Sukta 104

Mantra 1

असावि सोमः पुरुहूत तुभ्यं हरिभ्यां यज्ञमुप याहि तूयम् । तुभ्यं गिरो विप्रवीरा इयाना दधन्विर इन्द्र पिबा सुतस्य ॥

সোম তোমাৰ বাবে পিষা হৈছে, হে বহুবাৰ আহ্বানিত ইন্দ্ৰ; হৰিসমূহ (তোমাৰ তাম্ৰবৰ্ণ অশ্ব/শক্তি) লৈ যজ্ঞলৈ শীঘ্ৰ আহা। তোমাৰ বাবে ঋষি-শক্তিসম্পন্ন প্ৰেৰিত গিৰসমূহ আগবাঢ়ি আহি স্থাপন হয়; হে ইন্দ্ৰ, সুত সোম পান কৰা।

Mantra 2

अप्सु धूतस्य हरिवः पिबेह नृभिः सुतस्य जठरं पृणस्व । मिमिक्षुर्यमद्रय इन्द्र तुभ्यं तेभिर्वर्धस्व मदमुक्थवाहः ॥

হে হৰিবান (হৰি-অশ্বসম্পন্ন), আপসু ধূত—জলত পৰিশোধিত—সুত সোম ইয়াত পান কৰা; নৰসকলৰ সৈতে সেই সুত সোমেৰে তোমাৰ জঠৰ পূৰ্ণ কৰা। পেষণ-শিলাসমূহে তোমাৰ বাবে তাক মিশ্ৰিত কৰিছে; সেইবোৰৰ দ্বাৰা, হে উক্থবাহ (স্তোত্ৰ-বহনকাৰী) ইন্দ্ৰ, তোমাৰ মদ/উল্লাস বৃদ্ধি হওক।

Mantra 3

प्रोग्रां पीतिं वृष्ण इयर्मि सत्यां प्रयै सुतस्य हर्यश्व तुभ्यम् । इन्द्र धेनाभिरिह मादयस्व धीभिर्विश्वाभिः शच्या गृणानः ॥

মই বৃষভ-ইন্দ্ৰৰ বাবে সত্য, দৃঢ় পান-আনন্দক আগবঢ়াই দিওঁ; হৰ্যশ্ব ইন্দ্ৰ, সুত সোমৰ অগ্ৰগতিৰ বাবে তোমাৰ নিমিত্তে। ইন্দ্ৰ, ইহঁতে ধেনা-ধাৰাসমৃদ্ধিত আনন্দ কৰা; বিশ্ব ধীসমূহেৰে—শচী (কাৰ্যক্ষম শক্তি) সহ—স্তৱিত হৈ গুণগান গ্ৰহণ কৰা।

Mantra 4

ऊती शचीवस्तव वीर्येण वयो दधाना उशिज ऋतज्ञाः । प्रजावदिन्द्र मनुषो दुरोणे तस्थुर्गृणन्तः सधमाद्यासः ॥

হে শচীবন্ত, তোমাৰ ঊতি আৰু বীৰ্য্যৰে বল ধৰি, ঋতজ্ঞ উশিজসকল মানৱৰ দুওঁণত প্ৰজাৱন্ত হৈ স্থিৰ হৈ ৰ’ল। সধমাদ্য সহচৰসকল গুণগান কৰি অৱস্থান ল’লে—ঋত-সত্য সুস্থিৰ হ’বলৈ।

Mantra 5

प्रणीतिभिष्टे हर्यश्व सुष्टोः सुषुम्नस्य पुरुरुचो जनासः । मंहिष्ठामूतिं वितिरे दधाना स्तोतार इन्द्र तव सूनृताभिः ॥

হৰ্যশ্ব ইন্দ্ৰ, তোমাৰ প্ৰণীতি-নেতৃত্বে সু-স্তোত্ৰ, বহুৰুচি জনসকল সুসুম্ন (শুভ অনুগ্ৰহ) বিচাৰি, সৰ্বাধিক ঊতিক বিস্তাৰ কৰি স্থাপন কৰে। হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ সুনৃতা—সত্য-সমর্থ বাক্যসমূহে—স্তোতাসকলক ধাৰণ কৰে।

Mantra 6

उप ब्रह्माणि हरिवो हरिभ्यां सोमस्य याहि पीतये सुतस्य । इन्द्र त्वा यज्ञः क्षममाणमानड्दाश्वाँ अस्यध्वरस्य प्रकेतः ॥

হৰিবন্ত (হৰিবো), তোমাৰ হৰিদ্বৰ্ণ অশ্বযুগলসহ পবিত্ৰ ব্ৰহ্মণসমূহৰ ওচৰলৈ আহা; নিংড়া-সুত সোম পান কৰিবলৈ আহা। হে ইন্দ্ৰ, সহিষ্ণু সহচৰ যেন যজ্ঞে তোমাক আহ্বান কৰে; তুমি দাতা, এই অধ্বৰ-যাত্ৰাৰ স্পষ্ট-জ্ঞানী প্ৰকেতা—অন্তৰ্যাগক দীপ্ত আৰু নিশ্চিত কৰ।

Mantra 7

सहस्रवाजमभिमातिषाहं सुतेरणं मघवानं सुवृक्तिम् । उप भूषन्ति गिरो अप्रतीतमिन्द्रं नमस्या जरितुः पनन्त ॥

সহস্ৰ-বাজৰ বিজেতা, অভিমাতি-নাশক, সুত সোমত আনন্দিত, সু-বক্তিৰ বদান্য মঘৱান ইন্দ্ৰক গীতিসমূহে ভূষিত কৰি ওচৰ চাপে। সেই অপ্রতীত (অদম্য) ইন্দ্ৰলৈ জৰিতাৰ নমস্যা আগবাঢ়ে—যেন অন্তৰবাণী সুন্দৰ হয় আৰু বৈৰী আঘাত নিৰুদ্ধ হয়।

Mantra 8

सप्तापो देवीः सुरणा अमृक्ता याभिः सिन्धुमतर इन्द्र पूर्भित् । नवतिं स्रोत्या नव च स्रवन्तीर्देवेभ्यो गातुं मनुषे च विन्दः ॥

হে ইন্দ্ৰ, পূৰ-ভিদ্ (দুৰ্গভেদক), সেই সাত দেৱী আপঃ—সু-ৰণাঃ, অমৃক্তাঃ—যাৰ দ্বাৰা তুমি সিন্ধুমতী প্ৰবাহ পাৰ হৈ গ’লা। তুমি দেৱসকলৰ বাবে আৰু মানুহৰ বাবেও গাতু (পথ) বিচাৰি দিলা—নব্বই স্ৰোত আৰু ন’টা স্ৰৱন্তী ধাৰা, যিবোৰ ঢলি বয়।

Mantra 9

अपो महीरभिशस्तेरमुञ्चोऽजागरास्वधि देव एकः । इन्द्र यास्त्वं वृत्रतूर्ये चकर्थ ताभिर्विश्वायुस्तन्वं पुपुष्याः ॥

মহান আপঃ (জলসমূহ)ক তুমি দমন-অভিশাপৰ পৰা মুক্ত কৰিলা; তেওঁলোকৰ ওপৰত একমাত্ৰ দেৱ জাগ্ৰত হৈ ৰ’ল। হে ইন্দ্ৰ, যি আপঃৰ দ্বাৰা তুমি বৃত্ৰ-তূৰ্য্য (বৃত্ৰ-যুদ্ধ)ত কৰ্ম সাধিলা—সেই আপঃৰ দ্বাৰাই তুমি বিশ্বায়ু (সৰ্বজীৱন)যুক্ত নিজৰ তনু পোষণ কৰা।

Mantra 10

वीरेण्यः क्रतुरिन्द्रः सुशस्तिरुतापि धेना पुरुहूतमीट्टे । आर्दयद्वृत्रमकृणोदु लोकं ससाहे शक्रः पृतना अभिष्टिः ॥

বীৰ্য্যৱান ক্ৰতু (বীৰ-ইচ্ছা) ইন্দ্ৰ, সুপ্ৰশস্ত, আহ্বানিত হয়; পূৰ্ণতাৰ পোষক ধেনুও বহুআহ্বানিতজনক স্তৱ কৰে। তেওঁ বৃত্ৰক চূর্ণ কৰিলে; বিস্তৃত লোক (বিশ্বৰ অৱকাশ) গঢ়িলে। শক্র—বিজয়ী অভিষ্টি (আক্রমণ-উদ্যম)—যুদ্ধসমূহ জয় কৰিলে।

Mantra 11

शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम् ॥

শুভ ভাগ্যৰ বাবে আমি মঘৱান ইন্দ্ৰক আহ্বান কৰোঁ—এই ভাৰ-বহন (ভৰে)ত, আৰু বাজসাতি (সমৃদ্ধি-জয়)ত, নৰতম (সৰ্বাধিক পুৰুষোচিত) জনক। সংঘাতসমূহত সহায়ৰ বাবে উগ্ৰ হৈ, আমাৰ আহ্বান শুনি, বৃত্ৰাণি (বাধাসমূহ) বধ কৰা, ধনসমূহৰ সংজিত (সংগ্ৰাহক-বিজয়ী) জন।