Sukta 4

Mantra 1

प्राणः। प्रा॒णाय॒ नमो॒ यस्य॒ सर्व॑मि॒दं वशे॑ । यो भू॒तः सर्व॑स्येश्व॒रो यस्मि॒न्त्सर्वं॒ प्रति॑ष्ठितम्

Prāṇa! — Verehrung sei Prāṇa, in deren Gewalt dies alles ist; die, zum Seienden geworden, Herrin über alles ist, in der alles gegründet ist.

Mantra 2

नम॑स्ते प्राण॒ क्रन्दा॑य॒ नम॑स्ते स्तनयि॒त्नवे॑ । नम॑स्ते प्राण वि॒द्युते॒ नम॑स्ते प्राण॒ वर्ष॑ते

Ehrerbietung dir, o Prāṇa, als dem Brüllenden; Ehrerbietung dir als dem Donnernden. Ehrerbietung dir, o Prāṇa, als dem Blitzenden; Ehrerbietung dir, o Prāṇa, als dem Regnenden.

Mantra 3

यत् प्रा॒ण स्त॑नयि॒त्नुना॑भि॒क्रन्द॒त्योष॑धीः । प्र वी॑यन्ते॒ गर्भा॑न् दध॒तेऽथो॑ ब॒ह्वीर्वि जा॑यन्ते

Wenn Prāṇa, den Donner zum Gefährten, laut über die Heilkräuter ruft, dann breiten sie sich aus; sie nehmen die Keime in sich auf, und zudem werden viele von ihnen weithin geboren.

Mantra 4

यत् प्रा॒ण ऋ॒तावाग॑तेऽभि॒क्रन्द॒त्योष॑धीः । सर्वं॑ त॒दा प्र मो॑दते॒ यत् किं च॒ भूम्या॒मधि॑

Wenn Prāṇa, zur rechten Jahreszeit gekommen, laut über die Heilkräuter ruft, dann freut sich alles, was auf der Erde ist—was immer es sei—, es entfaltet sich und gedeiht.

Mantra 5

य॒दा प्रा॒णो अ॒भ्यव॑र्षीद् व॒र्षेण॑ पृथि॒वीं म॒हीम्। प॒शव॒स्तत् प्र मो॑दन्ते॒ महो॒ वै नो॑ भविष्यति

Wenn Prāṇa die große, mächtige Erde mit Regen beregnet hat, dann freut sich das Vieh darüber und gedeiht: wahrlich, großes Heil wird uns zuteil.

Mantra 6

अ॒भिवृ॑ष्टा॒ ओष॑धयः प्रा॒णेन॒ सम॑वादिरन्। आयु॒र्वै नः॒ प्राती॑तरः॒ सर्वा॑ नः सुर॒भीर॑कः

Die Kräuter, vom Regen reichlich benetzt, haben im Einklang mit Prāṇa gesprochen. Möge das Leben selbst uns hinübertragen; und mögen sie alle uns wohlriechend sein und gnadenkräftig, von gütiger Macht.

Mantra 7

नम॑स्ते अस्त्वाय॒ते नमो॑ अस्तु पराय॒ते। नम॑स्ते प्राण॒ तिष्ठ॑त॒ आसी॑नायो॒त ते॒ नमः॑

Ehrerbietung dir, wenn du hinausgehst; Ehrerbietung dir, wenn du fortgehst. Ehrerbietung dir, o Prāṇa, wenn du stehst; und dir, wenn du sitzt – ja, Ehrerbietung dir.

Mantra 8

नम॑स्ते प्राण प्राण॒ते नमो॑ अस्त्वपान॒ते। प॒रा॒चीना॑य ते॒ नमः॑ प्रती॒चीना॑य ते॒ नमः॑ सर्व॑स्मै त इ॒दं नमः॑

Ehrerbietung dir, o Prāṇa, dem Prāṇa, der atmet; Ehrerbietung—so sei sie—dem Apāna. Dir, nach außen gewandt, Ehrerbietung; dir, nach innen gewandt, Ehrerbietung; dir ganz und gar—dir sei diese Ehrerbietung.

Mantra 9

या ते॑ प्राण प्रि॒या त॒नूर्यो ते॑ प्राण॒ प्रेय॑सी । अथो॒ यद् भे॑ष॒जं तव॒ तस्य॑ नो धेहि जी॒वसे॑

O Prāṇa, jener Leib von dir, der dir lieb ist, o Prāṇa, der dir der liebste ist; und auch welches Heilmittel (bheṣajá) immer das deine ist — davon gib uns, zum Leben.

Mantra 10

प्रा॒णः प्र॒जा अनु॑ वस्ते पि॒ता पु॒त्रमि॑व प्रि॒यम्। प्रा॒णो ह॒ सर्व॑स्येश्व॒रो यच्च॑ प्रा॒णति॒ यच्च॒ न

Prāṇa weilt bei den Geschöpfen, wie ein Vater bei einem geliebten Sohn. Prāṇa ist wahrlich der Herr über alles: über das, was atmet, und über das, was nicht atmet.

Mantra 11

प्रा॒णो मृ॒त्युः प्रा॒णस्त॒क्मा प्रा॒णं दे॒वा उपा॑सते । प्रा॒णो ह॒ सत्यवा॒दिन॑मुत्त॒मे लो॒क आ द॑धत्

Prāṇa ist der Tod; Prāṇa ist das Takman-Fieber (takmán). Prāṇa verehren die Götter selbst. Prāṇa, wahrlich, setzt den Wahrsprecher in der höchsten Welt ein.

Mantra 12

प्रा॒णो वि॒राट् प्रा॒णो देष्ट्री॑ प्रा॒णं सर्व॒ उपा॑सते । प्रा॒णो ह॒ सूर्य॑श्च॒न्द्रमाः॑ प्रा॒णमा॑हुः प्र॒जाप॑तिम्

Prāṇa ist Virāṭ; Prāṇa ist die Lenkerin; Prāṇa verehren und suchen alle. Prāṇa ist wahrlich Sonne und Mond; Prāṇa nennt man Prajāpati.

Mantra 13

प्रा॒णा॒पा॒नौ व्री॑हिय॒वाव॑न॒ड्वान् प्रा॒ण उ॑च्यते । यवे॑ ह प्रा॒ण आहि॑तोऽपा॒नो व्री॒हिरु॑च्यते

Ein- und Ausatem heißen Reis und Gerste; der Zugochse heißt Atem (prāṇa). Wahrlich, in der Gerste ist der Atem niedergelegt; der Ausatem heißt Reis.

Mantra 14

अपा॑नति॒ प्राण॑ति॒ पुरु॑षो॒ गर्भे॑ अन्त॒रा। य॒दा त्वं प्रा॑ण॒ जिन्व॒स्यथ॒ स जा॑यते॒ पुनः॑

Er atmet aus, er atmet ein—der Mensch im Innern des Mutterleibs. Wenn du, o Atem (prāṇa), ihn belebst, dann wird er von neuem geboren.

Mantra 15

प्रा॒णमा॑हुर्मात॒रिश्वा॑नं॒ वातो॑ ह प्रा॒ण उ॑च्यते । प्रा॒णे ह॑ भू॒तं भव्यं॑ च प्रा॒णे सर्वं॑ प्रति॑ष्ठितम्

Den Atem nennen sie Mātariśvan; und der Wind, fürwahr, heißt Atem. Im Atem sind das Gewesene und das Künftige gegründet; im Atem ist alles fest gegründet.

Mantra 16

आ॒थ॒र्व॒णीरा॑ङ्गिर॒सीर्दैवी॑र्मनुष्य॒जा उ॒त। ओष॑धयः॒ प्र जा॑यन्ते य॒दा त्वं प्रा॑ण॒ जिन्व॑सि

Atharvanisch, Aṅgirasa—göttlich, und auch unter den Menschen geboren—diese heilenden Kräuter sprießen hervor, wenn du, o Atem, sie belebst.

Mantra 17

य॒दा प्रा॒णो अ॒भ्यव॑र्षीद् व॒र्षेण॑ पृथि॒वीं म॒हीम्। ओष॑धयः॒ प्र जा॑य॒न्तेऽथो॒ याः काश्च॑ वी॒रुधः॑

Als der Atem mit Regen auf die große, mächtige Erde niederregnete, da sprießen die heilenden Kräuter hervor, und auch welche Pflanzen (vīrudh) es immer gibt.

Mantra 18

यस्ते॑ प्राणे॒दं वेद॒ यस्मिं॒श्चासि॒ प्रति॑ष्ठितः । सर्वे॒ तस्मै॑ ब॒लिं ह॑रान॒मुष्मिंल्लो॒क उ॑त्त॒मे

Wer, o Prāṇa, dies von dir weiß — worin du fest gegründet bist — dem sollen alle im jenseitigen höchsten Weltbereich Tribut darbringen.

Mantra 19

यथा॑ प्राण बलि॒हृत॒स्तुभ्यं॒ सर्वाः॑ प्र॒जा इ॒माः । ए॒वा तस्मै॑ ब॒लिं ह॑रा॒न् यस्त्वा॑ शृ॒णव॑त् सुश्रवः

Wie, o Prāṇa, all diese Geschöpfe dir Tribut bringen, so bringt Tribut dem, der dich hört, o Ruhmreicher, du von gutem Ruf.

Mantra 20

अ॒न्तर्गर्भ॑श्चरति दे॒वता॒स्वाभू॑तो भू॒तः स उ॑ जायते॒ पुनः॑ । स भू॒तो भव्यं॑ भवि॒ष्यत् पि॒ता पु॒त्रं प्र वि॑वेशा॒ शची॑भिः

Mit innerem Schoß wandelt er unter den Gottheiten; geworden, was geworden ist, wird er wahrlich wiedergeboren. Er, der gewesen ist, wird zu dem, was sein wird: der Vater ist mit seinen Kräften (śacībhis) in den Sohn eingegangen und hervorgetreten.

Mantra 21

एकं॒ पादं॒ नोत्खि॑दति सलि॒लाद्धंस उ॒च्चर॑न्। यद॒ङ्ग स तमु॑त्खि॒देन्नैवाद्य न श्वः स्या॒न्न रात्री॒ नाहः॑ स्या॒न्न व्युऽछेत् क॒दा च॒न

Einen Fuß rückt er nicht fort — der Schwan (Haṃsa), der aus den Wassern emporsteigt. Wenn er ihn wahrlich fortgerückt hätte, gäbe es weder heute noch morgen; weder Nächte noch Tage gäbe es, und niemals bräche die Morgenröte hervor.

Mantra 22

अ॒ष्टाच॑क्रं वर्तत॒ एक॑नेमि स॒हस्रा॑क्षरं॒ प्र पु॒रो नि प॒श्चा। अ॒र्धेन॒ विश्वं॒ भुव॑नं ज॒जान॒ यद॑स्या॒र्धं क॑त॒मः स के॒तुः

Es rollt ein Rad mit acht Speichen, mit einer einzigen Nabe, aus tausend Silben — vorwärts, vorn, und abwärts, hinten. Mit der Hälfte hat es diese ganze Welt hervorgebracht: welche seiner Hälften ist jenes Zeichen (ketu)?

Mantra 23

यो अ॒स्य वि॒श्वज॑न्मन॒ ईशे॒ विश्व॑स्य॒ चेष्ट॑तः । अन्ये॑षु क्षि॒प्रध॑न्वने॒ तस्मै॑ प्राण॒ नमो॑ऽस्तु ते

Der, der mit allzeugendem Geist über dieses herrscht und auch über alles, was sich regt und in Bewegung gesetzt wird, — jener schnellschießenden Macht unter allen Wesen, dem Prāṇa, sei Verehrung: dir sei Ehrerbietung.

Mantra 24

यो अ॒स्य स॒र्वज॑न्मन॒ ईशे॒ सर्व॑स्य॒ चेष्ट॑तः । अत॑न्द्रो॒ ब्रह्म॑णा॒ धीरः॑ प्रा॒णो मानु॑ तिष्ठातु

Der, der mit allzeugendem Geist über dieses herrscht und über jede Regung des Tuns, — unermüdet, standhaft, durch Brahman-Kraft, der Weise: fest stehe Prāṇa für dich, o Manu, für die Menschen.

Mantra 25

ऊ॒र्ध्वः सु॒प्तेषु॑ जागार न॒नु ति॒र्यङ् नि प॑द्यते । न सु॒प्तम॑स्य सु॒प्तेष्वनु॑ शुश्राव॒ कश्च॒न

Aufrecht wacht er unter den Schlafenden; wahrlich, er sinkt nicht schief hinab. Niemand hat je, wenn alle schlafen, gehört, dass er schliefe.

Mantra 26

प्राण॒ मा म॑त् प॒र्यावृ॑तो॒ न मद॒न्यो भ॑विष्यसि । अ॒पां गर्भ॑मिव जी॒वसे॒ प्राण॑ ब॒ध्नामि॑ त्वा॒ मयि॑

O Prāṇa, wende dich nicht von mir ab; werde nicht ein anderer als der Meine. Wie den Keim der Wasser, zum Leben, o Prāṇa, binde ich dich fest in mir.