Sukta 43

Mantra 1

अच्छा म इन्द्रं मतयः स्वर्विदः सध्रीचीर्विश्वा उशतीरनूषत । परि ष्वजन्ते जनयो यथा पतिं मर्यं न शुन्ध्युं मघवानमूतये ॥

ইন্দ্ৰলৈ মোৰ মতিসমূহ—স্বৰ্ৱিদ (সূৰ্য-লোক-অন্বেষক)—একমুখে, আকাঙ্ক্ষাৰে, আহ্বান ধ্বনি তুলিলে। যেন নাৰীসকলে স্বামীক আঁকোৱালি লয়, তেনেকৈ তেওঁলোকে মঘবানক পৰি আঁকোৱালি লয়—উজ্জ্বল বৰ, সহায়ৰ বাবে।

Mantra 2

न घा त्वद्रिगप वेति मे मनस्त्वे इत्कामं पुरुहूत शिश्रय । राजेव दस्म नि षदोऽधि बर्हिष्यस्मिन्त्सु सोमेऽवपानमस्तु ते ॥

মোৰ মন কেতিয়াও তোমাৰ পৰা আঁতৰি নাযায়; হে বহুল আহ্বানিত (পুরুহূত), মোৰ কামনা তোমাতেই আশ্ৰয় লৈছে। হে দস্ম (অদ্ভুত), ৰজাৰ দৰে এই পবিত্ৰ বৰ্হিষত উপবেশন কৰা; এই সোমত তোমাৰ বাবে পূৰ্ণ পান আৰু গ্ৰহণ (অৱপান) হওক।

Mantra 3

विषूवृदिन्द्रो अमतेरुत क्षुधः स इद्रायो मघवा वस्व ईशते । तस्येदिमे प्रवणे सप्त सिन्धवो वयो वर्धन्ति वृषभस्य शुष्मिणः ॥

ইন্দ্ৰে ভুল-বুদ্ধি (অমতি) আৰু ক্ষুধাৰ পৰা আমাক বিস্তাৰিত কৰি মুক্ত কৰে; সেয়াই মঘৱা, ধন-সম্পদ আৰু কল্যাণৰ ওপৰত সত্যই অধিপতি। তেওঁৰ বাবে, আগলৈ ঢালু প্ৰৱণতাত, সাত সিন্ধুৱে নিজৰ ধাৰা—গতি-শক্তি—বঢ়াই তোলে, সেই বলৱান বৃষভ, প্ৰচণ্ড শুষ্মে ভৰা জনৰ বাবে।

Mantra 4

वयो न वृक्षं सुपलाशमासदन्त्सोमास इन्द्रं मन्दिनश्चमूषदः । प्रैषामनीकं शवसा दविद्युतद्विदत्स्वर्मनवे ज्योतिरार्यम् ॥

সুন্দৰ পাত-ভৰা গছত যেন পখী আহি বহে, তেনেকৈ আনন্দদায়ক সোম-ৰসসমূহে চমূষদ (চাপনি-পাত্ৰ)ত উপবিষ্ট ইন্দ্ৰৰ ওচৰত আশ্ৰয় ল’লে। শক্তিৰে তেওঁলোকৰ অগ্ৰভাগ দীপ্তি মাৰে; মানৱৰ বাবে—মানৱ-অন্বেষকৰ বাবে—তেওঁলোকে স্বৰ-লোক আৰু আৰ্য জ্যোতি বিচাৰি পায়।

Mantra 5

कृतं न श्वघ्नी वि चिनोति देवने संवर्गं यन्मघवा सूर्यं जयत् । न तत्ते अन्यो अनु वीर्यं शकन्न पुराणो मघवन्नोत नूतनः ॥

যেন ভাগ্যবান খেলুৱৈ জয়ী পাশা-নিক্ষেপ গোটাই লয়, তেনেকৈ মঘৱান (ইন্দ্ৰ) সূৰ্যক জয় কৰিলে সমগ্ৰ দাওঁ-ধন একেলগে লাভ হয়। হে মঘৱন, তোমাৰ সেই বীৰ্য-শক্তিৰ অনুগামী হ’বলৈ আন কোনো সক্ষম নহয়—ন পুৰাতন, ন নবীন।

Mantra 6

विशंविशं मघवा पर्यशायत जनानां धेना अवचाकशद्वृषा । यस्याह शक्रः सवनेषु रण्यति स तीव्रैः सोमैः सहते पृतन्यतः ॥

বিশে-বিশে মঘৱান পৰিভ্ৰমণ কৰে; বৃষ (ইন্দ্ৰ) জনসমূহৰ ধেনু-গাভীসমূহক দীপ্ত কৰি প্ৰকাশ কৰে। যাৰ সৱনসমূহত শক্র আনন্দ পায়, সি তীব্ৰ সোমসমূহৰ সহায়ে যুদ্ধকাৰীসকলৰ ওপৰত জয়ী হয়।

Mantra 7

आपो न सिन्धुमभि यत्समक्षरन्त्सोमास इन्द्रं कुल्या इव ह्रदम् । वर्धन्ति विप्रा महो अस्य सादने यवं न वृष्टिर्दिव्येन दानुना ॥

যেনেকৈ জলসমূহ একেলগে বৈ সিন্ধুত মিলিত হয়, তেনেকৈ সোমধাৰাসমূহ ইন্দ্ৰলৈ বয়—কুল্যাৰ দৰে হ্ৰদলৈ। বিপ্ৰ-ঋষিসকলে তেওঁৰ আসনত মহিমা বৃদ্ধি কৰে, যেন দিৱ্য দাতা বৰষুণে যৱক বৃদ্ধি কৰে।

Mantra 8

वृषा न क्रुद्धः पतयद्रजस्स्वा यो अर्यपत्नीरकृणोदिमा अपः । स सुन्वते मघवा जीरदानवेऽविन्दज्ज्योतिर्मनवे हविष्मते ॥

ক্ৰুদ্ধ বৃষভৰ দৰে সি ৰজস্-মধ্যলোকসমূহ ভেদি দৌৰি গ’ল—যি এই আপঃক আৰ্য-পত্নী, অৰ্থাৎ যথোচিত অধিপতি-যুক্ত কৰিলে। সেই মঘৱান্, সোনোমা পিষা সুন্বতে আৰু হৱিষ্মতে মনুৰ বাবে জ্যোতি আৱিষ্কাৰ কৰিলে—অবিচল দানৱন্তক শীঘ্ৰ দান দান কৰি।

Mantra 9

उज्जायतां परशुर्ज्योतिषा सह भूया ऋतस्य सुदुघा पुराणवत् । वि रोचतामरुषो भानुना शुचिः स्वर्ण शुक्रं शुशुचीत सत्पतिः ॥

জ্যোতিৰ সৈতে একেলগে ঊৰ্ধ্বলৈ উঠি পৰশু—ছেদন-শক্তি—উদ্ভৱ হওক; ঋতস্য সুদুঘা, সত্যৰ উদাৰ দুগ্ধদাতা, পুৰাণৱৎ পুনৰ হওক। অৰুষ ৰুদ্ৰবৰ্ণ সত্তাই শুচি ভানুৰে উজ্জ্বল হওক; সত্যৰ অধিপতি সত্পতিঃ অন্তৰত স্বৰ্ণ-শুক্ল দীপ্তি প্ৰজ্বলিত কৰিছে।

Mantra 10

गोभिष्टरेमामतिं दुरेवां यवेन क्षुधं पुरुहूत विश्वाम् । वयं राजभिः प्रथमा धनान्यस्माकेन वृजनेना जयेम ॥

গোবিঃ—জ্যোতি-গাভী ৰশ্মিসমূহে—দুৰেৱা কুটিল মতিম আমি পাৰ হওঁ; পূৰ্ণতাৰ যৱে, হে বহুবাৰ আহ্বানিত, সকলো ক্ষুধা জয় কৰোঁ। আমাৰ ৰাজভিঃ—অধিপতি শক্তিসমূহে—প্ৰথম ধনসমূহ জিকোঁ; আমাৰ নিজস্ব সুশৃঙ্খল বৃজনেনা আমি বিজয়ী হওঁ।

Mantra 11

बृहस्पतिर्नः परि पातु पश्चादुतोत्तरस्मादधरादघायोः । इन्द्रः पुरस्तादुत मध्यतो नः सखा सखिभ्यो वरिवः कृणोतु ॥

বৃহস্পতিয়ে আমাক চাৰিওফালে ৰক্ষা কৰক—পিছফালৰ পৰা, ওপৰৰ পৰা আৰু তলৰ পৰা—অঘা-ইচ্ছুক শক্তিসমূহৰ পৰা। ইন্দ্ৰই আগফালে আৰু মাজত, আমাৰ সখা হৈ, সখিসকলৰ বাবে বিস্তৃত অৱকাশ আৰু নিৰ্বিঘ্ন পথ কৰি দিয়ক।