ದೇವಿ in the Narada Purana

ಕೆಲವರು ಅವಳನ್ನು ‘ಉಮಾ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನವರು ‘ಶಕ್ತಿ’ ಎಂದು, ಮತ್ತವರು ‘ಲಕ್ಷ್ಮೀ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ‘ಭಾರತಿ’ ಎಂದು, ಇನ್ನವರು ‘ಗಿರಿಜಾ’ ಹಾಗೂ ‘ಅಂಬಿಕಾ’ ಎಂದೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅವನ ಶಕ್ತಿಯೇ ಮಹಾಮಾಯೆ, ಜಗತ್ತಿನ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಧರಿಸುವುದು; ವಿಶ್ವೋತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ‘ಪ್ರಕೃತಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವೇದಸಮಾನವಾದ, ಹರಿಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ ಆ ಭಾಗವತೀ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು, ನಿವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ತನ್ನ ಪುತ್ರ ಶುಕನಿಗೂ ಅವನು ಅಧ್ಯಾಪಿಸಿದನು.

ಸದಾಶಿವಸ್ವರೂಪನಾದ, ಪರಾಶಕ್ತಿಯುತ ಗುರುದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸಹಸ್ರಾರ ಮಹಾಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾದ-ಬಿಂದು ದ್ವಯತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು।

ಸಂವರ್ತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆತನೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀಯುಕ್ತ ‘ಲಕುಲೀಶ’, ವ್ಯಾಪಿನೀಯುಕ್ತ ‘ಶಿವೇಶ’; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಶ್ರೀಕಂಠಮಾತೃಕಾ’ ಎಂದು ಪ್ರೋಕ್ತ ‘ಮಹಾಮಾಯೆ’ ಎಂದು ಘೋಷಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

ಯಮನ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸದಾ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಮಹಾಮಾಯೆ ಕಾರ್ಯನಿರತವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರಾ, ನಿನಗೆ ಈ ಉತ್ತರೀಯ (ಮೇಲ್ವಸ್ತ್ರ)ವನ್ನು ನಾನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ।

ಪ್ರಣವ (ಓಂ)ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಭುವನೇಶಾನಿಯ ಸ್ವ-ಬೀಜದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಈ ನವಾರ್ಣ ಮಂತ್ರ. ಇದನ್ನು “ಹಸ್ತೀ” ಮತ್ತು “ಪಿಶಾಚೀ” ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ “ಅಗ್ರಿಂ-ಸುಂದರೀ” ಜೊತೆಯೂ ಬರೆಯಬೇಕು.

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೂ ಧ್ಯಾನ, ಪೂಜೆ, ಪ್ರಯೋಗಾದಿ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲಿಗೆ ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ಗೆ ಙೇ (ದತ್ತಿ) ವಿಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಭಗವತೀ’ ಪದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ; ಆಮೇಲೆ ‘ಧರಣಿ’ಯ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಹರೇ’ಯ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು।

ಪಾಂಚರಾತ್ರಿಕ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ “ದಿತಿಜ” ನಂತರ “-ವಿನಿಧನ” ಪ್ರತ್ಯಯದಿಂದ “ಕರೆತಿ” ಎಂಬ ರೂಪ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ “ಮಹಾಮಾಯಾ” ನಂತರ “-ಅಮೋಘ” ಪ್ರತ್ಯಯ, “ದರ್ಯಂ” ನಂತರ “ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ” ಪದ ಸಿದ್ಧ—ಇದು ಶಬ್ದಪ್ರಮಾಣದ ಆಧಾರದಿಂದಲೇ.

ಷಡ್ದೀರ್ಘಸ್ವರಯುಕ್ತ ಶಕ್ತಿ-ಬೀಜದಿಂದ ಅಂಗನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿಧಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಪೂಜಿತ ಮಹಾದೇವಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಅವಳು ಭದ್ರಾ, ಭಗವತೀ, ಶಾಂತಾ, ಕುಮುದಾ, ಸುಂದರೀ, ಪ್ರಿಯಾ; ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣರತಿಯಾಗಿದ್ದು ಸದಾ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸಹಚಾರಿಣಿ.

ಕೃಷ್ಣದಾತ್ರೀ, ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವವಳು, ಸ್ವರ್ಣದೇಹಿ ಮನೋಹರಿ; ಪರ್ವತಧಾರಿಣಿ, ಯಶೋಧಾರಿಣಿ—ಆ ಮಹಾದೇವಿ ಶುಭವನ್ನು ತರುವವಳು।

ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಜಗನ್ಮಾತೆ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ, ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತನ್ನ ವಿವಿಧ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಏಕಾಕ್ಷರೀ ಬೀಜಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಋಷಿ ‘ಶಕ್ತಿ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರೀ; ಅಧಿಷ್ಠಾತ್ರೀ ದೇವತೆ ಭುವನೇಶ್ವರಿ.

ವೇದಗಳು ಅವಳ ಆದಿ; ಗಿರಿಜಾ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಾ ಅವಳ ರೂಪಗಳು; ಭೃಗು ಅವಳ ಹೃದಯವೆಂದು ಮನ್ಯತೆ. ಹೇ ಭಗವತಿ ಮಾಹೇಶ್ವರಿ, ಹೇ ಅನ್ನಪೂರ್ಣೆ, ಹೇ ಅಗ್ನಿದೇವನ ಪ್ರಿಯೆ—ನಮ್ಮ ವಾಣಿ ಮತ್ತು ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸನ್ನಿಧಾನವಾಗಿರು.

‘ವೇದ-ಬಿಂದು’ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಶಕ್ತಿಗಳು—ಪರಾ, ಭುವನೇಶ್ವರಿ, ಕಮಲಾ, ಸುಭಗಾ. ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮೊದಲಾದ ರೂಪಗಳಿಂದ ಅವು ಅಷ್ಟದಳ ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ।

ಹಳದಿ ಹೂಗಳಿಂದ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅರಿಶಿನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಳದಿ ರೂಪದ ಭಗವತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಹಾಲಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

‘ಮಾಯಾ’ ಯುಗ್ಮವನ್ನು ಅಸ್ತ್ರ-ಮಂತ್ರಾಂಗವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಣವ ‘ಓಂ’ದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ‘ಸ್ವಾಹಾ’ಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ವಿವಿಧ ಅಂಗ-ನ್ಯಾಸಗಳಾಗಿ ವಿಧಿಸಿ—ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

ಇಂತೆ ಭೈರವೀ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಅವತಾರವನ್ನು ಕೇಳು—ಓ ಭಗವತೀ! ವಾಂಗ್ಮಾಯಾ, ಕಮಲಾ, ತಾರಾ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಜಗದಂಬೆಯಾದ ದುರ್ಗೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಏನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀ?