Sukta 51

Mantra 1

चर्षणीधृतं मघवानमुक्थ्यमिन्द्रं गिरो बृहतीरभ्यनूषत । वावृधानं पुरुहूतं सुवृक्तिभिरमर्त्यं जरमाणं दिवेदिवे ॥

জনসমূহে ধৰি ৰখা, উক্থ্য (স্তোত্ৰযোগ্য) মঘৱান ইন্দ্ৰলৈ বृहতী গীতসমূহ ধ্বনিত হ’ল। সু-বৃক্তি (সু-গঠিত বাক্য)ৰে বহুল আহ্বানিত, সদা বৃদ্ধি পোৱা, অমৰ—তেওঁক দিৱে-দিৱে জৰমান (চিৰস্থায়ী) শক্তিৰূপে স্তৱ কৰা হয়।

Mantra 2

शतक्रतुमर्णवं शाकिनं नरं गिरो म इन्द्रमुप यन्ति विश्वतः । वाजसनिं पूर्भिदं तूर्णिमप्तुरं धामसाचमभिषाचं स्वर्विदम् ॥

শত-ক্রতু, অৰ্ণৱসম বলৰ সাগৰ, সক্ষম নৰ ইন্দ্ৰলৈ মোৰ গীতসমূহ সকলো দিশৰ পৰা যায়। বাজসনি (সমৃদ্ধিৰ বিজেতা), পূৰ্ভিদ (দুৰ্গ-ভেদক), তূৰ্ণি (দ্ৰুত), আপ্তুর (কৰ্ম-সাধক), ধামসাচ (সত্য-আসনৰ সহচৰ), অভিষাচ (বৈৰীক দমনকাৰী), স্বৰ্ৱিদ (স্বৰ্গ-সূৰ্যলোকৰ সন্ধানী)।

Mantra 3

आकरे वसोर्जरिता पनस्यतेऽनेहसः स्तुभ इन्द्रो दुवस्यति । विवस्वतः सदन आ हि पिप्रिये सत्रासाहमभिमातिहनं स्तुहि ॥

ঐশ্বৰ্যৰ উৎস-আকৰত জৰিতা (স্তোতা) বসুৰ আনন্দ বিচাৰে; অনেহস্—অতুৰ নহোৱা—স্তুভ ইন্দ্ৰক ভক্তিভাৱে সেৱা কৰে। বিবস্বতৰ আসনত তেওঁ পূৰ্ণতা লাভ কৰিছে; সৰ্বদা বিজয়ী, অভিমাতি-হন (শত্ৰু-চিন্তা বিনাশক) ইন্দ্ৰক স্তৱ কৰ।

Mantra 4

नृणामु त्वा नृतमं गीर्भिरुक्थैरभि प्र वीरमर्चता सबाधः । सं सहसे पुरुमायो जिहीते नमो अस्य प्रदिव एक ईशे ॥

হে নৰসকল, গীৰ্ভি আৰু উক্থেৰে নৃতম—সৰ্বাধিক বীৰ—ইন্দ্ৰক প্ৰশংসা কৰা; বাধা ভাঙি আগবঢ়া বীৰক ভক্তিভাৱে আৰ্চনা কৰা। তেওঁ সহসৰ বাবে শক্তি একত্ৰ কৰে, বহুবিধ মায়া-শক্তিৰ অধিপতি; প্ৰদিব—দূৰ-দীপ্তিমান—তেওঁ একাই নমস্কাৰৰ আৰু অধিপত্যৰ যোগ্য।

Mantra 5

पूर्वीरस्य निष्षिधो मर्त्येषु पुरू वसूनि पृथिवी बिभर्ति । इन्द्राय द्याव ओषधीरुतापो रयिं रक्षन्ति जीरयो वनानि ॥

প্ৰাচীন কালৰ পৰা মৰ্ত্যলোকত তেওঁৰ দৃঢ় ভিত্তি স্থাপিত; পৃথিৱীয়ে বহু বসু-সম্পদ বহন কৰে। ইন্দ্ৰৰ বাবে দ্যৌ, ঔষধি আৰু আপঃ ৰয়ি (সমৃদ্ধি) ৰক্ষা কৰে; আৰু দৃঢ় বনানিসমূহ স্থিৰ হৈ জীৱবলৰ বৃদ্ধি সমৰ্থন কৰে।

Mantra 6

तुभ्यं ब्रह्माणि गिर इन्द्र तुभ्यं सत्रा दधिरे हरिवो जुषस्व । बोध्यापिरवसो नूतनस्य सखे वसो जरितृभ्यो वयो धाः ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰেই বাবে ব্ৰহ্মাণি আৰু গিৰি—প্ৰেৰিত স্তোত্ৰবাণী; হে হৰিবো (উজ্জ্বল অশ্বসমূহৰ অধিপতি), সেগুলি সদায় তোমাৰ উদ্দেশ্যে স্থাপন কৰা হৈছে—তুমি সেগুলি গ্ৰহণ কৰা। নূতন অৱসৰ ৰক্ষকৰূপে আমাৰ নিকট সহায় হৈ জাগ্ৰত হোৱা; হে সখা, হে বসু (ধনদাতা), গায়ক-স্তোতাসকললৈ জীৱনৰ বিস্তাৰ (বয়ঃ) স্থাপন কৰা।

Mantra 7

इन्द्र मरुत्व इह पाहि सोमं यथा शार्याते अपिबः सुतस्य । तव प्रणीती तव शूर शर्मन्ना विवासन्ति कवयः सुयज्ञाः ॥

হে মৰুত্বান ইন্দ্ৰ, ইয়াত সোম পান কৰা, যেন শাৰ্যাতা-ৰ ওচৰত তুমি সুতো (চেপা) সোম পান কৰিছিলা। তোমাৰ প্ৰণীতি আৰু তোমাৰ শৰণত, হে শূৰ, সু-যজ্ঞৰ কবিসকল ওচৰ চাপি আহে আৰু দীপ্তিত বাস কৰে।

Mantra 8

स वावशान इह पाहि सोमं मरुद्भिरिन्द्र सखिभिः सुतं नः । जातं यत्त्वा परि देवा अभूषन्महे भराय पुरुहूत विश्वे ॥

আনন্দিত উদ্যমে ইয়াত সোম পান কৰা, হে ইন্দ্ৰ—মৰুতসকল, তোমাৰ সখাসকলৰ সৈতে—আমাৰ এই সুতো (চেপা) আনন্দ-সোম। যেতিয়া তোমাৰ জন্ম হ’ল, তেতিয়া মহা-ভাৰ বহনৰ বাবে, হে পুরুহূত, বিশ্বদেৱতাসকলে তোমাক পৰি-ভূষণ কৰিলে—সৰ্বকাৰ্যৰ বাবে।

Mantra 9

अप्तूर्ये मरुत आपिरेषोऽमन्दन्निन्द्रमनु दातिवाराः । तेभिः साकं पिबतु वृत्रखादः सुतं सोमं दाशुषः स्वे सधस्थे ॥

অপ্তূৰ্য গতি-যজ্ঞত, হে মৰুতগণ, এই নিকট সহায়ে ইন্দ্ৰক আনন্দিত কৰিলে; দান-বৰ্ষক দাতাসকল তেওঁৰ অনুগামী। তেওঁলোকৰ সৈতে একেলগে বৃত্ৰ-ভক্ষক ইন্দ্ৰই দাশুষ (দানকাৰী)ৰ নিপীড়িত সোম নিজ সধস্থে—নিজৰ সঙ্গতি-আসনত—পান কৰক।

Mantra 10

इदं ह्यन्वोजसा सुतं राधानां पते । पिबा त्वस्य गिर्वणः ॥

হে ৰাধানাং পতে—সমৃদ্ধিৰ অধিপতি—ই তোমাৰ বলৰ অনুবর্তী হৈ নিপীড়িত সোম। হে গিৰ্বণ (স্তোত্ৰ-গ্ৰাহী), ইয়াৰ পৰা পান কৰা।

Mantra 11

यस्ते अनु स्वधामसत्सुते नि यच्छ तन्वम् । स त्वा ममत्तु सोम्यम् ॥

যি জন তোমাৰ স্বধা—নিজস্ব বিধি—অনুসৰি নিপীড়িত অৰ্পণত দেহক সংযত কৰি স্থিৰ কৰে, সেই সোম্যম আনন্দে তোমাক প্ৰসন্ন কৰক।

Mantra 12

प्र ते अश्नोतु कुक्ष्योः प्रेन्द्र ब्रह्मणा शिरः । प्र बाहू शूर राधसे ॥

তোমাৰ কুক্ষিত ই পূৰ্ণ হওক; আগবাঢ়া, হে ইন্দ্ৰ, ব্ৰহ্ম-মন্ত্ৰে তোমাৰ শিৰলৈ পৌঁছক। আগবাঢ়া তোমাৰ বাহু দুটা, হে বীৰ, ৰাধস্‌—দান-সমৃদ্ধিৰ বাবে।