Adhyaya 25: The Saptarishis Seek Uma for Shiva: Himavan Grants the Marriage

Verse 1

इति श्रीवामनपुराणे चतुर्विंशो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच मेनायाः कन्यकास्तिस्रो जाता रूपगुणान्विताः सुनाभ इति च ख्यातश्चतुर्थस्तनयो ऽभवत्

So endet das vierundzwanzigste Kapitel des Śrī-Vāmana-Purāṇa. Pulastya sprach: Menā wurden drei Töchter geboren, ausgestattet mit Schönheit und Tugenden; und als viertes Kind wurde ein Sohn geboren, der als Sunābha bekannt wurde.

Verse 2

रक्ताङ्गी रक्तनेत्रा च रक्ताम्बरविभूषिता रागिणि नाम संजाता ज्येष्ठा मेनासुता मुने

Sie war rotgliedrig, rotäugig und mit roten Gewändern geschmückt. Sie wurde mit dem Namen Rāgiṇī geboren, die älteste Tochter Menās, o Weiser.

Verse 3

शुभाङ्गी पद्मपत्राक्षी नीलकुञ्चितमूर्धजा श्वेतमाल्याम्बरधरा कुटिला नाम चापरा

Eine andere war schön an Gliedern, lotusblattäugig, mit dunklem, gelocktem Haar; sie trug weiße Girlanden und weiße Gewänder. Ihr Name war Kuṭilā.

Verse 4

नीलाञ्चनचयप्रख्या नीलेन्दीवरलोचना रूपेणानुपमा काली जघन्या मेनकासुता

Kālī, die jüngste Tochter Menakās, war dunkel wie eine Masse blauen Kajals; ihre Augen glichen blauen Lotosblüten, und an Schönheit war sie unvergleichlich.

Verse 5

जातास्ताः कन्यकास्तिस्रः षडब्दात् परतो मुने कर्तुं तपः प्रयातास्ता देवास्ता ददृशुः शुभाः

O Weiser, nach sechs Jahren brachen jene drei Mädchen, nachdem sie geboren waren, auf, um Tapas, die heilige Askese, zu vollziehen; da erblickten die Götter jene Glückverheißenden.

Verse 6

ततो दिवाकरैः सर्वैर्वसुभिश्च तपस्विनी कुटिला ब3ह्मलोकं तु नीता शशिकरप्रभा

Dann wurde die Asketin Kuṭilā, mondstrahlengleich leuchtend, von allen Divākaras und den Vasus nach Brahmaloka getragen.

Verse 7

अथोचुर्देवताः सर्वाः किं त्वियं जनयिष्यति पुत्रं महिषहन्तारं ब्रह्मन् व्याख्यातुमर्हसि

Da sprachen alle Götter: „Welchen Sohn wird diese Frau gebären – den Töter des Büffeldämons? O Brahmane, du sollst uns dies erklären.“

Verse 8

ततो ऽब्रवीत् सुरपतिर्नेयं शक्ता तपस्विनी शार्वं धारयितुं तेजो वराकी मुच्यातां त्वियम्

Da sprach der Herr der Götter: „Diese Asketin vermag die feurige Kraft Śārvas (Śivas) nicht zu tragen. Die arme Frau – man befreie sie von dieser Last.“

Verse 9

ततस्तु कुटुला ऋद्धा ब्रह्माणं प्राह नारद तथा यतिष्ये भगवन् यता शार्वं सुदुर्द्धरम्

Darauf sprach Kuṭulā, reich an Gedeihen, zu Brahmā — o Nārada: „O Herr, ich werde mich so bemühen, dass ich die überaus schwer zu tragende Energie Śārvas (Śivas) zu halten vermag.“

Verse 10

धारयिष्याम्यहं तेजस्तथैव श्रुणु सत्तम तपसाहं सुतप्तेन समाराध्य जनार्दनम्

„Ich werde diese Kraft tragen; höre ebenso, o Bester. Durch glühende, wohl vollzogene Askese werde ich Janārdana (Viṣṇu) gnädig stimmen.“

Verse 11

यथा हरस्य मूर्धानं नमयिथ्ये पितामह तथा देव करिष्यामि सत्यं सत्यं मयोदितम्

„So wie ich Haras (Śivas) Haupt zum Neigen bringen werde, o Pitāmaha, ebenso, o Gott, werde ich es tun. Was ich gesprochen habe, ist Wahrheit – Wahrheit, ja Wahrheit.“

Verse 12

पुलस्त्य उवाच ततः पितामहः क्रुद्धः कुटिलां प्राह दारुणाम् भगवानादिकृद् ब्रह्मा सर्वेशो ऽपि महामुन्

Pulastya sprach: „Daraufhin redete der Großvater (Brahmā), zornentbrannt, Kuṭilā mit harten und schrecklichen Worten an. Jener erhabene Brahmā—Schöpfer von Anbeginn—obwohl Herr über alles, o großer Weiser…“

Verse 13

ब्रह्मोवाच यस्मान्मद्वचनं पापे न क्षान्तं कुटिले त्वया तस्मान्मच्छापनिर्दग्धा सर्वा आपो भविष्यसि

Brahmā sprach: „Weil du, o sündige und verschlagene Kuṭilā, mein Wort nicht geduldig angenommen hast, wirst du, von meinem Fluch verbrannt, gänzlich zu den ‚Wassern‘ (Āpaḥ) werden.“

Verse 14

इत्येवं ब्रह्मणा शप्ता हिमवद् दुहिता मुने आपोमयी ब्रह्मलोकं प्लावयामास वेगिनी

So wurde, o Weiser, die Tochter des Himavat, von Brahmā verflucht, zur Wasserwesenheit und überflutete in raschem Lauf Brahmaloka.

Verse 15

तामुद्वृत्तजलां दृष्ट्वा प्रबबन्ध पितामहः ऋक्सामाथर्वयजुभिर्वाङ्मयैर्बन्धनैर्दृढम्

Als er sie als aufgewühlte, emporsteigende Wasser sah, band Pitāmaha (Brahmā) sie fest mit Fesseln aus Rede—den Mantras der Ṛg-, Sāma-, Atharva- und Yajus-Veden.

Verse 16

सा बद्धा सिस्थिता ब्रह्मन् तत्रैव गिरिकन्यका आपोमयी प्लावयन्ती ब्रह्मणो विमला जटाः

O Brahmane, jenes Bergmädchen wurde gebunden und musste dort verbleiben; da sie von Wasserwesen war, überflutete und durchnässte sie Brahmās reine Jaṭā, die verfilzten Haarlocken.

Verse 17

सापि क्रुद्धाब्रवीन्नूनं तथा तप्स्ये महत्तपः यथा मन्नामसंयुक्तो महिषघ्नो भविष्यति

Auch sie sprach zornig: „Wahrlich, ich werde große Askese (tapas) üben, so dass ein Mahiṣaghna, der Büffeltöter, entstehen wird, verbunden mit meinem Namen.“

Verse 18

तामप्यथाशपद् ब्रह्म सन्ध्या पापे भविष्यसि या मद्वाक्यमलङ्घ्यं वै सुरैर्लङ्घयसे बलात्

Darauf verfluchte Brahmā sie ebenfalls: „O Sandhyā, du wirst sündhaft werden, weil du gewaltsam mein Wort übertrittst, das unverletzlich ist—ein Gebot, das selbst die Götter nicht überschreiten.“

Verse 19

तामप्यथाशपद् ब्रह्म सन्ध्या पापे भविष्यसि या मद्वाक्यमलङ्घ्यं वै सुरैर्लङ्घयसे बलात्

Darauf verfluchte Brahmā sie ebenfalls: „O Sandhyā, du wirst sündhaft werden, weil du gewaltsam mein unverletzliches Gebot übertrittst—ein Gebot, dem selbst die Götter zu folgen haben.“

Verse 20

सापि जाता मुनिश्रेष्ठ सन्ध्या रागवती ततः प्रतीच्छत् कृत्तिकायोगं शैलेया विग्रहं दृढम्

Darauf, o Bester der Weisen, wurde auch sie als Sandhyā geboren, von rāga (Leidenschaft) erfüllt; danach nahm sie den Kṛttikā-yoga an und nahm eine feste leibliche Gestalt an, berggeboren (gleichsam steinern).

Verse 21

ततो गते कन्यके द्वे ज्ञात्वा मेना तपस्विनी तपसो वारयमास उमेत्येवाब्रवीच्च सा

Als die beiden Mädchen fortgegangen waren, erkannte Menā, selbst der Askese ergeben, (ihre Absicht) und versuchte, ihre Tochter von der Ausübung des tapas abzuhalten; und sie sprach: „Uma!“

Verse 22

तदेव माता नामास्याश्चक्रे पितृसुता शुभा उमेत्येव हि कन्यायाः सा जगाम तपोवनम्

So erhielt die glückverheißende Tochter des Bergvaters von ihrer Mutter eben diesen Namen—wahrlich „Umā“; und das Mädchen begab sich in den Hain der Askese.

Verse 23

ततः सा मनसा देवं शूलपाणिं वृषध्वजम् रुद्रं चेतसि संधाय तपस्तेपे सुदुष्करम्

Dann richtete sie in ihrem Herzen, mit ihrem Geist, Rudra aus—Śūlapāṇi, den Dreizackträger, und Vṛṣadhvaja, dessen Banner der Stier ist—und vollzog eine überaus schwere Askese.

Verse 24

ततो ब्रह्माब्रवीद् देवान् गच्छध्वं हिमवत्सुताम् इहानयध्वं तां कालीं तपस्यन्तीं हिमालये

Darauf sprach Brahmā zu den Göttern: „Geht zur Tochter Himavats. Bringt jene Kālī hierher, die im Himālaya Askese übt.“

Verse 25

ततो देवाः समाजग्मुर्ददृशुपः शैलनन्दिनीम् तेजसा विजितास्तस्या न शेकुरुपसर्पितुम्

Da kamen die Götter zusammen und erblickten Śailanandinī, die Tochter des Berges. Von ihrem Glanz überwältigt, vermochten sie nicht, sich ihr zu nähern.

Verse 26

इन्द्रो ऽमरगणैः सार्द्धं निर्द्धूतस्तेजसा तया ब्रह्मणो ऽधिकतेजो ऽस्या विनिवेद्य प्रतिष्ठितः

Indra wurde samt den Scharen der Unsterblichen von ihrem Glanz zurückgedrängt; er meldete Brahmā, dass ihr Strahlen (sogar) das Brahmās übertreffe, und blieb danach (dort/kehrte zurück und stand fest).

Verse 27

ततो ब्रह्माब्रवीत् सा दि ध्रवं शङ्करवल्लभा यूयं यत्तेजसा नूनं विक्षिप्तास्तु हतप्रभाः

Da sprach Brahmā: „O Geliebte Śaṅkaras, wahrlich, durch seine eigene Ausstrahlung seid ihr zerstreut worden; euer Glanz ist niedergeschlagen.“

Verse 28

तस्माद् भजध्वं स्व स्वं हि स्थानं भो विगतज्वराः सतारकं हि महिषं विदध्वं निहतं रणे

„Darum kehrt ein jeder an seinen eigenen rechten Platz zurück, o ihr, deren Fieber (Erregung) verflogen ist. Wisset: Der Büffeldämon ist samt Tāraka im Kampf erschlagen worden.“

Verse 29

इत्येवमुक्ता देवेन ब्रह्मणा सेन्द्रकाः सुराः जग्मुः स्वान्येव धिष्ण्यानि सद्यो वै विगतज्वराः

So gingen, von dem Gott Brahmā so angesprochen, die Götter samt Indra sogleich in ihre eigenen Wohnsitze, und ihre Erregung war augenblicklich verflogen.

Verse 30

उमामपि तपस्यन्तीं हिमवान् पर्वतेश्वरः निवर्त्य तपसस्तस्मात् सदारो ह्यनयद्गृहान्

Himavān, der Herr der Berge, wandte Umā selbst dann, als sie Askese übte, von jener Buße ab und führte sie, zusammen mit seiner Gemahlin, nach Hause.

Verse 31

देवो ऽप्याश्रित्य तद्रौद्रं व्रतं नाम्ना निराश्रयम् विचचार महाशैलान् सेरुप्राग्र्यान् महामतिः

Auch jener Gott nahm das grimmige Gelübde namens „Nirāśraya“ („ohne Zuflucht/ohne Stütze“) an; der Großgesinnte wanderte durch die mächtigen Gebirge und die erhabensten Gipfel.

Verse 32

स कदाचिन्महाशैलं हिमवन्तं समागतः तेनार्चितः श्रद्धयासौ तां रात्रिमवसद्धरः

Einst gelangte er zum großen Berg Himavān. Nachdem er ihn in gläubiger Hingabe verehrt hatte, blieb jener Träger der Welt dort für diese Nacht.

Verse 33

द्वितीये ऽह्नि गिरीशेन महादेवो नमन्त्रितः इहैव तिष्ठस्व विभो तपःसाधनाकारणात्

Am zweiten Tag sprach Girīśa zu Mahādeva: „Bleibe hier selbst, o Herr, um die Askese (tapas) zur Vollendung zu bringen.“

Verse 34

इत्येवमुक्तो गिरिणा हरश्चक्रे मतिं च ताम् तस्थावाश्रममाश्रित्य त्यक्त्वा वासं निराश्रयम्

So vom Herrn des Berges angesprochen, fasste Hara eben diesen Entschluss; in einem Āśrama Zuflucht nehmend, blieb er dort, nachdem er eine Wohnstatt ohne Halt aufgegeben hatte.

Verse 35

वसतो ऽप्याश्रमे तस्य देवदेवस्य शूलिनः तं देशमगमत् काली गिरिराजसुता शुभा

Während Devadeva, der Dreizackträger (Śūlin), in jenem Āśrama weilte, kam Kāli – die glückverheißende Tochter des Königs der Berge – an diesen Ort.

Verse 36

तामागतां हरो दृष्ट्वा भूयो जातां प्रियां सतीम् स्वागतेनाभिसंपूज्य तस्थौ योगरतो हरः

Als Hara seine Geliebte Satī wiedergekehrt sah, hieß er sie willkommen und erwies ihr die gebührenden Ehren; daraufhin blieb Hara in Yoga versunken.

Verse 37

सा चाभ्येत्य वरारोहा कृताञ्जपरिग्रहा ववन्दे चरणौ शौवौ सखीभिः सह भामिनी

Da trat sie, die Frau mit den schönen Hüften, mit gefalteten Händen ehrfürchtig näher; und zusammen mit ihren Gefährtinnen verneigte sich die anmutige Frau vor Śivas Füßen.

Verse 38

ततस्तु सुचिराच्छर्वः समीक्ष्य गिरिकन्यकाम् न युक्तं चैवमुक्त्वाथ सगणो ऽन्तर्दधे ततः

Dann, nach langer Zeit, blickte Śarva auf die berggeborene Jungfrau; und indem er sprach: „Dies ist nicht angemessen“, verschwand er sogleich dort, zusammen mit seinem Gefolge.

Verse 39

सापि शर्ववचो रौद्रं श्रुत्वा ज्ञानसमन्विता अन्तर्दुःखेन दह्यन्ती पितरं प्राह पार्वती

Auch sie, mit Einsicht begabt, hörte die strengen Worte Śarvas; innerlich von Kummer verzehrt, sprach Pārvatī zu ihrem Vater.

Verse 40

तात यास्ये महारण्ये तप्तुं घोरं महत्तपः आराधनाय देवस्य शङ्करस्य पिनाकिनः

„Vater, ich werde in den großen Wald gehen, um eine furchtbare, gewaltige Askese zu üben, zur Verehrung des Gottes Śaṅkara, des Trägers des Pināka-Bogens.“

Verse 41

तथेत्युक्तं वचः पित्रा पादे तस्यैव विस्तृते ललिताख्या तपस्तेपे हराराधनाकाम्यया

Als ihr Vater sprach: „So sei es“, und seine Füße ausstreckte, um ihre Verehrung anzunehmen, vollzog sie die Askese namens „Lalitā“, im Wunsch, Hara zu verehren und seine Gunst zu erlangen.

Verse 42

तस्याः सख्यस्तदा देव्याः परिचर्या तु कुर्वते समित्कुशफलं चापि मूलाहरणमादितः

Da verrichteten die Gefährtinnen der Göttin den Dienst an ihr: Sie brachten Brennhölzer, Kuśa-Gras, Früchte und sammelten von Anfang an auch Wurzeln und andere Dinge.

Verse 43

विनोदनार्थं पार्वत्या मृन्मयः शूलधृग् हरः कृतस्तु तेजसा युक्तो भद्रमस्त्विति साब्रवीत्

Zum Zeitvertreib formte Pārvatī aus Lehm eine Gestalt Haras, des Dreizackträgers; sie wurde von Glanz erfüllt, und sie sprach: „Möge es glückverheißend sein.“

Verse 44

पूजां करोति तस्यैव तं पश्यति मुहुर्मुहुः ततो ऽस्यास्तुष्टिमगमच्छ्रद्धया त्रिपुरान्तकृत्

Sie vollzog die Verehrung allein für ihn und schaute ihn immer wieder an; daraufhin wurde durch ihren Glauben der Zerstörer Tripuras ihr gewogen.

Verse 45

बटुरूपं समाधाय आषाढी मुञ्जमेखली यज्ञोपवीती छत्री च मृगाजिनधरस्तथा

Er nahm die Gestalt eines jungen Brahmacārin an, trug die für Āṣāḍha angemessene Kleidung, war mit einem Gürtel aus Muñja-Gras umschlungen, trug die heilige Schnur, führte einen Sonnenschirm und war zudem in Hirschfell gekleidet.

Verse 46

कमण्डलुव्यग्रकरो भस्मारुणितविग्रहः प्रत्याश्रमं पर्यटन् स तं काल्याश्रममागतः

Mit der Hand auf den Kamaṇḍalu (Wasserkrug) bedacht, den Leib rötlich und mit Asche bedeckt, wanderte er von Āśrama zu Āśrama und gelangte zu jenem Āśrama der Kālī.

Verse 47

तमुत्थाय तदा काली सखीभिः सह नारद पूजयित्वा यथान्यायं पर्यपृच्छदिदं ततः

Darauf erhob sich Kālī zusammen mit ihren Gefährtinnen—o Nārada—und nachdem sie ihn der Sitte gemäß gebührend geehrt hatte, fragte sie ihn anschließend dies.

Verse 48

उमोवाच कस्मादागम्यते भिक्षो कुत्र स्थाने तवाश्रमः क्व च त्वं प्रतिगन्तासि मम शीघ्रं निवेदय

Umā sprach: „Woher bist du gekommen, o Bettelmönch? An welchem Ort liegt deine Einsiedelei? Und wohin gehst du? Sage es mir schnell.“

Verse 49

भिक्षुरुवाच/ ममाश्रमपदं बाले वाराणस्यां शुचिव्रते अथातस्तीर्थयात्रायां गमिष्यामि पृथूदकम्

Der Bettelasket sprach: „O Mädchen von reinen Gelübden, der Ort meines Āśrama ist in Vārāṇasī. Nun werde ich auf einer Pilgerreise zu den Tīrthas nach Pṛthūdaka gehen.“

Verse 50

देव्युवाच किं पुण्यं तत्र विप्रेन्द्र लब्धासि त्वं पृथूदके पथि स्नानेन च फलं केषु किं लब्दवानसि

Die Göttin sprach: „Welches Verdienst erlangt man dort, o Bester der Brahmanen, in Pṛthūdaka? Und welche Frucht hat das Baden unterwegs? In welcher Hinsicht, und was, hast du erlangt?“

Verse 51

भिक्षुरुवाच मया स्नानं प्रयागे तु कृतं प्रथममेव हि ततो ऽथ तीर्थे कुब्जाम्रे जयन्ते चण्डिकेश्वरे

Der Bettelasket sprach: „Zuerst vollzog ich das heilige Bad in Prayāga. Danach badete ich am Tīrtha von Kubjāmra, in Jayanta und in Caṇḍikeśvara.“

Verse 52

बन्धुवृन्दे च कर्कन्धे तीर्थे कनखले तथा सरस्वत्यामग्निकुण्डे भद्रायां तु त्रिविष्टपे

Ich nahm das rituelle Bad in Bandhuvṛnda, in Karkandha und auch am Tīrtha von Kanakhala; am Agnikuṇḍa an der Sarasvatī; und in Bhadrā in Triviṣṭapa (der göttlichen Sphäre).

Verse 53

कोनटे कोटितीर्थे च कुब्जके च कृसोदरि निथ्कामेन कृतं स्नानं ततो ऽभ्यागां तवाश्रमम्

In Konaṭa, am Koṭitīrtha und auch in Kubjaka, o Schlanktaillige, vollzog ich die rituellen Bäder ohne Begehren; danach kam ich zu deinem Āśrama.

Verse 54

इहस्थां त्वां समाभाष्य गमिष्यामि पृथूदकम् पृच्छामि यदहं त्वां वै तत्र न क्रोद्धुमर्हसि

Nachdem ich hier mit dir gesprochen habe, werde ich nach Pṛthūdaka gehen. Dort werde ich dich etwas fragen; deshalb sollst du mir darüber nicht zürnen.

Verse 55

अहं यत्तपसात्मानं शोषयामि कृशोदरि बाल्ये ऽपि संयततनुस्तत्तु श्लाघ्यं द्विजन्मनाम्

O Schlanktaillige, dadurch, dass ich meinen Leib durch Tapas (Askese) austrockne und kasteie, selbst noch im Kindesalter, ist eine solche leibliche Zügelung wahrlich lobenswert unter den Dvija, den »Zweimalgeborenen«.

Verse 56

किमर्थं भवती रौद्रं प्रथमे वयसि स्थिता तपः समाश्रिता भीरु संशयः प्रतिभाति मे

Aus welchem Grund, o Scheue, hast du, obwohl du im ersten Abschnitt der Jugend stehst, Zuflucht zu strenger Tapas-Askese genommen? Ein Zweifel regt sich in meinem Geist.

Verse 57

प्रथमे वयसि स्त्रीणां सह भर्त्रा विलासिनि सुभोगा भोगिताः काले व्रजन्ति स्थिरयौवने

O spielerische Frau! Im ersten Lebensabschnitt der Frauen werden die Freuden zusammen mit dem Gatten genossen; zur rechten Zeit vergehen diese wohl genossenen Freuden, und man gelangt zu gefestigter Jugend.

Verse 58

तपसा वाञ्छयन्तीह गिरिजे सचराचराः रूपाभिजनमैश्वर्यं तच्च ते विद्यते बहु

O Girijā! In dieser Welt suchen alle Wesen—die beweglichen wie die unbeweglichen—durch Askese Schönheit, edle Herkunft und Herrschaft; doch du besitzt dies alles bereits in reichem Maße.

Verse 59

तत् किमर्थमपास्यैतानलङ्काराञ् जटा धृताः चीनांशुकं परित्यज्य किं त्वं वल्कलधारिणी

Warum also hast du, nachdem du diese Schmuckstücke abgelegt hast, jaṭā, die verfilzten Haarsträhnen, angenommen? Warum hast du feine Gewänder verlassen und bist zur Trägerin von Rindenkleidern geworden?

Verse 60

पुलस्त्य उवाच ततस्तु तपसा वृद्धा देव्याः सोमप्रभा सखी भिक्षवे कथयामास यथावत् सा हि नारद

Pulastya sprach: Daraufhin berichtete Somaprabhā, die Gefährtin der Göttin, durch Askese gereift, dem Bettelmönch alles der Ordnung gemäß; so sprach sie in der Tat, o Nārada.

Verse 61

सोमप्रभोवाच तपश्चर्या द्विजश्रेष्ठ पार्वत्या येन हेतुना तं शृणुष्व त्वियं काली हरं भर्तारमिच्छति

Somaprabhā sprach: O Bester der Zweimalgeborenen, höre den Grund, weshalb Pārvatī Askese übt: Diese Kālī begehrt Hara (Śiva) zum Gatten.

Verse 62

पुलस्त्य उवाच सोमप्रभाया वचनं श्रुत्वा संकम्प्य वै शिरः विहस्य च महाहासं भिक्षुराह वचस्त्विदम्

Pulastya sprach: Als der Bettelasket Somaprabhās Worte vernommen hatte, schüttelte er den Kopf; dann lachte er laut auf und sprach diese Worte.

Verse ["Shiva", "Parvati"]

भिक्षुरुवाच/ वदामि ते पार्वति वाक्�Vamana Purana

Le mendiant dit : «Je te le dis, ô Pārvatī : qui t’a donné cette compréhension ? Comment ta main, douce et tendre comme une jeune feuille, pourra-t-elle s’unir à la main de Śarva, entourée de serpents ?»

Verse 69

भूत्वोवाच प्रिये गच्छ स्वमेव भवनं पितुः तवार्थाय प्रहेष्यामि महर्षिन् हिमवद्गृहे

“Having (thus) become (manifest), he said: ‘Beloved, go to your father’s own house. For your sake I shall dispatch a great sage to the house of Himavat.’”

Verse 72

इत्येवमुक्ता देवेन गिरिराजसुता मुने जगामाम्बरमाविश्य स्वमेव भवनं पितुः

„So angesprochen vom Deva, o Weiser, trat die Tochter des Bergkönigs in den Himmel ein und begab sich in die Wohnstatt ihres Vaters.“

Verse 73

शङ्करो ऽपि महातेजा विसृज्य किरिकन्यकाम् पृथूदकं जगामाथ स्नानं चक्रे विधानतः

Selbst Śaṅkara, der von großer Strahlkraft, entließ Kirikanyakā und begab sich dann nach Pṛthūdaka, wo er das rituelle Bad nach der vorgeschriebenen Ordnung vollzog.

Verse 74

ततस्तु देवप्रवरो महेश्वरः पृथूदके स्नानमपास्तकल्मषः कृत्वा सनन्दिः सगणः सवाहनो महागिरिं मन्दरमाजगाम

Daraufhin badete Maheśvara, der Vorzüglichste unter den Göttern, in Pṛthūdaka und streifte alle Unreinheit ab; dann brach er mit Nandin, mit seinen Gaṇas und mit seinem Reittier auf und gelangte zum großen Berg Mandara.

Verse 75

आयाति त्रिपुरान्तके सह गणैर्ब्रह्मर्षिभिः सप्तभिरारोहत्पुलको बभौ गिरिवरः संहृष्टतित्तः क्षणात् चक्रे दिव्यफलैर्जलेन शुचिना मूलैश्च कन्दादिभिः पूजां सर्वगणेश्वरैः सह विभोरद्रिस्त्रिनेत्रस्य तु

Als Tripurāntaka zusammen mit seinen Gaṇas und den sieben BrahmarishiVamana Purana,26,1,VamP 26.1,iti śrīvāmanapurāṇe pañcaviṃśo 'dhyāyaḥ pulastya uvāca tataḥ saṃpūjito rudraḥ śailena prītimānabhūt sasmāra ca maharṣistu arundhatyā samaṃ tataḥ,इति श्रीवामनपुराणे पञ्चविंशो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच ततः संपूजितो रुद्रः शैलेन प्रीतिमानभूत् सस्मार च महर्षिस्तु अरुन्धत्या समं ततः,Shaiva-Vaishnava Synthesis (Rudra-centered narrative frame),Arrival of sages; Rudra’s hospitality; narrative transition between chapters,Adhyaya 26 (title not stated in the given excerpt; chapter-opening continuation),26.1,इति श्रीवामनपुराणे पञ्चविंशोऽध्यायः ।