Sukta 159

Mantra 1

उदसौ सूर्यो अगादुदयं मामको भगः । अहं तद्विद्वला पतिमभ्यसाक्षि विषासहिः ॥

ওপৰলৈ উঠিল সেই সূৰ্য; ওপৰলৈ উঠিল মোৰ এই ভাগ—ভগ (আনন্দৰ অংশ)। সেই কথা জানি, মই—বিষ-জয়িনী, মিলনৰ ক্ষয়কাৰী শক্তিসমূহক জয় কৰা—মোৰ স্বামীক নিজৰ ওচৰলৈ গ্ৰহণ কৰিলোঁ।

Mantra 2

अहं केतुरहं मूर्धाहमुग्रा विवाचनी । ममेदनु क्रतुं पतिः सेहानाया उपाचरेत् ॥

মই কেতু, মই মূৰ্ধা; মই উগ্ৰা—স্পষ্টভাৱে উচ্চাৰণকাৰিণী। মোৰ ক্ৰতু আৰু ইচ্ছাৰ অনুসাৰে পতি যেন আগবাঢ়ে; স্থিৰা মইক উপচৰে—যাতে সংযোগ আত্মাৰ সচেতন বিধিৰ অনুগামী হয়।

Mantra 3

मम पुत्राः शत्रुहणोऽथो मे दुहिता विराट् । उताहमस्मि संजया पत्यौ मे श्लोक उत्तमः ॥

মোৰ পুত্ৰসকল শত্রুহন্তা; আৰু মোৰ দুহিতা বিরাট—বিস্তৃত-শাসিনী। আৰু মই সম্পূৰ্ণ বিজয়িনী; মোৰ পতিৰ গৃহত মোৰ শ্লোক/বাণী সৰ্বোত্তম—যাতে গৃহ সত্য-বিজয়ৰ ক্ষেত্ৰ হয়।

Mantra 4

येनेन्द्रो हविषा कृत्व्यभवद्द्युम्न्युत्तमः । इदं तदक्रि देवा असपत्ना किलाभुवम् ॥

যে হৱিষা-শক্তিৰে ইন্দ্ৰ দ্যুম্ন্যুত্তম—বিজয়ী তেজত সৰ্বোত্তম হ’ল, সেই একে বলেই, হে দেবসকল, মই এই কৰোঁ: সত্যই মই অসপত্না—প্ৰতিদ্বন্দ্বীহীন, বিরোধহীন হওঁ।

Mantra 5

असपत्ना सपत्नघ्नी जयन्त्यभिभूवरी । आवृक्षमन्यासां वर्चो राधो अस्थेयसामिव ॥

প্ৰতিদ্বন্দ্বীহীন, প্ৰতিদ্বন্দ্বী-নাশিনী, জয়িনী আৰু অভিভাৱিনী—অন্যাসকলৰ পৰা তেজ আৰু ঐশ্বৰ্য-মঙ্গল মই নিজৰলৈ আনি লওঁ, যেন অনিৰাপদভাৱে থোৱা বস্তু কেঢ়ি লোৱা হয়; ধৰ্মত স্থিত আত্মাৰ বিপক্ষে তেওঁলোকৰ দাবী স্থিৰ নাথাকে।

Mantra 6

समजैषमिमा अहं सपत्नीरभिभूवरी । यथाहमस्य वीरस्य विराजानि जनस्य च ॥

মই এই প্ৰতিদ্বন্দ্বিনীসকলক সম্পূৰ্ণৰূপে জয় কৰিলোঁ—অভিভাৱিনী হৈ—যেন মই এই বীৰৰ আৰু জনসমূহৰো উজ্জ্বল অধিপতি-তেজস্বিতা ৰূপে প্ৰকাশ পাই থাকোঁ।