Sukta 1

Mantra 1

त्वां ह्यग्ने सदमित्समन्यवो देवासो देवमरतिं न्येरिर इति क्रत्वा न्येरिरे । अमर्त्यं यजत मर्त्येष्वा देवमादेवं जनत प्रचेतसं विश्वमादेवं जनत प्रचेतसम् ॥

হে অগ্নি, তুমিয়েই—সদায় একমত সংকল্পে—দেৱতাসকলে তোমাক দেৱ-নেতা আৰু অচ্যুত পথপ্ৰদৰ্শক ৰূপে আগত স্থাপন কৰিলে; সচেতন ক্রতুৰ দ্বাৰাই তোমাক স্থিৰ কৰিলে। মৰ্ত্যসকলৰ ভিতৰত থকা অমৃত শক্তিক পূজা কৰা; আমাৰ ভিতৰত দেৱত্বক জন্ম দিয়া—যি দেৱত্বলৈ দেৱত্বক লৈ যায়—সৰ্বব্যাপী, দীপ্তিমান প্ৰচেতস দেৱত্বক জন্ম দিয়া।

Mantra 2

स भ्रातरं वरुणमग्न आ ववृत्स्व देवाँ अच्छा सुमती यज्ञवनसं ज्येष्ठं यज्ञवनसम् । ऋतावानमादित्यं चर्षणीधृतं राजानं चर्षणीधृतम् ॥

হে অগ্নি, তোমাৰ ভ্ৰাতা বৰুণক ইয়ালৈ ঘূৰাই আন; সুমতিত দেৱতাসকলক আমাৰ ওচৰলৈ আন—যজ্ঞবনস বৰুণ, যজ্ঞবনসসকলৰ জ্যেষ্ঠ। ঋতবান আদিত্যক, চর্ষণীধৃত ৰাজাক—জনসমূহক ধৰি ৰখা সেই বৰুণক—ইয়ালৈ আন।

Mantra 3

सखे सखायमभ्या ववृत्स्वाशुं न चक्रं रथ्येव रंह्यास्मभ्यं दस्म रंह्या । अग्ने मृळीकं वरुणे सचा विदो मरुत्सु विश्वभानुषु । तोकाय तुजे शुशुचान शं कृध्यस्मभ्यं दस्म शं कृधि ॥

হে সখা, তোমাৰ সখাৰ ফালে ঘূৰি আহা; ৰথপথত দ্ৰুত ঘূৰণীয়া চক্ৰ যেন, তেনেকৈ শীঘ্ৰে আহা—আমাৰ বাবে বেগে আহা, হে দস্ম (অদ্ভুত-কর্মা)। হে অগ্নি, বিশ্বভানু মৰুতসকলৰ সৈতে বৰুণৰ মৃলীক (কৃপা) আমাৰ বাবে বিচাৰি দিয়া। হে জ্বলন্ত, আমাৰ সন্তানৰ বাবে আৰু আমাৰ তেজস্বী প্ৰয়াসৰ বাবে শান্তি-মঙ্গল কৰ—আমাৰ বাবে, হে দস্ম, মঙ্গল কৰ।

Mantra 4

त्वं नो अग्ने वरुणस्य विद्वान्देवस्य हेळोऽव यासिसीष्ठाः । यजिष्ठो वह्नितमः शोशुचानो विश्वा द्वेषांसि प्र मुमुग्ध्यस्मत् ॥

হে অগ্নি, তুমি বরুণৰ বিধি-গতি জানো; দেৱতাৰ ক্ৰোধ আৰু সংকোচন (হে঳ঃ)ৰ পৰা আমাক তললৈ নামাই আঁতৰাই নিয়া। যজ্ঞত সৰ্বাধিক যোগ্য, বাহকসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ, তীব্ৰ জ্বলি উঠা—আমাৰ পৰা সকলো বৈৰিতা আৰু অন্তৰৰ দ্বেষ দূৰলৈ হেঁচি পঠাই দিয়া।

Mantra 5

स त्वं नो अग्नेऽवमो भवोती नेदिष्ठो अस्या उषसो व्युष्टौ । अव यक्ष्व नो वरुणं रराणो वीहि मृळीकं सुहवो न एधि ॥

সেয়ে, হে অগ্নি, আমাৰ বাবে সৰ্বাধিক নিকট আৰু তললৈ নামি আহা সহায় হওঁক—এই উষাৰ বিস্তাৰত সৰ্বাধিক ওচৰত। আনন্দেৰে আমাৰ বাবে বৰুণলৈ যজ্ঞ কৰ; কৃপা (মৃळীক) আন, আৰু সহজে আহ্বানযোগ্য হৈ আমাৰ ভিতৰত বৃদ্ধি পোৱা, আমাকো বৃদ্ধি দিয়া।

Mantra 6

अस्य श्रेष्ठा सुभगस्य संदृग्देवस्य चित्रतमा मर्त्येषु । शुचि घृतं न तप्तमघ्न्यायाः स्पार्हा देवस्य मंहनेव धेनोः ॥

এই সৌভাগ্যশালীৰ দৃষ্টি সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ—মর্ত্যসকলৰ মাজত সৰ্বাধিক আশ্চৰ্য; ই দেৱতাৰ দৃষ্টি। অঘ্ন্যা গাইৰ পৰা নিখুঁতভাৱে তপিত ঘৃতৰ দৰে ই শুচি; আকাঙ্ক্ষিত—দেৱতাৰ দান যেন দুগ্ধধেনুৰ উথলি উঠা প্ৰাচুৰ্য।

Mantra 7

त्रिरस्य ता परमा सन्ति सत्या स्पार्हा देवस्य जनिमान्यग्नेः । अनन्ते अन्तः परिवीत आगाच्छुचिः शुक्रो अर्यो रोरुचानः ॥

ত্ৰয়ো হি তস্য পৰমা জন্মানি সতি্যানি স্পৃহণীয়ানি—দেৱ অগ্নিৰ এই উদ্ভৱসমূহ। অনন্তৰ অন্তৰত পৰিবৃত হৈ তেওঁ আহিল—শুচি, শ্বেত-দীপ্ত, আৰ্য (উদাত্ত), পুনঃপুনঃ ৰোৰুচমান, দীপ্তিমান।

Mantra 8

स दूतो विश्वेदभि वष्टि सद्मा होता हिरण्यरथो रंसुजिह्वः । रोहिदश्वो वपुष्यो विभावा सदा रण्वः पितुमतीव संसत् ॥

সেই দূত সকলো সদ্মা (বাসস্থান) আৱৰি ধৰে; হোতা—হিৰণ্যৰথ, ৰংসুজিহ্ব (হবিৰসত আনন্দিত জিহ্বা)। ৰোহিদ অশ্বসহ, ৰূপে মনোহৰ, বিস্তৃত দীপ্তিমান—সদায় ৰণ্ব (মনোৰম) সংসদত পিতুমতী (পোষণসমৃদ্ধ) জনৰ দৰে আসীন।

Mantra 9

स चेतयन्मनुषो यज्ञबन्धुः प्र तं मह्या रशनया नयन्ति । स क्षेत्यस्य दुर्यासु साधन्देवो मर्तस्य सधनित्वमाप ॥

সেই জনে মানুহক যজ্ঞবন্ধু (যজ্ঞৰ আত্মীয়) ৰূপে চেতন কৰে; তেতিয়া তেওঁক মহা ৰশনা (বলৱৎ লাগাম) দি আগবঢ়াই নিয়ে। তেওঁ এই জনৰ দুঃৰ্য্যাসু (গৃহসমূহত) বাস কৰে, কাৰ্য সিদ্ধ কৰে; দেৱে মর্ত্যৰ সাধন-লাভত সধনিত্ব (সহভাগিতা/সখিত্ব) লাভ কৰে।

Mantra 10

स तू नो अग्निर्नयतु प्रजानन्नच्छा रत्नं देवभक्तं यदस्य । धिया यद्विश्वे अमृता अकृण्वन्द्यौष्पिता जनिता सत्यमुक्षन् ॥

সেই অগ্নিয়ে—পথসমূহ জানি—আমাক লৈ যাওক, দেবভাগ্য ৰত্নৰ ওচৰলৈ, যি তেওঁৰ দানযোগ্য। ধিয়াৰ বলত তাকেই সকলো অমৃত (দেৱতা) গঢ়িলে; আৰু দ্যৌঃ পিতা, জনিতা, সত্যক বীজ আৰু সাৰৰূপে ঢালি দিলে।

Mantra 11

स जायत प्रथमः पस्त्यासु महो बुध्ने रजसो अस्य योनौ । अपादशीर्षा गुहमानो अन्तायोयुवानो वृषभस्य नीळे ॥

সেইজন প্ৰথমে বাসস্থানসমূহত জন্ম লয়—মধ্যলোকৰ মহৎ ভিত্তিত, এই দীপ্ত ৰাজ্যৰ গৰ্ভত। পদহীন, শিৰোহীন, অন্তৰৰ গোপন ঠাইত লুকাই থাকে; বৃষভৰ (মহাশক্তিৰ) স্থিৰ নীড়ত সদায় নবীন হৈ বাঢ়ে।

Mantra 12

प्र शर्ध आर्त प्रथमं विपन्याँ ऋतस्य योना वृषभस्य नीळे । स्पार्हो युवा वपुष्यो विभावा सप्त प्रियासोऽजनयन्त वृष्णे ॥

আগবাঢ়ে দল—প্ৰথমে প্ৰেৰিত বাণী—ঋতৰ গৰ্ভলৈ, বৃষভৰ স্থিৰ নীড়লৈ। আকাঙ্ক্ষিত, যুবা, ৰূপে দীপ্ত, বহুদিশে প্ৰভাময়; সাত প্ৰিয় শক্তিয়ে মহাবীৰৰ বাবে তাক জন্ম দিলে।

Mantra 13

अस्माकमत्र पितरो मनुष्या अभि प्र सेदुॠतमाशुषाणाः । अश्मव्रजाः सुदुघा वव्रे अन्तरुदुस्रा आजन्नुषसो हुवानाः ॥

ইয়াত আমাৰ মানৱ পিতৃসকল ঋতম্‌ (সত্য-ঋত) অভিমুখে তীব্ৰ উদ্যমে আগবাঢ়িল। অশ্ম-ব্ৰজ (পাথৰৰ আবৰণ) ভাঙি, ভিতৰত সুদুঘা—সু-মিল্কিং ধাৰা/প্ৰচুৰতাৰ স্ৰোত—মুকলি কৰিলে; উষা আহ্বান কৰি ৰক্তাভ জ্যোতিসমূহক ওপৰলৈ উঠাই দিলে।

Mantra 14

ते मर्मृजत ददृवांसो अद्रिं तदेषामन्ये अभितो वि वोचन् । पश्वयन्त्रासो अभि कारमर्चन्विदन्त ज्योतिश्चकृपन्त धीभिः ॥

দৰ্শন-সম্পন্ন তেওঁলোকে পাথৰ (অদ্ৰি) ঘঁহি-ঘঁহি কৰ্ম কৰিলে; আৰু চাৰিওফালে থকা আনসকলে তাৰ প্ৰতি কণ্ঠ মেলিলে। গোপালসকল যেন গাই-গৰু পথ দেখুৱায়, তেনেকৈ কৰ্ম-সাধনাৰ দিশে গীত গাইলে; জ্যোতি বিচাৰি পালে আৰু দীপ্ত ধী-চিন্তাৰে তাক গঢ়ি তুলিলে।

Mantra 15

ते गव्यता मनसा दृध्रमुब्धं गा येमानं परि षन्तमद्रिम् । दृळ्हं नरो वचसा दैव्येन व्रजं गोमन्तमुशिजो वि वव्रुः ॥

ৰশ্মি-আকাঙ্ক্ষী তেওঁলোকে মনৰে দৃঢ়, বাধাদায়ক সেই পাথৰ (অদ্ৰি)—যি গা/জ্যোতি ধৰি ৰাখিছিল—চাৰিওফালে আৱৰি ধৰিলে। দিৱ্য বচনে সেই দৃঢ় আবৰণ ভাঙি, উশিজ—উৎসাহী সাধকসকলে—গোমন্ত ব্ৰজ, দীপ্ত গাই-গৰুৰে ভৰা গোপেন, উন্মোচন কৰিলে।

Mantra 16

ते मन्वत प्रथमं नाम धेनोस्त्रिः सप्त मातुः परमाणि विन्दन् । तज्जानतीरभ्यनूषत व्रा आविर्भुवदरुणीर्यशसा गोः ॥

তেওঁ পালনকাৰী গাইৰ প্ৰথম নাম বুজি পালে; মাতৃৰ পৰম পৰিমাপ—তিনিবাৰ সাত—আৱিষ্কাৰ কৰিলে। সেই কথা জানি শক্তিসমূহে তাক প্ৰশংসা কৰিলে; গাইৰ দীপ্ত অৰুণ কিৰণসমূহ যশেৰে প্ৰকাশিত হ’ল।

Mantra 17

नेशत्तमो दुधितं रोचत द्यौरुद्देव्या उषसो भानुरर्त । आ सूर्यो बृहतस्तिष्ठदज्राँ ऋजु मर्तेषु वृजिना च पश्यन् ॥

ঘন অন্ধকাৰ নাশ হ’ল; দ্যৌ (আকাশ) দীপ্ত হ’ল। দেৱী উষাৰ কিৰণ ওপৰলৈ উঠিল। তেতিয়া সূৰ্য মহান বিস্তাৰত অখণ্ড ক্ষেত্ৰসমূহত স্থিৰ হ’ল—মৰ্ত্যলোকত সোজা পথো দেখিলে, আৰু বেঁকা-বিকৃতিো দেখিলে।

Mantra 18

आदित्पश्चा बुबुधाना व्यख्यन्नादिद्रत्नं धारयन्त द्युभक्तम् । विश्वे विश्वासु दुर्यासु देवा मित्र धिये वरुण सत्यमस्तु ॥

তাৰ পাছত জাগি উঠি তেওঁলোকে স্পষ্টকৈ বুজিলে; আৰু তাৰ পাছত দীপ্ত লোকসমূহে ভাগ কৰি দিয়া ধন-ৰত্ন ধৰি ৰাখিলে। সত্তাৰ সকলো দুৱাৰত সকলো দেৱতা উপস্থিত হওক; হে মিত্র, হে বরুণ—আমাৰ ধিয়াৰ বাবে সত্য স্থিৰ হওক।

Mantra 19

अच्छा वोचेय शुशुचानमग्निं होतारं विश्वभरसं यजिष्ठम् । शुच्यूधो अतृणन्न गवामन्धो न पूतं परिषिक्तमंशोः ॥

মই তোমালোকক ক’ব খোজোঁ—শুচিশিখা অগ্নিক, হোতা, বিশ্বভাৰস (সকলো বহনকাৰী), আৰু যজ্ঞত অতি-যোগ্য। তেওঁ গোৱালৰ দুগ্ধৰ দৰে উজ্জ্বল স্তন পূৰ্ণ কৰিলে; যেন চাৰিওফালে পৰিশুদ্ধ কৰি ঢালি দিয়া সোমৰস।

Mantra 20

विश्वेषामदितिर्यज्ञियानां विश्वेषामतिथिर्मानुषाणाम् । अग्निर्देवानामव आवृणानः सुमृळीको भवतु जातवेदाः ॥

সকলো যজ্ঞযোগ্যজনৰ বাবে অদিতি, আৰু সকলো মানুহৰ বাবে অতিথি—দেৱসকলৰ আশ্ৰয় বাছি লোৱা অগ্নি; জাতৱেদা আমাৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ কৃপালু হওক।