Adhyaya 65

Verse 1

सूत उवाच । उषित्वा सप्तरात्राणि तीर्थेस्मिन्भ्रातृभिः सह । युधिष्ठिरो महातेजा गमनायोपचक्रमे

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಏಳು ರಾತ್ರಿಗಳು ವಾಸಿಸಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆ ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 2

प्रभाते विमले स्नात्वा देवीर्लिंगान्यथार्च्य च । कृत्वा प्रदक्षिणं क्षेत्रं देवीस्तोत्रं जजाप सः । प्रयाणकालेषु सदा जप्यं कृष्णेन कीर्तितम्

ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದೇವಿಯರನ್ನೂ ಲಿಂಗಗಳನ್ನೂ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ, ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಅವನು ದೇವೀಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು—ಪ್ರಯಾಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಕೀರ್ತಿಸಿದದ್ದು।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । देवि पूज्ये महाशक्ते कृष्णस्य भगिनि प्रिये । नत्वा त्वां शरणं यामि मनोवाक्कायकर्मभिः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ, ಪೂಜ್ಯಳೇ, ಹೇ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯೇ, ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯ ಭಗಿನಿಯೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮನ, ವಾಣಿ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 4

संकर्षणाभयदाने कृष्णच्छविसमप्रभे । एकानंशे महादेवि पुत्रवत्त्राहि मां शिव

ಹೇ ಸಂಕರ್ಷಣನಿಗೆ ಅಭಯದಾನ ನೀಡಿದವಳೇ, ಹೇ ಕೃಷ್ಣಛವಿಗೆ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವಳೇ, ಹೇ ಏಕಾನಂಶಾ ಮಹಾದೇವಿ, ಹೇ ಶಿವೇ! ನನ್ನನ್ನು ಪುತ್ರನಂತೆ ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 5

त्वया ततमिदं विश्वं जगदव्यक्तरूपया । इति मत्वा त्वां गतोऽस्मि शरणं त्राहि मां शुभे

ಹೇ ಶುಭೇ! ಅವ್ಯಕ್ತರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ನೀನೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವೆ—ಎಂದು ತಿಳಿದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 6

कार्यारम्भेषु सर्वेषु सानुगेन मया तव । स्व आत्मा कल्पितो भद्रे ज्ञात्वैतदनुकंप्यताम

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ನನ್ನ ಅನುಚರರೊಡನೆ ನಿನ್ನನ್ನೇ ನನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಆವಾಹಿಸಿದೆನು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಕರುಣೆ ತೋರಿಸು.

Verse 7

सूत उवाच । इति ब्रुवाणं राजानं शिरोबद्धाजलिं तदा । वायुपुत्रः प्रहस्यैव सासूयमिदमब्रवीत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ವಾಯುಪುತ್ರನು ನಗುತ್ತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯಂಗ್ಯದಿಂದ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 8

ये त्वां राजन्वदंत्येवं सर्वज्ञोऽयं युधिष्ठिरः । वृथैव वचनं तेषां यतस्त्वं वेत्सि नाण्वपि

ಓ ರಾಜನೇ! ‘ಈ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಸರ್ವಜ್ಞನು’ ಎಂದು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವವರ ಮಾತು ವ್ಯರ್ಥ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಅಣುವಷ್ಟೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 9

को हि प्रज्ञावतां मुख्यः सर्वशास्त्रविदांवरः । स्त्रीणां शरणमापद्येदृजुर्बुद्धिर्यथा भवान्

ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯನಾಗಿ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಇರುವವನು ಯಾರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಶರಣು ಸೇರುತ್ತಾನೆ—ಋಜುಬುದ್ಧಿಯೆಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ನೀನು ಮಾಡಿದಂತೆ?

Verse 10

यतस्त्वमेव वेत्सीदं सर्वशास्त्रेषु कीर्त्यते । जडेयं प्रकृतिर्मूढा यया संमोह्यते जगत्

ಯಾಕೆಂದರೆ ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿತವಾದುದನ್ನು ನೀನೇ ತಿಳಿದಿರುವೆ—ಈ ಪ್ರಕೃತಿ ಜಡವೂ ಮೋಹಿನಿಯೂ ಆಗಿದೆ; ಅವಳಿಂದಲೇ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಸಂಮೋಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 11

सचेतनं च पुरुषं प्रकृतिं च विचेतनाम् । प्राहुर्बुधा नराध्यक्ष पुंसश्चप्रकृतिः प्रिया

ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಪುರುಷನು ಚೇತನಸ್ವರೂಪಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯು ಅಚೇತನ. ಓ ನರಾಧಿಪ, ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರಿಯವೆಂದೂ ಅವರು ನುಡಿದಿದ್ದಾರೆ.

Verse 12

तत्स्वयं पुरुषो भूत्वा युधिष्ठिर वृथामते । प्रकृतिं नौषि नत्वा तां हासो मेऽतीव जायते

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ನೀನೇ ಪುರುಷನಾಗಿದ್ದರೂ—ಓ ವ್ಯರ್ಥಮತಿವೇ—ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವಳಲ್ಲೇ ಶರಣಾಗುವುದು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ನಗೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 13

आरोहयेच्छिरो नैव क्वचिद्धित्वा उपानहौ । यथा स मूढो भवति देवीभक्तिरतस्तथा

ಯೋಗ್ಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಾರೂ ಪಾದರಕ್ಷೆಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದೇ ರೀತಿ ಕೇವಲ ಪ್ರಕೃತಿ-ರೂಪ ದೇವಿಯಲ್ಲೇ ಆಸಕ್ತಿಯಾದ ಭಕ್ತಿಯೂ ಮೂಢತೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 14

यदि ते बन्दिवत्पार्थ तिष्ठेद्वाण्यनिवारिता । तत्किमर्थं महादेवं न स्तौषि त्रिपुरान्तकम्

ಓ ಪಾರ್ಥ, ನಿನ್ನ ವಾಣಿ ಬಂದಿಯಂತೆ ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಏಕೆ ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 15

अलक्ष्यमिति वा मत्वा महेशानं महामते । ततः किमर्थ दाशार्हं न स्तौषि पुरुषोत्तमम्

ಅಥವಾ, ಓ ಮಹಾಮತಿವೇ, ಮಹೇಶಾನನು ಅಲಕ್ಷ್ಯನೆಂದು ನೀನು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ದಾಶಾರ್ಹನಾದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಏಕೆ ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 16

यस्य प्रसादादस्माभिः प्राप्ता द्रुपदनंदिनी । इन्द्रप्रस्थे तथा राज्यं राजसूयस्त्वया कृतः

ಯಾರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾವು ದ್ರುಪದನಂದಿನಿ (ದ್ರೌಪದಿ) ಯನ್ನು ಪಡೆದೆಯೋ; ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ ನೀನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದೆಯೋ; ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗವನ್ನೂ ನೀನೇ ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೆ।

Verse 17

विजयेन धनुर्लब्धं जरासन्धो मया हतः । प्रत्याहर्तुं तथेच्छामः कौरवेभ्यः स्वकां श्रियम्

ವಿಜಯದಿಂದ ಧನುಸ್ಸು ದೊರಕಿತು; ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೌರವರಿಂದ ನಮ್ಮದೇ ನ್ಯಾಯವಾದ ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 18

यस्य प्रसादात्तं मुक्त्वा कृष्णं हा स्तौषि यज्जयी । अथ स्वयं कौरवाणामुत्पन्नं कुलसत्तमे

ಯಾರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನೀನು ಜಯಶೀಲನಾಗಿದ್ದೀಯೋ, ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಯ್ಯೋ! ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕುಲಸತ್ತಮನೇ, ಕೌರವರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ಕಷ್ಟವು ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಸಂಭವಿಸಿದೆ।

Verse 19

जानन्नात्मानमल्पत्वाद्बुद्धेर्न स्तौषि यादवम् । तत्किमर्थं महावीर्यं न स्तौष्यर्जुनमुत्तमम्

ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಅಲ್ಪವೆಂದು ತಿಳಿದು ನೀನು ಯಾದವ (ಕೃಷ್ಣ)ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾದರೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಹಾವೀರ್ಯಶಾಲಿ, ಪರಮೋತ್ತಮ ಅರ್ಜುನನನ್ನೂ ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 20

येन विद्धं पुरा लक्ष्यं येन कर्णादयो जिताः । येन तत्खांडवं दग्धं यज्ञे येन नृपा जिताः

ಯಾರು ಹಿಂದೆ ಗುರಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನೋ; ಯಾರು ಕರ್ಣಾದಿಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದನೋ; ಯಾರು ಆ ಖಾಂಡವ ವನವನ್ನು ದಹಿಸಿದನೋ; ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಯಾರು ರಾಜರನ್ನು ಜಯಿಸಿದನೋ—

Verse 21

श्रूयते येन विक्रम्य महेशानोऽपि निर्जितः । स्वर्लोकसंस्थितस्यास्य शरणं याहि स्तौषि च

ಅವನ ಮಹಾವಿಕ್ರಮದಿಂದ ಮಹೇಶಾನನೂ (ಶಿವನೂ) ಕೂಡ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟನೆಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಶರಣು ಹೋಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸು.

Verse 22

अथवा तेन शक्रेण राज्यं मे नार्पितं कुतः । इति मत्वा वृथैव त्वं न स्तौषि भ्रातरं मम

ಅಥವಾ ಶಕ್ರನು (ಇಂದ್ರನು) ನನಗೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂದು ನೀನು ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯಾ? ಹೀಗೆಂದುಕೊಂಡು ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 23

ततो मां वा कथं वीरं न स्तौषि त्वं युधिष्ठिर । येन त्वं रक्षितः पूर्वं लाक्षागेहाग्निमध्यतः

ಆಗ ಹೇ ವೀರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನೂ ಏಕೆ ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಹಿಂದೆ ಲಾಕ್ಷಾಗೃಹದ ಅಗ್ನಿಮಧ್ಯದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವನು ನಾನೇ ಅಲ್ಲವೇ.

Verse 24

वृक्षेणाहत्य मद्रेशो नदीं शुष्कां प्रसारितः । राजराजस्तथा येन जरासंधो निपातितः

ಮರದ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಮದ್ರೇಶನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು; ಒಣಗಿದ ನದಿಯೂ ಹರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜರಾಜನಾದ ಜರಾಸಂಧನೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಪತನಗೊಂಡನು.

Verse 25

पूर्वा दिङ्निर्जिता येन येन पूर्वं बको हतः । हिडम्बश्च महावीरः किर्मीरश्चाधुना वने

ಯಾವನಿಂದ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕು ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಯಾವನಿಂದ ಹಿಂದೆ ಬಕನು ಹತನಾದನು; ಮತ್ತು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾವೀರ ಹಿಡಂಬನೂ, ಈಗ ಕೀರ್ಮೀರನೂ ಕೂಡ (ಹತನಾದರು).

Verse 26

कालेकाले च रक्षामि त्वामेवाहं सदानुगः । न तां पश्यामि रक्षंतीं नत्वा यां स्तौषि भारत

ಓ ಭಾರತಾ! ನಾನು ಕಾಲಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ; ಸದಾ ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅನುಗಾಮಿಯಾಗಿ ಇರುವೆನು. ಆದರೂ ನೀನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸುವ ಆಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 27

अथ क्षुधाबलं ज्ञात्वा मामौदरिकसत्तमम् । क्रूरं साहसिकं चैव न स्तौषि क्षमिणां वरः

ಅಥವಾ ನನ್ನ ಕ್ಷುಧಾಜನಿತ ಬಲವನ್ನು ತಿಳಿದು—ನನ್ನನ್ನು, ಉದರಲೋಲುಪರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು—ಕ್ರೂರನೂ ಸಾಹಸಿಕನೂ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ, ಓ ಕ್ಷಮಾಶೀಲರಲ್ಲಿ ವರಾ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 28

ततः सुसंयतो भूत्वा प्रणवं समुदीरयन् । कथं न यासि मार्गे त्वं वृथालापो हि दोषभाक्

ಆದ್ದರಿಂದ ಸುಸಂಯತನಾಗಿ, ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ ಅನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ನೀನು ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ? ವ್ಯರ್ಥವಾಕ್ಯವೇ ದೋಷವನ್ನು ಹೊರುತ್ತದೆ.

Verse 29

प्रेताः पिशाचा रक्षांसि वृथालापरतं नरम् । आविशंति तदाविष्टो वक्ताबद्धं पुनः पुनः

ಪ್ರೇತಗಳು, ಪಿಶಾಚಿಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು ವ್ಯರ್ಥಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾದವನು ಮರುಮರು ಅಸಂಬದ್ಧವಾಗಿ, ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

वृथालापी यदश्नाति यत्करोति शुभं क्वचित् । प्रेतादितृप्तये सर्वमिति शास्त्रविनिश्चयः

ವ್ಯರ್ಥವಾಕ್ಯನಾದವನು ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೋ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾಡುವ ಶುಭಕರ್ಮವೇ ಆಗಲಿ—ಶಾಸ್ತ್ರನಿಶ್ಚಯದಂತೆ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರೇತಾದಿಗಳ ತೃಪ್ತಿಗೇ ಸೇರುತ್ತದೆ.

Verse 31

नायं तस्यास्ति वै लोकः कुत एव परो भवेत् । तस्माद्विजानता यत्नात्त्याज्यमेव वृथा वचः

ಅಂತಹವನಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕಲ್ಯಾಣವಿಲ್ಲ; ಇನ್ನೂ ಪರಲೋಕ ಹೇಗೆ ಸಿಗುವುದು? ಆದ್ದರಿಂದ ತಿಳಿದವನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವ್ಯರ್ಥ ವಚನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 32

एवं संस्मारितोऽपि त्वं यदि भूयः प्रवर्तसे । भूताविष्टश्चिकित्स्यो नो विविधैरौषधैर्भवान्

ಈ ರೀತಿ ನೆನಪಿಸಿದರೂ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಭೂತಾವಿಷ್ಟನಂತೆ ತಿಳಿದು ವಿವಿಧ ಔಷಧಗಳಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ।

Verse 33

सूत उवाच । इति प्रवर्णितां श्रुत्वा भीमसेनेन भारतीम् । पटीमिव प्रविततां विहस्याह युधिष्ठिरः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಭೀಮಸೇನನು ಹೀಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ವಾಣಿಯನ್ನು, ಬಟ್ಟೆಯಂತೆ ಹರಡಿರುವುದಾಗಿ ಕೇಳಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು।

Verse 34

नूनं त्वमल्पविज्ञानो वेदाधीतास्त्वया वृथा । मातरं सर्वभूतानामंबिकां यन्न मन्यसे

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಅಲ್ಪ; ನಿನ್ನ ವೇದಾಧ್ಯಯನವೂ ವ್ಯರ್ಥ—ಏಕೆಂದರೆ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಜನನಿಯಾದ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನೀನು ತಾಯಿಯಾಗಿ ಮನಸಲ್ಲಿಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 35

स्त्रीपक्ष इति मत्वा तामवजानासि भोः कथम् । स्त्री सती न प्रणम्या किं त्वया कुन्ती वृकोदर

‘ಅವಳು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಪಕ್ಷ’ ಎಂದುಕೊಂಡು ನೀನು ಅವಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತೀಯ? ಓ ವೃಕೋದರಾ! ಸತೀಸ್ತ್ರೀಯಿಗೆ ನೀನು ನಮಸ್ಕರಿಸಬಾರದೇ—ಹಾಗಾದರೆ ಕುಂತಿಯೇನು?

Verse 36

यदि न स्यान्महामाया ब्रह्मविष्णुशिवार्चिता । तव देहोद्भवः पार्थ कथं स्यात्तत्त्वतो वद

ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವರಿಂದ ಆರಾಧಿತ ಮಹಾಮಾಯೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಪಾರ್ಥ, ನಿನ್ನ ದೇಹೋದ್ಭವ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ತತ್ತ್ವತಃ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 37

ईश्वरः परमात्मा तां त्यक्तुं शक्तः कथं न हि । पुनर्भेजे यतो देवीं तेन मन्ये महोर्जिताम्

ಈಶ್ವರನು, ಪರಮಾತ್ಮನು, ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಹೇಗೆ ಅಶಕ್ತನಾಗಬಹುದು? ಆದರೂ ಆತನು ಮತ್ತೆ ದೇವಿಯನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ, ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಪರಮ ಮಹಾಬಲವಂತಿ ಎಂದು ಮನ್ಯೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 38

वासुदेवोऽपि नित्यं तां स्तौति शक्तिं परात्पराम् । अहं यदि चिकित्स्यः स्यां चिकित्स्यः सोऽपि किं भवान्

ವಾಸುದೇವನೂ ನಿತ್ಯ ಆ ಪರಾತ್ಪರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ‘ಚಿಕಿತ್ಸ್ಯ’ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಅವನೂ ‘ಚಿಕಿತ್ಸ್ಯ’; ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಏನು?

Verse 39

नैवं भूयः प्रवक्तव्यं मौर्ख्यात्प्रति महेश्वरीम् । भूमौ निपत्य शरणं याहि चेत्सुखमिच्छसि

ಮಹೇಶ್ವರಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಡ. ಸುಖ-ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವಳ ಶರಣಾಗು।

Verse 40

भीम उवाच । सर्वोपायैर्बोधयंति चाटा हस्तगतं नरम् । इदमेवौषधं तत्र तैः सार्धं जल्पनं न हि

ಭೀಮನು ಹೇಳಿದನು—ಚಾಟುಗಾರರು ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ‘ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ’. ಅಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಔಷಧ—ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡದೇ ಇರುವುದು।

Verse 41

मुण्डे मुण्डे मतिर्भिन्ना सत्यमेतन्नृप स्फुटम् । स्वाभीष्टं कुरुते सर्वः कुर्मोऽभीष्टं वयं तथा

ಓ ರಾಜನೇ, ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಸತ್ಯ—ಪ್ರತಿ ತಲೆಯಲ್ಲೂ ಮತಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ನಾವೂ ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

Verse 42

नागायुतसमप्राणो वायुपुत्रो वृकोदरः । न स्त्रियं शरणं गच्छेद्वाङ्मात्रेण कथंचन

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳ ಬಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಪ್ರಾಣಬಲವಿರುವ ವಾಯುಪುತ್ರ ವೃಕೋದರನು ಯಾವತ್ತೂ ಸ್ತ್ರೀಯ ಶರಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು—ಮಾತಿನ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 43

इत्युक्त्वा वचनं भीमो ह्यनुवव्राज तं नृपम् । राजापि सानुगो यातो न साध्विति मुहुर्ब्रुवन्

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಭೀಮನು ಆ ರಾಜನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದನು. ರಾಜನೂ ತನ್ನ ಅನುಚರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, “ಇದು ಸಾಧುವಲ್ಲ” ಎಂದು ಮರುಮರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 44

ततः क्षणेन विकलस्त्वितश्चेतश्च प्रस्खलत् । उवाच वचनं भीमः सुसंभ्रांतो नृपं प्रति

ಆಮೇಲೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ತಡಬಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಬಹಳ ಆತಂಕಗೊಂಡ ಭೀಮನು ರಾಜನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 45

धर्मराज महाबुद्धे पश्य मां नृपसत्तम । चक्षुर्भ्यां नैव पश्यामि वैकल्यं किमिदं मम

ಹೇ ಧರ್ಮರಾಜ, ಹೇ ಮಹಾಬುದ್ಧಿ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ! ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ನನಗೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ವೈಕಲ್ಯವೇನು?

Verse 46

राजोवाच । भीमभीम ध्रुवं देवी कुपिता ते महेश्वरी । तेन नष्टे चक्षुषी ते महासाहसवल्लभ

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭೀಮ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಹೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ; ಆದಕಾರಣ, ಹೇ ಮಹಾಸಾಹಸಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ।

Verse 47

तत्सांप्रतमभिप्रैहि शरणं परमेश्वरीम् । पुनः प्रसन्ना ते दद्यात्कदाचिन्नयने पुनः

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪರಮೇಶ್ವರಿಯ ಶರಣು ಸೇರು; ಅವಳು ಪುನಃ ಪ್ರಸನ್ನಳಾದರೆ, ಯಾವುದೋ ದಿನ ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ದಯಪಾಲಿಸಬಹುದು।

Verse 48

भीम उवाच । अहमप्यंग जानामि समो देव्या न कश्चन । प्रभावप्रत्ययार्थं हि सदा निन्दामि तां पुनः

ಭೀಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಿತ್ರ, ದೇವಿಗೆ ಸಮಾನನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ನಾನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಅವಳ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ದೃಢಪಡಿಸಲು ನಾನು ಮರುಮರು ಅವಳನ್ನು ನಿಂದಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 49

तस्मात्प्रभावं दृष्ट्वैवं निपत्य वसुधातले । मनोवाग्बुद्धिभिर्नत्वा शरणं स्तौमि मातरम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ಮನಸ್ಸು-ವಾಣಿ-ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಾತೆಯನ್ನು ಶರಣಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 50

सूत उवाच । इत्युक्त्वा भ्रातरं ज्येष्ठं साष्टांगं प्रणिपत्य च । गत्वैव देव्याः शरणं भीमस्तुष्टाव मातरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಭೀಮನು ತನ್ನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಸಹೋದರನಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ದೇವಿಯ ಶರಣಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾತೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 51

भीम उवाच । सर्वभूतांबिके देवि ब्रह्मांडशतपूरके । बालिशं बालकं स्वीयं त्राहित्राहि नमोऽस्तु ते

ಭೀಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಅಂಬಿಕೆ, ಶತ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸುವವಳೇ! ನಿನ್ನದೇ ಆದ ಈ ಮೂಢ ಬಾಲಕನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು; ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 52

त्वं ब्राह्मी ब्रह्मणः शक्तिर्वैष्णवी त्वं च शांभवी । त्रिमूर्तिः शक्तिरूपा त्वं रक्षरक्ष नमोऽस्तु ते

ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮೀ—ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಕ್ತಿ; ನೀನು ವೈಷ್ಣವೀ ಮತ್ತು ಶಾಂಭವೀ ಕೂಡ. ನೀನು ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಯ ಶಕ್ತಿರೂಪಿಣಿ—ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು; ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 53

त्वमैन्द्री च त्वमाग्नेयी त्वं याम्या त्वं च नैरृती । त्वं वारुणी त्वं वायव्या त्वं कौबेरी नमोऽस्तु ते

ನೀನು ಐಂದ್ರಿ, ನೀನು ಆಗ್ನೇಯಿ; ನೀನು ಯಾಮ್ಯಾ ಮತ್ತು ನೈಋತಿ. ನೀನು ವಾರುಣಿ, ನೀನು ವಾಯವ್ಯಾ, ನೀನು ಕೌಬೇರಿ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 54

ऐशानि देवि वाराहि नारसिंहि जयप्रदे । कौमारि कुलकल्याणि कृपेश्वरि नमोऽस्तु ते

ಹೇ ದೇವಿ ಐಶಾನಿ, ವಾರಾಹಿ, ನಾರಸಿಂಹಿ—ಜಯಪ್ರದಾಯಿನಿ! ಹೇ ಕೌಮಾರಿ, ಕುಲಕಲ್ಯಾಣಿನಿ, ಕೃಪಾಧೀಶ್ವರಿ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 55

त्वं सूर्ये त्वं तथा सोमे त्वं भौमे त्वं बुधे गुरौ । त्वं शुक्रे त्वं स्थिता राहौ त्वं केतुषु नमोऽस्तु ते

ನೀನು ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಸೋಮನಲ್ಲಿ; ನೀನು ಭೌಮ, ಬುಧ ಮತ್ತು ಗುರುನಲ್ಲಿ. ನೀನು ಶುಕ್ರನಲ್ಲಿ; ನೀನು ರಾಹುವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿ, ಕೇತುಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವೆ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 56

वससि ध्रुवचक्रे त्वं मुनिचक्रे च ते स्थितिः । भचक्रेषु खचक्रेषु भूचक्रे च नमोऽस्तु ते

ಹೇ ದೇವಿ! ನೀ ಧ್ರುವಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಮುನಿಚಕ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ನಕ್ಷತ್ರಚಕ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶಮಂಡಲಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಭೂಚಕ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 57

सप्तद्वीपेषु त्वं देवि समुद्रेषु च सप्तसु । सप्तस्वपि च पातालेष्ववसंस्थे नमोऽस्तु ते

ಹೇ ದೇವಿ! ನೀ ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವೆ. ಏಳು ಪಾತಾಳಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೀ ವಾಸಿಸುತ್ತೀಯೆ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 58

त्वं देवि चावतारेषु विष्णोः साहाय्यकारिणी । विष्णुनाभ्यर्थ्यसे तस्मात्त्राहि मातर्नमोऽस्तु ते

ಹೇ ದೇವಿ! ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅವತಾರಗಳಲ್ಲಿ ನೀ ಸಹಾಯಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಇರುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಷ್ಣುವೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಹೇ ಮಾತೆ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 59

चतुर्भुजे चतुर्वक्त्रे फलदे चत्वरप्रिये । चराचरस्तुते देवि चरणौ प्रणमामि ते

ಹೇ ಚತುರ್ಭುಜೇ, ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರೇ, ಫಲಪ್ರದೇ, ಚತ್ವರಪ್ರಿಯೇ ದೇವಿ! ಚರಾಚರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 60

महाघोरे कालरात्रि घंटालि विकटोज्वले । सततं सप्तमीपूज्ये नेत्रदे शरणं भव

ಹೇ ಮಹಾಘೋರೇ ಕಾಲರಾತ್ರೀ, ಘಂಟಾಮಾಲಾಧಾರಿಣೀ, ವಿಕಟೋಜ್ವಲೇ! ಸದಾ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯೇ, ಹೇ ನೇತ್ರದೇ—ನನಗೆ ಶರಣಾಗು.

Verse 61

मेरुवासिनि पिंगाक्षि नेत्रत्राणैककारिणि । हुंहुंकारध्वस्तदैत्ये शरण्ये शरणं भव

ಹೇ ಮೇರುವಾಸಿನಿ, ಹೇ ಪಿಂಗಾಕ್ಷಿ, ನೇತ್ರರಕ್ಷಣೆಯೇ ಏಕಕಾರ್ಯವಿರುವವಳೇ! ‘ಹುಂ ಹುಂ’ ನಾದದಿಂದ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದ ಶರಣ್ಯೇ—ನೀನೇ ನನಗೆ ಶರಣವಾಗು।

Verse 62

महानादे महावीर्ये महा मोहविनाशिनि । महाबन्धापहे देवि देहि नेत्रत्रयं मम

ಹೇ ಮಹಾನಾದಿನಿ, ಹೇ ಮಹಾವೀರ್ಯವತಿ, ಹೇ ಮಹಾಮೋಹವಿನಾಶಿನಿ! ಹೇ ದೇವಿ, ಮಹಾಬಂಧಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವವಳೇ—ನನಗೆ ನೇತ್ರತ್ರಯ (ತ್ರಿವಿಧ ದೃಷ್ಟಿ) ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 63

सर्वमंगलमंगल्या यदि त्वं सत्यतोंबिके । ततो मे मंगलं देहि नेत्रदानान्नमोस्तु ते

ಹೇ ಅಂಬಿಕೆ, ನೀನು ಸರ್ವಮಂಗಳಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಂಗಳಸ್ವರೂಪಿಣಿ; ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ತಾಯಿಯಾದರೆ ನನಗೆ ಮಂಗಳವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ನೇತ್ರದಾನಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 64

यदि सर्वकृपालुभ्यः सत्यतस्त्वं कृपावती । ततः कृपां कुरु मयि देहि नेत्रे नमोऽस्तु ते

ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಲ್ಲ ದೀನರ ಮೇಲೂ ಕರುಣೆ ತೋರುವ ಕೃಪಾವತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ಮಾಡು—ನನಗೆ ನೇತ್ರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 65

पापोयमिति यद्देवि प्रकुप्यसि वृथैव तत् । त्वं मां मोहयसि त्वेवं न ते तत्किं नमोऽस्तु ते

ಹೇ ದೇವಿ, ‘ಇವನು ಪಾಪಿ’ ಎಂದುಕೊಂಡು ನೀನು ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ಆ ಕೋಪ ವ್ಯರ್ಥವೇ; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುತ್ತೀ—ಅದು ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವವಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 66

स्वयमुत्पाद्य यो रेणुं वेष्टितस्तेन कुप्यति । तथा कुप्यसि मे मातरनाथस्यास्य दर्शय

ತಾನೇ ಧೂಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಅದೇ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವವನಂತೆ, ಹೇ ಮಾತೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡಿರುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ನಾಥನ ಈ ದರ್ಶನವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು।

Verse 67

इति स्तुता पांडवेन देवी कृष्णच्छविच्छविः । रामा रामाभिवदना प्रत्यक्षा समजायत

ಪಾಂಡವನು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣವರ್ಣದ ದೀಪ್ತಿಯುಳ್ಳ ದೇವಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಂತೆ ರಮಣೀಯಳಾಗಿ, ರಮ್ಯಮುಖಶೋಭೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು।

Verse 68

विद्युत्कोटिसमाभास मुकुटेनातिशोभिता । सूर्यबिंबप्रभाभ्यां च कुण्डलाभ्यां विभूषिता

ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಮಿಂಚಿನ ಕాంతಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮುಕುಟದಿಂದ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭಿತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಸೂರ್ಯಬಿಂಬದ ಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಜೋಡಿ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 69

प्रवाहेनेव हारेण सुरनद्या विराजिता । कल्पद्रुमप्रसूनैश्च पूर्णावतंसमंडिता

ಅವಳು ದೇವನದಿಯಂತೆ ವಿರಾಜಮಾನಳಾಗಿದ್ದಳು, ಹರಿವಿನಂತೆ ಕಾಣುವ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದಂತಿತ್ತು; ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆವತಂಸಗಳಿಂದ (ಕರ್ಣಪುಷ್ಪಾಭರಣಗಳಿಂದ) ಸುಶೋಭಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 70

दन्तेन्दुकांतिविध्वस्तभक्तमोहमहाभया । खड्गचर्मशूलपात्रचतुर्भुजविराजिता

ಅವಳ ದಂತಗಳ ಚಂದ್ರಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಭಕ್ತರ ಮೋಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಹಾಭಯವು ನಾಶವಾಯಿತು. ಅವಳು ಖಡ್ಗ, ಚರ್ಮ, ಶೂಲ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಚತುರ್ಭುಜಳಾಗಿ ಶೋಭಿಸಿದಳು।

Verse 71

वाससा तडिदाभेन मेघलेखेव वेष्टिता । मालया सुममालिन्या भ्राजिता सालिमालया

ಅವಳು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿದ್ದಳು; ಮೇಘರೇಖೆಯಂತೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಂತಿತ್ತು. ಸುಗಂಧ ಸుమನಗಳ ಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ಕుసುಮಮಾಲೆಯ ಕాంతಿಯಿಂದ ದಿವ್ಯವಾಗಿ ಭಾಸಿಸಿದಳು.

Verse 72

सतां शरणदाभ्यां च पद्भ्यां नूपुरराजिता । जयेति पुष्पवर्षैश्च शक्राद्यैरभिपूजिता

ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಶರಣ ನೀಡುವ ಅವಳ ಪಾದಗಳು ಹೊಳೆಯುವ ನೂಪುರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ‘ಜಯ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

Verse 73

गणैर्देवीभिराकीर्णा शतपद्मैर्महामलैः । तां तादृशीं व्योम्नि दृष्ट्वा मातरं व्योमवाहिनीम्

ದೇವೀಗಣಗಳಿಂದ ಆಕೀರ್ಣಳಾಗಿ, ಮಹಾ ನಿರ್ಮಲ ಶತಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ—ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ವ್ಯೋಮದಲ್ಲಿ ಕಂಡು,

Verse 74

भूमौ निपत्य राजेंद्रो नमोनम इति स्थितः । भीमोपि मातरं दृष्ट्वा यथा बालोऽभिधावति

ರಾಜೇಂದ್ರನು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು ‘ನಮೋ ನಮಃ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು. ಭೀಮನೂ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಮಗು ಓಡುವಂತೆ ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು.

Verse 76

प्रणिपत्य नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं मुहुर्जगौ । प्रसीद देवि पद्माक्षि पुनर्मातः प्रसीद मे

ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಅವನು ಮರುಮರು ಹೇಳಿದನು—‘ನಮಸ್ಕಾರ ನಿನಗೆ, ನಮಸ್ಕಾರ ನಿನಗೆ!’ ‘ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು, ಹೇ ಪದ್ಮಾಕ್ಷಿ ದೇವಿ; ಮತ್ತೆ, ಹೇ ತಾಯಿ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು.’

Verse 77

पुनः प्रसीद पापस्य क्षमाथीले प्रसीद मे

ಹೇ ಪಾಪಿಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ಹೇ ಕ್ಷಮಾ-ನಿಧಿಯೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು.

Verse 78

एवं स्तुता भगवती स्वयमुत्थाय पार्थिवम् । भीमं चोत्संगमारोप्य कृपयेदं वचोऽब्रवीत्

ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭಗವತಿ ತಾವೇ ಎದ್ದು ರಾಜನನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಭೀಮನನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 79

तथा सम्मुखमाधावज्जय मातरिति ब्रुवन् । दर्शनेनैव देव्याश्च शुभनेत्रत्रयस्तदा

ಅವನು ‘ಜಯ ಮಾತೆ!’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ನೇರವಾಗಿ ಅವಳ ಎದುರಿಗೆ ಓಡಿದನು; ದೇವಿಯ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಶುಭ ತೃತೀಯ ನೇತ್ರ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

Verse 80

नाहं कोपं यत्र तत्र दर्शयामि वृकोदर । त्वं तु प्रमाणपुरुषस्त्वत्तः क्रोधमदर्शयम्

ಹೇ ವೃಕೋದರ (ಭೀಮ), ನಾನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅಕಾರಣವಾಗಿ ಕೋಪ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀನು ಪ್ರಮಾಣಪುರುಷನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಮೂಲಕ ಈ ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆನು.

Verse 81

नैतत्प्रियं च कृष्णस्य भ्रातुर्मे क्रोधमाचरम् । भवन्तो वासुदेवस्य यत्र प्राणा बहिश्चराः

ನನ್ನ ಸಹೋದರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಈ ಕ್ರೋಧಪ್ರದರ್ಶನ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾನು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಧರಿಸಿದೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ವಾಸುದೇವನ ಪ್ರಾಣಗಳಂತೆ—ಅವನ ಜೀವಂತ ವಿಸ್ತಾರಗಳಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀರಿ.

Verse 83

त्वं च निन्दसि मां नित्यं तच्च जाने वृकोदर । मत्प्रभावपरिज्ञानहेतवे कीदृशस्त्विति

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ನಿಂದಿಸುತ್ತೀಯೆ—ಅದನ್ನೂ ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ, ಓ ವೃಕೋದರ. ನನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಅರಿಯಿಸುವುದಕ್ಕೇ ಇದು—‘ಇವಳು ಎಂಥ ಸತ್ತ್ವ?’

Verse 84

तदेवं नैव भूयस्ते प्रकर्तव्यं कथंचन । अक्षिक्षेपो हि पूज्यानामावहत्यधिकं रुजम्

ಆದುದರಿಂದ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಇದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಡಬೇಡ. ಪೂಜ್ಯರ ಮೇಲಿನ ಅವಹೇಳನ ಮಹಾ ನೋವು ಮತ್ತು ಅನರ್ಥವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.

Verse 85

तदिदानीं सर्वमेवं क्षन्तव्यं च परस्परम् । यच्च ब्रवीमि त्वां वीर तन्निशामय भारत

ಆದುದರಿಂದ ಈಗ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಸ್ಪರ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು. ಓ ವೀರ, ಓ ಭಾರತ—ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 86

यदा यदा हि धर्मस्य ग्लानिराविर्भवेद्धरिः । तदातदावतीर्याहं विष्णोरस्य सहायिनी

ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಗ್ಲಾನಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೋ, ಆಗ ಹರಿ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಅವತರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಹಾಯಿನಿ, ಸಹಚರಿಯಾಗಿ.

Verse 87

इदानीं च हरिर्जातो वसुदेवसुतो भुवि । अहं च गोपनन्दस्य एकानंशाभिधा सुता

ಈಗ ಹರಿ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನಾನೂ ಗೋಪನಂದನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ‘ಏಕಾನಂಶಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಜನಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 88

तद्यथा भगवान्कृष्णो मम भ्राताभिपूजितः । भवन्तोऽपि तथा मह्यं भ्रातरः पांडवा सदा

ನನ್ನ ಸಹೋದರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿತನಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಹೇ ಪಾಂಡವರೇ, ನೀವೂ ಸದಾ ನನಗೆ ಸಹೋದರರಾಗಿರಿ—ನನ್ನ ಗೌರವ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿರಿ।

Verse 89

ये भीमभगिनीत्येवं मां स्तोष्यंति नरोत्तमाः । आबाधा नाशयिष्यामि तेषां हर्षसमन्विता

‘ಭೀಮನ ಸಹೋದರಿ’ ಎಂದು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ನರೋತ್ತಮರ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ನಾನು ಹರ್ಷದಿಂದ ನಾಶಮಾಡುವೆನು।

Verse 90

त्वं च भ्रातुर्जयं वीर प्रदास्यसि महारणे । भुजयोस्ते वसिष्यामि धार्तराष्ट्रनिपातने

ಮತ್ತು ಹೇ ವೀರನೇ, ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸಹೋದರರಿಗೆ ಜಯವನ್ನು ನೀಡುವೆ. ಧಾರ್ತರಾಷ್ಟ್ರರ ಪತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆ ವಾಸಿಸುವೆನು—ನಿನ್ನ ಬಲವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾ।

Verse 91

कृत्वा राज्यं च वर्षाणि षट्त्रिंशत्तदनन्तरम् । महाप्रस्थानधर्मेण पृथिवीं परिचरिष्यथ

ಮೂವತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಿದ ಬಳಿಕ, ನಂತರ ಮಹಾಪ್ರಸ್ಥಾನಧರ್ಮದಂತೆ ನೀವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುವಿರಿ—ತೀರ್ಥಸೇವೆ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ।

Verse 92

अस्मिन्नेव ततो देशे लोहोनाम महासुरः । भवतां न्यस्तशस्त्राणां वधार्थं प्रक्रमिष्यति

ಆಮೇಲೆ ಇದೇ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ಲೋಹ’ ಎಂಬ ಮಹಾಸುರನು, ನೀವು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಇಳಿಸಿಟ್ಟಿರುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

ततस्तं सर्वभूतानामवध्यं भवतां कृते । अन्धं कृत्वा पातयिष्ये ततो यूयं प्रयास्यथ

ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ, ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೂ ಅವಧ್ಯನಾದ ಅವನನ್ನು ನಾನು ಅಂಧತ್ವದಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುವೆನು; ಅನಂತರ ನೀವು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಿರಿ.

Verse 94

निस्तीर्य च हिमं सर्वं निमग्नाः बालुकार्णवे । स्वर्गं यास्यति राजैकः सशरीरो गमिष्यति

ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಿಮಾವೃತ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದಾಟಿ, ನಂತರ ಮರಳಿನ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ರಾಜನು ಒಬ್ಬನೇ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವನು—ದೇಹಸಹಿತವೇ ಗಮಿಸುವನು.

Verse 95

अन्धो यत्र कृतो लोहो लोहाणाभिधया पुरम् । भविष्यति च तत्रैव स्थास्येऽहं कलया सदा

ಲೋಹನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಅಂಧನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಯಿತೋ, ಅಲ್ಲಿ ‘ಲೋಹಾಣಾ’ ಎಂಬ ನಗರವು ಉಂಟಾಗುವುದು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ನನ್ನ ಕಲೆಯ (ಅಂಶಶಕ್ತಿ) ಮೂಲಕ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುವೆನು.

Verse 96

ततः कलियुगे प्राप्ते केलो नाम भविष्यति । मम भक्तस्तस्य नाम्ना भाव्या केलेश्वरीत्यहम्

ನಂತರ ಕಲಿಯುಗವು ಬಂದಾಗ ‘ಕೇಲೋ’ ಎಂಬ ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ಇರುವುನು; ಅವನ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ನಾನು ‘ಕೇಲೇಶ್ವರಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವೆನು.

Verse 97

वैलाकश्चापरो भक्तो भविष्यति ममोत्तमः । तस्याराधनतः ख्यातिं प्रयास्यामि कलौ युगे

ಮತ್ತೊಂದು ‘ವೈಲಾಕ’ ಎಂಬ ಭಕ್ತನು ಉಂಟಾಗುವನು, ನನ್ನ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ಅವನ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ನಾನು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು.

Verse 98

लोहाणासंस्थितां चैव येर्चयिष्यंति मां जनाः । श्रद्धया सितसप्तम्यां तैश्च सर्वत्र पूजिता

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುಕ್ಲ ಸಪ್ತಮಿಯಂದು ಲೋಹಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಆರಾಧಿಸುವರೋ, ಅವರಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪೂಜಿತನಾಗುವೆನು.

Verse 99

अंधानां च प्रदास्यामि भावीनि नयनान्यहम् । तस्मिन्दिने तर्पिताहं भक्तिभावेन पांडव

ನಾನು ಅಂಧರಿಗೆ ಸಹ ಮುಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೇತ್ರಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡುವೆನು. ಹೇ ಪಾಂಡವ, ಆ ದಿನ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗುವೆನು.

Verse 100

पादांगुष्ठेन च भवांस्तत्र कुंडं विधास्यति । सर्वतीर्थस्नान तुल्यं तत्र स्नानं च तद्दिने

ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಾದಾಂಗುಷ್ಠದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವೆ. ಆ ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುವುದು ಸರ್ವತೀರ್ಥಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನ.

Verse 101

मत्स्यानां नेत्रनेत्रस्थतेजस्तन्मात्रमुत्तमम् । उद्धृत्य योजयिष्यामि प्रत्यक्षं तद्भविष्यति

ಮೀನುಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿರುವ ಆ ಪರಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತೇಜಸ್ಸಿನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ನಾನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವೆನು; ಆಗ ಅದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವುದು.

Verse 102

एवं मम महास्थानं कलौ ख्यातं भविष्यति

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ಮಹಾಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವು ಖ್ಯಾತಿಯಾಗುವುದು.

Verse 103

लोहाणाख्यं महाबाहो नाम केलेश्वरीति च । दुर्गमाख्यं ततो हत्वा अस्मिन्क्षेत्रे च भारत

ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ ಭಾರತ! ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ‘ಕೇಲೇಶ್ವರಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಲೋಹಾಣಾ ಹಾಗೂ ‘ದುರ್ಗಮ’ ಎಂಬ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ…

Verse 104

दुर्गा नाम भविष्यामि महीसागरपूर्वतः । धर्मारण्ये वसिष्यामि भवतां त्राणकारणात्

ಮಹೀಸಾಗರದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಾನು ‘ದುರ್ಗಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗುವೆನು; ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೇ ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆನು।

Verse 105

धर्मारण्ये स्थितां चैव येऽर्चयिष्यंति मानवाः । आश्विने मासि चैत्रे वा नवम्यां शुक्लपक्षके ऽ

ಧರ್ಮಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಮಾನವರು ಅರ್ಚಿಸುವರೋ—ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದಲ್ಲಾಗಲಿ ಚೈತ್ರದಲ್ಲಾಗಲಿ—ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ನವಮಿಯಲ್ಲಿ…

Verse 106

स्नात्वा महीसागरे च तेषां दास्यामि वांछितम् । विधिना येऽर्चयिष्यंति मां च श्रद्धास मन्विताः

ಮಹೀಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ವಾಂಛಿತವನ್ನು ನೀಡುವೆನು—ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವರಿಗೆ।

Verse 107

पुत्रपौत्रान्प्रदास्यामि स्वर्गं मोक्षं न संशयः । प्रवेशे च कलेः काले भवतां वंशसंभवः । वत्सराजः पांडवानां तोषयिष्यति यत्नतः

ನಾನು ಪುತ್ರಪೌತ್ರರನ್ನು ನೀಡುವೆನು; ಸ್ವರ್ಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ಸಹ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಕಲಿಯ ಪ್ರವೇಶಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ವತ್ಸರಾಜನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಾಂಡವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ (ಸತ್ಕರಿಸಿ) ಗೌರವಿಸುವನು.

Verse 108

यस्य नाम्ना ततः ख्याता भविष्यामि कलौ युगे । वत्सेश्वरीति वत्सस्य राज्ञः सर्वार्थदायिनी

ಅನಂತರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನ ನಾಮದಿಂದಲೇ ‘ವತ್ಸೇಶ್ವರಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವೆನು; ವತ್ಸರಾಜನಿಗೆ ಸರ್ವಾರ್ಥಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡುವೆನು।

Verse 109

मत्प्रसादात्स राजा वै भवनोत्तापकारिणीम् । अट्टालयांनाम तदा राक्षसीं निहनिष्यति

ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಆ ರಾಜನು ಆಗ ನಿವಾಸಗಳಿಗೆ ದಹನಪೀಡೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ‘ಅಟ್ಟಾಲಯಾ’ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವನು।

Verse 110

तस्याश्चापि वधस्थानमट्टालजमिति स्थितम् । भविष्यति पुरं तत्र मां च संस्थापयिष्यति

ಅವಳ ವಧಸ್ಥಳವು ‘ಅಟ್ಟಾಲಜ’ ಎಂದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುರವು ಉಂಟಾಗುವುದು; ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುವನು।

Verse 111

अट्टालयाजग्रामे मामर्चयिष्यंति ये जनाः । वत्सेश्वरीं सिताष्टम्यामाश्विने तैः सदार्चिता

‘ಅಟ್ಟಾಲಯಾಜ’ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಆಶ್ವಿನ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ಅಷ್ಟಮಿಯಂದು ವತ್ಸೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವ ಜನರಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ಪೂಜಿತಳಾಗಿರುವೆನು।

Verse 112

वत्सेश्वरीं च ये देवीं पूजयिष्यंति मानवाः । तेषां सर्वफलावाप्तिर्भविष्यति न संशयः

ವತ್ಸೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮಾನವರಿಗೆ ಸರ್ವಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿ ಆಗುವುದು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 113

इत्थमट्टालये वासो लोहाणे च भविष्यति । धर्मारण्ये महाक्षेत्रे महीसागरसंनिधौ

ಇಂತೆಯೇ ನನ್ನ ವಾಸವು ಅಟ್ಟಾಲಯದಲ್ಲಿಯೂ ಲೋಹಾಣದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಭವಿಸುವುದು—ಧರ್ಮಾರಣ್ಯವೆಂಬ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಸಾಗರದ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ।

Verse 114

मम लोकहितार्थाय लोहस्य च निशम्यताम् । अधीकृतो मया लोहो बह्वीस्तप्तां तपः समाः

ಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಲೋಹನ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಕೇಳಿರಿ. ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ತಪಸ್ಸಿನ ನಂತರ ನಾನು ಲೋಹನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದೆನು।

Verse 115

वृत्रासुर इवाजेयो लोकानुत्सादयिष्यति । तं च विश्वपतिर्धीमानवतीर्य बुधो हरिः

ಅವನು ವೃತ್ರಾಸುರನಂತೆ ಅಜೇಯನಾಗಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪೀಡಿಸಿ ನಾಶಮಾಡುವನು; ಆದರೆ ವಿಶ್ವಪತಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹರಿ ಅವತರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ದಮನ ಮಾಡುವನು।

Verse 116

यत्र हंता तत्र ग्रामं लोहाटीति भविष्यति । गयोनाम महादैत्यो भवतां विघ्नकृत्तदा

ಯಲ್ಲಿ ಆ ಶತ್ರುವಿನ ಹಂತಾ ಇರುವನೋ, ಆ ಗ್ರಾಮವು ‘ಲೋಹಾಟೀ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು. ಆಗ ‘ಗಯ’ ಎಂಬ ಮಹಾದೈತ್ಯನು ನಿಮಗೆ ವಿಘ್ನಕರ್ತನಾಗುವನು.

Verse 117

प्रस्थाने लोहवद्भावी करिष्ये तं नपुंसकम् । गयत्राडेति मां तत्र पूजयिष्यंति मानवाः

ಪ್ರಸ್ಥಾನದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಲೋಹನಂತೆ ರೂಪಧರಿಸಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನಪುಂಸಕನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವೆನು; ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ‘ಗಯತ್ರಾಡ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವರು.

Verse 118

ग्रामं चापि गयत्राडं तत्र ख्यातं भविष्यति । गयत्राडे गयत्राडां येऽर्चयिष्यंति मानवाः

ಆ ಗ್ರಾಮವೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ‘ಗಯತ್ರಾಡ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು. ಗಯತ್ರಾಡದಲ್ಲಿ ಗಯತ್ರಾಡಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವ ಮಾನವರು…

Verse 119

माघाष्टम्यां न शिष्यंति तस्य सर्वेऽप्युपद्रवाः । ये च मां कोपयिष्यंति पांडवाराधितां सदा

ಮಾಘಾಷ್ಟಮಿಯಂದು ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಉಪದ್ರವಗಳು ಮತ್ತು ಕಷ್ಟಗಳು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪಾಂಡವರು ಸದಾ ಆರಾಧಿಸುವ ನನ್ನನ್ನು ಕೋಪಗೊಳಿಸುವವರು,

Verse 120

तेषां पुंस्त्वं हरिष्यामि महारौद्राधितिष्ठति । परिवारश्च मे चात्र षण्ढः सर्वो भविष्यति

ಅವರ ಪುಂಸ್ತ್ವವನ್ನು ನಾನು ಹರಣಮಾಡುವೆನು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮಹಾರೌದ್ರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿವಾರವೂ ಷಣ್ಢ-ಸದೃಶವಾಗುವುದು.

Verse 121

तस्मिन्कलियुगे घोरे रौद्रे रुद्रेऽतिनिर्घृणे । एवं तृतीयं तन्मह्यं स्थानमत्र भविष्यति

ಆ ಭಯಂಕರ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ—ರೌದ್ರ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಅತಿನಿರ್ಘೃಣ—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೂರನೇ ಮಹಾನ್ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಾನವು ಉದ್ಭವಿಸುವುದು.

Verse 122

भवत्सु च स्वर्गतेषु गयोऽपि सुमहत्तपः । तप्त्वा प्राप्य पुनः पुंस्त्वं लोकान्संपीडयिष्यति

ನೀವು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ, ಗಯನೂ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಪುಂಸ್ತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು, ನಂತರ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪೀಡಿಸುವನು.

Verse 123

गयातीर्थं गतं तं च गयाध्वंसनकाम्यया । बुध एव जगत्स्वामी तत्र तं सूदयिष्यति

ಅವನು ಗಯಾತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗಯಾ (ಶತ್ರು)ನ ನಾಶವನ್ನು ಬಯಸುವಾಗ, ಜಗತ್ಸ್ವಾಮಿ ಬುಧನೇ ಅಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವನು।

Verse 124

इत्थं श्रीमान्पीतवासा अवतीर्य बुधः प्रभुः । बहूनि कृत्वा कर्माणि स्वस्थानं प्रतिपत्स्यते

ಹೀಗೆ ಪೀತವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಪ್ರಭು ಬುಧನು ಅವತರಿಸಿ, ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮರಳುವನು।

Verse 125

इति संक्षेपतः प्रोक्तं भविष्यं पांडवा मया । भवतां चित्तनिर्वृत्यै श्रूयतां भूय एव च

ಓ ಪಾಂಡವರೇ, ಭವಿಷ್ಯವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆನು. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿ-ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 126

इदं तीर्थवरं मह्यं संसेव्यं सर्वदा प्रियम् । कृतं यदत्रागमनं तेन प्रीतिः परा मम

ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥವು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ; ಸದಾ ಸೇವಿಸಬೇಕಾದದ್ದು. ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ನನಗೆ ಪರಮ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ।

Verse 127

भीमस्य चापि पौत्रेण दृढं संतोषिताऽस्मि च । देव्यः सर्वाश्च मद्रूपं नैतज्ज्ञेयम तोऽन्यथा

ಭೀಮನ ಮೊಮ್ಮಗನೂ ನನ್ನನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲಾ ದೇವಿಯರೂ ನನ್ನದೇ ಸ್ವರೂಪ—ಇದನ್ನೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಬೇರೆಲ್ಲ.

Verse 128

व्रजध्वं चापि तीर्थानि यानि वो न कृतानि च । आबाधास्वस्मि सर्वासु स्मरणीया स्वसेव च

ನೀವು ಇನ್ನೂ ಮಾಡದ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಸಹ ಹೋಗಿರಿ. ಎಲ್ಲ ಆಪತ್ತಿಗಳಲ್ಲೂ ನಾನು ಸನ್ನಿಹಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ—ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿರಿ, ಸ್ವಧರ್ಮಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರಿ.

Verse 129

आपृच्छे चापि वः सर्वान्यूयं कृष्णसमा मम

ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆಲ್ಲ ವಿದಾಯ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ನನಗೆ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸಮಾನರು.

Verse 130

सूत उवाच । इति देव्या वचः श्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । पुनःपुनः प्रणम्यैनां नापश्यन्दीपवद्गताम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿದವು. ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೂ ಅವಳನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ—ದೀಪಶಿಖೆಯಂತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಂತರಧಾನಳಾದಳು.

Verse 131

ततस्ते बर्बरीकं च संस्थाप्यात्रैव निष्ठितम् । आगच्छ योगे चोक्त्वेदं चक्रुस्तीर्थानि मुख्यशः

ನಂತರ ಅವರು ಬರ್ಬರೀಕನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತರು. ನಿಗದಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಬಾ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪ್ರಮುಖ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.