Adhyaya 78

Verse 1

ययातिरुवाच । एकेन गृह्यतां पुत्रा जरा मे दुःखदायिनी । धीरेण भवतां मध्ये तारुण्यं मम दीयताम्

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದನು—‘ಓ ಪುತ್ರರೇ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ನನ್ನ ದುಃಖದಾಯಕ ಜರೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಧೀರನಾದವನು ನನಗೆ ತನ್ನ ತಾರುಣ್ಯವನ್ನು ದಾನಮಾಡಲಿ।’

Verse 2

स्वकीयं हि महाभागाः स्वरूपमिदमुत्तमम् । संतप्तं मानसं मेद्य स्त्रियां सक्तं सुचंचलम्

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ! ಇದೇ ನನ್ನ ಸ್ವಕೀಯವಾದ ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿ—ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ದುಃಖತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧವಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತವಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಚಂಚಲವಾಗಿದೆ।

Verse 3

भाजनस्था यथा आप आवर्त्तयति पावकः । तथा मे मानसं पुत्राः कामानलसुचालितम्

ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ನೀರನ್ನು ಅಗ್ನಿ ಆವರ್ತಿಸಿ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವಂತೆ, ಓ ಪುತ್ರರೇ! ಕಾಮಾಗ್ನಿಯು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಕದಡಿ ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸಿದೆ।

Verse 4

एको गृह्णातु मे पुत्रा जरां दुःखप्रदायिनीम् । स्वकं ददातु तारुण्यं यथाकामं चराम्यहम्

ನನ್ನ ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು ದುಃಖಪ್ರದವಾದ ನನ್ನ ಜರೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ; ತನ್ನ ಯೌವನವನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಲಿ; ಆಗ ನಾನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸುವೆನು।

Verse 5

यो मे जरापसरणं करिष्यति सुतोत्तमः । स च मे भोक्ष्यते राज्यं धनुर्वंशं धरिष्यति

ನನ್ನ ಜರೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಆ ಸುತ್ತಮ ಪುತ್ರನೇ ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಭೋಗಿಸಿ, ಧನುರ್ವಂಶ—ರಾಜವಂಶವನ್ನು—ಧರಿಸುವನು।

Verse 6

तस्य सौख्यं सुसंपत्तिर्धनं धान्यं भविष्यति । विपुला संततिस्तस्य यशः कीर्तिर्भविष्यति

ಅವನಿಗೆ ಸುಖವೂ ಉತ್ತಮ ಸಂಪತ್ತೂ—ಧನ ಧಾನ್ಯ—ಲಭಿಸುವವು; ಅವನಿಗೆ ವಿಪುಲ ಸಂತತಿ ಉಂಟಾಗಿ, ಯಶಸ್ಸು ಕೀರ್ತಿಯೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವವು।

Verse 7

पुत्रा ऊचुः । भवान्धर्मपरो राजन्प्रजाः सत्येन पालकः । कस्मात्ते हीदृशो भावो जातः प्रकृतिचापलः

ಪುತ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ! ನೀವು ಧರ್ಮಪರರು, ಸತ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಈ ಚಂಚಲ ಭಾವ ಏಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು?

Verse 8

राजोवाच । आगता नर्तकाः पूर्वं पुरं मे हि प्रनर्तकाः । तेभ्यो मे कामसंमोहे जातो मोहश्च ईदृशः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ನೃತ್ಯಕಾರರು ಬಂದಿದ್ದರು; ಅವರು ಬಹಳ ನಿಪುಣರು. ಅವರಿಂದಲೇ, ಕಾಮಸಮ್ಮೋಹದ ಮಧ್ಯೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಮೋಹ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 9

जरया व्यापितः कायो मन्मथाविष्टमानसः । संबभूव सुतश्रेष्ठाः कामेनाकुलव्याकुलः

ಅವನ ದೇಹ ಜರೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿತ್ತು, ಮನಸ್ಸು ಮನ್ಮಥದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಓ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರರೇ! ಕಾಮದಿಂದ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಆಕುಲ-ವ್ಯಾಕುಲನಾದನು.

Verse 10

काचिद्दृष्टा मया नारी दिव्यरूपा वरानना । मया संभाषिता पुत्राः किंचिन्नोवाच मे सती

ನಾನು ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡೆ—ದಿವ್ಯರೂಪಿಣಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುಖವಳ. ಓ ಪುತ್ರರೇ! ನಾನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದೆ; ಆದರೆ ಆ ಸತೀ ನನಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 11

विशालानाम तस्याश्च सखी चारुविचक्षणा । सा मामाह शुभं वाक्यं मम सौख्यप्रदायकम्

ಅವಳಿಗೆ ‘ವಿಶಾಲಾ’ ಎಂಬ ಸಖಿ ಇದ್ದಳು—ಮನೋಹರಳೂ ವಿವೇಕಿನಿಯೂ. ಅವಳು ನನಗೆ ಶುಭ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು; ಅವು ನನಗೆ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡಿದವು.

Verse 12

जराहीनो यदा स्यास्त्वं तदा ते सुप्रिया भवेत् । एवमंगीकृतं वाक्यं तयोक्तं गृहमागतः

ನೀನು ಜರೆಯಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದಾಗ ಅವಳು ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳಾಗುವಳು. ಅವರ ವಚನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಅವನು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು.

Verse 13

मया जरापनोदार्थं तदेवं समुदाहृतम् । एवं ज्ञात्वा प्रकर्तव्यं मत्सुखं हि सुपुत्रकाः

ಜರೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಾನು ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು, ನನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಿರಿ, ಓ ಸುಪುತ್ರರೇ.

Verse 14

तुरुरुवाच । शरीरं प्राप्यते पुत्रैः पितुर्मातुः प्रसादतः । धर्मश्च क्रियते राजञ्शरीरेण विपश्चिता

ತುರು ಹೇಳಿದರು—ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪುತ್ರರು ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ದೇಹದ ಮೂಲಕವೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 15

पित्रोः शुश्रूषणं कार्यं पुत्रैश्चापि विशेषतः । न च यौवनदानस्य कालोऽयं मे नराधिप

ಪುತ್ರರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಂದೆತಾಯಿಯ ಸೇವಾ-ಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಓ ನರಾಧಿಪನೇ, ನನಗೆ ಯೌವನದಾನ ಮಾಡುವ ಕಾಲ ಇದು ಅಲ್ಲ.

Verse 16

प्रथमे वयसि भोक्तव्यं विषयं मानवैर्नृप । इदानीं तन्न कालोयं वर्तते तव सांप्रतम्

ಓ ನೃಪನೇ, ಮಾನವರು ಪ್ರಥಮ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಷಯಭೋಗವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಆದರೆ ಈಗ, ಪ್ರಸ್ತುತ, ನಿನಗೆ ಇದು ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲವಲ್ಲ.

Verse 17

जरां तात प्रदत्वा वै पुत्रे तात महद्गताम् । पश्चात्सुखं प्रभोक्तव्यं न तु स्यात्तव जीवितम्

ಓ ತಾತ! ಮಹದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಪುತ್ರನಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಜರೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು; ಆಗ ನಿನ್ನ ಜೀವನವು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 18

तस्माद्वाक्यं महाराज करिष्ये नैव ते पुनः । एवमाभाषत नृपं तुरुर्ज्येष्ठसुतस्तदा

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮಹಾರಾಜ! ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ನೆರವೇರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಂದು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತುರುವಿನ ಜ್ಯೇಷ್ಠಪುತ್ರನು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 19

तुरोर्वाक्यं तु तच्छ्रुत्वा क्रुद्धो राजा बभूव सः । तुरुं शशाप धर्मात्मा क्रोधेनारुणलोचनः

ತುರುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಅವನು ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ತುರುವಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು।

Verse 20

अपध्वस्तस्त्वयाऽदेशो ममायं पापचेतन । तस्मात्पापी भव स्वत्वं सर्वधर्मबहिष्कृतः

ಓ ಪಾಪಚೇತನನೇ! ನೀನು ನನ್ನ ಈ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉರುಳಿಸಿದ್ದೀ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಸ್ವಕೃತ್ಯದಿಂದ ಪಾಪಿಯಾಗು—ಸರ್ವ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕೃತನಾಗು।

Verse 21

शिखया त्वं विहीनश्च वेदशास्त्रविवर्जितः । सर्वाचारविहीनस्त्वं भविष्यसि न संशयः

ನೀನು ಶಿಖಾವಿಹೀನನಾಗಿ, ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ವರ್ಜಿತನಾಗುವೆ. ನೀನು ಸರ್ವ ಆಚಾರವಿಹೀನನಾಗುವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 22

ब्रह्मघ्नस्त्वं देवदुष्टः सुरापः सत्यवर्जितः । चंडकर्मप्रकर्ता त्वं भविष्यसि नराधमः

ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕ, ದೇವದ್ರೋಹಿ, ಸುರಾಪಾನಾಸಕ್ತ, ಸತ್ಯವರ್ಜಿತನು. ಕ್ರೂರಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಮುಂದಾಗಿ ನೀನು ನರಾಧಮನು ಆಗುವೆ.

Verse 23

सुरालीनः क्षुधी पापी गोघ्नश्च त्वं भविष्यसि । दुश्चर्मा मुक्तकच्छश्च ब्रह्मद्वेष्टा निराकृतिः

ನೀನು ಸುರಾಸಕ್ತನಾಗಿ ಸದಾ ಹಸಿದ ಪಾಪಿಯಾಗಿಯೂ ಗೋಹಂತಕನಾಗಿಯೂ ಆಗುವೆ. ಚರ್ಮರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುವೆ, ವಸ್ತ್ರ ಸಡಿಲವಾಗುವುದು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣದ್ವೇಷಿಯಾಗಿ ತಿರಸ್ಕೃತನಾಗಿ ಹೊರಗಿಡಲ್ಪಡುವೆ.

Verse 24

परदाराभिगामी त्वं महाचंडः प्रलंपटः । सर्वभक्षश्च दुर्मेधाः सदात्वं च भविष्यसि

ನೀನು ಪರಸ್ತ್ರೀಗಾಮಿಯಾಗಿ ಮಹಾಕ್ರೂರನಾಗಿ ಘೋರ ಲಂಪಟನಾಗಿ ಆಗುವೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸುವವನು, ದುಷ್ಟಮೇಧಾವಿಯಾಗಿ ನೀನು ಸದಾ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುವೆ.

Verse 25

सगोत्रां रमसे नारीं सर्वधर्मप्रणाशकः । पुण्यज्ञानविहीनात्मा कुष्ठवांश्च भविष्यसि

ನೀನು ಸಗೋತ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ರಮಿಸಿದರೆ, ನೀನು ಸರ್ವಧರ್ಮನಾಶಕನಾಗುವೆ. ಪುಣ್ಯವೂ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿ ನೀನು ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯಾಗುವೆ.

Verse 26

तव पुत्राश्च पौत्राश्च भविष्यंति न संशयः । ईदृशाः सर्वपुण्यघ्ना म्लेच्छाः सुकलुषीकृताः

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರೂ ಪೌತ್ರರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವರು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಇಂತಹವರೇ ಆಗುವರು: ಮ್ಲೇಚ್ಛರು, ಸರ್ವಪುಣ್ಯಘಾತಕರು, ಪಾಪದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಲుషಿತರಾದವರು.

Verse 27

एवं तुरुं सुशप्त्वैव यदुं पुत्रमथाब्रवीत् । जरां वै धारयस्वेह भुंक्ष्व राज्यमकंटकम्

ಹೀಗೆ ತುರುವನ್ನು ಘೋರವಾಗಿ ಶಪಿಸಿ, ರಾಜನು ನಂತರ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಯದುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಜರೆಯನ್ನು ಧರಿಸು; ಕಂಟಕರಹಿತ (ನಿರ್ವಿಘ್ನ) ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು।”

Verse 28

बद्धाञ्जलिपुटो भूत्वा यदू राजानमब्रवीत् । यदुरुवाच । जराभारं न शक्नोमि वोढुं तात कृपां कुरु

ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಯದು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ತಂದೆಯೇ, ಜರೆಯ ಭಾರವನ್ನು ನಾನು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಲಾರೆ; ಕೃಪೆ ತೋರಿರಿ।”

Verse 29

शीतमध्वा कदन्नं च वयोतीताश्च योषितः । मनसः प्रातिकूल्यं च जरायाः पंचहेतवः

ತಣ್ಣನೆಯ ಜೇನು, ಅಪಥ್ಯವಾದ ಆಹಾರ, ಯೌವನವನ್ನು ದಾಟಿದ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಕೂಲತೆ— ಇವು ಜರೆಯ ಐದು ಕಾರಣಗಳು.

Verse 30

जरादुःखं न शक्नोमि नवे वयसि भूपते । कः समर्थो हि वै धर्तुं क्षमस्व त्वं ममाधुना

ಓ ಭೂಪತೇ, ನವಯೌವನದಲ್ಲೇ ಜರೆಯ ದುಃಖವನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಲಾರೆ. ಅದನ್ನು ಹೊರುವವನು ಯಾರು ಸಮರ್ಥ? ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ.

Verse 31

यदुं क्रुद्धो महाराजः शशाप द्विजनंदन । राज्यार्हो न च ते वंशः कदाचिद्वै भविष्यति

ಓ ದ್ವಿಜನಂದನ, ಕೋಪಗೊಂಡ ಮಹಾರಾಜನು ಯದುವನ್ನು ಶಪಿಸಿದನು— “ನೀನು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ವಂಶವು ಎಂದಿಗೂ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 32

बलतेजः क्षमाहीनः क्षात्रधर्मविवर्जितः । भविष्यति न संदेहो मच्छासनपराङ्मुखः

ಅವನು ಬಲಿಷ್ಠನೂ ತೇಜಸ್ವಿಯೂ ಆಗುವನು; ಆದರೆ ಕ್ಷಮೆಯಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮವರ್ಜಿತನಾಗುವನು. ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ವಿಮುಖನಾದ್ದರಿಂದ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 33

यदुरुवाच । निर्दोषोहं महाराज कस्माच्छप्तस्त्वयाधुना । कृपां कुरुष्व दीनस्य प्रसादसुमुखो भव

ಯದು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನಾನು ನಿರ್ದೋಷಿ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀವು ಈಗ ನನಗೆ ಏಕೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದಿರಿ? ಈ ದೀನನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿರಿ; ಪ್ರಸನ್ನಮುಖನಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿರಿ.

Verse 34

राजोवाच । महादेवः कुले ते वै स्वांशेनापि हि पुत्रक । करिष्यति विसृष्टिं च तदा पूतं कुलं तव

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನು ತನ್ನ ಸ್ವಾಂಶದಿಂದಲೂ ಒಂದು ಪ್ರಕಟನೆ ಮಾಡುವನು; ಆಗ ನಿನ್ನ ವಂಶವು ಪವಿತ್ರವಾಗುವುದು.

Verse 35

यदुरुवाच । अहं पुत्रो महाराज निर्दोषः शापितस्त्वया । अनुग्रहो दीयतां मे यदि मे वर्त्तते दया

ಯದು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರನು; ಆದರೂ ನಿರ್ದೋಷನಾಗಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆಯಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ.

Verse 36

राजोवाच । यो भवेज्ज्येष्ठपुत्रस्तु पितुर्दुःखापहारकः । राज्यदायं सुभुंक्ते च भारवोढा भवेत्स हि

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಯಾವನು ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನೋ, ಅವನು ತಂದೆಯ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವನು; ಅವನೇ ರಾಜ್ಯದ ವಾರಸುದಾರಿಕೆಯನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವನು, ಮತ್ತು ಅವನೇ ಕುಲಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವನು.

Verse 37

त्वया धर्मं न प्रवृत्तमभाष्योसि न संशयः । भवता नाशिताज्ञा मे महादंडेन घातिनः

ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಮತ್ತು ನೀನು ಯುಕ್ತಿವಚನದಿಂದ ಬೋಧಗೊಳ್ಳುವವನೂ ಅಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಮಹಾದಂಡದಿಂದ ಪ್ರಹರಿಸುತ್ತೀಯೆ।

Verse 38

तस्मादनुग्रहो नास्ति यथेष्टं च तथा कुरु । यदुरुवाच । यस्मान्मे नाशितं राज्यं कुलं रूपं त्वया नृप

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲ—ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಮಾಡು. ಯದು ಹೀಗೆಂದನು: ಓ ನೃಪ, ನೀನು ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ, ನನ್ನ ಕುಲವನ್ನೂ, ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನೂ ಸಹ ನಾಶಮಾಡಿದೆ।

Verse 39

तस्माद्दुष्टो भविष्यामि तव वंशपतिर्नृप । तव वंशे भविष्यंति नानाभेदास्तु क्षत्त्रियाः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ನೃಪ, ನಾನು ನಿನ್ನ ವಂಶದ ದುಷ್ಟ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುವೆ; ನಿನ್ನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಭೇದಗಳ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಉದ್ಭವಿಸುವರು।

Verse 40

तेषां ग्रामान्सुदेशांश्च स्त्रियो रत्नानि यानि वै । भोक्ष्यंति च न संदेहो अतिचंडा महाबलाः

ಅವರು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನೂ ಸುಂದರ ದೇಶಗಳನ್ನೂ, ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೂ ಮತ್ತು ಇರುವ ರತ್ನಧನವನ್ನೂ ಭೋಗಿಸಿ/ಕಬಳಿಸುವರು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಅತಿಚಂಡರು, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳು।

Verse 41

मम वंशात्समुत्पन्नास्तुरुष्का म्लेच्छरूपिणः । त्वया ये नाशिताः सर्वे शप्ताः शापैः सुदारुणैः

ನನ್ನ ವಂಶದಿಂದ ತುರુષ್ಕರು ಉದ್ಭವಿಸಿದರು; ಅವರು ಮ್ಲೇಚ್ಛರೂಪಧಾರಿಗಳು. ನೀನು ನಾಶಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಅತಿದಾರುಣ ಶಾಪಗಳಿಂದ ಶಪ್ತರಾಗಿ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 42

एवं बभाषे राजानं यदुः क्रुद्धो नृपोत्तम । अथ क्रुद्धो महाराजः पुनश्चैवं शशाप ह

ಹೀಗೆ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಯದು, ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ರಾಜನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು. ಆಗ ಮಹಾರಾಜನೂ ಕೋಪದಿಂದ ಪುನಃ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಾಪವನ್ನಿತ್ತನು.

Verse 43

मत्प्रजानाशकाः सर्वे वंशजास्ते शृणुष्व हि । यावच्चंद्रश्च सूर्यश्च पृथ्वी नक्षत्रतारकाः

ಕೇಳು—ನಿನ್ನ ವಂಶಜರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಚಂದ್ರಸೂರ್ಯರು, ಭೂಮಿ, ನಕ್ಷತ್ರತಾರೆಗಳು ಇರುವವರೆಗೂ.

Verse 44

तावन्म्लेच्छाः प्रपक्ष्यंते कुंभीपाके चरौ रवे । कुरुं दृष्ट्वा ततो बालं क्रीडमानं सुलक्षणम्

ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರೆಗೂ ಮ್ಲೇಚ್ಛರು ಕುಂಭೀಪಾಕ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಲ್ಪಡುವರು. ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುಲಕ್ಷಣ ಬಾಲಕನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಕುರುನ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು.

Verse 45

समाह्वयति तं राजा न सुतं नृपनंदनम् । शिशुं ज्ञात्वा परित्यक्तः सकुरुस्तेन वै तदा

ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಕರೆಯಿದನು, ಓ ನೃಪನಂದನ; ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇವಲ ಶಿಶುವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ವೇಳೆಗೆ ಕುರು ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

Verse 46

शर्मिष्ठायाः सुतं पुण्यं तं पूरुं जगदीश्वरः । समाहूय बभाषे च जरा मे गृह्यतां पुनः

ನಂತರ ಜಗದೀಶ್ವರನು ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯ ಪುಣ್ಯಪುತ್ರನಾದ ಪೂರುನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ಜರೆಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು, ಮತ್ತೆ ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.”

Verse 47

भुंक्ष्व राज्यं मया दत्तं सुपुण्यं हतकंटकम् । पूरुरुवाच । राज्यं देवे न भोक्तव्यं पित्रा भुक्तं यथा तव

ನಾನು ನೀಡಿದ ಈ ಮಹಾಪುಣ್ಯಮಯ, ಕಂಟಕರಹಿತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು. ಪೂರುನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಾ! ತಂದೆಯೇ ಮೊದಲೇ ಅನುಭವಿಸಿದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪುತ್ರನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅನುಭವಿಸಬಾರದು; ನೀನು ಅನುಭವಿಸಿದಂತೆ.

Verse 48

त्वदादेशं करिष्यामि जरा मे दीयतां नृप । तारुण्येन ममाद्यैव भूत्वा सुंदररूपदृक्

ಹೇ ನೃಪಾ! ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು. ನನಗೆ ಜರೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಇಂದುಲೇ ಯೌವನವಂತನಾಗಿ ಸುಂದರರೂಪವನ್ನು ನೋಡುವೆನು.

Verse 49

भुंक्ष्व भोगान्सुकर्माणि विषयासक्तचेतसा । यावदिच्छा महाभाग विहरस्व तया सह

ಸುಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ವಿಷಯಾಸಕ್ತಚಿತ್ತದಿಂದ ಅನುಭವಿಸು. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಇಚ್ಛೆಯೋ ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ವಿಹರಿಸು.

Verse 50

यावज्जीवाम्यहं तात जरां तावद्धराम्यहम् । एवमुक्तस्तु तेनापि पूरुणा जगतीपतिः

ಹೇ ತಾತಾ! ನಾನು ಜೀವಿಸುವವರೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಕಾಲ ಜರೆಯನ್ನು ನಾನು ಧರಿಸುವೆನು. ಹೀಗೆ ಪೂರುನು ಕೂಡ ಜಗತೀಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 51

हर्षेण महताविष्टस्तं पुत्रं प्रत्युवाच सः । यस्माद्वत्स ममाज्ञा वै न हता कृतवानिह

ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಅವನು ಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವತ್ಸಾ! ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಯುಕ್ತವಾದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀ.

Verse 52

तस्मादहं विधास्यामि बहुसौख्यप्रदायकम् । यस्माज्जरागृहीता मे दत्तं तारुण्यकं स्वकम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಬಹುಸೌಖ್ಯಪ್ರದವಾದ ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಜರೆಯಿಂದ ಗ್ರಸ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಯೌವನವು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ದತ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 53

तेन राज्यं प्रभुंक्ष्व त्वं मया दत्तं महामते । एवमुक्तः सुपूरुश्च तेन राज्ञा महीपते

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನಾನು ದತ್ತಮಾಡಿದ ಆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೀನು ಆಳಿರು. ಆ ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಹೇ ಮಹೀಪತೇ, ಸುಪೂರು ಕೂಡ ಆ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 54

तारुण्यंदत्तवानस्मै जग्राहास्माज्जरां नृप । ततः कृते विनिमये वयसोस्तातपुत्रयोः

ಹೇ ನೃಪ! ಅವನು ಅವನಿಗೆ ಯೌವನವನ್ನು ದತ್ತಮಾಡಿ, ಅವನಿಂದ ಜರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಹೀಗೆ ತಂದೆ-ಮಗನ ವಯಸ್ಸಿನ ವಿನಿಮಯ ನೆರವೇರಿತು।

Verse 55

तस्माद्वृद्धतरः पूरुः सर्वांगेषु व्यदृश्यत । नूतनत्वं गतो राजा यथा षोडशवार्षिकः

ಆದ್ದರಿಂದ ಪೂರು ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ವೃದ್ಧನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು; ರಾಜನು ಮಾತ್ರ ನವಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದವನಂತೆ ಇದ್ದನು।

Verse 56

रूपेण महताविष्टो द्वितीय इव मन्मथः । धनूराज्यं च छत्रं च व्यजनं चासनं गजम्

ಅಸಾಧಾರಣ ರೂಪಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾದ ಅವನು ಎರಡನೇ ಮन्मಥನಂತೆ ತೋರ್ಪಟ್ಟನು; ಅಲ್ಲಿ ರಾಜಧನುಸ್ಸು, ರಾಜಛತ್ರ, ಚಾಮರ, ಸಿಂಹಾಸನ ಮತ್ತು ಗಜವೂ ಇದ್ದವು।

Verse 57

कोशं देशं बलं सर्वं चामरं स्यंदनं तथा । ददौ तस्य महाराजः पूरोश्चैव महात्मनः

ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಮಹಾರಾಜ ಪೂರು ಖಜಾನೆ, ದೇಶ, ಸಮಸ್ತ ಸೇನೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಚಾಮರ ಮತ್ತು ರಥದಂತಹ ರಾಜಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 58

कामासक्तश्च धर्मात्मा तां नारीमनुचिंतयन् । तत्सरः सागरप्रख्यंकामाख्यं नहुषात्मजः

ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿದ್ದರೂ ನಹುಷನ ಪುತ್ರನು ಕಾಮಾಸಕ್ತನಾಗಿ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೇ ನಿರಂತರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗರಸಮಾನವಾದ ‘ಕಾಮಾ’ ಎಂಬ ಮಹಾಸರೋವರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 59

अश्रुबिंदुमती यत्र जगाम लघुविक्रमः । तां दृष्ट्वा तु विशालाक्षीं चारुपीनपयोधराम्

ಅಲ್ಲಿ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಮತಿಯನ್ನು ಸೇರಲು ಲಘುವಿಕ್ರಮನು ಹೋದನು; ಅವಳನ್ನು ವಿಶಾಲನೇತ್ರಳಾಗಿ, ಸುಂದರ ಹಾಗೂ ಪೀನಪಯೋಧರಳಾಗಿ ಕಂಡು—

Verse 60

विशालां च महाराजः कंदर्पाकृष्टमानसः । राजोवाच । आगतोऽस्मि महाभागे विशाले चारुलोचने

ನಂತರ ಕಂದರ್ಪನಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನ ಮಹಾರಾಜನು ವಿಶಾಲೆಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ ವಿಶಾಲೆ, ಹೇ ಚಾರುಲೋಚನೆ, ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 61

जरात्यागःकृतो भद्रे तारुण्येन समन्वितः । युवा भूत्वा समायातो भवत्वेषा ममाधुना

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನಾನು ಜರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇನೆ; ತಾರುಣ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಯುವನಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ— ಈಗ ಅವಳು ನನ್ನದಾಗಲಿ।

Verse 62

यंयं हि वांछते चैषा तंतं दद्मि न संशयः । विशालोवाच । यदा भवान्समायातो जरां दुष्टां विहाय च

“ಅವಳು ಯಾವ ಯಾವದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೋ, ಅದನ್ನೇ ಅದನ್ನೇ ನಾನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.” ವಿಶಾಲನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀವು ದುಷ್ಟ ಜರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ…”

Verse 63

दोषेणैकेनलिप्तोसि भवंतं नैव मन्यते । राजोवाच । मम दोषं वदस्व त्वं यदि जानासि निश्चितम्

ಒಂದೇ ದೋಷದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ದೋಷವನ್ನು ಹೇಳು.”

Verse 64

तं तु दोषं परित्यक्ष्येगुणरूपंनसंशयः

ಆ ದೋಷವನ್ನು ನಾನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇನೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಗುಣಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗುವೆನು.

Verse 78

इति श्रीपद्मपुराणेभूमिखंडेवेनोपाख्यानेमातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरितेऽष्टसप्ततितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಪದ್ಮಪುರಾಣದ ಭೂಮಿಖಂಡದಲ್ಲಿ, ವೇನೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಮಾತಾ-ಪಿತೃ ತೀರ್ಥವರ್ಣನೆ ಹಾಗೂ ಯಯಾತಿಚರಿತೆಯಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.