Sukta 87

Mantra 1

प्र तु द्रव परि कोशं नि षीद नृभिः पुनानो अभि वाजमर्ष । अश्वं न त्वा वाजिनं मर्जयन्तोऽच्छा बर्ही रशनाभिर्नयन्ति ॥

আগবাঢ়ি দৌৰি যা; পাত্ৰ (কোষ)ৰ চাৰিওফালে ঘূৰি নামি বহা। নৃভিঃ (মানৱ-শক্তিসমূহে) পবিত্ৰ কৰি, বাজ (বল-সমৃদ্ধি)ৰ দিশে প্রবাহিত হওঁ। যেন দ্ৰুত অশ্বক সাজি-মাজি কৰে, তেনেকৈ তোক, বাজিক (শক্তিমান)ক, শোধন কৰি, ৰশনা (লাগাম)দ্বাৰা বৰ্হি (পবিত্ৰ আসন)লৈ নি যায়।

Mantra 2

स्वायुधः पवते देव इन्दुरशस्तिहा वृजनं रक्षमाणः । पिता देवानां जनिता सुदक्षो विष्टम्भो दिवो धरुणः पृथिव्याः ॥

নিজ শক্তিৰ অস্ত্ৰে সজ্জিত দেৱ ইন্দু পৱিত্ৰ হৈ প্রবাহিত হয়—অশস্তি-হা (অস্তোত্ৰযোগ্য/অপবিত্ৰক বধকাৰী) হৈ, ঋজনা (সুশৃঙ্খল ক্ষেত্ৰ) ৰক্ষা কৰে। দেৱসকলৰ পিতা, সুদক্ষ জনিতা (সু-কৌশলী স্ৰষ্টা), সি দ্যৌৰ বিস্তম্ভ (আকাশৰ দৃঢ় স্তম্ভ) আৰু পৃথিৱীৰ ধাৰুণ (ধাৰক ভিত্তি)।

Mantra 3

ऋषिर्विप्रः पुरएता जनानामृभुर्धीर उशना काव्येन । स चिद्विवेद निहितं यदासामपीच्यं गुह्यं नाम गोनाम् ॥

ঋষি, দীপ্ত বিপ্ৰ, জনসমূহৰ আগভাগৰ নেতা—ঋভু, ধীৰ, কাব্যশিল্পেৰে উশনা-সদৃশ আকাঙ্ক্ষী—সিও আবিষ্কাৰ কৰিলে যি লুকাই থোৱা আছিল: গোনাম্—আলোকৰ ৰশ্মিসমূহৰ—গুহ্য, অন্তৰ্নিহিত নাম।

Mantra 4

एष स्य ते मधुमाँ इन्द्र सोमो वृषा वृष्णे परि पवित्रे अक्षाः । सहस्रसाः शतसा भूरिदावा शश्वत्तमं बर्हिरा वाज्यस्थात् ॥

এই তোমাৰ মধুময় সোম, হে ইন্দ্ৰ; বৃষৰ বাবে বৃষ, সি পৱিত্ৰৰ চাৰিওফালে বৈ গৈছে। সহস্ৰজয়ী, শতজয়ী, বহুদাতা—চিৰস্থায়ী, তেজস্বীজনাই পবিত্ৰ বৰ্হিস্-আসনত নিজৰ স্থান গ্ৰহণ কৰিলে।

Mantra 5

एते सोमा अभि गव्या सहस्रा महे वाजायामृताय श्रवांसि । पवित्रेभिः पवमाना असृग्रञ्छ्रवस्यवो न पृतनाजो अत्याः ॥

এই সোমসমূহ গৱ্য সহস্ৰ ৰশ্মিৰ দিশে আগবাঢ়ে—মহৎ বাজ, বলৰ পূৰ্ণতা, অমৃতত্ব আৰু শ্ৰৱণ-প্ৰেৰিত শক্তিসমূহৰ দিশে। পৱিত্ৰসমূহৰ দ্বাৰা নিজকে শুদ্ধ কৰি, সিহঁতে ধাৰাৰূপে ওলাই আহিল—যুদ্ধ-আক্রমণকাৰী দ্ৰুত অশ্বৰ দৰে দীপ্ত যশ বিচাৰি।

Mantra 6

परि हि ष्मा पुरुहूतो जनानां विश्वासरद्भोजना पूयमानः । अथा भर श्येनभृत प्रयांसि रयिं तुञ्जानो अभि वाजमर्ष ॥

নিশ্চয়েই, জনসমূহৰ মাজত বহুল আহ্বানিত (পুরুহূত), শুদ্ধ হৈ তুমি আনন্দদায়ক ভোজনসমূহৰ চাৰিওফালে পৰিভ্ৰমণ কৰিছা। তেতিয়া, হে শ্যেন-বাহিত, তোমাৰ অগ্ৰগামী দানসমূহ আন; ৰয়ি (আধ্যাত্মিক ঐশ্বৰ্য) উন্মোচন কৰি, বিজয়ী বল ‘বাজ’ৰ অভিমুখে ধাৱিত হওঁ।

Mantra 7

एष सुवानः परि सोमः पवित्रे सर्गो न सृष्टो अदधावदर्वा । तिग्मे शिशानो महिषो न शृङ्गे गा गव्यन्नभि शूरो न सत्वा ॥

এই সোম, সুৱান (নিষ্পীড়িত) হৈ, পৱিত্ৰৰ চাৰিওফালে মুক্ত স্ৰোতৰ দৰে পৰিভ্ৰমণ কৰি আগবাঢ়ে। তীক্ষ্ণ ধাৰসমূহত নিজকে শাণ দি—শিঙত শাণ দিয়া মহিষৰ দৰে—গাভ্য (গো-ৰশ্মি/আলোক-ৰশ্মি) বিচাৰে; বীৰৰ দৰে, শক্তিমান সত্তা, আগলৈ ঠেলি যায়।

Mantra 8

एषा ययौ परमादन्तरद्रेः कूचित्सतीरूर्वे गा विवेद । दिवो न विद्युत्स्तनयन्त्यभ्रैः सोमस्य ते पवत इन्द्र धारा ॥

এই সোমধাৰা সৰ্বোচ্চ স্থানৰ পৰা গৈ শিলাৰ অন্তৰ-হৃদয়ত প্ৰৱেশ কৰিলে; অনুসন্ধানী হৈ, বিস্তৃত গুহাত গাভীসমূহ (আলোক-ৰশ্মি) আৱিষ্কাৰ কৰিলে। আকাশৰ বিদ্যুৎ যেন মেঘমাজত গর্জে, হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ সোমধাৰা শুদ্ধ হৈ প্ৰৱাহিত হয়।

Mantra 9

उत स्म राशिं परि यासि गोनामिन्द्रेण सोम सरथं पुनानः । पूर्वीरिषो बृहतीर्जीरदानो शिक्षा शचीवस्तव ता उपष्टुत् ॥

আৰু সঁচাকৈ, হে সোম, পৱিত্ৰ হৈ ইন্দ্ৰৰ সৈতে একে ৰথত সহযাত্ৰা কৰি, তুমি গোনাম্—উজ্জ্বল গাভীৰসম (আলোক-ভাণ্ডাৰ) ৰাশি চাৰিওফালে পৰিভ্ৰমণ কৰিছা। প্ৰাচীন পূৰ্ণতাৰে বিৰাট পোষণ-শক্তি দান কৰা হে মহাবলৱান, শচীবান, তোমাৰ সেই শক্তিসমূহক যথাযথভাৱে স্তৱ কৰিবলৈ আমাক শিক্ষা দিয়া।