ವಿನಿ—ನನ್ನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ದೂಷಿತವಾದ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ—ನನ್ನಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಳಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಶಾಪವನ್ನೂ ಉಚ್ಚರಿಸಿದಳು।

Verse 98

एवं ताभ्यामहं शप्तो ह्यश्वत्थपर्णवद्भयात् । कंपमानः प्रणम्योभाववोचं तत्र दम्पती

ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಭಯದಿಂದ ಅಶ್ವತ್ಥದ ಎಲೆಯಂತೆ ಕಂಪಿಸುತ್ತ, ಅಲ್ಲಿ ಆ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವಿನಯದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದೆನು।

Verse 99

गणोऽहमीश्वरस्यैव दुर्विनीततरो युवाम् । निरोधमेवं कुरुतं भगवंतावनुग्रहम्

ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಈಶ್ವರನ ಗಣನೇ; ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ವಿನೀತನಾಗಿದ್ದೇನೆ। ಭಗವಂತ ದಂಪತಿಗಳೇ, ಈ ದೋಷವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಿರಿ।

Verse 100

वाचि क्षुरो नावनीतं हृदयं हि द्विजन्मनाम् । प्रकुप्यंति प्रसीदंति क्षणेनापि प्रसादिताः

ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು ಕ್ಷುರದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣರಾಗಿರಬಹುದು; ಆದರೆ ಅವರ ಹೃದಯವು ನವಣೀತದಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ। ಅವರು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಮನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕೃಪಾಳುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 101

त्वयि विप्रतिपन्नस्य त्वमेव शरणं मम । भूमौ स्खलितपादानां भूमिरेवावलंबनम्

ನಾನು ದಿಕ್ಕುತೋಚದೆ ಗೊಂದಲಗೊಂಡವನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನಗೆ ನೀವೇ ಶರಣು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಏಳಲು ಆಧಾರವೂ ಅದೇ ಭೂಮಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 102

गणाधिपत्यमपि मे जातं परिभवास्पदम् । विषदंता हि जायन्ते दुर्विनीतस्य सम्पदः

ಗಣಾಧಿಪತ್ಯವೂ ನನಗೆ ಅವಮಾನಸ್ಥಾನವಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ದುರ್ವಿನೀತನ ಸಂಪತ್ತು ವಿಷದಂತಗಳಂತೆ ಹಾನಿಕರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

Verse 103

विदुरेष्यद्धियाऽपायं परतोऽन्ये विवेकिनः । नैवोभयं विदुर्नीचा विनाऽनुभवमात्मनः

ವಿವೇಕಿಗಳು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಪಾಯವನ್ನೂ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಸಂಭವಿಸಿದ ನಂತರ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನೀಚಬುದ್ಧಿಗಳು ಎರಡನ್ನೂ ತಿಳಿಯರು—ತಾವೇ ಅನುಭವಿಸುವ ತನಕ.

Verse 104

दुर्वीनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव वा । न तिष्ठति चिरं स्थाने यथाहं मदगर्वितः

ದುರ್ವಿನೀತನು ಶ್ರೀಯನ್ನಾಗಲಿ, ವಿದ್ಯೆಯನ್ನಾಗಲಿ, ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನಾಗಲಿ ಪಡೆದರೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರನು—ಮದಗರ್ವದಿಂದ ಮತ್ತನಾದ ನಾನು ಇರಲಿಲ್ಲದಂತೆ.

Verse 105

विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनो मदः । एते मदा मदांधानामेत एव सतां दमाः

ವಿದ್ಯಾಮದ, ಧನಮದ, ಮೂರನೆಯದು ಅಭಿಜನಮದ—ಇವು ಮದಾಂಧರನ್ನು ಅಂಧರನ್ನಾಗಿಸುವ ಮత్తುಗಳು. ಆದರೆ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಇವೇ ದಮನದ ಸಾಧನಗಳಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 106

नोदर्कशालिनी बुद्धिर्येषामविजितात्मनाम् । तैः श्रियश्चपला वाच्यं नीयंते मादृशैर्जनैः

ಆತ್ಮವನ್ನು ಜಯಿಸದವರಲ್ಲಿ ದೂರದರ್ಶಿ ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥವರಿಂದ ಚಪಲವಾದ ಶ್ರೀ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತದೆ—ನನ್ನಂತಹವರಿಂದ ಸರಿದಂತೆ.

Verse 107

तत्प्रसीद मुनिश्रेष्ठ शापांतं मेऽधुना कुरु । दुर्विनीतेष्वपि सदा क्षमाचारा हि साधवः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಈಗ ನನ್ನ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯಮಾಡು. ಏಕೆಂದರೆ ಸಾಧುಗಳು ದುರ್ವಿನೀತರ ಮೇಲೆಯೂ ಸದಾ ಕ್ಷಮಾಶೀಲರು.

Verse 108

इत्थं वचसि विज्ञप्ते विनीतेनापि वै मया । प्रसादप्रवणो भूत्वा शापांतं मे तदा व्यधात्

ಈ ರೀತಿ ನನ್ನ—ಈಗ ವಿನೀತನಾದ—ವಚನಗಳಿಂದ ವಿನಂತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅವರು ಪ್ರಸಾದಪ್ರವಣರಾಗಿ ಆಗ ನನ್ನ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ವಿಧಿಸಿದರು.

Verse 109

गालव उवाच । छन्नकीर्तिसमुद्धारसहायस्त्वं भविष्यसि । यदेन्द्रद्युम्नभूपस्य तदा मोक्षमवाप्स्यसि

ಗಾಲವನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ಛನ್ನಕೀರ್ತಿಯ ಕೀರ್ತಿ-ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯಕನಾಗುವೆ; ಮತ್ತು ರಾಜ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ನೀನು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 110

इत्यहं मुनिशापेन तदाप्रभृति पर्वते । हिमाचले बको भूत्वा काश्यपेयो वसामि च

ಈ ರೀತಿ ಮುನಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಆ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಹಿಮಾಚಲ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೊಕ್ಕರೆಯಾಗಿ ಬದಲಿ—ಕಾಶ್ಯಪೇಯನಾಗಿ—ಇಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 111

राज्यं चिरायुरिति मे घृतकम्बलस्य जातिस्मरत्वमधुनापि तथानु भावान् । शापाद्बकत्वमभवन्मुनिगालवस्य तद्भद्र सर्वमुदितं भवताद्य पृष्टम्

‘ರಾಜ್ಯ’ ‘ದೀರ್ಘಾಯು’—ಘೃತಕಂಬಲನಾಗಿ ನನಗೆ ಅಂತಹ ಅನುಭವಗಳಿದ್ದವು; ಈಗಲೂ ಆ ಜನ್ಮಗಳೂ ಅವುಗಳ ಫಲಗಳೂ ನನಗೆ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಮುನಿ ಗಾಲವನ ಶಾಪದಿಂದ ನಾನು ಕೊಕ್ಕರೆಯಾದೆ. ಹೇ ಭದ್ರ, ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಂದು ಹೇಳಿದೆನು.